Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η Απελευθέρωση των Σκλάβων

Δημοσιεύτηκε στις

 Του Ισραήλ Σαμίρ, 26-11-16
[Από τα
αναρίθμητα άρθρα και αναλύσεις που πυροδότησε  διεθνώς η έκρηξη της εκλογής του κ. Ντόναλντ
Τραμπ ως νέου Προέδρου των ΗΠΑ,  η διεισδυτικότερη
 ίσως, αλλά  αναμφίβολα  η πιο διαβρωτική, απερίφραστη και γενναία
διάγνωση της σημασίας και των συνεπειών  του γεγονότος είναι –όπως πιθανότατα θα
συμφωνήσει ο αναγνώστης-  «Η απελευθέρωση
των σκλάβων», του  Ισραήλ Σαμίρ.
ISRAEL
SHAMIR
Προσιτός στο adam@israelshamir.net,  ο συντάκτης είναι διεθνούς σταδιοδρομίας και
φήμης δημοσιογράφος, ρωσοεβραϊκής καταγωγής , που υπηρέτησε στον στρατό του
Ισραήλ, εργάστηκε  στην εκεί ραδιοφωνία,
στο
BBC στο Λονδίνο, διετέλεσε
συνεργάτης μεγάλων εφημερίδων σε άλλες πρωτεύουσες και ανταποκριτής σε διάφορα
πολεμικά θέατρα, μεταφραστής κλασσικών έργων στην εβραϊκή και στη Ρωσική,
πολυδιαβασμένος συγγραφέας  και πάντοτε περιζήτητος  για τις αιχμηρές αναλύσεις του, σχολιαστής
πολλών οργάνων της αλογόκριτης ενημέρωσης 
στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και σε άλλες ηπείρους.  
Λόγω της
μεγάλης έκτασης ( 7 σελ. 2.400 λέξεις), η μετάφραση θα παραλείψει το
συναρπαστικό, αλλά ειδικότερου ενδιαφέροντος κεφάλαιο για τον διεθνή Εβραϊσμό,
(προσιτό  στην επιθεώρηση 
www.unz.com), για να καλύψει το ευρύτερο και  ευρωπαϊκό κεφάλαιο της ανάλυσης.]
Μετάφραση:
Μιχαήλ Στυλιανού

Η εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ ελευθέρωσε  συμπιεσμένη 
τεκτονική ενέργεια πρωτοφανούς ισχύος. Ο κόσμος άλλαξε, πολύ περισσότερο
από όσο μπορούσε να αναμένεται από οποιαδήποτε εκλογή Αμερικανού προέδρου.
Λίγος μόνο χρόνος έχει περάσει από την ημέρα των εκλογών, αλλά φαίνεται ότι η
Νέα Παγκόσμια Τάξη (ΝΠΤ) δέχθηκε ένα συντριπτικό πλήγμα. Υπάρχει μια νέα
αίσθηση ελευθερίας στον αέρα, ωσάν οι ψήφοι να θρυμμάτισαν τις αλυσίδες μιας
γενεάς και να βρεθήκαμε ξαφνικά ελεύθεροι.
Σαν πρώτο σημάδι αυτής της ελευθερίας αναφέρεται ότι οι
εφιαλτικές ΤΤΙΡ και ΤΤΡ  ( σημ. του
Ατλαντικού και του Ειρηνικού), οι δίδυμες συμφωνίες που είχαν σχεδόν
επιβληθεί  στον κόσμο από την κυβέρνηση
Ομπάμα, είναι ουσιαστικά νεκρές. Ο Τραμπ σκότωσε τις συμφωνίες, λένε οι
Γερμανοί, και αυτό είναι πολύ καλή είδηση. Και μόνο γι’ αυτό άξιζε να εκλέξουμε
τον Τραμπ.
Ανόητοι ακτιβιστές λένε πως οι δικές τους προσπάθειες
σταμάτησαν τις συμφωνίες. Κοροφέξαλα! 
Χωρίς τον Τραμπ, οι συμφωνίες θα είχαν υπογραφεί και επικυρωθεί, σε
πείσμα όλων των διαμαρτυριών. Ας του το αναγνωρίσουμε.
Συγχαίρω τον Τραμπ που επέλεξε τον Στέφεν Μπάνον (σημ: ως «επιτελάρχη» του.) ΄Εχει τόσο βαρύτατα  δαιμονοποιηθεί από τις δυνάμεις της Νέας
Παγκόσμιας Τάξης ( Ν Π Τ ), τόσο παθιασμένα χαρακτηρισθεί  «αντισημίτης», ώστε θα πρέπει να είναι
κατάλληλος. Εάν ο Τραμπ επιμείνει και τον κρατήσει, αυτό θα είναι μια πρόσθετη
απόδειξη ότι ο Τραμπ είναι ατρόμητος, ότι η μαγεία της «πολιτικής ορθότητας»
έχασε τη δύναμή της και ότι η λέξη «αντισημίτης» έπαψε να καταστρέφει
σταδιοδρομίες.

Λυπάμαι τα φτωχά παιδιά και κορίτσια που περπατούν στις
πόλεις  της Αμερικής διακηρύσσοντας την
αγάπη και αφοσίωσή τους στον Ομπάμα και την Κλίντον. Είχαν ζομπιοποιηθεί σε
τυφλή πίστη ότι το καθεστώς της Ν.Π.Τ  θα
ήταν αιώνιο, ότι υπάκουοι μαύροι, συναισθηματικοί Λατινοαμερικανοί,
λεπτεπίλεπτοι ομοφυλόφιλοι και έξυπνοι Εβραίοι θα ψηφίζουνε πάντοτε όπως τους
λένε καπάτσες γυναίκες με πανταλόνια, ενώ οι εργάτες του Ντιτρόιτ θα γονατίζουν
πάντοτε κάτω από το μαστίγιο του λευκού αρσενικού προνομίου. ΄Εβλεπαν πολλές
ταινίες και έχασαν την επαφή τους με την πραγματικότητα, όπως οι βασιλόφρονες
που λατρεύουν πορτραίτα του έκπτωτου και νεκρού βασιληά.
Ήμαστε όλοι σκλάβοι, αλλά σκλάβοι δύο κατηγοριών:
Πρόθυμοι και απρόθυμοι οικιακοί δούλοι και δουλοπάροικοι της Ν Τ Π. Οι
διαδηλωτές με το σύνθημα « Όχι Πρόεδρός μου» είναι οικιακοί  δούλοι, που έχουν μάθει να αγαπούν και να
υπακούουν τους κυρίους τους. Ο Τραμπ τους ελευθέρωσε και αυτούς, αλλά δεν το
απολαμβάνουν ακόμη και ζητούν να επιστρέψουν στα δεσμά τους.
Η Ευρώπη είναι γεμάτη από οικιακούς  δούλους. Επί αιώνες, ο μόνος τρόπος για να
προοδεύσεις ήταν να γίνεις ευτυχισμένος δούλος και αυτό έκαναν. Υπάρχουν
δεκάδες χιλιάδες οικιακοί δούλοι στη Σουηδία, που έχουν μάθει απ’ έξω όλα τα
συνθήματα της ΝΤΠ, μολονότι οδήγησαν τη Σουηδία στην καταστροφή.* Συμφώνησαν
σε ριζική φεμινιστική κυριαρχία και κατάκτηση από τους μετανάστες. Τώρα  αντιμετωπίζουν την ελευθερία και δεν τους
αρέσει.
Αλλά για μας, τους δουλοπαροίκους. Η νίκη του Τραμπ είναι
σκέτη ευδαιμονία. Μισούσαμε τη δουλεία και θα απολαύσουμε την ελευθερία και δεν
θα ξεγελαστούμε από τα φτηνά κόλπα των τέως αφεντικών μας που προσπαθούν να μας
τρομάξουν να γυρίσουμε στα κλουβιά μας.
Η
Νέα Παγκόσμια Τάξη  Είναι Νεκρή
Αποκαλούσαμε το παλαιό καθεστώς «Νέα  Παγκόσμια Τάξη» και φοβόμαστε ότι θα  διαρκέσει πολύ. Γεννήθηκε κάπου στα τέλη της
δεκαετίας του 1960, επεκτάθηκε στα ’80,  έφθασε στην καρποφορία στις αρχές της τρίτης
χιλιετίας και κατέρρευσε λίγα λεπτά πριν καταστρέψει τον κόσμο. Μέσα σ’ αυτό το
σύντομο διάστημα, η Δύση γνώρισε μιαν ασυνήθιστη μορφή ακραίας ιδεολογικής
διακυβέρνησης, της φουτουριστικής υποδούλωσης του Ανθρώπου, όπως την
προανήγγειλε ο ΄Οργουελ.
Η πλειονότητα του πληθυσμού είχε δαιμονοποιηθεί: απλοί
άνθρωποι που δούλευαν, είχαν στοργικές συζύγους και παιδιά και πήγαιναν στην
εκκλησία χαρακτηρίζονταν «φασίστες», ή «προνομιούχα λευκά αρσενικά», η
παραδοσιακή χριστιανική θρησκεία τους 
έπεφτε σε δυσμένεια και εξοβελιζόταν από τον δημόσιο χώρο, οι
φυσιολογικές σχέσεις μεταξύ των φύλων τοποθετούνταν υπό αρνητικό φωτισμό, η
ομοφυλοφιλική προπαγάνδα απλωνόταν όπως η κομμουνιστική στις μέρες του
Μπρέζνιεφ, οι σχέσεις των γονέων με τα παιδιά τους αποσυντονίζονταν και
συνηθισμένες λέξεις γίνονταν απαγορευμένες.
«Φρασεολογία μίσους» έγινε το κορυφαίο έγκλημα της ΝΠ Τ. «Φανατικός»,
ο  ήπιος όρος που άλλοτε χρησιμοποιούσαν
για τους ηλικιωμένους συνταγματάρχες, έγινε η χειρότερη ταμπέλα που μπορούσες
να κολλήσεις  σ’ έναν άνθρωπο, ενώ τα
θανάσιμα αμαρτήματα γινόντουσαν ανεκτά ή και ενθαρρύνονταν.                            Ο «αντισημιτισμός»
έγινε ένα ασυγχώρητο έγκλημα, και 
εβάρυνε  ακόμη και όσους
κατέκριναν την Τζάνετ Γιέλεν ( διοικητή της Ομοσπονδιακής Τράπεζας), την
Γκόλντμαν Σακς και τους Τάϊμς της Νέας Υόρκης. Όταν ο Ντόναλντ Τραμπ μίλησε
εναντίον των διεθνών τραπεζιτών/χρηματιστών, η A.D.L ( ΄Ενωση κατά του αντισημιτισμού και του μίσους)
ούρλιαξε για «αντισημιτισμό», παρά το γεγονός ότι δεν αναφέρθηκε καθόλου σε
Εβραίους, επειδή ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί οι διαχειριστές χρήματος. Η  λέξη «απληστία» τέθηκε σε πλήρη αχρησία,
μολονότι ξέρουμε ότι πρόκειται για την αμαρτία μητέρα όλων των αμαρτιών.
Προφανώς και η «απληστία» έγινε μια λέξη μίσους…

Ο
Εβραϊκός Αιώνας τελείωσε
.
 (Σημ: Πρόκειται
για το παραλειπόμενο κεφάλαιο, ειδικότερου ενδιαφέροντος
).


Σώζοντας
την Ευρώπη
Για τους Δυτικοευρωπαίους η νίκη του Τραμπ είναι το ίδιο
σημαντική όπως ήταν η ανάληψη της εξουσίας από τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ για τους
πληθυσμούς της   Ανατολικής Ευρώπης. Τα
αμερικανικά στρατεύματα στρατοπεδεύουν ακόμη στην Ευρώπη, αλλά το ηθικό έχει
εκπνεύσει. Η Ευρώπη τείνει να γίνει ανεξάρτητη, λίγο πριν διαβεί το σημείο
χωρίς επιστροφή. Το πρόβλημα είναι ότι τόσα χρόνια αμερικανικής κηδεμονίας υπέταξαν
την ευρωπαϊκή ηγεσία. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί 
εκπαιδεύτηκαν να κυβερνούν εν ονόματι του ΝΑΤΟ και με την άδεια των ΗΠΑ.
Η εθνικιστική Δεξιά έχει φιλοδοξίες αλλά όχι και σοβαρούς ηγέτες εθνικού
αναστήματος (με την εξαίρεση της Γαλλίας.)
΄Ενας Ρωσοαμερικανός καθηγητής συγκρίνει την επικείμενη
απελευθέρωση της δυτικής με την απελευθέρωση της ανατολικής Ευρώπης, πριν 27
χρόνια. «Το μονοκομματικό σύστημα που είχε η Δύση μετά την κατάρρευση της
Σοβιετικής ΄Ενωσης τελειώνει. Το ίδιο και η κυριαρχία της μοναδικής ιδεολογίας
των  υψηλών κηρυγμάτων». Πράγματι, όπως
στη Σοβιετική ΄Ενωση, το πολύ-κομματικό σύστημα είχε ουσιαστικά καταργηθεί στην
Ευρώπη.
Δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα σε «αριστερά» και «δεξιά»,
καθώς τα δύο κόμματα έγιναν όμοια, ανταγωνιζόμενα ποιο θα δείξει μεγαλύτερο
πάθος στο αγκάλιασμα των μεταναστών, στην καταπολέμηση του «αντισημιτισμού», στην
καταγγελία των προνομίων του λευκού άνδρα, στην επιβολή της λιτότητας, στον
ακρωτηριασμό του κοινωνικού κράτους, στην περικοπή θέσεων παραγωγικής
απασχόλησης, στον περιορισμό της εκκλησίας, στη 
μεγαλύτερη χρηματοδότηση  πλουσίων
τραπεζιτών, στο μάδημα των εργαζομένων και 
στην ενίσχυση των υπηρεσιών ασφάλειας και του Νατοϊκού στρατού.

Αυτή η διαδικασία άρχισε μετά τον 2ο Π.Π.,
όταν η Ευρώπη διχοτομήθηκε και υποδουλώθηκε. Η Δυτική Ευρώπη έγινε ολοκληρωτικά
αποικία των ΗΠΑ, ενώ η Ανατολική Ευρώπη υποδουλώθηκε στη Σοβιετική ΄Ενωση. Οι
αποικιστές της Δυτικής Ευρώπης, οι οικοδόμοι της Νέας Παγκόσμιας Τάξης από τις
ΗΠΑ       -δυσκολεύομαι να τους πω
«Αμερικανούς», επειδή πολλοί από αυτούς ήσαν μετανάστες από την Ευρώπη που
χρησιμοποίησαν τις ΗΠΑ σαν εργαλείο για να δημιουργήσουν την Παγκόσμια
Κυβέρνηση. Γι’ αυτούς η νίκη του 1945 
ήταν η μεγάλη ευκαιρία για να συντρίψουν τις εθνικές δυνάμεις και να
προωθήσουν πολιτικούς υποχείρια για την εφαρμογή των σχεδίων τους.
Μετά την σοβιετική αποχώρηση το 1990 οι άνθρωποι της Νέας
Παγκόσμιας Τάξης κατέκτησαν ολόκληρη την Ευρώπη. Ο έλεγχος έγινε πλήρης, ο
ριζοσπαστικός φεμινισμός και τα δικαστήρια ανηλίκων κατέστρεψαν  την ευρωπαϊκή οικογένεια. Η  ίδια η αντίληψη της πατρότητας και της
μητρότητας είχε απονομιμοποιηθεί, εκατομμύρια μεταναστών μεταφέρθηκαν στην
Ευρώπη για ν’ αντικαταστήσουν τους πληθυσμούς της και κάθε αντιρρησίας  χαρακτηριζόταν ναζιστής.

Οι Γερμανοί είναι μια ειδική περίπτωση: Μετά τους
τρομερούς βομβαρδισμούς του 1945 και την εντατική διδασκαλία του Ολοκαυτώματος,
καταλήφθηκαν από μια υπερβολική μορφή   αισθήματος
ενοχής. ΄Ετσι
λύγισαν και  έγιναν υπάκουοι δούλοι.*                Τώρα
δεν θέλουν ν’ αποχωρισθούν από τους Αμερικανούς αυθέντες τους. Η Μέρκελ
υποσχέθηκε στον Ομπάμα να διατηρήσει τη φλόγα αναμμένη μέχρι την επάνοδό του,
στο τέλος της θητείας του Τραμπ.

Αυτό μου θυμίζει την αποχώρηση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας
από τη Βρετανία. Ενώ οι ρωμαϊκές λεγεώνες είχαν επιστρέψει, οι ντόπιοι άρχοντες
ισχυρίζονταν πως κυβερνούν εν ονόματι της Ρώμης. Μπορεί αυτή η απάτη να
ξαναδοκιμασθεί στην Ευρώπη, με τη σκιά των Αμερικανών αντί των Ρωμαίων, μέχρις
ότου οι Ευρωπαίοι βρουν νέους ανεξάρτητους ηγέτες.

ΟΙ
Ρώσοι είναι περιχαρείς αλλά προσεκτικοί
Οι Ρώσοι είναι ευτυχείς με τη νίκη του Τραμπ, αλλά δεν
είναι σίγουροι ακόμη. Είναι δυνατόν να έχει συμβεί; Δεν τους απατούν τα μάτια
τους; Όπως και νάχει η Τραμπομανία δεν 
είναι μακριά. Εάν ο Τραμπ φθάσει στην ανάληψη του αξιώματος, εάν κρατήσει
τους νεοσυντηρητικούς και τους πολεμάρχους της 
Ουάσιγκτων έξω από σημαντικά αξιώματα, θα έχει τη ρωσική αρκούδα να
πίνει νερό απ’ τη χούφτα του. Και αυτό θα μπορούσε να λύσει πολλά από τα
προβλήματα του κόσμου, από τη Μέση Ανατολή ως την Ανατολικήν Ευρώπη.
Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ είναι η καθυστερημένη απάντηση στην
ειρηνευτική πρωτοβουλία του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, θα μπορούσε να επαναπατρίσει τα
αμερικανικά στρατεύματα και ν’ αρχίσει έτσι μια χρυσή εποχή για την
ταραγμένη  ανθρωπότητα

Στο μεταξύ θα πρέπει να είμαστε ευτυχείς με την
επικείμενη απόσυρση  απάνθρωπων
σχεδιασμών, με τον τερματισμό της φιλελεύθερης τυραννίας, το τέλος της μαζικής
μετανάστευσης και με την προσπάθεια ανόρθωσης της κατεστραμμένης υφής της
κοινωνίας μας.

*Σημ. Μτφρ: Ο
αρθρογράφος έχει ζήσει και εργαστεί στη Σουηδία, όπου απέκτησε και την Σουηδική
υπηκοότητα. Στο Ισραήλ  ασπάσθηκε τον
χριστιανισμό και βαπτίστηκε στα Ιεροσόλυμα. Όπως πολλοί άλλοι εβραϊκής
καταγωγής καθηγητές, διανοούμενοι και δημοσιογράφοι, (λ.χ. οι Αμερικανοί Νόρμαν
Φίνκελστάϊν  και Νόαμ Τσόμσκυ, ο
Γαλλο-Μαροκινός Ζακόμπ Κοέν κ.α.) και ο Ισραήλ Σαμίρ έχει καταγγελθεί ως
αντισημίτης.

*Σημ. Μτφρ:
Λάθος διάγνωση του Ισραήλ Σαμίρ. Τόσο η Μέρκελ όσο και ο «σοσιαλιστής» Στάϊνμάγιερ,
απλώς  παριστάνουν τους  αδελφικούς συμμάχους των Αμερικανών, επειδή ο
ρόλος αυτός τους εξασφαλίζει  την Νατοϊκή
στολή κάλυψης των δικών τους 
παραδοσιακών σοβινιστικών σχεδίων 
(
Drang  Νach ¨Οsten), τα οποία θα
έμεναν προκλητικά ακάλυπτα σε περίπτωση αναδίπλωσης η και διάλυσης του ΝΑΤΟ. Το
αποδεικνύουν τα πεπραγμένα τους  στην
Ουκρανία, μεταξύ άλλων.


The Liberation of the Slaves
shutterstock_519561838
Donald
Trump’s electoral victory unleashed pent-up tectonic energies on the
unprecedented scale. The world has been changed, much more than could be
expected from any election of a US president. Just a short time has
passed since election day, but it appears that the New World Order has
received a shattering blow. There is a great feeling of freedom in the
air, as if the vote broke the chains of a generation, and we suddenly
found ourselves free.

As the first sign of this new freedom, there are reports that the
dreaded TTIP and TTP, the twin agreements almost imposed by Obama
administration on the world, are as good as dead. Trump killed the
agreements, said the Germans, and it is a very good news. Just for that, it was worth electing Trump.

Silly activists say they stopped the TTIP and TTP by their own
efforts. Bunkum! Without Trump, the agreements would have been duly
signed and ratified despite all the protests. Let us give him his due.

I congratulate Trump on choosing Stephen Bannon. He is so heavily
demonised by the NWO forces, so fervently called “an anti-Semite”, that
he’s got to be good. If Trump will persevere and keep him, it will be
additional proof that Trump is fearless, that the magic of political
correctness has stopped working and that the word “anti-Semite” does not
ruin a career anymore.

I feel sorry for the poor guys and gals who walk the American cities
proclaiming their love and fealty to Obama and Clinton. They were
zombified into blind trust that the NWO regime was forever, that docile
blacks, emotional latinos, delicate gays and clever Jews will always
vote as they are told by smart women in pants, while the workers of
Detroit would forever cringe under the whip of white male privilege.
They watched too many movies and lost touch with reality, like royalists
worshipping portraits of the deposed and dead king.

We were all slaves, but slaves of two kinds: slaves willing and
unwilling, house slaves and field slaves of the NWO. The “Not My
President” crowd are house slaves; they learned to love and obey the
masters. Trump freed them, too, but they do not yet enjoy it and beg to
be returned to bondage.

Europe is full of house slaves. For a generation, the only way to
advance was to become a happy slave, and so they did. There are tens of
thousands happy house slaves in Sweden, who learned by heart all the
slogans of the NWO, though they carried Sweden to disaster. They agreed
to radical feminist rule and to migrant takeover, and all of a sudden it
is not needed anymore. Now they face freedom and they do not like it.

But for us, for the field slaves, Trump’s victory is sheer bliss. We
hated the slavery, and we shall enjoy freedom, and we shall see through
the cheap tricks of our former slave masters who try to frighten us back
into the cage.

The New World Order is Dead

We called the old regime “The New World Order”, and we feared it
would last long. It came into being sometime in the late 1960s, expanded
in eighties, came to its fruition in the beginning of the third
millennium, and collapsed just a few minutes before destroying the
world. Within this short lifespan, the West experienced an unusual form
of highly ideological governance, of futuristic enslaving of the Man, as
Orwell predicted.

The majority of the population has been demonised; ordinary people
who worked, had loving wives and children, went to church were called
‘fascists’, or “privileged white males”; their traditional Christian
faith was outlawed and pushed out of the public space; normal gender
relations were cast in a negative light; the propaganda of homosexuality
became as pervasive as the Communist propaganda in Leonid Brezhnev’s
days, parents and children relations were out of sync; quite ordinary
words were banned.

“Hate speech” became the leading NWO crime; “bigot”, a mild term
previously applied to elderly colonels, became the worst label one can
put on a man, while the mortal sins were tolerated or encouraged.
“Anti-Semitism” became an unforgivable crime, and it included
disapproval of the Federal Reserve, dislike of Janet Yellen, of Goldman
Sachs and rejection of the New York Times. When Donald Trump spoke
against international financiers, the ADL screamed “Anti-Semitism!”,
though he did not mention Jews at all, for we know who are these
financiers. “Greed” went out of use altogether, though it was considered
the worst sin or the father of all sins. Probably “greed” became a hate
word, too.

The Jewish Century is over

Yuri Slezkine described our times as The Jewish century.
It appears that this Jewish century is over, with the election of
Trump. The Americans collected enough courage to vote for their
interest, instead of doing what they are told. This was a big surprise
for the Jews who already planned to enjoy the Jewish millennium. The NWO
had been built to last, but so were many other human enterprises,
including the Third Reich.

Probably you did not enjoy these last years of NWO rule, unless you
belong to the one per cent of the very rich and very powerful, and maybe
not even then. Probably you had less security in your job and your
income, probably you had to watch your mouth more diligently, probably
you felt yourself out of place just by being a straight white Christian
man. Perhaps you did not like that your country had been stolen from you
and repopulated by foreigners. Perhaps you did not enjoy it when Lena
Dunham called for your extinction. But you had no way to even object, without being called a Nazi, and that was a deadly label.

However, the Jews enjoyed the best time of their history. Whoever
they accused of anti-Semitism, was expelled from public life. Chemi
Shalev, an American-Jewish-Israeli Haaretz columnist, bewept
these great times: “It is probably no coincidence that during Obama’s
tenure, American Jews reached a pinnacle of social and cultural
acceptance. Being American Jews was hip. It was cool. It was the thing
to be. Pew Research Polls repeatedly confirmed that Jews were the most
loved and most admired religious group in all of America.”

And what did they wish for, these most-loved and most-admired and, by
the way, wealthiest Americans? “They support immigration, pluralism,
multiculturalism, social reform, government intervention, separation of
church and state, gay marriage, abortion rights and on and on. It is
easy to see, in fact, why so many of Trump’s radical supporters would
view the Jews as their mortal enemies” – concludes Shalev.

Reality is more complicated than he claims. Shalev said “the Jews”
wanted NWO. Perhaps this is true regarding the unelected leadership of
American Jews. But a sizeable and powerful minority of Jews do not agree
with “the Jews”. Some of them prefer Zionism. Zionism is full negation
of everything “the Jews” want: no separation of Jewish church and Jewish
state, no goy immigration. “The Jews” defend the Muslims from being
registered by Tramp, while Zionists register every Muslim under their
rule. Until now, the Zionists and liberal Jews did not quarrel, for the
Zionists organised the Jewish state, while “the Jews” told the goyim how
they should live.

Now the difference caused a split: NWO enemies claimed their support
for Israel and Zionism should protect them from (still dangerous)
accusation of anti-Semitism. Though Zionism is evil enough, it is evil
localised, in comparison with the universal evil being spread world-wide
by “the Jews”. It would be better to reject both varieties, and so do
many people (including those of Jewish origin). Hopefully, rather sooner
than later, we shall reach the point when accusation of anti-Semitism
will be met with a disinterested “Is it so?”, and this will remove the
unpleasant necessity of choosing between two evils, but we are not there
yet. A cautious politician chooses one evil, whatever he considers a
lesser one.

In England, Jeremy Corbyn preferred anti-Zionism, but he had to pay
for this indulgence by “fighting anti-Semitism”. He sacked some of his
supporters, offered extra protection to Jews, but the Jews immediately
attacked him. In the US, Trump and his people prefer to flirt with
Zionists, and Zionists defended him against the liberal Jews. In France,
too, Marine Le Pen befriended Zionists to secure her movement from the
broad-fronted Jewish attack.

Zionists are willing to accept Trump and Le Pen. Zionism flourished
in 1930s as a Jewish National Socialist movement; it was built to fit
Jewry into fascist-dominated Europe and the Middle East. Zionists loved
Mussolini and admired Adolf Hitler. They have no problem with
befriending any right-wing movement (no comparison is intended). If they
would build their Jewish state on a remote unpopulated island, it would
be their internal matter, but their Palestine project created too many
problems for others.

Zionists are problematic allies for Trump, and the neo-cons are their
extremely dangerous offshoot. They should be kept as far from power as
possible, for they will charge a high price for their support and lead
America into new wars.

Donald Trump can find better Jewish allies than Zionists or liberal
NWO Jews. Do not forget: many Jews (as well as non-Jews) voted for
Sanders or for Jill Stein. Now Bernie Sanders is looking for a new
opening, and Jill Stein is available. Both are known for their anti-NWO
and moderate non-Zionist positions; they could be adopted into Trump’s
administration. Sanders actually expressed his willingness to work with
Trump.

Such a step was made by Menachem Begin, the Israeli right-wing
leader, when he came to power in Israel in 1977. He had made Moshe
Dayan, a leading figure of Labour whom he defeated in the elections, his
Foreign Minister. This wise and daring step strengthened his positions
immensely, and undermined Labour for many years.

Trump’s administration with Bernie Sanders or Jill Stein in an
important position (Secretary of State? Secretary of Commerce? Secretary
of Labor?) would be immune to many attacks and accusations, and it will
heal the tear in the society. It will also solve the Jewish problem of
Trump and make the NWO Jews and extreme Zionists irrelevant.

Saving Europe

Though NWO excesses were bad enough in the US, they were even worse
in Europe, and for West Europeans, Trump’s victory is as important for
them, as nomination of Mikhail Gorbachev was for East Europeans. The US
troops are still based in Europe, but the spirit is gone. Europe is
about to become independent, just before the point of no return had been
crossed.

The problem is that many years of American dictate obliterated native
European leadership. The European politicians were trained to rule in
the name of the NWO and by the US leave. The nationalist far right has
ambitions, but no serious leaders of national calibre (excepting
France).

A Russian-American professor compared
the impending liberation of the West with liberation of the East 27
years ago: “The one party system which the West had since the collapse
of the Soviet Union is over. So is the dominance of one ideology and
simplistic preachy press”. Indeed, like in the Soviet days, the
multiparty system had been practically dismantled in Europe.

There was no difference between “left” and “right”, as the two
parties became identical, competing which one will show more fervor
embracing migration, fighting anti-Semitism, denouncing white male
privilege, imposing austerity, cutting social state, taking children
from their parents, eliminating production jobs, restricting the church,
giving more money to rich bankers, fleecing the workers and beefing up
the security services and the NATO military.

This process started after WWII, as Europe was partitioned and
subjugated. Western Europe has been as thoroughly colonised by the US,
as the Eastern Europe had been subjugated by the USSR. The colonisers of
the Western Europe, the NWO builders from America – I hesitate to call
them “Americans”, for many of these people were immigrants from Europe
who used the US as their tool to create One World Government. For them,
1945 victory was a great chance to crush national forces, to promote
compliant politicians in sync with their plans.

After the Soviet withdrawal in 1990, the NWO people took over the
whole of Europe. PC control became total, radical feminism and juvenile
courts destroyed the European family, the very concept of parenthood,
of fatherhood and motherhood had been delegitimized; millions of
migrants were transferred into Europe to replace its population, and
every objector has been called a “Nazi”.

The Germans are a special case: after the terrible air bombardments
of 1945, after the intensive Holocaust education, they were infected
with an exaggerated form of guilt feeling. This once proud and
industrious folk had been brought down and turned into obedient slaves.
Now they do not want to part with their American masters. Merkel
promised Obama to keep the fire on until his return, after the years of
Trump pass.

It reminds me of the Roman Empire’s retreat from Britain. Though the
legions went home, the post-Roman British rulers claimed they ruled in
the name of Rome. Perhaps this ruse will be played again in Europe, and
new European leaders will claim they still have American imprimatur –
until Europeans will find for themselves their new independent leaders.

Russians are cautious but jubilant

The Russians are happy with Trump’s victory, but they still are not
sure. Could it actually happen? Do they see what they think they see?
However, the advent of Trumpmania is just around the corner. If Trump
will make it to his inauguration, if he will keep neocons and Washington
warriors out of important positions, he will have the Russian bear
eating out of his hands. And this is likely to solve many problems of
the world, from Middle East to East Europe.

If Donald Trump is a belated answer to Mikhail Gorbachev’s peace
initiative, he can draw the American troops home, and the Golden Age is
likely to descend upon troubled mankind.

Meanwhile we should be happy with the forthcoming retreat of the
transhuman agenda, with the end of liberal tyranny, with termination of
mass migrations and with attempt to restore the ruined fabric of our
society.

Israel Shamir can be reached at adam@israelshamir.net

This article was first published at The Unz Review.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή