Γενικά θέματα
Βρεγμένο Βεγγαλικό η Επίσκεψη Ερντογάν στην Αγ. Πετρούπολη
σιρόπια, απουσία ψητού
Μιχαήλ Στυλιανού
η επίσκεψη Ερντογάν στην Πετρούπολη και η
πολύκροτη συνάντηση με τον Πρόεδρο Πούτιν αποδεικνύεται βρεγμένο τουρκικό
πυροτέχνημα, διαψεύδοντας προβλέψεις και ανησυχίες περί τεκτονικών γεωπολιτικών
μετατοπίσεων.
οι στερημένοι ουσίας πλατειασμοί των ανακοινωθέντων, η μελλοντολογία και τα
ευχολόγια των δηλώσεων στην κοινή συνέντευξη Τύπου, η διάσταση ύφους και τόνου
στις δηλώσεις των δύο ηγετών (όπου ο «αγαπητός φίλος Βλαδίμηρος» έμενε παγερός
στην ακατάσχετη διαχυτικότητα του επισκέπτη), οι παρατηρήσεις Ρώσων διπλωματών
και δημοσιολόγων και τέλος οι πληροφορίες του άριστα δικτυωμένου στη Μόσχα
Αμερικανού ιχνηλάτη Blogger, John Helmer.
ανταπόκριση του τελευταίου μπορεί να συνοψισθεί στις ακόλουθες γενικές
διαπιστώσεις:
στρατηγικής σημασίας διαφορές των δύο χωρών δεν προκύπτει -από δηλώσεις και
κείμενα- ότι αντιμετωπίσθηκε στις συνομιλίες
Πούτιν-Ερντογάν, που άρχισαν την 1 μ. μ. και τελείωσαν μετά από τρείς
ώρες.
βασικές προϋποθέσεις για την οικοδόμηση γνησίως αγαθών σχέσεων είναι η δέσμευση
της Τουρκίας ότι θα σταματήσει την επιδίωξη καθεστωτικών αλλαγών στη Συρία,
στον ρωσικό Καύκασο, στα κράτη της Κοινοπολιτείας Ανεξαρτήτων Κρατών,
περιλαμβανομένης της Αρμενίας και του Τατζικιστάν. Αυτά σημαίνουν την εκδίωξη
των Τσετσένων τρομοκρατών από τα ορμητήριά τους στη Τουρκία, το κλείσιμο των
τουρκο-συριακών συνόρων στους τζιχαντιστές τρομοκράτες και τον τερματισμό της
τουρκικής βοήθειας στον πόλεμο των Αζέρων κατά της Αρμενίας και στους ισλαμιστές
πολέμιους των καθεστώτων του Τατζικιστάν, του Ουζμπεκιστάν και της Κριμαίας.
που έδωσε ο Ερντογάν, στο πρακτορείο Τας, πριν τη συνάντησή του με τον Ρώσο
πρόεδρο, θέλησε να αποκλείσει την συζήτηση αυτών των καίριων θεμάτων, δηλώνοντας
ότι θα συνεχίσει την βοήθεια προς τους Τατάρους της Κριμαίας και διαψεύδοντας
τις φήμες περί συνδιαλλαγής του με τον πρόεδρο ΄Ασαντ της Συρίας, του οποίου
ξαναζήτησε την απομάκρυνση, χαρακτηρίζοντάς τον και «δολοφόνο».
την πλευρά τους, να δεσμευθεί η ρωσική ηγεσία ότι δεν θα υποστηρίξει κουρδικές
οργανώσεις στη δημιουργία αυτόνομων περιοχών ή κρατιδίων στα σύνορα της
Τουρκίας με τη Συρία και το Ιράκ και δεν θα ενθαρρύνει τους Κούρδους μαχητές
στη Συρία να επιστρέψουν μαχόμενοι στην Τουρκία για να ιδρύσουν ένα ανεξάρτητο
Κουρδιστάν.
διεκδίκηση, ως προϋπόθεση σχέσεων ειλικρινούς φιλίας, είναι να δεσμευθεί η
Τουρκία ότι δεν θα παραβιάζει τα όρια των συνθηκών που αφορούν στα Στενά, μεταξύ
Μεσογείου και Μαύρης Θάλασσας, επιτρέποντας τη μόνιμη ανάπτυξη στη Μαύρη
Θάλασσα ναυτικής δύναμης του ΝΑΤΟ, με πυραυλικά συστήματα Αιγίς, που στοχεύουν
τη Ρωσία.
συμφωνίας θα ήταν –κατά τον Helmer-
ότι Ρωσία και Τουρκία δεν θα επέτρεπαν στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ να εγκαταστήσουν
και εξοπλίσουν τουρκικές ένοπλες δυνάμεις με σημαία του ΝΑΤΟ στο έδαφος της
Κύπρου.
συνέντευξη τύπου διεφάνη ότι, σε αντίθεση με τις μεγαλόστομες διακηρύξεις της
τουρκικής ηγεσίας τίποτα το σημαντικό για την μια ή την άλλη πλευρά δεν
συμφωνήθηκε. Τίποτα το αξιόλογο δεν περιλάμβανε και το ανακοινωθέν για τις
συνομιλίες μεταξύ των υπουργών των Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρώφ και Μεβλούτ
Καβούσογλου.
του ρωσικού αγωγού αερίου μέσω Τουρκίας και της συμφωνίας για ρωσικό πυρηνικό
αντιδραστήρα στο Ακούγιου και του τερματισμού των ρωσικών οικονομικών κυρώσεων
υπήρξαν γενικές συμφωνίες αρχής, για την έναρξη σχετικών ειδικών συζητήσεων,
για την σταδιακή εφαρμογή τυχόν συμφωνιών.
των οικονομικών ανταλλαγών έδειξε άλλωστε να καίγεται ο Ερντογάν,
υπενθυμίζοντας τον στόχο των εκατό δισεκατομμυρίων ετησίως που «η Τουρκία είναι
αποφασισμένη να επιτύχει». Από της κατάρριψης του ρωσικού αεροπλάνου η Τουρκία
υπέστη εμπορικές απώλειες 4,6 δις
δολαρίων. Προηγουμένως ήταν σημαντικός προμηθευτής οπωροκηπευτικών και άλλων τροφίμων.
Οι τουρκικές τομάτες κατελάμβαναν το 57% της ρωσικής αγοράς. Ροδάκινα,
Βερίκοκα, μούρα, κρεμμύδια και αγγούρια είχαν επίσης καταλάβει δεσπόζουσα θέση.
θέση των τουρκικών αγροτικών προϊόντων έχει καταληφθεί από την ευνοηθείσα
ντόπια παραγωγή και από εισαγωγές από την Αρμενία, Ιράν, Ουζμπεκιστάν, Συρία,
Τυνησία και Νότια Αφρική. Ρώσοι παράγοντες της αγοράς δήλωναν πως ο Ερντογάν
μπορεί να λέει ό,τι θέλει, αλλά η αγορά αυτή δεν ανακτάται πλέον.
συνάντησης στην Πετρούπολη ήταν οι απολογίες του Ερντογάν για την κατάρριψη του
ρωσικού αεροσκάφους, η ομολογία του ότι το κατέρριψαν πράγματι στον συριακό
εναέριο χώρο και η επιμονή του να γίνει πιστευτός ότι ο ένοχος της δολοφονίας
του Ρώσου πιλότου στο έδαφος της Συρίας (Τούρκος «Γκρίζος λύκος») «έχει
συλληφθεί, ανακρίνεται και θα δικασθεί.»
ότι χρηματοδοτούσε, έκανε εμπόριο πετρελαίου και έστελνε όπλα στους
τζιχαντιστές της Συρίας και του Ιράκ…
ρωσικές υπηρεσίες τον προειδοποίησαν για την εκδήλωση πραξικοπήματος. «Πρώτη
φορά ακούω τέτοιο πράγμα –είπε. Κανείς δεν με προειδοποίησε, ούτε μυστική
υπηρεσία, ούτε κανείς. Είναι ανυπόστατη φήμη.»
εκτιμήσεων Ρώσων διπλωματών, δημοσιολόγων και του John Helmer: Ο Ερντογάν με την πρώτη, μετά το
στρατιωτικό πραξικόπημα, έξοδο του στη διεθνή αρένα, επιχείρησε άλλη μια από
τις θεαματικές πιρουέτες εκβιασμού των συμμάχων του, στις οποίες έχει
διακριθεί, ταυτόχρονα φροντίζοντας όμως να αφοπλίσει τις αντιδράσεις τους με
τις δηλώσεις για βοήθεια στους Τατάρους της Κριμαίας και εναντίον συνδιαλλαγής
με τον ΄Ασαντ.
την «γλώσσα του σώματος» και την παγερή έκφραση, τον αντιμετώπισε με την ίδια
επιδεικτική δυσπιστία που είχε επιφυλάξει στον Ελλαδίτη επισκέπτη του, Τσίπρα.
