Επιχειρησιακή Ολοκλήρωση: Από την Ιερουσαλήμ του Χρυσού στη Λευκωσία του Δικαίου

Γράφει ο Σάι Γκαλ, SigmaLive

Μια πρωτεύουσα που περιμένει να ολοκληρωθεί

Μια πρωτεύουσα μπορεί να ζει με την καρδιά της πίσω από μια γραμμή. Δεν μπορεί όμως να αποκαλεί αυτή τη ζωή ολοκληρωμένη.

Το Ισραήλ τιμά αυτήν την αλήθεια αυτήν την εβδομάδα με την Ημέρα της Ιερουσαλήμ: στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, ύστερα από δεκαεννέα χρόνια διαίρεσης, η Παλιά Πόλη και το Δυτικό Τείχος επέστρεψαν στον ισραηλινό έλεγχο.

Η Ναόμι Σέμερ, η Ισραηλινή τραγουδοποιός της οποίας οι στίχοι πέρασαν στο εθνικό κανόνιο του Ισραήλ, το είχε αισθανθεί πριν ακόμη στραφεί η Ιστορία. Τον Μάιο του 1967, έπειτα από αίτημα του δημάρχου της Ιερουσαλήμ Τέντι Κόλεκ, έγραψε το «Ιερουσαλήμ του Χρυσού» για μια πόλη που βρισκόταν ακόμη πέρα από τον εαυτό της: κλειστές πύλες, άδειες αγορές, ξεραμένες στέρνες, «η πόλη που κάθεται μόνη».

Τρεις εβδομάδες αργότερα, Ισραηλινοί αλεξιπτωτιστές έφτασαν στο Δυτικό Τείχος και εκείνη πρόσθεσε τον στίχο της επιστροφής: ο δρόμος άνοιξε, το σοφάρ ήχησε, η λαχτάρα έγινε παρουσία.

Το τραγούδι δεν δημιούργησε τη στιγμή. Της έδωσε όνομα.

Και τώρα μιλά στη Λευκωσία: μια ακόμη πρωτεύουσα με πύλες, περάσματα, σιωπή και διακεκομμένη κυριαρχία. Το «Ιερουσαλήμ του Χρυσού» δεν ήταν νοσταλγία. Ήταν μια πρωτεύουσα που περίμενε να γίνει ολόκληρη.

Μια διαιρεμένη πρωτεύουσα και μια ανολοκλήρωτη κυριαρχία

Η Κύπρος δεν είναι το Ισραήλ. Η Λευκωσία δεν είναι η Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, η ανατομία είναι οικεία: μία πόλη, ένα εθνικό κέντρο, μία κυρίαρχη ζωή, κομμένη διά της βίας και διοικούμενη σαν να πρόκειται για μόνιμη κατάσταση.

Η Πράσινη Γραμμή που επιτηρεί ο ΟΗΕ εκτείνεται περίπου 180 χιλιόμετρα σε όλη την Κύπρο και, μέσα στην παλιά Λευκωσία, στενεύει σε λίγα μόλις μέτρα. Μια πόλη μπορεί να αντέξει την πληγή. Δεν μπορεί όμως να είναι ολόκληρη.

Πριν από τον Ιούνιο του 1967, το Ισραήλ ήταν κυρίαρχο και ζωντανό: οι θεσμοί λειτουργούσαν, ο στρατός αμυνόταν, η οικονομία αναπτυσσόταν. Όμως χωρίς μια ολόκληρη Ιερουσαλήμ, κυβερνούσε το παρόν ενώ η βαθύτερη μνήμη του βρισκόταν πίσω από τη γραμμή μιας άλλης δύναμης.

Η Κύπρος δεν είναι λιγότερο κυρίαρχη. Η Δημοκρατία δεν διαιρέθηκε ποτέ νομικά. Δεν υπάρχει δεύτερο κυπριακό κράτος, μόνο μια αναγνωρισμένη Δημοκρατία με διακοπείσα πρωτεύουσα.

Ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ζει με μια διχοτομημένη πρωτεύουσα — μια ανωμαλία που η Ευρώπη διασχίζει αντί να τερματίζει.

Η οδός Λήδρας είναι το ερώτημα της Ευρώπης: θα αντέξει το δίκαιο περισσότερο από τη συνήθεια;

Η Ημέρα της Ιερουσαλήμ ως δόγμα

Η Ημέρα της Ιερουσαλήμ δεν είναι συναίσθημα. Είναι προηγούμενο: κίνδυνος, απόφαση και απόδειξη ότι γραμμές που επιβλήθηκαν διά της βίας μπορούν να εξαφανιστούν όταν συγκλίνουν η νομιμότητα, η βούληση και η ετοιμότητα.

Η Λευκωσία θα επανενωθεί με την ίδια αρχή. Οι πόλεις δεν είναι ίδιες· το δόγμα όμως είναι.

Η βία δεν αποδίδει ηθικό τίτλο πάνω σε μια διαιρεμένη πρωτεύουσα. Το Ισραήλ αρνήθηκε να κανονικοποιήσει την ανολοκλήρωτη κατάσταση. Η Κύπρος αρνείται εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα να επιτρέψει στην κατοχή να μετατραπεί σε κυριαρχία.

Η «λύση δύο κρατών» σημαίνει διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές συγκρούσεις. Στο ισραηλινοπαλαιστινιακό πλαίσιο, διαχωρίζει δύο εθνικά κινήματα· δεν διαμελίζει την ιστορική καρδιά της Ιερουσαλήμ.

Σημαίνει διαχωρισμό από αραβικές συνοικίες και περιφερειακές περιοχές που ενσωματώθηκαν στον δήμο της Ιερουσαλήμ μετά το 1967, πολλές πέρα από την προ του 1967 ιορδανική Ιερουσαλήμ και τον αρχαίο αστικό πυρήνα.

Η Κύπρος δεν διαθέτει τέτοια λογική. Εκεί, τα «δύο κράτη» δεν θα διαχώριζαν κυρίαρχα εθνικά σχέδια. Θα αναγνώριζαν την κατοχή: την εισβολή ως τίτλο, τη δημογραφική μηχανική ως αυτοδιάθεση, τη μοναδική κατοχή σε έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως κράτος.

Αυτό δεν είναι διευθέτηση. Είναι το δίκαιο ηττημένο από την υπομονή.

Το νομικό πλαίσιο και η κυριαρχία της Κύπρου

Ο ΟΗΕ έκλεισε το νομικό ζήτημα. Το Ψήφισμα 541 αντιμετώπισε το υποτιθέμενο αποσχιστικό μόρφωμα στον βορρά ως άκυρο και κάλεσε τα κράτη να αναγνωρίζουν μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το Ψήφισμα 550 ενίσχυσε αυτή τη γραμμή και κάλεσε τα κράτη να μην το υποβοηθούν.

Το μόνο νόμιμο πλαίσιο παραμένει το πλαίσιο του ΟΗΕ: μία κυριαρχία, μία διεθνής προσωπικότητα, μία ιθαγένεια.

Αυτό το πλαίσιο δεν είναι αδυναμία. Είναι πειθαρχημένη ισχύς.

Αναγνωρίζει τους Τουρκοκύπριους ως Κυπρίους: πολίτες, εταίρους και κληρονόμους του νόμιμου μέλλοντος του νησιού, όχι ξένους, εχθρούς ή ανθρώπινη ασπίδα της Άγκυρας.

Η επανένωση πρέπει να τους επαναφέρει στην ιδιότητα του πολίτη. Το δύσκολο ζήτημα δεν είναι η τουρκοκυπριακή ταυτότητα. Είναι ο τουρκικός έλεγχος.

Στρατιωτική παρουσία και δημογραφική αλλοίωση

Αυτός ο έλεγχος είναι στρατιωτικός και δημογραφικός.

Περίπου σαράντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες παραμένουν στο νησί. Ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε το 2022 ότι η Τουρκία διέθετε ήδη 40.000 στρατιώτες εκεί και θα τους ενίσχυε με χερσαία, θαλάσσια και αεροπορική ισχύ.

Αυτό δεν είναι κοινοτική προστασία. Είναι φρουρά κατοχής.

Η δημογραφία είναι καθοριστική επειδή σχεδιάστηκε τεχνητά.

Το 2003, η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης κατέληξε ότι οι κατεχόμενες περιοχές είχαν αλλοιωθεί συστηματικά από το 1974 από την τουρκοκυπριακή διοίκηση και την Τουρκία, αναφέροντας 115.000 εποίκους — κυρίως από την Ανατολία — ενώ ο γηγενής τουρκοκυπριακός πληθυσμός είχε μειωθεί από 118.000 το 1974 σε 87.600 το 2001.

Τουρκική ακαδημαϊκή έρευνα καταγράφει τον μηχανισμό: στρατιώτες και οικογένειες, αγροτική εργασία, άλλοι μετανάστες, ρυθμίσεις υπηκοότητας, διανομή ελληνοκυπριακών περιουσιών και κρατικά οργανωμένη μετακίνηση από την Ανατολία σε μια περιοχή που αναδιαμορφωνόταν.

Οι αριθμοί χρειάζονται προσοχή. Το μοτίβο όχι.

Οργανωμένος εποικισμός, πολιτογράφηση και δημογραφική μηχανική είναι η αρχιτεκτονική της διχοτόμησης.

Ο εποικισμός και το ζήτημα της επανένωσης

Μια νόμιμη διευθέτηση πρέπει να αντιμετωπίσει αυτή την αρχιτεκτονική χωρίς εκδίκηση.

Οι άνθρωποι έχουν δικαιώματα. Τα παιδιά που γεννήθηκαν στο νησί πρέπει να αντιμετωπίζονται με αξιοπρέπεια.

Όμως η κατοικία που δημιουργήθηκε από μια δύναμη κατοχής δεν μπορεί να παράγει κυριαρχία.

Το μελλοντικό καθεστώς των εποίκων μετά το 1974 ανήκει στην κυρίαρχη Κυπριακή Δημοκρατία, μέσα σε μια συμφωνημένη διευθέτηση και υπό το διεθνές δίκαιο: συμφωνημένος επαναπατρισμός στην Ανατολία όπου απαιτείται, νόμιμη παραμονή όπου συναινεί η Λευκωσία και επίλυση του περιουσιακού μέσω αποκατάστασης, αποζημιώσεων και νομικών μηχανισμών.

Η Άγκυρα δεν μπορεί να εισάγει μονιμότητα και να την αποκαλεί κράτος.

Ο ειρηνικός δρόμος είναι ανοιχτός

Ο ειρηνικός δρόμος είναι ανοιχτός: παράμετροι του ΟΗΕ, μία Δημοκρατία, κανένας ξένος στρατός, καμία μονομερής απόσχιση, καμία αναγνώριση τετελεσμένων, καμία διχοτόμηση μεταμφιεσμένη σε ρεαλισμό.

Η Κύπρος κράτησε αυτή τη γραμμή επί πενήντα χρόνια όχι λόγω έλλειψης φαντασίας, αλλά επειδή η νομιμότητα είναι το στρατηγικό κεφάλαιο που η Δημοκρατία δεν παρέδωσε ποτέ.

Η ειρήνη προχωρά όταν η άρνηση έχει κόστος.

Η Οργή του Ποσειδώνα και η περιφερειακή αποτροπή

Αυτό το κόστος έχει τώρα όνομα: Η Οργή του Ποσειδώνα.

Η Λευκωσία έχει σημασία για την Ιερουσαλήμ επειδή η Κύπρος δεν είναι πλατφόρμα του Ισραήλ, αλλά κυρίαρχος γείτονας, ευρωπαϊκή δημοκρατία και ακρογωνιαίος λίθος της τάξης στην Ανατολική Μεσόγειο: εκκενώσεις, πρόσβαση, ενέργεια, δεδομένα και διπλωματία.

Μια ασφαλής Κύπρος δίνει βάθος στην περιοχή. Μια πιεζόμενη Κύπρος στενεύει την ανατολική θάλασσα.

Ο κατεχόμενος βορράς είναι η πλατφόρμα της Άγκυρας: το τουρκικό μέτωπο που βρίσκεται πιο κοντά στη θαλάσσια καρδιά του Ισραήλ.

Απέναντι από τη Χάιφα, το Ασντόντ, τις ισραηλινές ενεργειακές πλατφόρμες και τις θαλάσσιες γραμμές του, η Τουρκία διατηρεί στρατιωτικό και πληροφοριακό προγεφύρωμα σε κατεχόμενο ευρωπαϊκό έδαφος.

Σε περίοδο κρίσης, αυτό το προγεφύρωμα μπορεί να ενεργοποιήσει επιτήρηση, drones, πυραύλους, εξαναγκασμό, παράνομη χρηματοδότηση και εχθρικές συμμαχίες.

Αυτό δεν είναι μια μακρινή κυπριακή ανωμαλία. Είναι ισραηλινό πρόβλημα απέναντι από τη θάλασσα.

Το Ισραήλ δεν χρειάζεται να επιδιώξει σύγκρουση. Πρέπει να τερματίσει τη στρατηγική τύφλωση.

Η Λευκωσία ηγείται

Η Λευκωσία ηγείται. Το Ισραήλ στέκεται δίπλα στην κυρίαρχη Κυπριακή Δημοκρατία στην αποτροπή, στην ασφάλεια της θάλασσας, στις πληροφορίες, στην αεράμυνα και αντιπυραυλική άμυνα, στην προστασία υποδομών και στη διαχείριση κρίσεων.

Αυτά δεν είναι θεωρητικά ζητήματα. Είναι η αρχιτεκτονική της επόμενης ημέρας, όταν η Άγκυρα θα μάθει ότι η κατοχή δεν ισοδυναμεί με ασυλία.

Η Οργή του Ποσειδώνα είναι αποτροπή στην υπηρεσία της ειρήνης. Δίνει δόντια στη διπλωματία.

Αν η διπλωματία εξαντληθεί και ξεπεραστεί το όριο, Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος προετοιμάζονται να εμποδίσουν ενισχύσεις από την τουρκική ενδοχώρα, να εξουδετερώσουν τη στρατιωτική υποδομή της κατοχής, να νεκρώσουν την αρχιτεκτονική διοίκησής της και να αποκαταστήσουν τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυπριακή κυριαρχία.

Παραμένει στο τραπέζι ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να χρησιμοποιηθεί.

Η άνεση της Άγκυρας βασίζεται σε μία υπόθεση: ότι η άρνηση δεν έχει κόστος. Η Οργή του Ποσειδώνα αφαιρεί αυτή την υπόθεση.

Ο ανολοκλήρωτος τελευταίος στίχος

Η επανένωση θα απαιτήσει πειθαρχία, θάρρος, δικαιοσύνη στο περιουσιακό, οικονομική απορρόφηση, ευρωπαϊκή στήριξη και κοινωνική υπομονή.

Η ανολοκλήρωτη κατάσταση κοστίζει περισσότερο.

Μια διαιρεμένη πρωτεύουσα διδάσκει την ανωμαλία. Μια επανενωμένη πρωτεύουσα διδάσκει την ιδιότητα του πολίτη.

Η Άγκυρα μπορεί να μετονομάζει την παρανομία. Δεν μπορεί να τη νομιμοποιήσει.

Ο ορίζοντας είναι σταθερός: μία κυριαρχία, μία διεθνής προσωπικότητα, μία ιθαγένεια.

Η Ημέρα της Ιερουσαλήμ δεν δίνει στην Κύπρο δανεικό μύθο, αλλά ένα δόγμα ολοκλήρωσης: καμία πρωτεύουσα δεν είναι ολόκληρη πίσω από μια γραμμή· καμία κυριαρχία δεν είναι ολόκληρη υπό ξένο στρατό· καμία ειρήνη δεν είναι αληθινή όταν η κατοχή μετονομάζεται σε σταθερότητα.

Η Ιερουσαλήμ βρήκε τον τελευταίο της στίχο όταν η λαχτάρα έγινε επιστροφή.

Η Λευκωσία δεν έχει βρει ακόμη τον δικό της: περάσματα, περίπολοι, κάμερες, διακεκομμένοι χάρτες — και μια Δημοκρατία που άντεξε την εισβολή, μπήκε στην Ένωση και δεν παρέδωσε ποτέ την κυριαρχία της.

Θα επανενωθεί.

Η Άγκυρα μπορεί να αποδεχθεί την επιστροφή του δικαίου μέσω της ειρήνης — ή να το αναγκάσει να επιστρέψει με την παλίρροια του Ποσειδώνα.