Ακολουθήστε μας

Τουρκία

Πως ο Ερντογάν ”ομαλοποίησε” την ρατσιστική ρητορική του

Δημοσιεύτηκε

στις

Hercules Millas

Οι κατηγορηματικές ομιλίες του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν (RTE) κυμαίνονται μεταξύ παραπόνων απέναντι στον Δυτικό κόσμο εως και χρήση απειλών και προσβολών εναντίον τους. Η ώθηση αυτών των επιθέσεων αποκαλύπτει την προσωπικότητα ενός ανθρώπου από τον οποίο εξαρτάται η μοίρα τόσων πολλών. Δείχνει την ίδια ιδιοσυγκρασία και στους εγχώριους αντιπάλους του, αλλά εδώ θα ασχοληθώ μόνο με τις διεθνείς του προεκτάσεις.

Η επιθετικότητα του μπορεί να ταξινομηθεί σε πέντε διαφορετικούς τομείς: Ιστορία, πολιτισμός, θρησκεία, πολιτική και ηθική. Σε όλες τις περιπτώσεις το υποκείμενο θέμα είναι μια σύγκριση των «θετικών μας» έναντι της «αρνητικής Δύσης». Το βασικό ιστορικό θέμα είναι ότι οι Τούρκοι είναι οι κληρονόμοι της ισχυρής και υποτιθέμενης καλοπροαίρετης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Άλλοι απεικονίζονται ως «αποικιοκράτες, ιμπεριαλιστές, εκμεταλλευτές, σκληροί σκλάβοι έμποροι, εισβολείς» κ.λπ. Σύμφωνα με την ερμηνεία του για το παρελθόν, οι Τούρκοι σεβάστηκαν και προστάτευαν τους μη μουσουλμάνους και ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκαν κανένα έθνος ή κοινότητα, σε αντίθεση με αυτό που έκαναν οι Δυτικοί.

Πολιτιστικά, η Δύση ήταν «καταπιεστική, ρατσιστική (NAZI, φασιστική), αδιάφορη στους άπορους, αγενείς, επιθετική και επεκτατική», σύμφωνα με τον Ερντογάν. Αντιθέτως, οι Τούρκοι δεν έχουν παρουσιάσει ποτέ τέτοιες αδυναμίες, αλλά μόνο έναν πλούσιο και ανθρώπινο πολιτισμό. Σήμερα, η Τουρκία βοηθά τους φτωχούς στην Αφρική, για παράδειγμα, επισημαίνει. Οι θρησκευτικές ερμηνείες είναι συχνές. Σύμφωνα με τον RTE, το Ισλάμ είναι θρησκεία ειρήνης. Εν τω μεταξύ, στην Ευρώπη, αναφέρεται στις Σταυροφορίες εναντίον του μουσουλμανικού κόσμου, στην Ιερά Εξέταση, στο κάψιμο των καταδικασμένων, στους θρησκευτικούς πολέμους και την πρόσφατη Ισλαμοφοβία, που στην πράξη σημαίνει παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διακρίσεις και προσβολή των ιερών εικόνων των Μουσουλμάνων.  Ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι οι μουσουλμάνοι πάντα σεβόταν τους μη μουσουλμάνους και ζούσαν μαζί τους για αιώνες. Εν τω μεταξύ, ένα από τα προτιμώμενα παραδείγματα του μίσους των χριστιανών έναντι των μουσουλμάνων είναι η περίπτωση της Ισπανίας τον 15ο και 16ο αιώνα. Η πάροδο των αιώνων δεν έχει σημασία, όταν ο «χαρακτήρας των εθνών» είναι το θέμα, σύμφωνα με τον πρόεδρο.

Όσον αφορά την πολιτική, κυριαρχούν οι θεωρίες συνωμοσίας. Ο Ερντογάν και οι οπαδοί του ισχυρίζονται ότι η Δύση και ειδικά οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να ενορχηστρώσουν στρατιωτικά πραξικοπήματα για να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Οι Δυτικοί βοηθούν επίσης τις «τρομοκρατικές» ομάδες (Κούρδοι, Γκουλενιστές) και γενικά βοηθούν τους εχθρούς της Τουρκίας που επιδιώκουν να χωρίσουν τη χώρα. Αυτές οι δυνάμεις συχνά υπονομεύουν και την οικονομία της Τουρκίας, λέει ο Ερντογάν. Οι κατηγορίες του Ερντογάν συνδυάζονται σε ένα πακέτο ηθικής. Συνδέονται με την καταπολέμηση του καλού ενάντια στο κακό. Οι κατηγορίες, οι προσβολές και οι κατάρες μπορούν να εμφανιστούν σε μια μόνο παράγραφο, αναμεμιγμένη, με τη σημερινή πολιτική που αναμιγνύεται ίσως με την Εξέταση του 13ου αιώνα, τα οικονομικά με τη θρησκεία, τα θέματα του ΝΑΤΟ με τη νίκη της θαλάσσιας μάχης της Πρέβεζας (του 16ου αιώνα). Τα επίθετα που χρησιμοποιούνται εναντίον των εχθρών της Τουρκίας (η Χριστιανική Δύση, η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες) περιλαμβάνουν τα εξής: «Δολοφόνοι, ρατσιστές, Ναζί, εγωιστές, εκμεταλλευτές, υποκριτές» και οι πράξεις που τους κατηγορεί περιλαμβάνουν: «διαπράττετε γενοκτονίες, κακομεταχειρίζεστε τους Μουσουλμάνους, προσβάλλετε τον Προφήτη μας, σχεδιάζετε ίντριγκες εναντίον της πατρίδας μας, βοηθάτε τους εχθρούς μας, εκβιάζετε, παρεμβαίνετε στις καθημερινές μας πρακτικές. ”

Αυτοί οι χαρακτηρισμοί μπορεί να φαίνονται άδικοι και υπερβολικοί, αλλά δεν ισχύουν για πολλούς Τούρκους. Μόλις οι ιστορικοί, πολιτιστικοί, θρησκευτικοί, πολιτικοί και ηθικοί «χαρακτήρες» των «εμάς» και της «Δύσης» διαμορφωθούν σε βάση «εμείς εναντίον τους», τότε τα επίθετα που χρησιμοποιούνται και οι ρόλοι που αποδίδονται στη «Δύση» είναι ευκόλως εννοούμενοι. Ο Τούρκος Πρόεδρος «Αναγνωρίζεται» από ένα μεγάλο τμήμα του τουρκικού κοινού. Η ομάδα που αντιλαμβάνεται αυτόν τον λόγο μίσους ως φυσιολογικό και δίκαιο αποτελεί την ομάδα που υποστηρίζει τον RTE. Στην πραγματικότητα, αυτός ο λόγος «εμείς εναντίον τους» δεν είναι ούτε πρωτότυπος ούτε ειδικός στην Τουρκία. Ο εθνικισμός εκφράζεται με παρόμοια «επιχειρήματα» σε πολλές χώρες. Ο έπαινος του «χαρακτήρα του έθνους μας» αντιμετωπίζεται ευρέως και παγκοσμίως. Είναι η απαραίτητη προϋπόθεση του εθνικισμού. Σε όλα τα έθνη-κράτη, μια παρόμοια εικόνα δεν είναι ασυνήθιστη. Αυτό που είναι ιδιαίτερο για τον RTE, ωστόσο, είναι το άλλο συστατικό του λόγου «εμείς εναντίον τους», δηλαδή αυτό που λέει για τους άλλους.

Αυτές τις μέρες, στις χειρότερες περιπτώσεις, ο εθνικιστικός λόγος μίσους και οι κατάφωροι ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί μπορεί να συναχθούν ή να υπονοηθούν έμμεσα, αλλά δεν εκφράζονται άμεσα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το «στυλ» του RTE θεωρείται ως προσβολή και επίσης ως πρόκληση. Δεν είναι μόνο αυτό που λέει, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο το λέει. Το ερώτημα παραμένει: γιατί ο Ερντογάν επιλέγει αυτόν τον ενοχλητικό τρόπο έκφρασης; Δεν πιστεύει ότι αυτή η προσέγγιση αντιβαίνει στα συμφέροντά του; Στο μυαλό μου έρχονται διάφορες απαντήσεις: ο Ερντογάν μπορεί να πιστεύει ότι έτσι θα τονώσει τους οπαδούς του και θα ενισχύσει την πολιτική του θέση στη χώρα. ή θα εντυπωσιάσει τον μουσουλμανικό κόσμο και θα κερδίσει νέους οπαδούς παγκοσμίως. Μπορεί να εκφράζει αυτό που πιστεύει ειλικρινά, αισθάνεται ότι μιλάει την «αλήθεια». Μπορεί επίσης να ανοίξει το δρόμο για να χωρίσει από τον δυτικό κόσμο. Η θα μπορούσε να είναι ότι σε κατάσταση σύγχυσης έχει χάσει τον έλεγχο του περιβάλλοντός του. Κάποιος μπορεί επίσης να σκεφτεί διαφορετικούς συνδυασμούς των παραπάνω. Σε κάθε περίπτωση, ο Ερντογάν ενισχύει τα ρατσιστικά συναισθήματα και τη φαντασία εκείνων που πιστεύουν ότι δικαιολογούνται να «τιμωρήσουν» τη Δύση.

Μετάφραση Χωριανόπουλος Άγγελος

πηγή: ahvalnews

Αιγαίο

“Συμφωνία – ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ – των Αθηνών”!

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Τoυρκία κατήγγειλε την Ελλάδα για την πρόθεση της Αθήνας να ανακηρύξει δύο θαλάσσια πάρκα (ανεμογεννητριών)!
Και φτάσαμε στο σημείο η Τουρκία να κατηγορεί την Ελλάδα, ότι προσπαθεί να δημιουργήσει «τετελεσμένα» – η Ελλάδα! – σε θαλάσσιες περιοχές που αποτελούν «ανοιχτές διαφορές» μεταξύ των δύο κρατών…
Να σημειωθεί ότι από τα δύο αυτά πάρκα το ένα βρίσκεται στο… Ιόνιο (όπου δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε «ανοιχτή διαφορά» με την Τουρκία), ενώ το άλλο βρίσκεται στο Αιγαίο, και εκτείνεται από δυτικά της Μήλου ως τη Νίσυρο, δηλαδή εντεύθεν της μέσης γραμμής του Αιγαίου!
Κι όλα αυτά, ενώ έχουμε υπογράψει, πριν τέσσερις μήνες υποτίθεται, «Συμφωνία περί Φιλίας» με την Τουρκία, την περιβόητη η «Συμφωνία των Αθηνών»!
Την οποία τώρα μας καταγγέλλουν ότι την «παραβιάζουμε», λέει!
Πώς είναι δυνατόν να “παραβιάζουμε” μια Συμφωνία που ΔΕΝ είναι “δεσμευτική”; Για τίποτα και κανένα από τα δύο μέρη;
* Πρώτον να σημειώσουμε ότι «τετελεσμένα» (fait accompli, στη διπλωματική γλώσσα) ονομάζονται πρωτοβουλίες ενός κράτους που ξεπερνούν τα όρια δικαιοδοσίας της κυριαρχίας του ή των κυριαρχικών του δικαιωμάτων, και επιβάλλονται χωρίς προηγούμενες διαπραγματεύσεις με άλλα «ενδιαφερόμενα» κράτη…
Η δημιουργία αιολικών πάρκων μέσα στην ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη ή μέσα σε θαλάσσιες ζώνες ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων – και μάλιστα σε περιοχές στις οποίες κανένα άλλο κράτος δεν μπορεί να διεκδικήσει κυριαρχικά δικαιώματα – ΔΕΝ είναι πολιτική “επιβολής τετελεσμένων»!
Είναι άσκηση κυριαρχίας ή άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Για την οποία δεν οφείλει να διαβουλευτεί με κανένα άλλο κράτος…
Αντίθετα, «τετελεσμένα» έχουμε όταν η Τουρκία κηρύσσει την «Γαλάζια Πατρίδα» και καταπατά κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε συμφωνία με την «κυβέρνηση» της Λιβύης (Τουρκολυβικό μνημόνιο) παραβιάζοντας το Δίκαιο της Θάλασσας. Και μάλιστα με τρόπο ώστε τελικά, τη “Συμφωνία” αυτή, ΔΕΝ την αναγνωρίζει κανένα άλλο κράτος!
ΟΥΤΕ καν το Κοινοβούλιο της Λιβύης!
ΟΥΤΕ το Ανώτατο Δικαστήριο της Λιβύης…
Έχουμε λοιπόν, μια χώρα – την Τουρκία – που επιβάλλει η ίδια «τετελεσμένα» σε βάρος μας, να κατηγορεί… εμάς, ότι εμείς προσπαθούμε, λέει, να επιβάλλουμε “τετελεσμένα” σε περιοχές που έτσι κι αλλιώς είναι δικές μας ή δικής μας δικαιοδοσίας…
Και πάντως, περιοχές όπου εκείνοι δεν έχουν κανένα λόγο.
* Αυτά παθαίνουν όσοι υπογράφουν «Συμφωνίες περί Φιλίας» με γείτονες τους που επιβάλλουν τετελεσμένα σε βάρος τους. Τελικά έρχονται οι… «φίλοι» μας και κατηγορούν εμάς ότι εμείς επιβάλλουμε τετελεσμένα σε βάρος τους, πάνω στα δικά μας!
Εκεί που μας χρώσταγαν μας παίρνουν και το βόδι…
Αυτά παθαίνουν όσοι βιάζονται να υπογράψουν «Συμφωνίας περι Φιλίας» χωρίς προηγουμένως να απαιτήσουν την άρση των τετελεσμένων του αντιπάλου.
Ουσιαστικά έρχονται οι Τούρκοι και ασκούν βέτο σε οποιαδήποτε ελληνική απόφαση στις θαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας. Παντού!
* Στην αρχή με τη λεγόμενη “Συμφωνία των Αθηνών” “ξεπλύναμε” την Τουρκία – αφού η διεθνής κοινότητα διαπίστωσε ότι διακηρύσσουμε τη «φιλία» μας με χώρα που δημιουργεί τετελεσμένα σε βάρος μας! Άρα διαμηνύσαμε στη διεθνή κοινότητα, να ΜΗ αντιμετωπίζει την Τουρκία ως “αναθεωρητική δύναμη” ή ως “επιθετική χώρα”!
Και τώρα διαπιστώνουμε ότι η ΜΗ δεσμευτική αυτή Συμφωνία μας δένει τα χέρια παντού (κατά της ερμηνεία της Άγκυρας), ακόμα και πάνω στις ζώνες των αδιαμφισβήτητα δικών μας κυριαρχικών δικαιωμάτων!
Αν αυτό δεν είναι ΑΠΟΤΥΧΙΑ εξωτερικής Πολιτικής, τι είναι;
* Υπάρχει και συνέχεια όμως: Η Ελλάδα «απάντησε» εμμέσως ότι το θέμα δεν είναι «διμερές», είναι… “Ευρωπαϊκό”, λέει, αφού με τα Αιολικά θαλάσσια πάρκα (τα οποία θα χρηματοδοτήσει το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης) η Ελλάδα εφαρμόζει την Ευρωπαϊκή Περιβαλλοντική Πολιτική για την «Πράσινη Μετάβαση».
Η αλλιώς: Τρία πουλάκια κάθονταν και μάσαγαν τομπάκο!
— Πρώτον η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας και των εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ εθνικό θέμα για κάθε χώρα μέλος της Ένωσης.
Οι θεσμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης ΔΕΝ έχουν «υποχρέωση» ΟΥΤΕ «αυτόματη δικαιοδοσία» να υπερασπιστούν την κυριαρχία ή τα κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους-μέλους, όταν απειλούνται από ένα γειτονικό ΜΗ μέλος της Ένωσης.
Αν, όμως, η χώρα-μέλος που θίγεται διαμαρτυρηθεί και αντιδράσει στα «τετελεσμένα» του «καταπατητή», τότε η Ενωμένη Ευρώπη έχει την υποχρέωση να συμπαρασταθεί στο κράτος-μέλος. Και η «συμπαράσταση» αυτή δεν είναι «αυτόματη», είναι συνήθως κατόπιν πολλών «διαβουλεύσεων» μεταξύ των υπολοίπων κρατών-μελών, και πάντως πουθενά δεν προβλέπεται έμπρακτη ή, πολύ περισσότερο, στρατιωτική συμπαράσταση.
Όπως στην περίπτωση του Τουρκολυβικού μνημονίου – που θίγει ανοιχτά την Ελλάδα – η Ευρωπαϊκή Ένωση δήλωσε τελικά ότι ΔΕΝ το θεωρεί «νόμιμο» (γιατί δεν είναι), αλλά πέραν αυτού ΔΕΝ έκανε τίποτα για να το ακυρώσει.
Και στους δύο κύκλους διεθνών διαπραγματεύσεων για το Λιβυκό, η Τουρκία κλήθηκε να συμμετάσχει, ενώ την Ελλάδα, που ευθέως θίγεται από το Τουρκολυβικό Μνημόνιο οι ευρωπαίοι εταίροι ΔΕΝ την προσκάλεσαν καν…
Συνεπώς, όταν θίγονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, το πρόβλημα είναι πρωτίστως ΔΙΚΟ μας! Κι αν αντιδράσουμε σοβαρά, ίσως μπορούμε να περιμένουμε κάποιου είδους «συμπεράσταση» από τους εταίρους μας. Αλλά, αν δεν αντιδράσουμε και απλώς “μεταθέσουμε την ευθύνη” στους εταίρους μας, αυτοί ΔΕΝ πρόκεται να αντιδράσουν!
Όπως φαίνεται, έχουμε βρει ένα τρόπο, ευσχήμως, να απεμπολήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.
— Όσον αφορά την «Πράσινη Μετάβαση», οι Τούρκοι δεν λένε να ΜΗ γίνουν αιολικά πάρκα. Απλώς επιμένουν ότι θα πρέπει η Ελλάδα να διαπραγματευθεί προηγουμένως μαζί τους το ποιός θα έχει την εκμετάλλευσή τους, ακόμα κι αν ανήκουν σε περιοχές (δυτικά της Μήλου – στη Φαλκονέρα – δηλαδή απέναντι από τις ακτές της Πελοποννήσου) όπου ουδείς αμφισβήτησε ποτέ την Ελληνική δικαιοδοσία.
Και δημιουργούν προηγούμενο, για να τους “χρωστάμε”!
Δηλαδή για να μας πούν αύριο, ότι εντάξει, δεχθήκαμε να ασκήσετε τα δικά σας κυριαρχικά δικαιώματα… έξω από τις ακτές της Πελοποννήσου, τώρα κι εσείς πρέπει να δεχθείτε ότι κι εμείς θα ασκήσουμε κυριαχικά δικαιώματα (που το Διεθνές Δίκαιο ΔΕΝ τους τα αναγνωρίζει) γύρω από τα Ελληνικά νησιά στο Ανατολικό Αιγαίο, ή ανατολικά της Κρήτης ή νοτίως του Καστελλόριζου. Όπου όλοι οι διεθνείς Χάρτες οι οποίοι αποτυπώνουν το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπουν ότι ισχύει η Ελληνική Δικαιοδοσία.
Μ’ άλλα λόγια, μας λένε να μοιράσουν μαζί μας… τα δικά μας! Να μας αφήσουν κάποιο μέρος των δικών μας, κι ύστερα εμείς να δεχθούμε να καταπατήσουν όλα τα υπόλοιπα – επίσης ΔΙΚΑ μας!
Εκεί οδηγεί, μεταξύ πολλών άλλων, και η «Συμφωνία των Αθηνών», που μόλις προ τετραμήνου υπογράψαμε!
Αυτό ΔΕΝ ονομάζεται «Πολιτική αρχών». Αυτό ονομάζεται ΜΗ Πολιτική!
Ή ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ από την (Εξωτερική) Πολιτική…
Η Πολιτική δεν αφορά ποιες «αρχές» θα διακηρύσσουμε διεθνώς. Αλλά πώς προασπιζόμαστε τα εθνικά μας συμφέροντα.
Αν υποστηρίζουμε τις σωστές «αρχές», αλλά όταν απειλούμαστε μεταθέτουμε την ευθύνη σε άλλους, τότε απλώς ΔΕΝ έχουμε Πολιτική…

Ως γνωστόν, με ευχές και με “αρχές”… δεν βάφονται αυγά!

* Κάποιοι δικοί μας μιλούν για “αποκλιμάκωση” ως μόνιμη επιδίωξη της Εξωτερικής μας Πολιτικής.
Η “αποκλιμάκωση” είναι ένας στιγμιαίος χειρισμός, σε μια κρίσιμη στιγμή. ΔΕΝ είναι “Πολιτική”.
Αν διακηρύσσεις ότι επιδιώκεις μονίμως την “αποκλιμάκωση”, ουσιαστικά παρακινείς τους απέναντι να κλιμακώνουν συνεχώς εναντίον σου, ώστε εσύ να “αποκλιμακώνεις” υποχωρώντας – κι έτσι να κερδίζουν σε βάρος σου χωρίς να ρίχνουν σφαίρα και χωρίς να διακινδυνεύουν το παραμικρό! Με διαρκείς εκφοβισμούς σε βάρος σου, χωρίς ρίσκο (by fright, not by fight).
* Οι δικοί μας μιλάνε ακόμα για “εξομάλυνση” των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Ως μόνιμη πολιτική επιδίωξη.
Μπορεί να υπάρχει “εξομάλυνση” με μια Τουρκία που διεκδικεί όλο και περισσότερο και συνεχώς κλιμακώνει τις έμπρακτες προκλήσεις της και τα τετελεσμένα της σε βάρος μας;
Το ζητούμενο της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής είναι ΠΩΣ θα εξουδετερώσουμε την τουρκική προκλητικότητα και τον τουρκικό αναθεωρητισμό, όχι πώς θα… “εξομαλύνουμε” τις σχέσεις μας με τον τουρκικό “αναθεωρητισμό”.
* Και το πιο γελοίο απ’ όλα είναι όταν προσπαθούμε εμείς, εδώ, στην Ελλάδα, να “δικαιολογήσουμε” τις τωρινές τουρκικές προκλήσεις, αποδίδοντάς τις στους εσωτερικούς πολιτικούς ανταγωνισμούς μέσα στην Τουρκία.
Δηλαδή, λένε κάποιοι δικοί μας, μη δίνετε σημασία και μη “τσιμπάτε”, δεν τα εννοούν αυτά οι Τούρκοι. Τα λένε μόνο για εσωτερική κατανάλωση…
— Πριν τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, μας έλεγαν ότι οι ΝΟΤΑΜ που έβγαιναν για την αποστρατιωτκοποίηση των νησιών μας ήταν προεκλογικό πυροτέχνημα γιατί ανέβαινε η υποψηφιότητα Ιμάμογλου…
— Μετά τις εκλογές, μας λένε πως οι ενστάσεις της Τουρκίας για τα αιολικά πάρκα έξω από τη Μήλο, οφείλονται στο ότι έχασε ο Ερντογάν τις αυτοδιοικητικές εκλογές (τις οποίες είχε χάσει και πριν τέσσερα χρόνια, επίσης)…
Γενικώς αν τους πιστέψουμε, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν τα “εννοεί” η Τουρκία. Όλα τα κάνει για “εσωτερικούς λόγους”, λέει…
Εκείνο που τους διαφεύγει είναι ότι και το βασικό κόμμα της Αντιπολίτευσης στην Τουρκία, το Ρεπουμπλικανικό, είναι εξ ίσου προκλητικό και επιθετικό έναντι της Ελλάδας. Όπως και το άλλο κόμμα της Αντιπολίτευσης, το λεγόμενο “Καλό Κόμμα”…
Συνεπώς η επιθετικότητα κατά της Ελλάδας είναι ΚΟΙΝΟ σημείο σύγκλισης ανάμεσα στην κυβέρνηση Ερντογάν και στην Αντιπολίτευσή του.
Κι εμείς εδώ καθησυχάζουμε εαυτούς και αλλήλους, ότι όλες αυτές οι δηλώσεις γίνονται “για εσωτερικούς λόγους”, λέει, και να μην τις παίρνουμε στα σοβαρά…
Οι επιθετικές δηλώσεις κατά της Ελλάδας, απ’ ΟΛΟΚΛΗΡΗ την πολιτική ηγεσία της χώρας, διαμορφώνουν τις προσδοκίες του Τουρκικού λαού και την μακροχρόνια Πολιτική της χώρας απέναντί μας.
Αντίθετα η υποβάθμιση και η αγνόησή τους, εκ μέρους της δικής μας ηγεσίας, απλώς δείχνει ότι εμείς ΔΕΝ έχουμε καμία απολύτως πολιτική απέναντι στην Τουρκία.
Τώρα μάλιστα συρόμαστε και στην αιχμαλωσία.
Διότι όταν εν ονόματι μιας ΜΗ δεσμευτικής “Συμφωνίας περί Φιλίας”, η Τουρκία διατυπώνει ενστάσεις για αιολικά πάρκα έξω από τις ακτές της Πελοποννήσου, αυτό σημαίνει ότι έχουμε σιωπηλώς αποδεχθεί να ΜΗΝ κάνουμε απολύτως τίποτα, οπουδήποτε, αν δεν τους ρωτήσουμε. Αν δεν πάρουμε την άδειά τους.
Για να εκμεταλλευτούμε τα δικά μας πρέπει να τους παραχωρήσουμε κάποια άλλα – επίσης δικά μας – κάπου αλλού.
Αυτό δεν είναι Συμφωνία περί Φιλίας. Είναι εύσχημη Συνθηκολόγηση.
Αυτό δεν είναι “Συμφωνία των Αθηνών”.
Είναι μάλλον, Συμφωνία ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ των Αθηνών…
Συνέχεια ανάγνωσης

Άγγελος Χωριανόπουλος

Future Warfare: Πρώτη πτήση του Τουρκικού ΑΝΚΑ-3 ετοιμάζεται στα τέλη του έτους

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Turkish Aerospace Industries (TAI) ετοιμάζεται για την πρώτη πτήση του τελευταίου της Μη Επανδρωμένου Αεροσκάφους μάχης Anka-3, μέχρι το τέλος του τρέχοντος έτους. Με μια σχεδιαστική φιλοσοφία που κληρονομεί από την καταγωγή του ANKA, το Anka-3 εξελίσσεται ως ένα μη επανδρωμένο εναέριο όχημα μάχης (UCAV) που διαθέτει αρκετά χαμηλό ηλεκτρομαγνητικό αποτύπωμα σύμφωνα με την εταιρεία.

Ο σχεδιασμός του δεν περιλαμβάνει συμβατική ουρά στο οπίσθιο μέρος με σκοπό να μειώσει το πιθανό ηλεκτρομαγνητικό και οπτικό αποτύπωμα. Η ικανότητα του μη επανδρωμένου αεροσκάφους να κινητοποιείται γρήγορα και να διατηρεί μεγάλους χρόνους πτήσης σε μεγάλα ύψη υπογραμμίζει τη στρατηγική χρησιμότητά του σε πολλαπλά προφίλ αποστολών.

Να σημειωθεί πως η τουρκική αμυντική βιομηχανία προετοιμάζει τα αεροσκάφη ANKA-3 και KAAN για τις πρώτες τους πτήσεις στα τέλη του Δεκεμβρίου. Το ANKA-3, το οποίο θα λειτουργεί συνεργατικά με το μαχητικό KAAN, χαρακτηρίζεται από χαμηλή ορατότητα, υψηλή ταχύτητα και αυξημένο ωφέλιμο φορτίο χάρης τα υλικά RAM που χρησιμοποιεί.

Το ANKA-3, μετά από δομικές και υποσυστημικές βελτιώσεις, θα πραγματοποιήσει την παρθενική του πτήση πριν από το τέλος του έτους. Τα πρωτότυπα ANKA-3 και KAAN θα πραγματοποιήσουν τις πρώτες τους πτήσεις (χωρίς την επιχειρησιακή/επίσημη βαφή), όπως ακριβώς και τα HÜRJET.

Συνέχεια ανάγνωσης

Συρία

Πώς προχωρά η τουρκο-συριακή επανασυμφιλίωση

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Του Κώστα Ράπτη

Το 2022 έληξε με έναν διπλωματικό σεισμό – που με τη σειρά του ολοκληρώνει έναν μεγαλύτερο χρονικό κύκλο δέκα ετών: η επανασυμφιλίωση της Τουρκίας του Ταγίπ Ερντογάν με τη Συρία του Μπασάρ αλ Άσαντ αποδεικνύεται ότι προχωρά, χάρη στη ρωσική διαμεσολάβηση, με ρυθμούς ταχύτερους του αρχικώς αναμενόμενου.

Οι αρχηγοί των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας και της Συρίας είχαν κάνει την προεργασία τους πολύ διακριτικά. Και την περασμένη Τετάρτη συνόδευσαν στη Μόσχα τους υπουργούς Άμυνας των χωρών τους για την πρώτη πολιτική επαφή των δύο πλευρών μετά το ξέσπασμα της λεγόμενης “Αραβικής Άνοιξης” το 2011 και τη διακοπή των τουρκοσυριακών διπλωματικών σχέσεων το επόμενο έτος.

Το ότι εν μέσω της ουκρανικής περιπέτειας ο Ρώσος υπουργός Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού είχε το περιθώριο να φιλοξενήσει μια τέτοια συνάντηση δείχνει πόση σημασία εξακολουθεί να αποδίδει η Μόσχα στο συριακό μέτωπο (όπου εμπλέκεται στρατιωτικά από το 2015), αλλά και πόση σημασία αποδίδουν στον ρόλο της οι συνομιλητές της στην περιοχή.

Για τη συνέχεια Capital

Συνέχεια ανάγνωσης

Ινφογνώμων

Infognomon Logo

Περιηγηθείτε στα κορυφαία βιβλία του βιβλιοπωλείου μας

Προβολή όλων

Δημοφιλή