By John Helmer, Moscow
All law students in England, meeting the law of torts for the first
time, used to study Scott v Shepherd. That was a case decided in 1773 in
which a man in a marketplace was struck in the face by a lit firework
that put out his eye. The legal rule was — if you toss fireworks, you
are liable for blinding a man, even if you didn’t mean to.
In the preliminaries to this week’s meeting in St. Petersburg, the
Turkish President, Recep Tayyip Erdogan, has been playing games with
fireworks. The President of Russia, Vladimir Putin, wasn’t closing his
eyes. At the conclusion of their meeting in St. Petersburg on Tuesday
afternoon, Putin’s eyes revealed more than his mouth about Erdogan’s
incendiaries.
Officials on the Russian and Turkish sides, and their staffs, have
already made clear there are four strategic points on the agenda of
Russian-Turkish negotiations; one political corollary; and several
commercial payoffs.
The priority is the commitment from Turkey to stop attempts at regime
change in Syria, the Russian Caucasus, and the CIS states, including
Armenia and Tajikistan. This means the expulsion of Chechen fighters
from their havens in Turkey and areas under Turkish control; closure of
the Turkish-Syrian border for ISIS and other jihadis; and an end to
Turkish support for the Azeri war against Armenia and for Islamic
oppositionists in Tajikistan, Uzbekistan, and Crimea.
In return, the Turks want a Russian commitment not to support Kurdish
groups to establish territorial autonomies or statelets along Turkey’s
borders with Syria and Iraq, nor encourage the Kurds to fight their way
back into Turkey to establish an independent Kurdistan.
Another Russian priority – the key to the wars which the Kremlin
fought against the Ottomans for more than two centuries — is Turkey’s
undertaking not to violate the limits of the treaties governing the
straits between the Black Sea and the Mediterranean, and not to allow a
permanent NATO naval deployment of Aegis missile systems, targeted
against Russia in the Black Sea.
For details of vessel operating conditions in the so-called Turkish Straits, read this.
The political corollary is that Russia and Turkey will not allow the
US and NATO to establish and arm Turkish forces under a NATO flag on
the territory of Cyprus.
The payoffs include revival of plans to increase Gazprom’s flow of
gas to and through Turkey, in either the Turkish Stream or South Stream
variants; resumption of Russian tourism to Turkey; removal of mutual
restrictions on construction projects on both sides, including the
Russian nuclear reactor at Akkuyu; and an end to Russian sanctions
banning Turkish fruit and vegetable exports to the Russian market.
Left: the nuclear reactor site at Akkuyu; right, the 2011 plan of the reactor layout; for details, click.
Just before Erdogan’s arrival in St. Petersburg, he and the Kremlin
agreed to stage a television interview in which Erdogan mixed several
metaphors to ingratiate himself with the Russian audience. The meeting
with Putin, Erdogan claimed, is “a new landmark in bilateral relations,
a clean slate from which to start anew.” Erdogan referred to the
Russian president as his “dear friend Vladimir” every four minutes of
the interview. Read the Tass version in English.
Erdogan did more than apologize for the shooting-down of the Russian
Su-24 fighter-bomber last November. He admitted the aircraft was in
Syrian airspace, not Turkish, when it was attacked. “The culprits in
what happened in Syrian territory have been detained and brought to
justice already. The investigation is continuing. In fact, I conveyed
that in my message [to President Putin]. As for the pilots, I ordered a
probe into the circumstances that occurred beyond the bounds of our
customary rules of response. You also know that the man who caused the
Russian pilot’s death, who killed the Russian pilot, is now in custody.
He is standing trial. I would like to emphasize that.”
Erdogan was also fed the question reported widely in western media –
had Russian intelligence provided Erdogan with a warning of the coup
plot? Erdogan overdid his cue: “This is the first time that I have
heard such a thing. Even if it had really been so, those concerned would
have been obliged to inform me first thing. I received no such
information, not from intelligence, nor through any other channels. We
don’t know who said what and to whom. I believe that this is a
groundless rumor.”
Erdogan also claimed the Russian and Turkish peoples are as close as
he and Putin. “If I cry out someone will hear my voice in Sochi,”
Erdogan appealed to Russian sentiment. “while if one calls out to me
from Sochi I will hear it. This is how close we’re to each other.”
Erdogan’s responses on the real agenda were as far apart as ever. He
put a stop to press hints that he is suspending his campaign to
overthrow the Syrian president, Bashar Al-Assad. “We don’t want Syria’s
disintegration, but the departure of Bashar Assad who is guilty for the
deaths of 600,000 people. This is the condition for preventing this
scenario. Syria’s unity cannot be kept with Assad. And we cannot support
a murderer who has committed acts of state terror.”
He denied any role in the financing , oil trade, weapons and other
supplies for ISIS forces in Syria and Iraq. He repeated Turkish backing
for the Crimean tatars fighting Moscow with support from Kiev and
Washington.
On the future of the Gazprom projects and the Akkuyu reactor, he
offered more talks, no commitments. Vegetables and fruit weren’t
mentioned. As for tourism, Erdogan declared that no tourist had been
killed in last month’s military putsch, and that “currently the beaches
are safe.”
The Tass interviewer, deputy director-general of the news agency
Mikhail Gusman, carefully avoided mentioning the Chechens, the Straits,
NATO, Cyprus, Crimea, or the Azeri-Armenia war.
“Erdogan used the Tass interview to take off the table what the
Russians had been hoping might be a breakthrough,” a Moscow observer
noted. “He used Tass to out-manoeuvre Putin – it’s clear from the St.
Petersburg record Putin wasn’t happy. Putin is the big loser from the
Turkish hype – and the Russian propaganda organs, especially the English
language ones, are also covering up.”
“Let’s see how the western main stream media spins the latest, in
what is becoming a long list of Putin victories, over the teleprompter
President [Barack Obama]”, claimed an English-language website funded by the Kremlin. RT tweeted in celebration (right)
, claiming “the two leaders were effusive in their praise for each other”. Sputnik News called the meeting a “reset” adverse to the US and the European Union.
The official record of the delegation talks, which started at 1 in
the afternoon, and ended after three hours, reported no discussion and
no agreement on a single Russian political or security priority. The
presidential press conference revealed that despite declarations of best
intentions, nothing of importance to either side was agreed. The
Russian Foreign Ministry has reported nothing on Foreign Minister Sergei
Lavrov’s meeting with his counterpart, Mevlüt Çavuşoğlu, hours after it
concluded.
There was no discussion of Syria between the presidents. According to
Erdogan, “during the negotiations which took place we didn’t discuss
this question yet. After a press conference we intend to discuss
it…Therefore, so far I can’t tell anything as we didn’t discuss this
subject.” Putin added: “I confirm what now has been told by our guest,
dear President of Turkey. Everybody knows that our views on settlement
have not always coincided on the Syrian direction. We have agreed that
after this part we will gather separately with Ministers of Foreign
Affairs, with representatives of the special services, we will
communicate and we will look for a decision.”
Although Kremlin officials had earlier announced the Turks would be
asked to pay compensation for the Turkish killing of the Su-24 pilot,
Oleg Peshkov, there was no discussion of this issue.
Russian media reports
identified as participating in the talks General Valery Gerasimov
(below, left), head of the Russian General Staff, and Alexander
Lavrentiev (centre), the intelligence officer who is the Kremlin
negotiator for the Syrian war. There was no officer from the rebellious
Turkish military in Erdogan’s delegation. Instead, he brought Hakan
Fidan (right), the US-educated chief of the Turkish intelligence agency,
MIT.
Putin made no mention of Russia’s security concerns during the press
conference. He made it appear his talks with Erdogan had been limited
to economic policy, and he reported no agreement on any issue, except
to continue talking. “As for recovery of the relations in full,” Putin
said, “yes, we want. And we will do it. Life very quickly develops. And
after certain restrictions have been brought to bear, within these
restrictions in life certain transformations have begun to happen. We
need to consider these transformations in the event of implementation of
plans for recovery of our trade and economic relations.”
“In this regard we have made the decision at the ministerial level to
prepare medium-term programs, I spoke only about that — trade and
economic, scientific and technical and cultural cooperation now for
2016-2019. I very much calculate that this program will be adopted in
the nearest future.” Putin refused to agree to a Turkish demand for
lifting visa restrictions on Turkish workers in Russia; he offered to
“consider all this to unblock questions of economic interaction.”
Putin’s demeanour throughout the press conference was grim.
Not since his press conference in June 2013 with US President Barack
Obama has Putin’s body language been as demonstratively hostile to his
counterpart; click
to open. Putin was much more relaxed and affable during his meetings
two days ago with the Presidents of Iran and Azerbaijan, Hassan Rouhani
(below, left) and Ilham Aliyev (centre).
Source: http://en.kremlin.ru/events/president/news/52666
The Kremlin issued
a videotape and several large photographs of Tuesday’s session of
Russian and Turkish businessmen over which Putin and Erdogan presided.
Source: http://kremlin.ru/events/president/news/52675/photos/45193
The published text of the session reiterated conditionals. “From you,
businessmen,” Erdogan passed the buck, “we wait for serious steps in
respect of the embodiment of projects which will make a contribution to
economic development between our two countries…If we remove all
obstacles before our trade relations and we will create new areas for
cooperation, I think, we can achieve these objectives. Therefore the
serious weight of this freight falls also on your shoulders, our dear
businessmen.” He referred once to the Bosphorus Straits only to mention
that he is about to start building a tunnel underneath. Putin was
referred to as “dear friend” only once in his six-and-a-half -minute
speech. Putin grimaced and fidgeted.
The two presidents recited the trade statistics confirming the extent
of the financial losses Turkey has suffered since the start of
sanctions last December. Trade turnover in the first five months of this
year has fallen from $10.7 billion to $6.1 billion, a loss of $4.6
billion. The Turkish share of Russia’s global trade has dropped from
4.8% to 3.6%.
RUSSIAN IMPORTS OF TURKISH VEGETABLES AND FRUIT, JANUARY TO MAY 2015, 2016
The table shows Erdogan’s farm and food trade constituents have
suffered losses to May 31 of $812 million; more than $1 billion by the
time Erdogan arrived yesterday. The losses are concentrated in several
segments of the Russian food market.
The Russian Customs Agency has reported that Turkish tomatoes, which
held 57% of the import market in value before the Su-24 was shot down in
November, have been wiped out. Turkish apricots, strawberries, peaches,
onions, and cucumbers have also occupied large shares of the Russian
market, but have been hit hard since January. Alexander Khorev of APK-Inform,
a leading Moscow consultancy on the food trade, says that last year —
before the Turkish conflict but after sanctions cut supplies of
vegetables and fruit from the European Union — Russia purchased a total
of 665,000 tonnes of tomatoes, of which the Turkish share was 52% in
volume. The imported cucumber supply totalled 545,000 tonnes; 23% of
them from Turkey; and 264,000 tonnes of onions, 14% of them Turkish.
One of the curiosities revealed in the customs figures is the
apparent leap in the volume and value of Armenian tomatoes. Moscow
sources say the volume of Armenian tomatoes 
imported to Russia this year exceeds the capacity of Armenian growers
to ship them. The suspicion in the Moscow trade is that the Turks have
been smuggling tomatoes into Russia disguised as coming from their
arch-enemy, Armenia.
One reason Putin said nothing about reviving this trade is that
Russian growers have invested swiftly in greenhouses, subsidized in part
by state banks, in order to produce import substitutes. They are
relying on keeping the market share and price point which the Turks
enjoyed nine months ago. Alternative sources of imported supply—Syria,
Tunisia, South Africa, Uzbekistan, Iran and Armenia – have also gained
at the Turks’ expense. Philip Owen of Volga Traders
comments that it is costly to set up logistics, payment and marketing
arrangements for imported foodstuffs, and so the Russian market may not
return to Turkish suppliers. Erdogan provided no political reason for
the Kremlin to revive Turkey’s food trade; Russian growers say there
is now good reason not to do so.
At the press conference in St. Petersburg yesterday, Erdogan said:
“If you remember, we had a purpose – to reach a business volume of 100
billion dollars, and we will resolutely aim at achieving these
objectives. As of today, I can say, we again begin the process, we
begin to go towards this aim.” A Russian business source responds:
“Erdogan can tell his exporters whatever he likes. The Russian market
will never be the same for them.”
Greek and Cypriot observers comment that Erdogan performed
predictably and that nothing new has been gained or learned from his
visit to Russia. “His real audience was in Washington, Berlin, and
Brussels. Who can be fooled by this? ” An influential Cypriot figure
added: “Putin allowed Erdogan to make public Turkey’s support for the
Crimean tatars. Why didn’t Putin mention that? Why didn’t Putin condemn
the Turkish occupation of Cyprus?”
“I don’t believe in the emergence of new political triangles,” comments Irina Zvyagelskaya (right)
of the Arab and Islamic Research Centre in Moscow. “I don’t think any
strategic changes will follow overnight to bring about changes to the
configuration of alliances. A number of steps we’ve seen taken by our
friends and partners, and those we are not on very friendly terms with,
are tactical. They stem from the current situation.”
The Russian assessment, openly reflected in Cyprus and Greece, and
more discreetly in Washington, is that the Turkish coup isn’t over yet. A
Russian analyst asked quizzically. “No member of the General Staff and
no intelligence officer can have given President Putin reason to
expect any better of Erdogan, and the Tass interview proved it. What
benefit Putin calculated he was gaining by playing along in the charade
is not clear. Putin is playing for time, and if Erdogan runs out of it,
the Russian side haven’t made up their minds to be sorry.”
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»
Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας