Γενικά θέματα
Άρθρο-συναγερμός: Για να μη γίνει η Κύπρος μια νέα Συρία
του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
(Σημείωση: ‘Οποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να διαβάσει όλο το άρθρο, παρακαλείται να διαβάσει τουλάχιστο την τρίτη παράγραφο από το τέλος, που περιγράφει μια κεντρική επιδίωξη των συνομιλιών της Γενεύης).
Για πολλούς λόγους, ο γράφων ελπίζει και εύχεται ολόψυχα να αποτύχουν οι λεγόμενες συνομιλίες της Γενεύης για το κυπριακό, όπως και πολλοί άλλοι σε Ελλάδα και Κύπρο το ελπίζουν, αλλά φοβούνται να το πουν δημόσια.
Αφού οι ‘Ελληνες δεν έχουμε την ελάχιστη αξιοπρέπεια που χρειάζεται για να μην προσέλθουμε καν στη Γενεύη, ας ελπίσουμε ότι θα την οδηγήσει σε ναυάγιο ο Ερντογάν. Είτε το αντιλαμβάνεται, είτε όχι, θα προσφέρει τεράστια υπηρεσία και στον λαό του και στην ειρήνη στη Μεσόγειο. Δυστυχώς όμως, αν και φαίνεται πιθανό, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι θα το κάνει (όπως δεν τόκανε και τον Φεβρουάριο 2004). (1)
‘Ισως ξαφνιάζουν αυτά που γράφουμε. Αυτό θέλουμε και μεις. Να ξαφνιάσουμε μπας και ξυπνήσουμε. Δυστυχώς, είναι η καθαρή αλήθεια που χρησιμοποιούμε ως ξυπνητήρι.
Μόνον αφελείς “ειρηνόφιλοι”, αν υπάρχουν, ή ιδιοτελείς υπηρέτες, με το αζημίωτο ασφαλώς, των πιο εξτρεμιστικών ολοκληρωτικών δυνάμεων που παρήγαγε το ανθρώπινο είδος, μπορούν να εύχονται την λύση του κυπριακού μέσω της επιβολής των σχεδίων που συζητούνται τώρα, δηλαδή μιας παραλλαγής επί τα χείρω του απορριφθέντος, το 2004, σχεδίου Ανάν.
Πως γίνονται οι πόλεμοι
Γιατί αυτές οι λύσεις δεν προωθούν την ειρήνη αλλά θεσμοποιούν τους μηχανισμούς που προκαλούν τους πολέμους. Η ενσωματωμένη στο σχέδιο αδικία εις βάρος των Ελλήνων, της πλειονότητας του πληθυσμού (που το ΑΚΕΛ ονόμαζε, στην Ιδρυτική του Διακήρυξη, όταν δηλαδή ήταν ακόμα αριστερό κόμμα, “καταπληκτική πλειοψηφία” του πληθυσμού), όπως και τα ενσωματωμένα ανήκουστα προνόμια της μειοψηφίας, μία επιδίωξη έχουν και ένα αποτέλεσμα μπορούν να προκαλέσουν. Την αιώνια δυσφορία των μεν εναντίον των δε, τον εγκλωβισμό των δε σε θέση αντίθεσης προς τους μεν. Αν σε αυτό προσθέσεις και την πλήρη εξάλειψη, από το συζητούμενο σχέδιο, όλων των φυσιολογικών μηχανισμών που έχουν εφεύρει οι κοινωνίες για να λύνουν τις διαφορές τους, έχεις τον ιδεώδη τρόπο να μετατρέψεις σε Συρία ένα νησί που ζει ειρηνικά μετά το1974. (Μην έχετε αυταπάτες, κι αυτή ειρηνικά ζούσε πριν γίνει αυτό που τώρα είναι). (2)
‘Ισως μάλιστα αυτός είναι και ο πραγματικός σκοπός της επιχείρησης. Αφού αποσπάσουν από τους ‘Ελληνες του νησιού αυτό που θα λέγαμε “τίτλους ιδιοκτησίας” της νήσου, μετά να μπορούν να την κάνουν, όταν θα εξυπηρετεί τα μακιαβελικά σχέδια που ξέρουμε ότι έχουν για την Ελλάδα, για την Ευρώπη και για τη Μέση Ανατολή, μια”φλεγόμενη βάτο” πολλαπλών χρήσεων.
Τα σπίτια, οι περιουσίες και τα κράτη
Υποθέτω ότι κανείς Κύπριος, με λίγο μυαλό στο κεφάλι του, δεν θα ήθελε να το ζήσει αυτό. Γι’ αυτό και συνιστώ στους ομοεθνείς μου στο νησί να προσέχουν το κράτος τους περισσότερο ακόμα κι από όσο ξέρω ότι προσέχουν την οικογένειά τους και την περιουσία τους. Και να μην εκτρέφουν την αυταπάτη ότι θα τα διατηρήσουν αυτά, αν εξακολουθήσουν να αφήνουν την ηγεσία τους να ξεπαστρεύει το κράτος της.
Μα θα μου πουν τώρα (δηλαδή μου τούπαν ορισμένοι της αντιπολίτευσης) “δεν υπάρχει νόμιμος τρόπος να σταματήσουμε τον Αναστασιάδη”. Λοιπόν υπάρχει και τον ξέρουν και οι ίδιοι. Θέλουν να πουν ότι αν, κάποιος με νόμιμο πληρεξούσιο να διαχειρίζεται την περιουσία τους, σκέπτεται να πάει στον συμβολαιογράφο και να τη γράψει σε τρίτο πρόσωπο, δεν θα κάνουν τίποτα για να τον εμποδίσουν; Πιθανολογώ ότι θα κάνουν πάρα πολλά και νόμιμα και παράνομα. Το λιγότερο που θα κάνουν είναι να στείλουν στο συμβολαιογράφο ένα εξώδικο, να του λένε ότι είναι παράνομα αυτά που προτίθεται να κάνει ο πληρεξούσιος.
Αυτό κάνουν οι Τουρκοκύπριοι και οι Τούρκοι. Δείχνουν την ίδια φροντίδα για το κράτος τους που δείχνουν για την περιουσία τους. Ο κ. Ακιντζί π.χ. σου λέει αίφνης, για κάτσε, μπας κι ο Αναστασιάδης εννοεί αυτά που λέει στους Ελληνοκύπριους και δεν τηρήσει τη συμφωνία μας; Τσουπ, τόστειλε το εξώδικό του στον Γκουτιέρες και, δεν πάει να λέει ότι θέλει ο κ. Αναστασιάδης, τουλάχιστο στη Γενεύη έχει “εκλείψε锨η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως καλή ώρα μας ενημέρωσε από καιρό η τουρκική διπλωματία με τα έγγραφά της.
Από τον Λένιν στο ΑΚΕΛ
Μεταξύ των σοσιαλιστών των αρχών του περασμένου αιώνα, ο Λένιν, στον οποίο πολλοί “αριστεροί” αναφέρονται ακόμα παρ’ ημίν, αλλά δεν διαβάζουν ποτέ, όπως και τίποτα άλλο φοβούμαι, είναι αυτός που κατάλαβε καλύτερα από όλους τους μαρξιστές τη σημασία του εθνικού παράγοντα κι αυτός που υιοθέτησε την πιο ριζοσπαστική θέση στο θέμα αυτό, καλώντας μάλιστα σε αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση, μέχρι και του πλήρους κρατικού αποχωρισμού, αν το επιθυμεί ένα έθνος.
Στο βασικό βιβλίο του για το θέμα, “Το Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση”, ο ηγέτης μιας από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα, που διαμόρφωσε τον κόσμο που ζούμε και εξαιτίας της οποίας δημιουργήθηκε και το ΑΚΕΛ στην Κύπρο (πολύ προτού “απαχθεί” κι αυτό, όπως και ο “ελληνικός εθνικισμός” και πολλοί άλλοι, από τον “αγγλοαμερικανικό ιμπεριαλισμό”, που θάλεγε και η Χαραυγή) συνόψισε ως εξής τη θέση του:
“Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμία ανοχή στην επιδίωξη προνομίων από το καταπιεζόμενο έθνος” (2)
Ποιά είναι η μειονότητα στην Κύπρο;
Στην πραγματικότητα, ούτε καν περί αυτού δεν μιλάμε στην Κύπρο. Οι Ελληνοκύπριοι είναι η πραγματική μειονότητα στην ευρύτερη ζώνη που κατοικούν, όχι οι Τουρκοκύπριοι, όπως παρατηρεί, όχι κανένας “‘Ελληνας εθνικιστής”, αλλά ο Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια και του Λος ‘Αντζελες (UCLA) Πέρυ ‘Αντερσον, πρώην διευθυντής της New Left Review και ένας από τους σημαντικότερους στοχαστές της μεταπολεμικής “Νέας Αριστεράς”. (Προφανώς ο άνθρωπος δεν διαβάζει Αυγή και Εποχή). (3)
Φυσικά μπορεί να έχει κανείς όποιες απόψεις έχει, ακόμα και υπέρ της δουλείας αν θέλει να ταχθεί. Προσωπικά είμαι κατηγορηματικά εναντίον της ποινικοποίησης των απόψεων. Με ενοχλούν όμως πολύ οι απάτες, δεν μου αρέσει να με κοροϊδεύουν. Πείτε το κουσούρι, αλλά τι να κάνω τώρα;
Ακούστε, αν κλείσεις δύο ερωτευμένους σε ένα δωμάτιο για ένα μήνα, θα σκοτώσεις τον έρωτά τους. Τι περιμένετε εσείς να γίνει αν κλείσουνε ‘Ελληνες και Τούρκους, που αλληλοσφάχτηκαν το 1974, χεροπόδαρα δεμένους σε κάτι χειρότερο από το “τέρας” (κατά Βαγγέλη Βενιζέλο), “κράτος Φρανκεστάιν” (κατά Στέλιο Περράκη), “σχέδιο παράφρονος” (κατά Δημήτρη Τσάτσο)
που περιγράφει το σχέδιο Ανάν;
Δυστυχώς και εδώ περί ξεγυρισμένης απάτης πρόκειται. Μια μέρα συνάντησα σε ένα συνέδριο έναν νέο Τουρκοκύπριο δημοσιογράφο πούχε ερωτευτεί μια Ελληνοκύπρια, ανηψιά μιας από τις μεγάλες “προσωπικότητες” του χώρου των ΑΚΕΛιστών “συμφιλιωτών” και “επαναπροσεγγιστών” της Λευκωσίας, τροφίμων και πρωταγωνιστών των πολλών ΜΚΟ που ξοδεύουν (γιατί άραγε;) άπειρα λεφτά να συμφιλιώσουν ‘Ελληνες και Τούρκους. ‘Οταν η θεία έμαθε τα καμώματα της ανηψιάς, μόνο τον Τρωϊκό Πόλεμο δεν ξεκίνησε. “‘Οχι να μας φέρεις Τούρκο στην Οικογένεια!” Αυτή είναι η “συμφιλίωση” και η “επαναπροσέγγιση” στην Κύπρο (και ένας από τους ευκολότερους τρόπους επίσης να βγάλει κανένας λεφτά).
‘Αλλωστε τι κουβεντιάζουμε τώρα. Αν αυτά που γράφει ο κ. Μπουρνούς του ΣΥΡΙΖΑ στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 9.1, είχαν οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα, τότε θάχανε βγει στους δρόμους οι δύο κοινότητες να κάνουν πανηγύρι με νταούλια. Δεν θάχε ξεσπάσει τέτοιος άγριος σκυλοκαυγάς για τα στρατεύματα. Που ξανακούστηκε άνθρωπος που πάει να αρραβωνιαστεί να επιμένει τόσο πολύ να πάρει κι ένα πολυβόλο, κάτω από το προσκεφάλι του, στο νυφικό κρεβάτι; Δεν ξέρω αν συνηθίζεται στην Κύπρο τέτοιος συνδυασμός σεξ με ρώσικη ρουλέτα. Tι να πω; Very exciting!
Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Οι κακοί κάνουν και τα αδέρφια να σκοτωθούν.
Ας εξαντλήσω όμως τη φαντασία μου και δεχθώ, για τις ανάγκες της ανάλυσης, ότι είναι τόσο προχωρημένος ο εκφυλισμός του ελληνικού λαού, που θα δεχτεί εύκολα τη θέση του δούλου που του προτείνουν. Ποιός θα εμποδίσει τους τρίτους καλοθελητές, τόσο εύκολο που θάναι, να ρίξουν ένα σπίρτο, αν τους χρειάζεται, για τους δικούς τους λόγους, στο μπιτόνι με τη βενζίνη που κάνουν την Κύπρο, με αυτά που συζητάνε στην Ελβετία;
Αξιοπρέπεια και Ισχύς
Κατάπληκτος μια μέρα διάβασα ένα άρθρο για το Ιράκ του Ντέιβιντ Ινγκάτιους, πολύ συντηρητικού εκδότη της Ουάσιγκτων Ποστ και από τους βαθύτερους σχολιαστές του αμερικανικού τύπου. Προσπαθώντας να εξηγήσει τις αμερικανικές ήττες στο Ιράκ, παρά τον συντριπτικό υπέρ των ΗΠΑ συσχετισμό δύναμης, τόνισε την τεράστια ανάγκη αξιοπρέπειας που χαρακτηρίζει, παρά τις άλλες άθλιες ιδιότητές τους, τους ανθρώπους. Υποστήριξε ότι αυτός ήταν ο παράγοντας που προσέφερε στους ‘Αραβες που αντιστάθηκαν στην εισβολή το αποφασιστικό πλεονέκτημα.
Εμείς βέβαια, στο απέραντο Λαμογιστάν που κατάντησαν με τα χρόνια Ελλάδα και Κύπρος, επανερμηνεύσαμε και τον Θουκυδίδη ακόμα, υπαινισσόμενοι ότι, αφού δεν υπάρχει δίκαιο στις διεθνείς σχέσεις, όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, αλλά μόνο η δύναμη, δικαιολογούμαστε να κάνουμε και όποια βρωμιά θέλουμε.
Στην πραγματικότητα το αντίθετο ισχύει. Επειδή ακριβώς το δίκαιο είναι επίσης μια σημαντική πηγή ισχύος, υπάρχει ακόμα η Κυπριακή Δημοκρατία και υπάρχουν επίσης ακόμα οι νομικές αποτυπώσεις αυτής της πραγματικότητας. Γι’ αυτό και κάνουν τόσο μεγάλη και συστηματική και καλά προετοιμασμένη προσπάθεια να αποσπάσουν από τους ‘Ελληνες τους τίτλους ιδιοκτησίας του νησιού, προτού τους ρίξουν στα σκυλιά να τους φάνε, και οι ίδιοι να κρατήσουν και τις περιουσίες και τα πετρέλαιά τους, αν και όσα υπάρχουν. (Καλό θα είναι οι πρόκριτοι της Κύπρου να θυμούνται ότι το 1821 οι Τούρκοι δεν έστησαν τις κρεμάλες μόνο για πολιτικούς λόγους, τις έστησαν και για να αρπάξουν την περιουσία των κρεμασμένων. Μην κάνετε αδέρφια λάθος υπολογισμούς, όπως κάνανε κάποτε και οι έμποροι της Χίου. Χωρίς κράτος τέρμα και τα χρυσάφια).
Εμείς δεν ελπίζουμε στην αποτυχία των “διαπραγματεύσεων”, που δεν είναι παρά η τέταρτη (μετά το 1963-64, το 1974 και το 2004) απόπειρα κατάλυσης του κυπριακού κράτους, της Κυπριακής Δημοκρατίας, μόνο γιατί θα αποτελέσουν, αν πετύχουν, στη βάση που διεξάγονται, μια ανυπολόγιστων, ιστορικών διαστάσεων καταστροφή για κάθε ‘Ελληνα και Ελληνίδα προσωπικά, είτε στην Ελλάδα ζει, είτε στην Κύπρο.
Δεν το ελπίζουμε μονο επειδή είμαστε ‘Ελληνες. Κανένας αξιοπρεπής άνθρωπος, είτε ‘Ελληνας είτε Τούρκος, είτε Αμερικανός είτε Ρώσος, είτε Γερμανός είτε Εβραίος, έστω και ελάχιστα εξοικειωμένος με το είδος της λύσης που επιχειρείται να επιβληθεί στο κυπριακό, δεν θα μπορούσε να εύχεται την επιτυχία ενός σχεδίου λύσης που κατεδαφίζει όλα τα πολιτικά επιτεύγματα της νεώτερης εποχής, την κληρονομιά από την Αγγλική, τη Γαλλική, την Αμερικανική Επανάσταση ως τις μέρες μας, ότι δηλαδή δίνει κάποια υπόσταση και κάποια αξία στην ανθρώπινη ιδιότητα.
Δεν το ελπίζουμε μόνο, γιατί η επιβολή ενός τέτοιου σχεδίου, όπως αυτό που τώρα συζητείται, είναι μια κατάφωρη αδικία για τους ‘Ελληνες της Κύπρου. Το ελπίζουμε επίσης γιατί η σημασία και του ελληνικού “οικονομικού πειράματος” και του κυπριακού “γεωπολιτικού πειράματος” υπερβαίνει κατά πολύ το μέγεθος και τον ρόλο των δύο χωρών. Είναι παγκόσμιας σημασίας νέο ιστορικό υπόδειγμα, σηματοδοτεί την είσοδο τώρα, από τις χώρες μας, και του “πρώτου κόσμου” στον ολοκληρωτισμό, όπως στις παραμονές του Παγκοσμίου Πολέμου η Ισπανία έγινε ο προθάλαμος και το δοκιμαστήριο προτού δοκιμάσουν να απλώσουν σε όλη την Ευρώπη και στην ανθρωπότητα τη “Φαιά Πανούκλα” .
‘Ενα ανθρωπολογικό πείραμα
Θυμάμαι την τελευταία φορά που επισκέφθηκα τον Βάσσο Λυσσαρίδη στο σπίτι του στη Λευκωσία, τον περασμένο Νοέμβρη. Αν υπάρχει σήμερα, ακόμα, κράτος στην Κύπρο, είναι γιατί αστόχησαν και οι επίδοξοι δολοφόνοι του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και αυτοί του Γιατρού, το 1974. Χωρίς τον δεύτερο, δεν είμαι σίγουρος ότι θα γύρναγε ποτέ ο πρώτος στο νησί.
‘Εχει πάντα έναν ιδιαίτερο τρόπο να μιλάει ο Λυσσαρίδης, τον διακρίνει η ανεπιτήδευτη απλότητα που συναντά κανείς στους μεγάλους, σημαντικούς ανθρώπους, αυτούς που ενδιαφέρονται για το νόημα των πραγμάτων, όχι για ανταλλαγές κύρους επί του τίποτα.
“Παληά”, γύρισε και μούπε, “έλεγα ζητείται ηγεσία. Τώρα λέω “ζητείται λαός”. Βαριά κουβέντα, από κάποιον που προσέφερε στον λαό του όλο του το είναι.
Δεν είναι μόνο οικονομικό το ελληνικό πείραμα, δεν είναι μόνο γεωπολιτικό το κυπριακό. Είναι προπάντων ανθρωπολογικά πειράματα. Σαν τα κουνέλια πολλαπλασιάζονται τώρα γύρω μας τα τομάρια, αν και, σε αντίθεση με ότι έκανε η Κίρκη στους συντρόφους του Οδυσσέα, διατηρούν την εξωτερική ανθρώπινη μορφή τους.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό που μούπε μια μέρα, εκεί που πίναμε καφέ στο Κολωνάκι, ο Μιχάλης Ράπτης, ορίτζιναλ αυτός, όχι απομίμηση επαναστάτη και διεθνιστή – μια μέρα “τρέλλανε” τον πρόεδρο του δικαστηρίου που κατέθετε, απαντώντας του “μαθητής της σχολής του Λένιν και του Τρότσκι”, όταν τον ρώτησε τι δουλειά κάνει. Γύρισε ξαφνικά αυτός, ο υποτίθεται άθεος “επαναστάτης μαρξιστής” και μούπε εκείνη τη μέρα στη Λυκόβρυση, “το κακό είναι μέσα σου”. Κατάλαβα αμέσως ότι μούλεγε κάτι πολύ σημαντικό αλλά μου πήρε χρόνια να καταλάβω τη σημασία του.
Η δύναμη της ιδέας και οι λόγοι υποταγής των βαρβάρων στους Αθηναίους
Ο Ράπτης συνεργαζόταν στενά με τον Μακάριο και για το κυπριακό, αλλά και για να συνδράμει τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της εποχής – τον είχε μάλιστα ορίσει επίτιμο πρόξενο στο Αλγέρι, τη Μέκκα τότε των εθνικών, αντιαποικιακών επαναστάσεων. Καμιά φορά γινότανε και πιεστικός στον Αρχιεπίσκοπο, όταν ήθελε να γίνει κάτι, κι αυτός του απαντούσε “Μιχάλη δεν μπορώ να τα κάνω αυτά που μου ζητάς. Είμαι και παπάς. Μη το ξεχνάς”.
Πολλοί προσήψαν “μικρομεγαλισμό” στον Μακάριο, αλλά εκείνος ήξερε τι έκανε, γιατί αν δεν γινότανε μεγάλος, δεν θα μπορούσε να προασπίσει έναν τόσο μικρό τόπο. Τα κατορθώματα της ΕΟΚΑ έκαναν πολλούς να μισήσουνε την Κύπρο, αλλά έδωσαν και απέραντη, παγκόσμια ακτινοβολία στον λαό της. Φτάσανε να βαφτίζουνε Μακάριους τότε τα παιδιά τους και στις πιο μακρινές χώρες της Αφρικής.
Τι αξία έχουνε θα μου πείτε εσείς όλα αυτά; Θα σας πω τι αξία έχουν. Στην κρίσιμη ώρα μετασχηματίστηκαν σε πολιτική δύναμη και επέτρεψαν την έκδοση των ψηφισμάτων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών που απαιτούν την αποχώρηση των ξένων δυνάμεων από την Κύπρο και συνιστούν σήμερα την κύρια διεθνή νομική ασπίδα της Δημοκρατίας.
Αυτά έχει επιφορτισθεί δια της Γενεύης να αφαιρέσει από τον λαό του ο Νίκος Αναστασιάδης, γιατί τέτοια ψηφίσματα είναι αδύνατο να ξαναβγούνε σήμερα.
Θα το κάνει πιθανώς υπογράφοντας πρωτόκολλα “αποχώρησης” που θα συνδέουν την αποχώρηση με συγκεκριμένη λύση και με μεταβατικές περιόδους, δηλαδή θα νομιμοποιούν την παραμονή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο. Στη συνέχεια θα επιχειρήσει να τα περάσει αυτά σε ψηφίσματα του ΣΑ που, εκ των πραγμάτων, θα ακυρώσουν την αυτοτελή υποχρέωση της Τουρκίας να αποσύρει τον στρατό της από την Κύπρο, είτε βρεθεί είτε δεν βρεθεί λύση στο κυπριακό.
Αν η κυπριακή αντιπολίτευση ή οποιοσδήποτε άλλος στο νησί θέλει να σώσει την πατρίδα του, πρέπει να πάψει να μουρμουράει αριστερά δεξιά, να κατηγορεί τον Αναστασιάδη για παλινδρομήσεις και υποχωρητικότητα (που τις είδε αλήθεια, από τον καιρό του Αλκιβιάδη έχει να παρουσιαστεί μεταξύ των Ελλήνων τέτοια αποφασιστική προσήλωση στον σκοπό και τέτοιο θράσος σε ηγέτη;). Πρέπει να πάψει να είναι αντιπολίτευση, πρέπει να νοιώσει ηγεσία του λαού της και εκφραστής της ιστορικής ανάγκης του ελληνισμού στο σύνολό του, αντί να περιμένει από τον Ερντογάν, από την Αθήνα ή δεν ξέρω από ποιόν άλλο τη σωτηρία. Μόνο αν το νοιώσει αυτό, θα καταφέρει να αρθρώσει το ‘Οχι που χρειάζεται να πει με τρόπο σαφή προς όλους (γιατί όπως έλεγαν οι Αρχαίοι, οι βάρβαροι υποτάσσονται δια το μη δύνασθαι την ου συλλαβήν λέγειν, γιατί δεν μπορούν να πούνε την λέξη ‘Οχι).
Για να σωθούμε οι ‘Ελληνες, πρέπει να ξαναγίνουμε πάλι αυτό που κάποτε είμαστε.
Αθήνα, 10 Ιανουαρίου 2016
www.konstantakopoulos.gr
Σημειώσεις
1. Σε υποθέσεις όπως αυτή που τώρα εξελίσσεται στην Κύπρο συνιστά δυνάμει θανάσιμο λάθος να παίρνει κανείς τις επιθυμίες του για πραγματικότητα ή να ποντάρει στο καλύτερο ενδεχόμενο. Δεν πρέπει εξάλλου να λησμονούμε ότι αυτή εδώ είναι μια από τις καλύτερα προετοιμασμένες και πιο ύπουλες από τις πολλές προσπάθειες κατάλυσης του κυπριακού κράτους στην ιστορία του. Οι αρχιτέκτονες φρόντισαν επίσης να κάνουν διαρκή τον μηχανισμό του πραξικοπήματος, ώστε να μη ναυαγεί ποτέ, σε κάθε φάση να αποσπούν ότι μπορούν, συνεχίζοντας την προσπάθεια μέχρι να φτάσουν στο επιθυμητό τέλος. Η πείρα επίσης δείχνει ότι συχνά, σε τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις, εκεί που δημιουργείται (σκοπίμως) η αίσθηση της αποτυχίας, εμφανίζονται και οι μεγάλες πιέσεις. ‘Οσο για τους φίλους που μου λένε ότι αυτή τη φορά οι Αμερικανοί δεν ασκούν ισχυρές πιέσεις, σε αντίθεση με το 2004, μακάρι νάναι έτσι, αλλά από την άλλη μεριά δεν πρέπει κανείς να τους υποτιμά. Κάτι μάθανε από το 2004. Οι τρόποι που έχει μια υπερδύναμη για να πετυχαίνει τους σκοπούς της είναι πολλοί. Θα μπορούσε π.χ., δεν ξέρουμε αν το έχει κάνει, να βοηθήσει την αναρρίχηση ανθρώπων που ούτε τους φανταζόμαστε στο ελληνικό/κυπριακό σύστημα, επιφορτισμένων να ανοίξουν τις “Κερκόπορτες” ή να ανατινάξουν τις οχυρωματικές γραμμές στην κρίσιμη στιγμή. Ποιός τώρα μπορεί να ξέρει τι έχουν κάνει. Μακάρι να μην έχουν κάνει τίποτα.
Προς υπεράσπισή τους εξάλλου, από τον τελευταίο ίσως που θα περιμένατε να την κάνει, πρέπει να πω ότι οι άνθρωποι φταίνε λιγότερο από όσο συνήθως τους προσάπτουμε. Με την έννοια ότι έχουν απέναντί τους συχνά ένα βαθιά ελαττωματικό εθνικό υποκείμενο, πολιτικούς που πασχίζουν να κάνουν ότι μπορούν για να τους ικανοποιήσουν και δεν ξέρουν ότι βασικό τμήμα της δουλειάς τους είναι η υπεράσπιση της κυριαρχίας της ανεξαρτησίας και του πολιτεύματος σε Ελλάδα και Κύπρο.
Δεν γνωρίζω πως θα αντιδρούσαν οι Αμερικανοί, αν είχαν απέναντί τους κυβερνήσεις που θα είχαν ορίσει και θα μιλούσαν καθαρά για το ελληνικό “εθνικό συμφέρον” αντί για πολιτικούς που πονοκεφαλιάζουν να φανταστούν τι θα άρεσε στην Ουάσιγκτων. Δεν λέω ότι ασφαλώς αυτό θα ήταν αρκετό για να αποτρέψει οποιαδήποτε παρέμβαση των ΗΠΑ, αλλά κοινή λογική θα το επέβαλλε, προτού κανείς οδηγηθεί σε ρήξεις. Γιατί συχνά ο ελληνικός λαός ξυπνάει και διαπιστώνοντας ότι οι ηγέτες του υα έχουν δώσει όλα, υποχρεώνεται τότε να επαναστατεί, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Είναι αντικειμενικά πολύ δύσκολο για μια χώρα να είναι πραγματικά ανεξάρτητη στον σύγχρονο κόσμο. Δεν της απαγορεύει όμως κανείς να διαπραγματεύεται τουλάχιστο την εξάρτησή της, αντί να στέλνει διαρκώς τη μπάλα στο “πάρτα όλα”
Οποιοσδήποτε κι αν περάσει από ένα αφύλαχτο και ξεκλείδωτο σπίτι και δει απάνω στο τραπέζι μια πλάκα χρυσού, θα μπει στον πειρασμό να την κλέψει. Με τον τρόπο μας έχουμε κάνει ζημιά και στην ΕΕ, γιατί δεν είχε σκεφτεί ο Ευρωπαίος “νομοθέτης” να βάλει μια διάταξη να προστατεύει την ‘Ενωση από εθνικές κυβερνήσεις που επιτίθενται στα εθνικά συμφέροντα των χωρών τους!
(2) Για μια ευσύνοπτη παρουσίαση του σχεδίου Ανάν (μια χειρότερη εκδοχή του οποίου διαπραγματεύεται τώρα ο κ. Αναστασιάδης), ο αναγνώστης μπορεί να συμβουλευθεί το άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη https://seisaxthia.wordpress.com/2014/02/14/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%B5-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BD/
Λένιν, Το Δικαίωμα των Εθνών στην Αυτοδιάθεση, Κλασικά Κείμενα, Μακρυωνίτη και Σια, σελ. 21
(4) Πέρυ ‘Αντερσον, Διαιρέσεις της Κύπρου, εκδόσεις ‘Αγρα και το αγγλικό πρωτότυπο εδώ http://www.defenddemocracy.press/the-divisions-of-cyprus-by-perry-anderson/
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
