Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Ο «λύκος» δείχνει τα δόντια του

Δημοσιεύτηκε στις

Του Μιχάλη Παπαδόπουλου

ΤΟ ΜΥΘΕΥΜΑ ΤΗΣ «ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ» ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΠΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ
ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ, ΒΕΒΑΙΩΣ, ΠΟΥ ΑΝΑΚΥΠΤΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ, ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΕΛΕΓΞΕΙ ΤΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ. Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΕΣΑΙΑΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ ΕΝΤΑΣΕΩΝ, ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΘΕΡΜΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΜΕΡΙΚΗΣ Ή ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗΣ ΣΥΡΡΑΞΗΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΣ, ΙΔΙΑ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΩΡΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΚΑΙΡΟ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΕΙ ΜΙΑΝ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΗ «ΝΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ
Σημείο τομής για την έξαρση της τουρκικής επιθετικότητας υπήρξε το αποτυχόν πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, το οποίο σηματοδότησε τη γεωστρατηγική στροφή της Άγκυρας σ’ έναν αμφίπλευρο προσανατολισμό «λελογισμένης» απομάκρυνσης από τη Δύση και προσέγγισης με τη Ρωσία (και το Ιράν, δευτερευόντως)
Πόσο σοβαρή είναι η τουρκική απειλή για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, και ειδικότερα για την Ελλάδα και την Κύπρο; Και για ποιους λόγους η τουρκική επιθετικότητα εκδιπλώνεται, με τέτοια σφοδρότητα, τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, από τη Συρία και το Ιράκ, μέχρι την κυπριακή ΑΟΖ, το Αιγαίο και τον Έβρο;

Μήπως ο Ελληνισμός, λόγω και των ευρύτερων προβλημάτων που αντιμετωπίζει (χαίνουσα οικονομική κρίση, κυρίως στην Ελλάδα, παραγωγική αποστέωση, δημογραφική υποχώρηση, κλυδωνισμός, στα όρια κατάρρευσης, του πολιτικού συστήματος, εξασθένηση αμυντικής ικανότητας, σχεδόν παντελής έλλειψη οράματος για το μέλλον), βρίσκεται υπό το κράτος μιας σοβαρότερης απειλής περαιτέρω ιστορικής συρρίκνωσης;
Η περιλάλητη «ελληνοτουρκική φιλία», ιδεολογικό κατασκεύασμα των δεκαετιών του ’90 και του 2000, δεν υπήρξε τίποτε άλλο από το απαύγασμα της πολιτικής του εξευμενισμού της τουρκικής προκλητικότητας, που η Ελλάδα ακολουθούσε, σαν μονολιθικό τυφλοσούρτη, στο πλαίσιο της στρατηγικής του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Άγκυρας και της εκδημοκρατικοποίησης των πολιτικών δομών και θεσμών της.
Οι κυρίαρχες, τότε, ελληνικές ελίτ, παρασυρμένες από τη μέθη του εγχώριου καταναλωτικού ευδαιμονισμού και τη «ζωτική πλάνη» ότι, στο ευαγές και υπήνεμο γίγνεσθαι της εν δυνάμει ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, κρίσιμης σημασίας θέματα, όπως η εθνική ασφάλεια και η άμυνα, δεν αποτελούν εθνικές προτεραιότητες, αγνόησαν ή υποτίμησαν τις τουρκικές επιδιώξεις όπως αρθρώνονταν στον, αργά, αλλά σταθερά, αναβιούμενο τουρκικό επεκτατισμό, ο οποίος εκδηλωνόταν αποφασιστικός και αυταπόδεικτος είτε με το ιδεολογικοπολιτικό πρόσημο του κεμαλισμού είτε με το πρόσημο της ανερχόμενης ισλαμιστικής ιδεολογίας, παραδίδοντάς τες βορά στον Μολώχ μιας διεφθαρμένης, καιροσκοπικής και εθνικά καταστροφικής διαχείρισης.
Αποτέλεσμα ήταν, πρώτον, να αγνοηθεί στο βάθος και στο εύρος της η τουρκική απειλή, και, δεύτερον, προϊούσας της απώλειας κρίσιμου χρόνου, να απισχνανθούν δραματικά τα μέσα και οι δυνατότητες αντιμετώπισής της.
Η παραλυτική, των παραγωγικών εθνικών δυνάμεων, οικονομική υποδούλωση στην οποία ευρίσκεται τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα, με το μέλλον και τις προοπτικές ανάτασής της να συνθλίβονται, «κυριολεκτικά», στις ηλάγρες του μνημονιακού αποστακτήρα, προσέφεραν ένα ανέλπιστο, πλην, όμως, προσφορότατο έδαφος στην τουρκική επεκτατικότητα, να εκδιπλωθεί με περίσσεια σφοδρότητα και θράσος.
Η σημερινή συμπεριφορά της Τουρκίας δεν είναι καθόλου άσχετη με αυτό το γεγονός, που έχει συμβάλει σημαντικά στην αύξηση της ανισοσκέλειας ισχύος ανάμεσα στις δύο χώρες, με την ψαλίδα, τα τελευταία χρόνια, ιδία στον στρατιωτικό και στον οικονομικό τομέα, να ανοίγει ολοένα.
Στα μάτια του Ρ. Τ. Ερντογάν και των λοιπών οραματιστών της ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, υπό τις παρούσες συνθήκες η Ελλάδα φαντάζει ένας περιδεής και εύθρυπτος αντίπαλος, ανίκανος να αναμετρηθεί με την υπέρτερη τουρκική ισχύ, μη έχων ουσιαστικές εναλλακτικές επιλογές έναντι της νεο-οθωμανικής υπεροχής: είτε να διακινδυνεύσει ένα συντριπτικό πολεμικό πλήγμα, το οποίο θα την οδηγήσει σε μιαν άνευ όρων παράδοση, είτε να μετατραπεί σε περιορισμένης κυριαρχίας υποτελές κράτος, στο πλαίσιο της νέας οθωμανικής ηγεμονίας.
Σημείο τομής, ωστόσο, για την έξαρση της τουρκικής επιθετικότητας υπήρξε, όπως επισημαίνει ο στρατηγικός αναλυτής, Σάββας Καλεντερίδης, το αποτυχόν πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, το οποίο σηματοδότησε τη γεωστρατηγική στροφή της Άγκυρας σ’ έναν αμφίπλευρο προσανατολισμό «λελογισμένης» απομάκρυνσης από τη Δύση και προσέγγισης με τη Ρωσία (και το Ιράν, δευτερευόντως), με επίκεντρο την κρίση στη Συρία και, ειδικότερα, τη διαχείριση του Κουρδικού, που δεν αποτελεί για την Τουρκία ένα οιοδήποτε πρόβλημα, αλλά υπαρκτικής σημασίας ζήτημα που άπτεται της ίδιας της κρατικής της υπόστασης και της συνέχειάς της ως κράτους.
Ο Ρ. Τ. Ερντογάν, αισθανόμενος ότι βάλλεται από τους δυτικούς συμμάχους του (Κουρδικό, Γκιουλέν, απόπειρα ανατροπής του), αποπειράται τον στρατηγικό εναγκαλισμό με τη Μόσχα, επιδιώκοντας να διαμορφώσει τις προϋποθέσεις ανάληψης τακτικών πρωτοβουλιών στην περιοχή, προκειμένου να προκαταλάβει διαφαινόμενες δυσμενείς εξελίξεις.
Αυτός είναι και ο πρώτος από μια σειρά λόγους εκδήλωσης της τουρκικής επιθετικότητας στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία. Η αποτροπή, δηλαδή, ανατρεπτικών ή διαλυτικών κινήσεων στο εσωτερικό, διά της επιθετικής εκδίπλωσης στο εξωτερικό. Έτσι, η Τουρκία, με την άδεια της Μόσχας, εισβάλλει και καταλαμβάνει το Αφρίν, όπου σήμερα διαμορφώνει συνθήκες προσάρτησης, υπό την μορφήν μιας νέας Αλεξανδρέττας, ενώ επιχειρεί να επεκτείνει την παρουσία της τόσο στα βορειοανατολικά της Συρίας όσο και στο Ιράκ.
Ταυτόχρονα, ο Ρ. Τ. Ερντογάν, γνωρίζοντας ότι στη γεωπολιτική σκακιέρα τού Συριακού/Κουρδικού οι κινήσεις των Αμερικανών δεν μπορούν να αλλάξουν, καθώς αυτό θα σήμαινε ολοσχερή ήττα της πολιτικής τους στην περιοχή, επιχειρεί να εμβαθύνει έτι περαιτέρω τις σχέσεις με τη Ρωσία, αξιοποιώντας τις αντιπαραθέσεις των δύο υπερδυνάμεων.
Δεν είναι τυχαίο πως η Άγκυρα, ήδη από τα μέσα του 2017 ακολουθεί την πολιτική του «εκκρεμούς» ανάμεσα σε Ουάσιγκτον και Μόσχα, επιδιώκοντας να αποκομίσει όσο το δυνατόν περισσότερα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά οφέλη. Ωστόσο, η στάση της αυτή δεν παύει να προκαλεί πονοκέφαλο στις δυτικές πρωτεύουσες, που βλέπουν έναν παραδοσιακό τους σύμμαχο στο ΝΑΤΟ να φλερτάρει επικίνδυνα με το εξ Ανατολών αντίπαλον δέος, αλλά και με το Ιράν, που επιδιώκει να εδραιωθεί ως ένας ισχυρός περιφερειακός παίκτης στην περιοχή και στο ευρύτερο ενεργειακό παίγνιο.
Η εξαγγελία, δε, πριν από δύο περίπου μήνες, των Αμερικανών για δημιουργία συριακού στρατού από 30 χιλιάδες μαχητές, στην πλειοψηφία τους Κούρδους, για διαφύλαξη των συνόρων της Τουρκίας με το Ιράν, σήμανε ακόμη ένα επιπρόσθετο καμπανάκι κινδύνου για τον Ερντογάν, ο οποίος σπεύδει να επιβάλει τα δικά του τετελεσμένα στην περιοχή, προτού τον προλάβουν άλλοι.
Την ίδια περίοδο, η Άγκυρα κλιμακώνει την προκλητικότητά της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, προβαίνοντας σε παράνομες επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου. Αφορμώμενη από την επίγνωση ότι υπολείπεται ή και αποκλείεται των ενεργειακών σχεδιασμών στην περιοχή, σπεύδει, διά της στρατιωτικής της παρουσίας και της πρόκλησης εντάσεων, να παρακωλύσει την υλοποίησή των.
Έτσι, η ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου στο οικόπεδο 6 της κυπριακής ΑΟΖ, σε συνδυασμό με την περαιτέρω προώθηση και εμβάθυνση των τριμερών συνεργασιών στην περιοχή μεταξύ Κύπρου, Ελλάδας, Ισραήλ, Αιγύπτου, Ιορδανίας, αναγκάζουν την Τουρκία να επέμβει στο οικόπεδο 3, παρεμποδίζοντας το γεωτρύπανο της ΕΝΙ να προβεί σε στόχευση στον κυπριακό υποθαλάσσιο χώρο.
Τρίτη εστία έντασης, «που πυροδοτεί την τουρκική επιθετικότητα», σύμφωνα με τον Σάββα Καλεντερίδη, «είναι η καταχώριση οικοπέδων στις εταιρείες EXXON, TOTAL και Ελληνικά Πετρέλαια νοτιοδυτικώς της Κρήτης», όπου πιθανολογείται η ύπαρξη γιγαντιαίων κοιτασμάτων.
Όλες αυτές οι εξελίξεις εμβάλλουν την Τουρκία σ’ έναν αγώνα δρόμου «να προλάβει τα χρονοδιαγράμματα των ενεργειακών σχεδιασμών στην Ανατολική Μεσόγειο, προκειμένου να αποτρέψει τη γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας, της Κύπρου και του Ισραήλ, και, ταυτόχρονα, να εξυπηρετήσει τις δικές της ηγεμονικές επιδιώξεις, οι οποίες, αναπόδραστα, διέρχονται διαμέσου του ελέγχου των ενεργειακών πηγών και διαδρόμων στην περιοχή».
Με άλλα λόγια, η Τουρκία, έμπρακτα, με τη χρήση της ωμής στρατιωτικής ισχύος, και εκμεταλλευόμενη την ή και αντιδρώντας στην μεταψυχροπολεμική γεωπολιτική αστάθεια, σ’ ένα ρευστό, πολυπολικό και βίαιο διεθνές περιβάλλον, με συνεχείς αλλαγές και μετατοπίσεις στους συσχετισμούς ισχύος, εκδιπλώνει τις αναθεωρητικές επιδιώξεις της σε όλα τα γεωπολιτικά υποσυστήματα της περιοχής, επιχειρώντας να ενισχύσει αλλά και να «επιβάλει» δικούς του συντελεστές κυριαρχίας.
Και προσδοκά να το επιτύχει αυτό, «αλλάζοντας τους όρους του παιχνιδιού – που διεξαγόταν και διεξάγεται ώς τώρα με βάση το διεθνές δίκαιο και τις συμφωνίες ανάμεσα στα κράτη και τις εταιρείες – εισάγοντας τον όρο της ισχύος» (Σ. Καλεντερίδης), δηλαδή την άσκηση και την απειλή άσκησης στρατιωτικής δύναμης.
Το ερώτημα, βεβαίως, που ανακύπτει, είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η Τουρκία, στην προσπάθειά της να ελέγξει το ενεργειακό παιγνίδι στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο δρόμος από τη μεθοδευμένη διενέργεια μεσαίας κλίμακας εντάσεων, στην πρόκληση θερμού επεισοδίου και στη δημιουργία μερικής ή γενικευμένης σύρραξης, δεν είναι μακρύς, ιδία όταν πρόκειται για μια χώρα η οποία εδώ και καιρό επιδεικνύει μια απεγνωσμένη «νευρικότητα» στη διεθνή συμπεριφορά της, έχοντας στο ενεργητικό της ουκ ευάριθμες επιθετικές ενέργειες εναντίον των γειτόνων της.
Σ’ αυτό το πλαίσιο, είναι πολύ πιθανόν, στο μέτρο που οι ανακαλύψεις υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο δύνανται να διαφοροποιήσουν άρδην τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη, το θέμα της ενέργειας να παροξύνει, σε ανέλεγκτα επίπεδα, την τουρκική επιθετικότητα. Άλλωστε, οι πρόσφατες διακηρύξεις του Αρχηγού του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, Χουλουσί Ακάρ, περί ικανότητας των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων να διεξάγουν ταυτόχρονα δυόμισι πολέμους – στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο (Κύπρος) και στη Συρία (Κούρδοι) -, δηλούν απερίφραστα την τουρκική αποφασιστικότητα, η οποία ερείδεται πάνω σε υπαρκτά, στρατηγικά και επιχειρησιακά, δεδομένα ισχύος.
Πέραν όλων αυτών των επισημάνσεων, ωστόσο, δεν θα ήταν εκτός πραγματικότητας να υποστηρίξει κανείς ότι ο τουρκικός επεκτατισμός/αναθεωρητισμός και οι επικαιρικές ή κατά καιρούς μεταλλάξεις του αποτελούν, στην ουσία, μια διαχεόμενη και συγχρονιζόμενη με το ιστορικό γίγνεσθαι τροποποίηση της επεκτατικής πλαστικότητας του «πρωτογενούς» κατακτητικού νομαδισμού, είτε με το οσμανικό αυτοκρατορικό ένδυμα, είτε με το κεμαλικό «μοντέρνο» κρατικό.
Και ότι συνιστούν δομικό στοιχείο ύπαρξης του τουρκικού κράτους, το οποίο συγκροτήθηκε, εν τη γενέσει του, πάνω στην πολιτική των βίαιων εκτοπισμών, τις γενοκτονίες και τις τεχνικές της δημογραφικής αλλοίωσης. Η προϊούσα, δε, αυταρχικοποίησή του, δεν αποτελεί τίποτε άλλο από εκδήλωση και ανάπτυξη εδραίων δομικών χαρακτηριστικών, η εκρίζωση των οποίων, στο πλαίσιο μιας ριζικής διαδικασίας εκδημοκρατισμού, θα το οδηγούσε σε κατάρρευση, ως τέτοιο. Και αυτή η τελευταία δεν μπορεί να υπάρξει, όπως σημειώνει ο συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς, όσο παραμένει ανοικτή η «πληγή» του κουρδικού προβλήματος.
«Γι’ αυτόν τον λόγο», επισημαίνει, «η σχέση του Ελληνισμού με την Τουρκία, μοιραία θα συνεχίσει να στηρίζεται στην ισχύ. Αποτελεί φενάκη του ελληνικού πολιτικού συστήματος η αλλαγή αυτής της σχέσης με τα υπάρχοντα δεδομένα. Γιατί, το τουρκικό κράτος είναι δομημένο με απολυταρχικά χαρακτηριστικά στο εσωτερικό και επεκτατικά στο εξωτερικό».
Για να προσθέσει: «Είκοσι εκατομμύρια Κούρδοι στην Τουρκία διεκδικούν την αυτοδιάθεσή τους, η οποία, αν επιτευχθεί, θα τινάξει στον αέρα τα ίδια τα θεμέλια του τουρκικού κράτους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο αυταρχικός και επιθετικός χαρακτήρας, καθίσταται όρος και προϋπόθεση της ύπαρξης του συγκεκριμένου κρατικού μορφώματος».


η σημερινή της κυριακής

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή