Γράφει η Φανούλα Αργυρού*, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

ΜΕΡΟΣ Ζ΄

14 Αυγούστου – Η ελληνική Κυβέρνηση, που ανησυχούσε για κατάρρευση της Εθνικής Φρουράς, ζήτησε από τη βρετανική κυβέρνηση αεροπορική κάλυψη για αποστολή Ελληνικής Μεραρχίας 10.000 ανδρών, που ήδη είχαν συγκεντρωθεί στην Κρήτη για αναχώρηση. Ο Γεώργιος Μαύρος το είχε αναφέρει και στη Γενεύη στον James Callaghan.

Η δράση θα ήταν σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας βάσει της Συνθήκης Εγγυήσεως, όμως δεν ήταν σύμφωνα με τη συνεννόηση Ετζεβίτ/Βρετανών, 17.7.1974! Η απάντηση στον Κ. Καραμανλή στάλθηκε στις 16.8.1974.

Ενδιαφέρουσα παράμετρος, στην οποία βάσισε ο ΕΝΟΧΟΣ και αιματηρός Κάλαχαν την άρνησή των, βρέθηκε σε αμερικανικό έγγραφο. Και εδώ φαίνεται και η αξία μελέτης των αμερικανικών εγγράφων σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα βρετανικά. Τηλεφωνική συνομιλία Callaghan/Kissinger, 15 Αυγούστου:

Callaghan: «Στο θέμα… όσον αφορά την ιστορία με τον Μαύρο ήταν… για τη Μεραρχία… αεροπορική κάλυψη για τη Μεραρχία του –λυπάμαι που δεν εξηγηθήκαμε σωστά με τον Arthur Hartman και δεν προσεγγίστηκες… μόνο εμείς».

Kissinger: «Ακριβώς!».

Callaghan: «Επομένως εκείνο που έκανα ήταν να του στείλω πίσω ένα μήνυμα, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να γίνει για διάφορους λόγους, τους οποίους απαρίθμησα. Ένας ενδιαφέρων λόγος ήταν όταν είδα τον Μακάριο σήμερα το πρωί και τον ρώτησα για τη γνώμη του αν μας ζητούσαν να κάνουμε κάτι τέτοιο, και μου είπε ‘‘όμως τι θα κάνουν τα στρατεύματα όταν φθάσουν εκεί;’’. Οπόταν ήμουν στη θέση να δώσω οδηγίες στον πρέσβη μας ότι ο Μακάριος δεν βλέπει τον λόγο για κάτι τέτοιο. Έτσι νομίζω μπορούμε να θεωρήσουμε το θέμα νεκρό».

(So what I have done is to send back a message to him saying that it can’t be done for a variety of reasons which I have outlined. One of the interesting ones is that when I saw Makarios this morning I asked him what would be his view if we were asked to do such a thing and he said but what would the troops do if they got there. So I have been able to give our Ambassador instructions that Makarios sees no purpose in doing this. So I think we can regard that one as dead).

Kissinger: «Σωστά…».

(Πηγή: Unclassified US Department of State review authority: Robert H. Miller date/case ID: 01 Jun 2006 200102979) (Τα έντονα γράμματα της συγγραφέως.)

Callaghan ο «καβαλάρης» και Kissinger το «άλογο», όχι αντίστροφα

«…Όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία σε δύο φάσεις το 1974, το Ηνωμένο Βασίλειο διακριτικά έπεισε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να δεχθούν τόσο τη δημιουργία μιας επεκταμένης ντε φάκτο τουρκικής «ζώνης» όσο και μιας «μεγάλης ανταλλαγής πληθυσμού» ως τα απαραίτητα συστατικά για τη συγκρότηση μιας «ομόσπονδης δημοκρατίας» (‘‘federal republic’’).

