Τα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων, αναφέρονται επικριτικά στο αίτημα των αλβανικών αρχών να πάψουν οι νοτιοσλαβικές ενώσεις στη χώρα να χρησιμοποιούν ελληνικά σύμβολα όπως ο Μακεδονικός Ήλιος ή  Ήλιος της Βεργίνας ως δική τους «πολιτιστική μνήμη» που αναφέρεται στην αρχαιότητα και δη στους Μακεδόνες.

Οι Νοτιοσλάβοι της Αλβανίας είχαν καθιερώσει από την εποχή του εθνικιστική Νίκολα Γκρούεφσκι των Σκοπίων, ως έμβλημα τους τον Μακεδονικό Ήλιο, για να δείξουν ότι τάχα αποτελεί πολιτιστικό παρελθόν τους!

Έτσι, όπως σημειώνεται:

«Όχι σε ελληνικά σύμβολα»

Σύμφωνα με την έκθεση, η πρόεδρος της Επιτροπής για τις Εθνικές Μειονότητες, Κωνσταντίνα Μπεζάνι, ζήτησε από τις νοτιοσλαβικές οργανώσεις και τον Δήμο Πούστετς να εγκαταλείψουν τη χρήση του Μακεδονικού Ήλιου ή Ήλιου της Βεργίνας, εξηγώντας ότι πρόκειται για «ελληνικό σύμβολο» σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Τα μέσα ενημέρωσης των Σκοπίων σημειώνουν ότι η ουσία του προβλήματος δεν έγκειται μόνο στη νομική ερμηνεία μιας διεθνούς συμφωνίας. Το ερώτημα είναι πολύ ευρύτερο: Είναι καν δυνατόν να απαγορευτεί σε μια μειονότητα να χρησιμοποιεί ένα σύμβολο που αντιλαμβάνεται ως μέρος της πολιτιστικής της μνήμης και ταυτότητας; !! (Μνήμη και ταυτότητα των Νοτιοσλάβων της Αλβανίας είναι ο Ήλιος της Βεργίνας;!)

Ευρωπαϊκή Σύμβαση-Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων η οποία τονίζει σαφώς ότι οι μειονότητες έχουν το δικαίωμα στην πολιτιστική έκφραση, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης συμβόλων, σημαιών και παραδοσιακών συμβόλων. Περιορισμοί επιτρέπονται μόνο εάν ο συμβολισμός υποκινεί ρητορική μίσους, βία ή διακρίσεις.
«Οποιοσδήποτε περιορισμός του πολιτιστικού συμβολισμού, εκτός εάν φέρει μήνυμα μίσους, είναι αντίθετος με τα ευρωπαϊκά πρότυπα».

Ο Ήλιος στον μακεδονικό τάφο της Βεργίνας στην Ελλάδα, δεν μπορεί να συγκριθεί με τη σβάστικα, επειδή δεν αντιπροσωπεύει μια ιδεολογία βίας, αλλά μια πολιτιστική μνήμη (αλλά, για ποιους;) – λέει ένας από τους συνομιλητές, αναλυτής ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το αίτημα απαγόρευσης των μακεδονικών συμβόλων στην Αλβανία εγείρει ερωτήματα σχετικά με την αξιοπιστία και τη λειτουργία των θεσμών που υποτίθεται ότι προστατεύουν όλες τις μειονότητες.

Αυτό είναι ένα κλασικό παράδειγμα επιλεκτικής εφαρμογής πολιτικών συμφωνιών, σημειώνεται χαρακτηριστικά. Η Συμφωνία των Πρεσπών ισχύει για τους κρατικούς θεσμούς στη Βόρεια Μακεδονία, αλλά δεν μπορεί να μεταφερθεί ως υποχρέωση στις νοτιοσλαβικές κοινότητες στην Αλβανία. «Αυτό είναι νομικά και πολιτικά αβάσιμο», σχολίασε ένας πολιτικός αναλυτής.

Η απαγόρευση του ήλιου της Βεργίνας – ένα σαφές σημάδι επιλεκτικών διακρίσεων…

Για τους Νοτιοσλάβους στην Αλβανία που ομιλούν τη σλαβική γλώσσα, ο ήλιος της Βεργίνας (στην Ελλάδα) δεν είναι πολιτικό σύμβολο, αλλά ένα παραδοσιακό σύμβολο πολιτιστικής ένταξης και ιστορικής μνήμης;!, όπως σημειώνεται.

Τα σύμβολα αποτελούν γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος. Εάν η χρήση τους απαγορευτεί, σημαίνει διακοπή της συνέχειας της πολιτιστικής μνήμης ( Διακοπή από που; Την μακεδονική αρχαιότητα;)

Είναι η πιο σοβαρή μορφή διάκρισης – προσθέτει ένας άλλος συνομιλητής μας, ειδικός στον πολιτισμό.

Αν εξετάσουμε το ευρύτερο πλαίσιο, άλλες μειονότητες στην Αλβανία – Έλληνες, Σέρβοι, Βλάχοι – χρησιμοποιούν ελεύθερα τα σύμβολά τους.

Η ελληνική μειονότητα επιδεικνύει τακτικά σημαίες και πολιτιστικά σύμβολα, οι σερβικές κοινότητες χρησιμοποιούν ορθόδοξα σύμβολα και οι Βλάχοι έχουν τα δικά τους πολιτιστικά φεστιβάλ και σημαίες.

Το γεγονός ότι οι Νοτιοσλάβοι της Αλβανίας στερούνται ένα δικαίωμα που απολαμβάνουν άλλοι είναι ένα σαφές σημάδι επιλεκτικών διακρίσεων – καταλήγει ένας συνομιλητής μας.

Οι Νοτιοσλάβοι στην Αλβανία έχουν νόμιμο δικαίωμα να χρησιμοποιούν τα παραδοσιακά τους σύμβολα και κάθε προσπάθεια περιορισμού τους είναι αντίθετη με τα ευρωπαϊκά πρότυπα και τις αρχές της δημοκρατίας. (Αλλά τι είναι παραδοσιακό; Αρχαία σύμβολα άλλης χώρας;)

Αυτή η υπόθεση είναι κάτι περισσότερο από μια διαμάχη για μια σημαία, αλλά μια δοκιμασία της ωριμότητας της αλβανικής δημοκρατίας! Καταλήγει το σλαβικό δημοσίευμα.

(Αφορμή από άρθρο στη σλαβική εφημερίδα των Σκοπίων Nova Makedonija)

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ

Οι διώξεις των μειονοτήτων στην Τουρκία δεν τελείωσαν το 1915. Συνεχίζονται ακόμα.

Από τον Χαρούτ Σασουνιάν στο Horizon weekly

Οι διώξεις και η συστηματική παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Αρμενίων, των Ασσυρίων, των Ελλήνων και των Εβραίων από την Τουρκία δεν σταμάτησαν το 1915. Έναν αιώνα μετά τη Γενοκτονία, η τουρκική κυβέρνηση συνεχίζει να επιβάλλει ρατσιστικές, αποκλειστικές και μεροληπτικές πολιτικές εναντίον αυτών των μειονοτικών ομάδων.

Τους τελευταίους μήνες, ορισμένοι Αρμένιοι που υποστηρίζουν τον Πασίνιαν ισχυρίζονται λανθασμένα ότι η Τουρκία δεν έχει κανένα συμφέρον να επιτεθεί στην Αρμενία. Τέτοιοι ισχυρισμοί αγνοούν όχι μόνο το ιστορικό αρχείο της Γενοκτονίας των Αρμενίων, αλλά και την άμεση στρατιωτική εμπλοκή της Τουρκίας στον πόλεμο του Αρτσάχ του 2020, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο περίπου 4.000 Αρμενίων στρατιωτών και τον τραυματισμό χιλιάδων άλλων. Επιπλέον, ο αποκλεισμός της Αρμενίας από την Τουρκία, που επιβλήθηκε το 1993, εξακολουθεί να ισχύει σήμερα.

Λίγοι γνωρίζουν ότι το 1993, η Τουρκία σκέφτηκε ακόμη και το ενδεχόμενο άμεσης στρατιωτικής επέμβασης κατά της Αρμενίας. Ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, πρεσβευτής της Ελλάδας στην Αρμενία εκείνη την εποχή, περιέγραψε αργότερα τις συνθήκες αυτού του ματαιωμένου σχεδίου στα απομνημονεύματά του.

Η Τουρκάλα ιστορικός Ayşe Hür έχει συντάξει μια εκτενή χρονολογία των αντιαρμενικών, αντιασσυριακών, αντιελληνικών και αντιεβραϊκών πολιτικών της τουρκικής κυβέρνησης. Η λίστα της ξεκινά από το 1923 και τελειώνει το 2007, τη χρονιά που ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ δολοφονήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από έναν εξτρεμιστή Τούρκο. Το 2018, η ίδια η Hür καταδικάστηκε σε 15 μήνες φυλάκιση για τις αναρτήσεις της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης — αν και η ποινή αναστάλθηκε με την προϋπόθεση ότι θα απέχει από παρόμοια αδικήματα για πέντε χρόνια.

Ιδού το πρώτο μέρος του καταγεγραμμένου αρχείου της:

—  16 Μαρτίου 1923:  Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ δήλωσε σε ομιλία του στα Άδανα: «Η χώρα έχει επιτέλους εγκατασταθεί στα χέρια των πραγματικών ιδιοκτητών της. Οι Αρμένιοι και οι άλλοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα εδώ. Αυτές οι εύφορες εκτάσεις είναι καθαρά και πραγματικά τουρκικές.»

—  Ιούνιος 1923:  Εβραίοι, Έλληνες και Αρμένιοι αξιωματούχοι απολύθηκαν από κυβερνητικές θέσεις και αντικαταστάθηκαν από Μουσουλμάνους. Επιβλήθηκαν περιορισμοί στην μετακίνηση μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Ανατολία. Πολλοί από αυτούς που είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια τους δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν. Ταυτόχρονα, τέθηκαν εμπόδια στην προσπάθεια των Εβραίων να μεταναστεύσουν στην Παλαιστίνη.

—  Σεπτέμβριος 1923:  Ένα διάταγμα απαγόρευσε την επιστροφή των Αρμενίων που είχαν εγκαταλείψει την Κιλικία και την Ανατολική Ανατολία κατά τη διάρκεια του πολέμου.

—  Δεκέμβριος 1923:  Η μικρή εβραϊκή κοινότητα του Τσορλού διατάχθηκε να εγκαταλείψει την πόλη εντός 48 ωρών. Αν και η απόφαση αναβλήθηκε μετά από έφεση του Αρχιραβίνου, παρόμοια εντολή για τους Εβραίους της Τσατάλτζα εφαρμόστηκε αμέσως.

—  24 Ιανουαρίου 1924:  Ένας νέος νόμος απαιτούσε από τους φαρμακοποιούς να είναι «Τούρκοι», αποκλείοντας ουσιαστικά τους μη μουσουλμάνους από το επάγγελμα.

—  3 Μαρτίου 1924:  Σαράντα γαλλικά και ιταλικά σχολεία έκλεισαν, μετά τον Νόμο για την Ενοποίηση της Εκπαίδευσης. Τα μειονοτικά σχολεία αντιμετώπισαν αυστηρούς περιορισμούς στις επισκευές, τις επεκτάσεις και τις νέες κατασκευές. Τα προγράμματα σπουδών και οι εξετάσεις τους τέθηκαν υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας.

—  3 Απριλίου 1924:  Σύμφωνα με τον Νόμο περί Δικηγόρων, 960 δικηγόροι αξιολογήθηκαν ως προς την «ηθική τους υπόσταση». Ως αποτέλεσμα, 460 δικηγόροι έχασαν τις άδειές τους. Το πενήντα επτά τοις εκατό των Εβραίων δικηγόρων και τα τρία τέταρτα των Ελλήνων και Αρμενίων δικηγόρων αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το επάγγελμα.

—  29 Ιανουαρίου 1925:  Ο Έλληνας Πατριάρχης Κωνσταντίνος Αράπογλου τοποθετήθηκε βίαια σε τρένο και απελάθηκε στη Θεσσαλονίκη, απλώς και μόνο επειδή η τουρκική κυβέρνηση δεν τον συμπαθούσε. Η Ελλάδα προσέφυγε στην Κοινωνία των Εθνών επικαλούμενη παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάνης, αλλά απέσυρε την έφεση αφού η Τουρκία απείλησε να απελάσει το ίδιο το Πατριαρχείο. Το περιστατικό αργότερα παρουσιάστηκε ως εθελοντική παραίτηση.

—  17 Φεβρουαρίου 1926:  Μετά την υιοθέτηση του Αστικού Κώδικα, οι αρμενικές, εβραϊκές και ελληνικές κοινότητες πιέστηκαν να αποκηρύξουν τα δικαιώματα των μειονοτήτων που τους κατοχυρώνονταν βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης.

—  22 Απριλίου 1926:  Ένας νόμος που απαιτούσε να διεξάγεται όλη η εμπορική αλληλογραφία στα τουρκικά οδήγησε στην απόλυση χιλιάδων μη μουσουλμάνων που δεν γνώριζαν επαρκώς γραπτά τουρκικά. Πέντε χιλιάδες Έλληνες έχασαν τις δουλειές τους βάσει αυτού του κανονισμού.

—  1η Αυγούστου 1926:  Η τουρκική κυβέρνηση διακήρυξε το δικαίωμά της να κατάσχει όλη την περιουσία που αποκτήθηκε από μη μουσουλμάνους πριν από τις 23 Αυγούστου 1924 — την ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λωζάνης.

—  17 Αυγούστου 1927:  Η Ελζά Νιγιέγκο, μια 22χρονη Εβραία γυναίκα, δολοφονήθηκε από τον Οσμάν Ρατίπ Μπέη, έναν παντρεμένο άνδρα με εγγόνια που την παρενοχλούσαν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όταν η εβραϊκή κοινότητα τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για την προσπάθεια του κράτους να συγκαλύψει το έγκλημα, ξέσπασε ένα κύμα αντισημιτικών επιθέσεων στον Τύπο. Αρκετοί Εβραίοι διώχθηκαν για «προσβολή της Τουρκικότητας».

—  13 Ιανουαρίου 1928:  Φοιτητές Νομικής του Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης, επιδιώκοντας να κερδίσουν την εύνοια του καθεστώτος, κρέμασαν πανό που έγραφαν «Πολίτες, μιλήστε τουρκικά!» σε φέριμποτ και τραμ. Οι εφημερίδες ενίσχυσαν την εκστρατεία και πολλοί μη μουσουλμάνοι διώχθηκαν για «προσβολή της τουρκικότητας» απλώς και μόνο επειδή μιλούσαν τη μητρική τους γλώσσα.

—  11 Απριλίου 1928:  Ένας νέος νόμος, για τον Τρόπο Άσκησης της Ιατρικής και των Συναφών Επαγγελμάτων, περιόρισε την άσκηση της ιατρικής μόνο σε όσους θεωρούνταν «Τούρκοι», ουσιαστικά αποκλείοντας τους μη μουσουλμάνους από το επάγγελμα.

—  Σεπτέμβριος 1929:  Το Υπουργείο Οικονομικών αποφάσισε να φορολογήσει τις δωρεές και τις μεταφορές που γίνονταν σε εβραϊκά σχολεία, το νοσοκομείο Or Ahayim, το ορφανοτροφείο Ortaköy και τις συναγωγές, θεωρώντας τες εμπορικά ιδρύματα. Η εφαρμογή ξεκίνησε αναδρομικά από το 1925. Ο Αρχιραβίνος, αδυνατώντας να πληρώσει αυτούς τους υψηλούς φόρους, αντιμετώπισε κατάσχεση. Η κυβερνητική πίεση συνεχίστηκε και οι δωρεές παρακολουθούνταν στενά.

—  1929 και 1930:  Σε 18 μήνες, 6.373 Αρμένιοι από την Τουρκία αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στη Συρία.
(Μέρος 1 από 3)