Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Ανάλυση – Εκλογές στην Τουρκία: Πώς ψήφισε ο Πόντος, η Μικρασία και η Ανατολική Θράκη (πίνακες)

Δημοσιεύτηκε στις

Παντελής Σαββίδης

  • (Φωτ.: EPA / Srdjan Suki)
Κέρδισε τις προεδρικές εκλογές ο Ταγίπ Ερντογάν με ποσοστό 52,5%, και το κόμμα του ήρθε πρώτο με ποσοστό 42,5%. Το ποσοστό αυτό δεν του δίνει αυτοδυναμία στη Βουλή αλλά το κόμμα του Ερντογάν κατέβηκε στις εκλογές σε συνασπισμό με το Κόμμα των Γκρίζων Λύκων (MHP) το οποίο συγκέντρωσε 11,1%. Η «Λαϊκή Συμμαχία» την οποία συγκρότησαν παίρνει ποσοστό 53,6% και τις 343 από τις 600 έδρες του Κοινοβουλίου: 293 το AKP και 50 το MHP.
Έτσι ο Ερντογάν, σε ό,τι αφορά την υποβαθμισμένη πλέον, με το νέο Σύνταγμα, κοινοβουλευτική διαδικασία, θα εξαρτάται από τον Μπαχτσελί του ακροδεξιού-ναζιστικού κόμματος Εθνικιστικής Δράσης.
Το κόμμα του Μπαχτσελί πήγε καλύτερα στις εκλογές από ό,τι αναμενόταν με βάση τις δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις έφεραν υψηλά και ως τρίτο κόμμα το «Καλό Κόμμα» της ακροδεξιάς επίσης Μεράλ Ακσενέρ (10%), το οποίο έπεσε στην πέμπτη θέση.
Η κατάταξη είναι:
  • AKP (Ερντογάν) 42,5%
  • CHP (Ιντζέ) 22,7%
  • HDP (Κουρδικό) 11,6%
  • MHP (Γκρίζοι Λύκοι) 11,1%
  • Καλό Κόμμα (Ακσενέρ) 10%
Εντυπωσιακή ήταν και η εμφάνιση του Κουρδικού HDP το οποίο εισήλθε στη Βουλή με το σημαντικό ποσοστό 11,6%. Το όριο είναι 10%. Αξίζει να σημειωθεί ότι το κόμμα πήγε καλύτερα σε ποσοστά από τον ηγέτη του Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο οποίος διεξήγαγε την προεκλογική εκστρατεία από τις φυλακές όπου κρατείται. Ο Ντεμιρτάς συγκέντρωσε για τις προεδρικές εκλογές ποσοστό 8,4%.
Γενικώς, με μια πρώτη ματιά στα αποτελέσματα ο Ερντογάν και ο Ιντζέ συγκέντρωσαν ως προσωπικότητες μεγαλύτερα ποσοστά από τα κόμματά τους.
Αν γίνει μια σύγκριση με τις διπλές εκλογές του 2015, σε ποσοστά και όχι έδρες διότι τότε οι έδρες ήταν 550 ενώ σήμερα 600, διαπιστώνουμε πως σε σχέση με τα σημερινά ποσοστά:
  • Το AKP έχει σήμερα 42,5%. Τον Ιούνιο του 2015 είχε 40,8% και τον Νοέμβριο του 2015 49,49%. Δεν πήγε άσχημα.
  • Το CHP (η κεμαλική αντιπολίτευση) έχει σήμερα 22,7% ενώ τον Ιούνιο του 2015 είχε 25,1% και τον Νοέμβριο του 2015 25,34.%. Δηλαδή έπεσε κατά 2,5 μονάδες περίπου.
  • Το HDP (κουρδικό κόμμα) πήρε χθες 11,6% ενώ τον Ιούνιο του 2015 13,1% και τον Νοέμβριο του 2015 11,92%. Δηλαδή, αν θεωρήσουμε ότι τα ποσοστά του Ιουνίου 2015 ήταν εξαιρετικά, το κόμμα διατηρεί τις δυνάμεις του και αν συνεχίσει έτσι θα τις παγιώσει. Το γεγονός θεωρείται αξιοσημείωτο. Οι Κούρδοι μπαίνουν σταθερά στο Κοινοβούλιο και αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που ο Ερντογάν μετέτρεψε το σύστημα σε εκτελεστική προεδρία περιορίζοντας κατά πολύ τις αρμοδιότητες Βουλής και κυβέρνησης. Κέντρο των πάντων είναι ο πρόεδρος.
  • Και το ακροδεξιό MHP, παρότι πολλοί αναλυτές εκτίμησαν πως θα παρουσιάσει διαρροές προς το κόμμα της Ακσενέρ, κράτησε τις δυνάμεις του (11,1% χθες, 16,3% τον Ιούνιο του ’15 και 10,69% τον Νοέμβριο του ’15).
Η κοινοβουλευτική εξάρτηση του Ερντογάν από τον Μπαχτσελί έχει μικρή σημασία. Και οι δύο ανήκουν πλέον στο βαθύ τουρκικό κράτος, το οποίο, μετά από μια περίοδο αναταραχών, ομογενοποιήθηκε και βλέπει ως εσωτερικούς εχθρούς τους Κούρδους και τον Γκιουλέν και έχει εκδηλώσει σαφείς επεκτατικές τάσεις.
Αξίζει να κάνουμε μια πρώτη ανάλυση στα εκλογικά αποτελέσματα χαρακτηριστικών περιοχών:
  • Στις περιοχές των Κούρδων, όπου ο Ερντογάν έρχεται δεύτερος μετά τον Ντεμιρτάς.
  • Στον Πόντο, όπου ο Ερντογάν σαρώνει με δεύτερο τον Ιντζέ.
  • Στην Ανατολική Θράκη, όπου ο Ερντογάν έρχεται δεύτερος μετά τον κεμαλιστή Ιντζέ.
  • Στα μικρασιατικά παράλια όπου εκτός του Μπαλικεσίρ, ο Ερντογάν έρχεται, επίσης, δεύτερος μετά τον Ιντζέ. Στην υπόλοιπη Τουρκία, μηδέ εξαιρουμένης της Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν έρχεται πρώτος.
ΚΟΥΡΔΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ (στις παρενθέσεις είναι τα ποσοστά του κόμματος των υποψηφίων)
ΝΟΜΟΙ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΝΤΕΜΙΡΤΑΣ
ΜΑΡΝΤΙΝ 34,4 (30,2) 58,7 (59,7)
ΣΙΡΝΑΚ 21,2 (17,9) 72,1 (70,7)
ΧΑΚΑΡΙ 22,8 (19,8) 70,8 (70,5)
ΒΑΝ 35,4 (31,6) 58,4 (59,7)
ΝΤΙΓΙΑΡΜΠΑΚΙΡ 27,4 (21,2) 64,3 (66,0)
ΜΠΑΤΜΑΝ 31,4 (24,7) 62,6 (62,5)
ΣΙΙΡΤ 42,8 (38,9) 49,2 (51,4)
ΜΟΥΣ 39,2 (33,0) 52,5 (53,9)
ΑΓΚΡΙ (Αλ) 31,8 (28,6) 61,3 (62,6)
ΙΤΣΝΤΙΡ (Αλ) 30,0 (20,4) 41,5 (44,5)
ΣΑΝΛΙΟΥΡΦΑ 64,8 (52,7) 24,7 (29,0)
ΜΠΙΝΓΚΟΛ 66,8 (55,4) 23,4 (26,8)
ΜΠΙΤΛΙΣ 50,2 (44,8) 40,0 (42,8)
Όπως φαίνεται από τον πίνακα, σε όλες τις κύριες κουρδικές περιοχές όπου το ποσοστό των Κούρδων είναι πάνω από 60% ο υποψήφιος του HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς έρχεται πρώτος και ακολουθεί ο Ερντογάν. Το μεγαλύτερο ποσοστό ο Ντεμιρτάς το παίρνει στο Σιρνάκ (72,1%) και ο Ερντογάν στο Σιίρτ (42,8%). Το χαμηλότερο ποσοστό, από τις περιοχές που ήρθε πρώτος, ο Ντεμιρτάς το πήρε στο Ιτσντίρ, το οποίο όμως μαζί με το Άγκρι κατοικείται κυρίως από αλεβίτες (41,5%), και ο Ερντογάν στο Σιρνάκ (21,2%).
Ο Ερντογάν εμφανίζει σημαντικές αποκλίσεις στα ποσοστά που πήρε ο ίδιος από τα ποσοστά του κόμματός του. Κατά μέσο όρο 4 μονάδες.
Στις κουρδικές περιοχές όπου στην πληθυσμιακή σύνθεση οι Κούρδοι είναι λιγότεροι από το 60% του πληθυσμού (Σανλιούρφα, Μπιτλίς, Μπινγκόλ) ο Ερντογάν κέρδισε κατά κράτος τον Ντεμιρτάς.
Στις περιοχές αυτές οι διαφορές των ποσοστών που πήρε ο Ερντογάν και το κόμμα του (AKP) είναι σημαντικές υπέρ του Ερντογάν, που σημαίνει πως ο Τούρκος πρόεδρος είναι πιο δημοφιλής από το AKP. Οι διαφορές του Ντεμιρτάς από το κόμμα του HDP είναι μικρές και λογικές. Μεγαλύτερα τα ποσοστά του κόμματός του.
ΠΟΝΤΟΣ
ΠΟΛΕΙΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΙΝΤΖΕ
ΣΙΝΩΠΗ 61,2 (55,3) 28,5 (24,3)
ΣΑΜΨΟΥΝΤΑ 66,6 (52) 23,1 (17,3)
ΚΟΤΥΩΡΑ 65,1 (48,8) 26,0 (22,8)
ΚΕΡΑΣΟΥΝΤΑ 64,4 (53,6) 25,6 (17,8)
ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ 77,1 (56,9) 12,8 (20,7)
ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑ 69,4 (56,1) 20,9 (15,1)
ΡΙΖΟΥΝΤΑ 76,9 (65,0) 16,6 (13,0)
Στον Πόντο οι Κούρδοι είναι χαμηλά και ο ανταγωνισμός γίνεται μεταξύ Ερντογάν και Ιντζέ, ισλαμιστών και κεμαλιστών.
Ο Ερντογάν επικράτησε κατά κράτος και σε όλους τους νομούς. Το μικρότερο ποσοστό του είναι 61,2% (Σινώπη) και το μεγαλύτερο 77,1% στην Αργυρούπολη. Στο νομό από τον οποίο κατάγεται, τη Ριζούντα, ο Ερντογάν πήρε 76,9%, ποσοστό που υπολείπεται ελάχιστα από το ποσοστό της Αργυρούπολης.
Ο Ιντζέ πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό του στη Σινώπη (28,5%) και το μικρότερο στην Αργυρούπολη (12,8%), όπου το κόμμα του CHP τον ξεπέρασε κατά 8 μονάδες (20,9%).
ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ
ΠΟΛΕΙΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΙΝΤΖΕ
ΔΑΡΔΑΝΕΛΙΑ 41,9 (37,3) 43,8 (34,0)
ΜΠΑΛΙΚΕΣΙΡ 47,4 (41,3) 39,5 (30,5)
ΣΜΥΡΝΗ 32,9 (28,5) 54,0 (41,5)
ΑΪΔΙΝΙΟ 38,0 (32,3) 44,2 (34,1)
ΜΟΥΓΛΑ 32,1 (28,0) 52,6 (41,1)
Στα μικρασιατικά παράλια ο Ερντογάν χάνει, εκτός από το Μπαλικεσίρ, όλους τους νομούς υπέρ του Ιντζέ με τη μεγαλύτερη διαφορά στη Σμύρνη όπου ο Ιντζέ παίρνει 54% και ο Ερντογάν 32,9%. Σίγουρα θα σκέφτηκε την έκφραση που ο ίδιος δημοσίως εκστόμισε: «Γκιαούρ Ισμίρ». Ούτε ο Ερντογάν αγαπάει τη Σμύρνη ούτε η Σμύρνη τον Ερντογάν.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι διαφορές των δύο κομμάτων (CHP και AKP) στα μικρασιατικά παράλια δεν είναι μεγάλες, γεγονός που δίνει τον ίδιο αριθμό βουλευτών.
ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ
ΠΟΛΕΙΣ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΙΝΤΖΕ
ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗ 31,4 (28,4) 55,6 (45,7)
ΡΑΙΔΕΣΤΟΣ 40,3 (34,6) 47,2 (38,4)
ΚΙΡΚΑΡΕΛΙ
(Σαράντα Εκκλησιές)
29,8 (26,7) 58,4 (47,8)
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 50,0 (46,6) 36,9 (26,5)
Τέλος, στην Ανατολική Θράκη, εκτός από την Κωνσταντινούπολη, ο Ερντογάν χάνει από τον Ιντζέ.

Διεθνή

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.

«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.

Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς

Δημοσιεύτηκε

στις

Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.

Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο

Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.

Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.

Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.

Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές

Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς

Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.

Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών

Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.

Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.

Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.

Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις15 λεπτά πριν

Καλεντερίδης: «Παγίδα» η τουρκική άδεια για το καλώδιο – «Η Ελλάδα πού είναι στη Λιβύη;»

Προειδοποίηση για τους χειρισμούς στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, πρόταση για ευρωπαϊκές κυρώσεις και αιχμές για την ελληνική παρουσία στη Λιβύη...

GEOPOLITICO15 λεπτά πριν

«Αθηναϊκή δημοκρατία»: Κακομεταχειρισμένο ένδυμα ή πρόταγμα εθνικής κυριαρχίας;

Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα, η επίκληση της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας από το βήμα της...

Αναλύσεις44 λεπτά πριν

Από Αυτοκρατορία… επαίτης των Ταλιμπάν: Το οικονομικό ναυάγιο του Ιράν

Πώς έφτασε το Ιράν στο σημείο όπου η προοπτική επενδύσεων από το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν θεωρείται επιτυχία;

Διεθνή1 ώρα πριν

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Le Figaro: Στο χείλος του γκρεμού η Γαλλία ετοιμάζεται για τον ερχομό της τρόικας

Η Γαλλία δεν ανήκει πλέον στον πυρήνα της ευρωζώνης, αλλά έχει μετατραπεί σε περιφερειακή χώρα που απειλεί τη σταθερότητά της....

Δημοφιλή