Για να τονιστούν αυτές οι κρίσιμες ιστορικές πραγματικότητες, πρέπει να γίνει αναφορά στο αποδεσμευμένο βρετανικό έγγραφο ‘‘Record’’ σχετικά με μία ιδιαίτερα σημαντική τηλεφωνική συνομιλία που έγινε στις 2.45 μ.μ. (ώρα Λονδίνου), στις 14 Αυγούστου 1974. Οι συμμετέχοντες ήταν ο Βρετανός τότε Υπουργός Εξωτερικών, James Callaghan, και ο Αμερικανός τότε Υπουργός Εξωτερικών, Δρ Henry Kissinger. Η συνομιλία διεξήχθη καθώς η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη μαζί με τον ξεριζωμό, τις θηριωδίες και άλλα εγκλήματα που εκτελούνταν μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας και εξαναγκασμού με στόχο τη δημιουργία μιας μεγάλης ντε φάκτο τουρκικής «ζώνης» εν μέσω ενός εθνικού και θρησκευτικού ξεκαθαρίσματος. Σε αυτό το αιματηρό περιβάλλον, τι αξιολόγησαν και τι συμφώνησαν στο τηλέφωνο αυτοί οι δύο γίγαντες της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής;

Υπουργός Εξωτερικών (Callaghan): «Henry, αν μπορώ να συνοψίσω την κατάσταση με δύο λόγια, νομίζω έχει ως εξής: Οι Τούρκοι έχουν καλή υπόθεση. Κατά τη γνώμη μου αυτό τώρα μπορεί να λυθεί μόνο με τη δημιουργία μιας (ντε φάκτο τουρκικής) ζώνης. Μιας ζώνης στην οποία θα έχουν αυτονομία σε μια ομόσπονδη δημοκρατία. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με διαπραγμάτευση, όμως, με τη σημερινή κατάσταση, κανένας δεν μπορεί να καταφέρει οτιδήποτε με κάτι τέτοιο. Έτσι έχουμε μια στρατιωτική λύση προς το παρόν, στην οποία θα αστυνομεύουν το δικό τους (ντε φάκτο) σύνορο. Θα έχουμε μια μεγάλη (ντε φάκτο) ανταλλαγή πληθυσμού με τους Έλληνες να φεύγουν και μετά απλώς θα αφήσουμε τη διπλωματία ν’ αναλάβει μέχρι να δούμε την ευκαιρία γι’ ακόμα μια φορά, αν μπορούμε να βρούμε μια ειρηνική λύση στη νήσο. Τώρα όσον αφορά την Ελλάδα και την Τουρκία, είναι η Ελλάδα που θα χρειαστεί μασάζ γιατί οι Τούρκοι είναι πολύ σοβινιστές, μάλιστα πολύ κοντά στον Χίτλερ κατ’ εμένα [‘‘too close to Hitler for my liking’’]. Εντάξει;».

Δρ Kissinger: «Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, Jim. Και η τραγωδία είναι ότι θα μπορούσε να διευθετηθεί το θέμα μέσω διπλωματίας…».

(Πηγή: Βρετανικό Αρχείο, άρθρο καθηγητή Δρος Κλέαρχου Α. Κυριακίδη, «Οι Συνήγοροι του Τουρκικού Δόγματος της Διαίρεσης: Οι Βρετανοί και οι Πέντε Πυλώνες της Διχοτόμησης». Δημοσιεύθηκε στις 28 Απριλίου 2017 στην ιστοσελίδα www.agora-dialogue.com και βιβλίο γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

Στις 16 Αυγούστου o Callaghan επανέλαβε τα όσα είπε στον Kissinger και στις «Οδηγίες για χρήση» προς τις διπλωματικές του αποστολές:

«…Στη Γενεύη ΙΙ οι Τούρκοι ήγειραν δύο σημαντικά θέματα:

1) Γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων (είτε σε δύο ζώνες είτε σε διάφορα καντόνια).

2) Απαίτησαν όπως η τουρκική ζώνη καλύπτει το 34% της νήσου.

»Δεύτερη τουρκική εισβολή – Ο στόχος της Τουρκίας φαίνεται να περιορίζεται στην κατάληψη του ενός τρίτου (1/3) της νήσου, μιας γραμμής διαμέσου Λεύκας/Λευκωσίας/Αμμοχώστου… Και να ξαναρχίσει διαπραγματεύσεις σύντομα…

»Παρόλο που καταδικάζουμε τις τουρκικές μεθόδους, θεωρούμε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν υπόθεση, δοσμένης της μεταχείρισης που υπέστησαν στο παρελθόν. Οι Ελληνοκύπριοι ίσως τώρα να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να δεχθούν γεωγραφικό διαχωρισμό, ειδικά λόγω του μεγάλου αριθμού προσφύγων από αμφότερες τις πλευρές. Όμως είναι δύσκολο να δεχθούν να υπογράψουν το 34 τοις εκατόν της νήσου στο 18 τοις εκατόν του πληθυσμού, και ίσως να πάρει χρόνο προτού δικαιολογήσουν την επιστροφή τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων… Η δράση περιορίζεται στον διπλωματικό τομέα.

»Βρετανική θέση – Έτοιμοι (Βρετανοί) να ξαναρχίσουν διαπραγματεύσεις, όμως όχι προτού σταματήσουν οι τουρκικές δυνάμεις».

16 Αυγούστου – Την ίδια μέρα που στο Φόρεϊν Όφις αποφάσισαν ως ‘‘λύση’’ τη βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία και επέλεξαν τον Γλ. Κληρίδη ως τον άνθρωπό τους για την προώθησή της…

Όπως έγραψε ο καθηγητής Άντερσον (βλέπε Μέρος Ε΄, «Σημερινή», 23.8.2026) ήταν μια συνεννόηση Τουρκίας/Βρετανίας, σοσιαλο-δημοκρατικής αλληλεγγύης! Αριστεροί ξένοι και δικοί μας (εφόσον και η Μόσχα έδωσε το ίδιο πράσινο φως στον Ετζεβίτ) έκτοτε σοφίστηκαν να φορτώνουν όλες τις ευθύνες στο ΝΑΤΟ και τον Δρα Henry Kissinger. Εφόσον τα ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ βρετανικά έγγραφα για το 1974, με την αδιαμφισβήτητη αλήθεια για την ΕΝΟΧΗ των Βρετανών Εργατικών/Σοσιαλιστών, αποδεσμεύθηκαν το 2004. Αντί αυτών, όμως, ακόμα επιμένουν στο παραπλανητικό αφήγημα, σε σημείο που τόλμησαν να χρησιμοποιήσουν πλαστά κουρελόχαρτα γι’ αυτόν τους τον στόχο και όχι μόνο…

Η αρνητική απάντηση προς Κ. Καραμανλή.

Στο επόμενο: Τι είπε ο Κίσινγκερ στους Βρετανούς 19.7.1974.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Τη θεατρική παράσταση «Ο Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης – Ο μαρτυρικός Επίσκοπος» παρουσιάζει στο Ριζοχώρι η θεατρική ομάδα του Ιερού Ναού Αγίων Ιγνατίου και Γεωργίου.

Οι παραστάσεις θα πραγματοποιηθούν την Τρίτη 1η και την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2026, στις 20:00, στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού Αγίων Ιγνατίου και Γεωργίου Ριζοχωρίου.

Η θεατρική παραγωγή είναι αφιερωμένη στη μορφή του Αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, του μαρτυρικού επισκόπου που παρέμεινε στο πλευρό του ποιμνίου του κατά τις δραματικές ημέρες της Μικρασιατικής Καταστροφής και οδηγήθηκε σε φρικτό θάνατο τον Σεπτέμβριο του 1922.

Μέσα από τη θεατρική απόδοση της ζωής, της πίστης και της θυσίας του, οι συντελεστές επιχειρούν να μεταφέρουν στο κοινό το μήνυμα της αυταπάρνησης και της αφοσίωσης του Αγίου στον μικρασιατικό Ελληνισμό.

Την εκδήλωση διοργανώνουν η Ιερά Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας και ο Ιερός Ναός Αγίων Ιγνατίου και Γεωργίου Ριζοχωρίου, με τη συμμετοχή της θεατρικής ομάδας της ενορίας.

Η παράσταση αποτελεί μια ιδιαίτερη πρωτοβουλία ιστορικής και εθνικής μνήμης, τιμώντας έναν από τους σημαντικότερους ιεράρχες και νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας.

Η συγκεκριμένη θεατρική παράσταση αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα, καθώς ο πατέρας Ιλαρίων αναφέρεται χωρίς φόβο και περιστροφές στη βαρβαρότητα που υπέστη ο μικρασιατικός Ελληνισμός από τους Τούρκους, αλλά και στις βαριές ευθύνες που αναλογούν στον εθνικό διχασμό των Ελλήνων και στην προδοτική στάση των τότε συμμάχων. Μολονότι το θεατρικό κείμενο δεν αποτελεί δικό του έργο, ο ίδιος μελέτησε σε βάθος τα ιστορικά γεγονότα, προσδίδοντας στις αφηγήσεις ουσιαστικό ιστορικό περιεχόμενο και ισχυρό μήνυμα εθνικής μνήμης.

Το δίδυμο των πραγματικών ενόχων, Χάρολντ Γουίλσον/Τζέιμς Κάλαχαν.

Γράφει η Φανούλα Αργυρού*, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Μέρος Ε΄

14 Αυγούστου – Συνεδρία στο 10 Downing Street. Ο -τεκμηριωμένα με αδιάσειστα επίσημα βρετανικά αρχεία (cast-iron evidence – σιδεροκέφαλες μαρτυρίες)- πραγματικά ΕΝΟΧΟΣ Βρετανός ΥΠΕΞ, Τζέιμς Κάλαχαν: «Πίστευε πως δεν υπήρχε πιθανότητα να σταματήσουν τους Τούρκους από το να κατορθώσουν τους στρατιωτικούς τους στόχους. Οι Αμερικανοί πράγματι ανησυχούσαν αλλά δεν επρόκειτο να πάρουν στρατιωτικά μέτρα, ούτε να δώσουν στρατιωτική βοήθεια στη μία ή την άλλη πλευρά. Η Βρετανία δεν έπρεπε να επέμβει στρατιωτικά δίχως τις ΗΠΑ και ο ρόλος τής ΟΥΝΦΙΚΥΠ ήταν όπως φύγει από τη μέση. Πίστευε πως οι Τούρκοι δεν θα ενοχλούσαν τις Βάσεις και δεν θα προκαλούσαν πρόβλημα στη Βρετανία…». Εν τω μεταξύ είχαν εξηγήσει στον Τούρκο πρέσβη στο Λονδίνο την ανάγκη να σέβονταν τις Βάσεις και το ίδιο έκανε και ο πρέσβης στην Άγκυρα…

Και ο δεύτερος, εξίσου -τεκμηριωμένα με αδιάσειστα βρετανικά αρχεία- ΕΝΟΧΟΣ Βρετανός Πρωθυπουργός, Χάρολντ Γουίλσον: «Η Βρετανία έπρεπε να συγκεντρωθεί στη διπλωματική πρωτοβουλία… Δεν υπήρχε λόγος να σκέφτονται ότι τα βρετανικά στρατεύματα μπορούσαν ή έπρεπε να τα βάλουν με τους Τούρκους… Αν ερωτάτο ο Υπουργός Εξωτερικών κατά πόσον υπήρχε σκέψη για μεγάλο στρατιωτικό ρόλο εκ μέρους της Βρετανίας, θ’ απαντούσε ότι δεν υπήρχε…».

Ούτε γάτα ούτε ζημιά, από την «ΕΓΓΥΗΤΡΙΑ ΒΡΕΤΑΝΙΑ». Η οποία συνωμότησε με την άλλη «ΕΓΓΥΗΤΡΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ» επίσημα το βράδυ της 17ης Ιουλίου 1974, στο ίδιο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ, να αφήσει τον Ετζεβίτ να εισβάλει συμμαχώντας για αλλαγή του στάτους κβο της ΚΔ σε διχοτομικό στάτους…

Μόνο αν ενθάρρυναν γενική σφαγή των Ελληνοκυπρίων!

14 Αυγούστου – Την ίδια μέρα ο Χάρολντ Γουίλσον συναντήθηκε και με τον ΓΓ του ΟΗΕ, Αυστριακό (πρώην Ναζί), Κουρτ Βάλντχαϊμ, με τον οποίο συνεννοήθηκαν να μην περάσει το Συμβούλιο Ασφαλείας Ψήφισμα που να έδιδε εξουσία στα Ηνωμένα Έθνη κάτω από το Άρθρο 7 του Χάρτη… Μόνο αν, π.χ., οι Τούρκοι πήγαιναν πέραν των υποτιθέμενων στόχων τους και προσπαθούσαν να καταλάβουν ολόκληρη τη νήσο ή ενθάρρυναν μια γενική σφαγή των Ελληνοκυπρίων… Η βρετανική κυβέρνηση δεν έβλεπε την ανάγκη για στρατιωτική δράση που μπορούσε είτε αυτή είτε τα Ηνωμένα Έθνη να πάρουν εκείνη τη ώρα ή σε προβλεπτό στάδιο…

Βρετανικά, αμερικανικά και ρωσικά πλοία στη Μεσόγειο

14 Αυγούστου 1974 – Η ηθική αυτουργός και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΧΟΣ, «εγγυήτρια» Βρετανία διέθετε σταθμευμένα ανοικτά της Κύπρου: το HMS Devonshire Guided missile destroyer και το HMS Frigate Rhyl και με 1 ½ μέρας απόσταση, τα Abdiel, Wilton, Maxton και Bossington. Μπορούσε, αν ήθελε, να σταματήσει τη δεύτερη εισβολή (όπως και την πρώτη, αλλά συνωμότησε με την «εγγυήτρια» Τουρκία για αλλαγή του στάτους κβο), να διέτασσε από τις 9 Αυγούστου – όταν είχαν τις έγκυρες πληροφορίες για δεύτερη εισβολή από τις Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες – και τα τέσσερα αυτά πλοία να σπεύσουν στα ανοικτά της Κύπρου που θα φθάσουν εκεί με άνεση στις 12 Αυγούστου το αργότερο…

Όπως συνέβη και στην πρώτη εισβολή, όταν το HMS Hermes ειδοποιήθηκε από το βράδυ της 16ης Ιουλίου 1974 (το πρωί ο Ετζεβίτ ζήτησε συνάντηση για την επομένη και ειδοποιήθηκαν για την εισβολή) για επιχειρήσεις στην Κύπρο και βρισκόταν απέναντι από τη Βάση Ακρωτηρίου απ’ όπου μετακινήθηκε στα ανοικτά της Κερύνειας, αλλά για να… μαζέψει Βρετανούς υπηκόους …

Έρευνα της συγγραφέως στα βρετανικά αρχεία του Υπουργείου Άμυνας φανέρωσε χάρτες και άλλα πλοία κατά τις δύο τουρκικές εισβολές, με τον βρετανικό στόλο να κρατά κυριολεκτικά σε κλοιό ολόκληρη την Κύπρο! Όπως υποσχέθηκαν στον Ετζεβίτ στις 17 Ιουλίου, να εμπόδιζαν ελληνική βοήθεια προς Κύπρο…

Στο πόρισμά της η Επιτροπή του βρετανικού Κοινοβουλίου (1976) έγραψε ότι η Βρετανία είχε τη στρατιωτική δυνατότητα και την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να προστατεύσει την Κύπρο, αλλά όπως ομολόγησε ο James Callaghan, δεν ήθελαν γιατί συμφώνησαν με τον Ετζεβίτ στις 17 Ιουλίου 1974 για αλλαγή του στάτους κβο στο νησί…

Οι Ηνωμένες Πολιτείες στις 14.8.1974 διέθεταν πλησίον της Κύπρου το αεροπλανοφόρο USS Forrestal super carrier, σταθμευμένο επ’ αόριστον στην Τυρρηνική θάλασσα δυτικά της Ιταλίας, το αεροπλανοφόρο Independence δυτικά της Κρήτης, και τα USS Inchon και το USS Little Rock στα νερά της Ιταλίας.

H δε Σοβιετική Ένωση, σύμφωνα με βρετανικό έγγραφο παρακολουθήσεων, μεταξύ 19 Ιουνίου 1974 και 2 Αυγούστου 1974 είχε τον εξής στόλο στη Μεσόγειο (αντιγραφή από το εν λόγω έγγραφο):

«Soviet Navy (All Secret) – Current Mediterranean Strength (as of 2 July 74)

Cruisers 2, Destroyers 3, Escorts/Minesweepers 2, Amphibians 3, Submarines 13, Elint 1, Depot Ships 5, Oilers 5, Auxiliaries 11, Total Unites: 49.

Over the past fortnight the composition of the Soviet ships in the Mediterranean has changed considerably. Both the helicopter cruises have departed, the MOSKUA returned to the Black Sea and the LENINGRAD moving into the Southern Atlantic…».

Ενδιαφέρον ότι τα δύο ελικοπτεροφόρα και άλλα πλοία του σοβιετικού στόλου αποχώρησαν από τη Μεσόγειο πριν από την πρώτη εισβολή. Ενώ στις 19 Αυγούστου 1974 η κατάσταση είχε ως εξής.

«Cruisers 4, Destroyers 4, Escorts 6, Minesweepers 2, Amphibians 2, Submarines 4, Elint 3, Depot Ships 6, Oilers 5, Auxiliaries 10, Total Units: 56».

Χάρτης με τις τοποθεσίες διαφόρων βρετανικών πλοίων στ’ ανοικτά της Κερύνειας κατά τις τουρκικές εισβολές.

Δεύτερος βρετανικός χάρτης, με βρετανικά πλοία να σχηματίζουν κλοιό πέριξ της Κύπρου κατά τις τουρκικές εισβολές.

Τρίτος χάρτης, στα Γαλλικά, με κινήσεις βρετανικών πλοίων πέριξ της Κύπρου, μάλλον κατά την πρώτη τουρκική εισβολή.

Η Βρετανία άφησε την Τουρκία να εισβάλει…

O καθηγητής Ιστορίας και Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Perry Anderson, έγραψε στην έρευνά του «Η διαίρεση της Κύπρου»:

«…Το πραξικόπημα αναμφίβολα ήταν παραβίαση της Συνθήκης Εγγυήσεως και εντός 48 ωρών ο Τούρκος Πρωθυπουργός, Ecevit, βρέθηκε στην πόρτα της Downing Street, συνοδευόμενος από Υπουργούς και Στρατηγούς, απαιτώντας η Βρετανία μαζί με την Τουρκία να δράσουν αμέσως για να αντιστρέψουν τα πράγματα.

»Η συνάντηση που ακολούθησε, καθόρισε τη μοίρα της νήσου. Ήταν μια συνομιλία μεταξύ σοσιαλδημοκρατών: Wilson, Callaghan και Ecevit, συνάδελφοι στη Σοσιαλιστική Διεθνή (Socialist International). Παρόλο που η Βρετανία όχι μόνο είχε έναν πυρήνα από καλώς εξοπλισμένο στράτευμα, αλλά και συντριπτική δύναμη αέρος στο νησί – μαχητικά βομβαρδιστικά (η Βρετανία είχε πολεμικά πλοία πλησίον των ακτών και μπορούσε να σταματήσει μια μονομερή τουρκική εισβολή), το Λονδίνο δεν έκανε τίποτα. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή της Κύπρου μέχρι σήμερα… Μετά από λίγες εβδομάδες εκεχειρίας η Τουρκία το έκανε ξεκάθαρο ότι δεν την ενδιέφερε ποσώς η συνθήκη την οποία σκοπίμως παραβίασε για να εισβάλει, αλλά ήθελε διχοτόμηση και οι Στρατηγοί της εξαπέλυσαν μια γενική επίθεση με τεθωρακισμένα, αεροπλάνα, πυροβολικά και πλοία, στην ήδη νόμιμη Κυβέρνηση της Κύπρου. Σε λιγότερο από 72 ώρες, η Τουρκία άρπαξε τα δύο πέμπτα της νήσου…».

O καθηγητής Perry Anderson.

Ο Ετζεβίτ δεν έφθασε στον Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον στις 17 Ιουλίου 1974, αλλά στο 10 Downing Street, στο Λονδίνο…

Οι Βρετανοί ποτέ δεν άφησαν άλλο κράτος να πάρει τα ηνία στο θέμα της Κύπρου και μέχρι στιγμής αυτοί συνεχίζουν να έχουν την πρωτοβουλία διεθνών κινήσεων…

Πηγές- Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, λεπτομέρειες στο βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

Περισσότερα την ερχόμενη Κυριακή

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος