Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ομιλία του Καθηγητή Βαγγέλη Κουφουδάκη στην κοινή αντικατοχική εκδήλωση των κομμάτων στην Κύπρο

Δημοσιεύτηκε στις

Κοινή αντικατοχική εκδήλωση 
ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχία Πολιτών και Κίνημα
Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2016 
    Ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε με
την πρόσκληση να μιλήσω στην πρώτη, κοινή αντικατοχική εκδήλωση που οργανώνεται
από τα τέσσερα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου. Εύχομαι αυτή η εκδήλωση να είναι
ένα πρώτο βήμα στον κοινό αγώνα για την επιβίωση της διεθνώς αναγνωρισμένης
Κυπριακής Δημοκρατίας.

   Η κατοχική δύναμη θεωρεί την Κυπριακή
Δημοκρατία ως «εκλιπούσα». Η παρουσία σας απόψε, σε αυτό το συμβολικό σημείο
της ελεύθερης Κύπρου, είναι μια απάντηση στην κατοχική Τουρκία ότι «εκλιπούσα»,
δεν είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, αλλά η δημοκρατία στην Τουρκία!
Ο αυταρχισμός του νέου
Οθωμανού Σουλτάνου, η συστηματική καταπίεση της τουρκικής αντιπολίτευσης, η
καταδίωξη των δημοσιογράφων και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και η βιαιοπραγία
κατά της κουρδικής μειονότητας δίνουν ένα καθαρό μήνυμα για το ποια είναι η
σχέση της κατοχικής Τουρκίας με την τουρκοκυπριακή ηγεσία. Επομένως, η
μυθολογία της φιλίας του «Νίκου και του Μουσταφά», οδηγεί ολοταχώς, όχι μόνο
στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και στον απόλυτο έλεγχο της
ελεύθερης Κύπρου από την ηγεμονική Τουρκία.
   Πετώντας πάνω από τον Ατλαντικό, σκεφτόμουν
τους αγώνες για την επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά το 1963 και τα διάφορα σχέδια που παρουσιάστηκαν για την κατάλυση
της Κυπριακής Δημοκρατίας, αρχίζοντας από το σχέδιο Ball του
Φεβρουαρίου του ‘64, του  Acheson το
καλοκαίρι του ‘64, του ΝΑΤΟ με τη σύμπραξη της Χούντας και της Τουρκίας το
1971, του Νimetz το
1978 και την αποκορύφωση αυτών των σχεδίων με το 5ο Σχέδιο Αnnan το 2004.
   Οι θιασώτες αυτών των σχεδίων, η Μεγάλη
Βρετανία, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Τουρκία, είναι οι ίδιες χώρες που
απέρριψαν το 1965 την έκθεση του Galo Plaza, την έκθεση του ΟΗΕ που στήριζε μια
δημοκρατική, ενιαία, δικοινοτική Κύπρο. Η εμπνευσμένη ηγεσία του Τάσου
Παπαδόπουλου το 2004 σταμάτησε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας που
πρότεινε το 5ο Σχέδιο Αnnan και έφερε την Κυπριακή Δημοκρατία ως ισότιμο μέλος της
Ευρωπαϊκής Ένωσης.
   Η συντριπτική πλειοψηφία κατά του Σχεδίου
Αnnan προήλθε από όλα τα κόμματα, ηλικίες και φύλα. Και όμως, 12 χρόνια
αργότερα, με τις νέες διολισθήσεις των τελευταίων δύο Προέδρων και την πλήρη
καταφρόνηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, βρισκόμαστε και πάλι μπροστά
στο ίδιο δίλημμα. Κάτω από το φύλο συκής των αποκαλούμενων «Συνομιλιών
Κυπριακής Ιδιοκτησίας» που κατευθύνει η αγγλο-αμερικανική διπλωματία,
ετοιμάζεται ένα πιο επικίνδυνο, νεκραναστημένο Σχέδιο Αnnan.
   Απόψε, θα σχολιάσω αυτές τις εξελίξεις. Τα
σχόλια μου ίσως ενοχλήσουν. Ακούστε με όμως, γιατί είμαι ένας φίλος της Κύπρου,
μη κυπριακής καταγωγής, που δεν ανήκει σε κανένα κυπριακό πολιτικό κόμμα και
που έχει αναμιχθεί στους αγώνες του Κυπριακού Ελληνισμού για δεκαετίες.
   Η αποψινή εκδήλωση σε αυτό το συμβολικό
σημείο της ελεύθερης Κύπρου, γίνεται στα 42 χρόνια της μαύρης επετείου της
τουρκικής εισβολής. Τιμούμε τους ήρωες που έδωσαν τη ζωή τους για την προστασία
του Κυπριακού Ελληνισμού, της Κυπριακής Δημοκρατίας, της ελευθερίας και των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τιμούμε τους αγνοούμενους και την αγωνία των
οικογενειών τους, ιδίως μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις για την τύχη τους.
Συμμεριζόμαστε και στηρίζουμε τους εγκλωβισμένους και τα μαρτύρια που
αντιμετωπίζουν εδώ και 42 χρόνια.
   Όπως είπε ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος
στο ιστορικό διάγγελμα της 7ης Απριλίου 2004, ο κάθε λαός
διαμορφώνει και καταγράφει τη δική του ιστορία με απελευθερωτικούς και
κοινωνικούς αγώνες που προστατεύουν ένα δημοκρατικό κράτος και τους πολίτες
του. Δείτε γύρω σας τα ιστορικά μνημεία αυτής της πόλης που είναι τα σύμβολα
αυτών των αγώνων, πριν και μετά την Κυπριακή Ανεξαρτησία.
   Οφείλουμε σε αυτούς τους ήρωες και στις γενιές
που θα έρθουν να μην προδώσουμε αυτή την κληρονομιά. Στηρίζουμε την επανένωση
της Κύπρου με λειτουργικές και δημοκρατικές διαδικασίες που βασίζονται στις
αρχές του Διεθνούς Δικαίου, τερματίζουν την κατοχή και τον εποικισμό,
δημιουργούν ένα δημοκρατικό, λειτουργικό και βιώσιμο κράτος που διασφαλίζει
διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του, χωρίς διακρίσεις
λόγω εθνότητας, θρησκείας και γλώσσας, και προσφέρει συνθήκες ασφάλειας και
ευημερίας στα πλαίσια της ευρωπαϊκής οικογένειας. Δυστυχώς, όπως και το 2004, αυτές
οι αρχές δεν αποτελούν την βάση των συνομιλιών.
   Ύστερα από 42 χρόνια κατοχής και ατέρμονων
συνομιλιών, το ερώτημα είναι «πού πάμε;». Αυτό είναι ένα σοβαρό ερώτημα, ιδίως
αν σκεφτούμε ότι ο περιβόητος Alexander Downer, τον Οκτώβριο του 2011, μας είπε
ότι «μετά την γένεση του νέου κράτους, δεν υπάρχει εγγύηση ότι η λύση που θα
εξευρεθεί θα λειτουργήσει»!! Αυτός είναι ο κυνισμός μιας μεσολάβησης που μας
οδηγεί στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.
   Η εναρκτήρια δήλωση της 12ης
Σεπτεμβρίου 2000 μεταξύ του Προέδρου Κληρίδη και του Raouf  Denktash έβαλε τις βάσεις του Σχεδίου Αnnan
και προκαθόρισε το αποτέλεσμα των συνομιλιών.
   Η τραγική συμφωνία Έρογλου-Ανασταστιάδη της
11ης Φεβρουαρίου 2014 επανέλαβε τα λάθη του παρελθόντος. Με αυτή τη
δήλωση, η κατοχική Τουρκία πέτυχε ουσιαστικούς διαπραγματευτικούς στόχους πριν
αρχίσουν οι νέες διαπραγματεύσεις!
   Με την «εποικοδομητική ασάφεια» που
εφαρμόζουν οι ξένοι μεσολαβητές :
1)   Αποδεχθήκαμε
ότι η κάθε πλευρά εκπροσωπεί τον εαυτό της και κανέναν άλλο.
2)   Εξισώσαμε
και υποβαθμίσαμε την Κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της διεθνούς αναγνωρισμένης
Κυπριακής Δημοκρατίας με τις παράνομες αρχές του ψευδοκράτους. Αυτό το βλέπουμε
καθημερινά με τις επίσημες επισκέψεις εκπροσώπων του κατοχικού καθεστώς στο
εξωτερικό.
  
Είδαμε επίσης, τις χιαστές διαδικασίες που αναβάθμισαν το ψευδοκράτος
στην Ελλάδα και εξίσωσαν την κατοχική Τουρκία με την Ελλάδα.
  
Ξένοι διπλωμάτες επισκέπτονται και συνομιλούν ανενόχλητοι με την ηγεσία
του ψευδοκράτους. Και τώρα φθάσαμε στο παράλογο, ο κατοχικός ηγέτης να εμφανίζεται
ως συμπρόεδρος του νομιμού Κυπριακού Κράτους.
3)   Αποδεχθήκαμε
τη διακριτή ταυτότητα των δυο κοινοτήτων που έμμεσα αποκτούν το δικαίωμα της
αυτοδιάθεσης.
4)   Αποδεχθήκαμε
μια άνευ προηγουμένου συνταγματική σοφιστεία που αποκαλείται μεν
«Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία», αλλά στην πραγματικότητα είναι μια
συνομοσπονδία δυο αυτόνομων πολιτειών. Εγώ ζω σε μια πραγματική ομοσπονδία,
όπου το ομοσπονδιακό σύνταγμα υπερέχει των πολιτειακών συνταγμάτων και νόμων.
Αυτή η πρόνοια δεν υπάρχει πουθενά στο προτεινόμενο συνταγματικό σχήμα.
5)   Δεχθήκαμε
ότι η κρατική κυριαρχία πηγάζει εξίσου από τις κοινότητες.
6)   Δεχθήκαμε
ότι οι συνιστώσες πολιτείες απονέμουν ιθαγένεια στους κατοίκους τους.
7)   Αποδεχθήκαμε
την εθνοκάθαρση του 1974 με την ύπαρξη κριτηρίων που θα καθορίσουν την
εγκατάσταση και την πληθυσμιακή αναλογία στις συνιστώσες πολιτείες.
8)   Οι
συγκλίσεις που κατέγραψε ο Downer
στις 29 Ιανουαρίου 2010 εφαρμόζονται στις παρούσες συνομιλίες, παρ’ όλες τις
διαβεβαιώσεις του νυν Προέδρου ότι αυτό το έγγραφο είχε μόνο συμβουλευτικό
χαρακτήρα.
9)   Όπως
προέβλεψε ο Holbrooke το 1998, οι συνομιλίες στοχεύουν στην αποδοχή μιας
«νομιμοποιημένης διχοτόμησης». Το νέο κράτος που θα προκύψει από την
παρθενογένεση δεν θα είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα είναι ένα
νέο κράτος, με νέο σύνταγμα, νέα ονομασία, νέα σημαία και εθνικά σύμβολα, με δύο
συνιστώσες πολιτείες, που θα έχουν δικαιώματα να συνάπτουν ακόμα και διεθνείς
συμφωνίες. Με την προτεινόμενη συμφωνία καταλύεται η Κυπριακή Δημοκρατία, της
οποίας η ονομασία και η διεθνής υπόσταση εξαφανίζονται!!
10)              
 Ενώ
συνεχίζονται οι συνταγματικές υποχωρήσεις, δεν γνωρίζουμε τίποτα για την πλήρη
αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, των εποίκων, την επιστροφή των Ελληνοκυπρίων
στις πατρογονικές τους εστίες, ή για το περιουσιακό.
11)              
 Πρόνοιες
υπάρχουν, όπως και το 2004, για την εκ περιτροπής προεδρία και τη σταθμισμένη
ψήφο.
12)              
 Όπως
και το 2004, θα υπάρχουν μόνιμες και άλλες αποκλίσεις πολυετούς διάρκειας από
το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.
13)              
 Όπως
και το 2004, η Τουρκία δεν αποδέχεται την ενεργό συμμετοχή εκπροσώπων της
Ευρωπαϊκής Ένωσης στις συνομιλίες. Δέχεται μόνο την παρουσία ενός εκπροσώπου
της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που θα νομιμοποιήσει τις αποκλίσεις από το κοινοτικό
δίκαιο. Αυτός είναι και ένας λόγος που η Τουρκία απαιτεί την αποδοχή του νέου
Σχεδίου μέσω δημοψηφίσματος. Με αυτό τον τρόπο, τα θύματα της εισβολής και της
κατοχής θα νομιμοποιήσουν τις αποκλίσεις από το κοινοτικό δίκαιο που θα
περιέχει η νέα συμφωνία. Όπως και το 2004, δεν θα επιτρέπονται προσφυγές σε
ευρωπαϊκά δικαστήρια κατά των προνοιών της συμφωνίας.
14)              
 Η
θριαμβολογία για όλη την πρόοδο στις συνομιλίες επέτρεψε κινήσεις για άνοιγμα
νέων κεφαλαίων στις διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, ασχέτως αν η Τουρκία ακόμα δεν έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που
ανέλαβε έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας πριν την έναρξη των ενταξιακών
διαπραγματεύσεων το 2005.
   Θα μπορούσα να αναλύσω και άλλα συνταγματικά
προβλήματα αλλά δεν θέλω να σας κουράσω.
   Τα λάθη του παρελθόντος δυστυχώς
επαναλαμβάνονται. Τώρα φθάσαμε στο σημείο που φοβόμαστε να αναφερθούμε στην
εισβολή, στη συνεχιζόμενη κατοχή και στην παραβίαση διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων,
μήπως διαταράξουμε το «καλό κλίμα» των συνομιλιών.
   Η εποικοδομητική ασάφεια και η μυστικότητα
γύρω από τις συνομιλίες, δίνει την ευκαιρία στην κάθε πλευρά να απλοποιεί
πολύπλοκα συνταγματικά θέματα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο διάβολος κρύβεται
στις λεπτομέρειες!
   Στις επόμενες εβδομάδες θα κατακλυσθείτε από
προπαγάνδα που θα μιλά για τις «χαμένες ευκαιρίες» για τη λύση του Κυπριακού.
   Κυρίες και κύριοι:
   Η ιστορία της διπλωματίας του Κυπριακού
δείχνει ότι δεν υπήρξαν «χαμένες ευκαιρίες». Οι «χαμένες ευκαιρίες» ήταν αυτές
που σκόπευαν στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως οι μεσολαβήσεις του
’64, του ’78 και η επιδιαιτησία του Kofi Annan το 2004, την οποία αποφασιστικά και δημοκρατικά απέρριψε
η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Και μην ξεχνάτε, ότι ο νυν
Πρόεδρος, όχι μόνον στήριξε το Σχέδιο Αnnan, αλλά κατήγγειλε τη χώρα του στο Συμβούλιο
της Ευρώπης για το δημοψήφισμα. Η προπαγάνδα, της οποίας είσαστε αποδέκτες,
περιλαμβάνει τις τακτικές επισκέψεις Αμερικανών διπλωματών, καθώς και τις
πιέσεις του Ban
Ki-moon που ζητούν από τον Πρόεδρο, όχι μόνο την
επιτάχυνση των συνομιλιών, αλλά και να μιλά θετικά για τα επιτεύγματα των
συνομιλιών.
    Ο Ban Ki-moon
ζητά, επίσης και την κινητοποίηση οργανώσεων της κοινωνίας πολιτών υπέρ της
λύσης που ετοιμάζεται στις μυστικές συνομιλίες.
   Μην ξεχνάτε τα εκατομμύρια δολάρια που
ξόδεψαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην προπαγάνδα υπέρ του Σχεδίου Αnnan. Η έκθεση του λογιστικού οίκου Nathan and Associates το 2005 για τη
χρηματοδότηση αυτής της προπαγάνδας μέσω του UNDP περιέχει αυτά τα στοιχεία.
   Για άλλη μια φορά, η ιστορία
επαναλαμβάνεται. Βλέπουμε τους λεγόμενους Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς σαν το PRIO, που χρηματοδούνται από το εξωτερικό να
εκμεταλλεύονται τη δημοκρατία στην Κύπρο για να κάνουν πλύση εγκεφάλου στους
Ελληνοκύπριους, πώς και γιατί πρέπει να αποδεχθούν την κατάλυση της Κυπριακής
Δημοκρατίας.
   Είναι ειρωνικό ότι οι αποκαλούμενοι Μη
Κυβερνητικοί Οργανισμοί δεν κάνουν παρόμοιες ενέργειες στην Άγκυρα, αλλά μόνο
στην ελεύθερη Κύπρο!
   Μετά τις δραματικές υποχωρήσεις στη
συνταγματική πτυχή του Κυπριακού, τώρα έχουμε και το θέμα των υδρογονανθράκων.
   Η ανακήρυξη της κυπριακής ΑΟΖ έγινε στα πλαίσια
του Διεθνούς Δικαίου και των τριών συνθηκών για το Δίκαιο της Θάλασσας, που
είναι και νόμος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
   Η Τουρκία, παρ’ όλο που είναι υποψήφιο μέλος
της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν
αποδέχεται την ευρωπαϊκή και τη διεθνή νομοθεσία για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η
Τουρκία επανειλημμένως απείλησε με τη χρήση βίας και εισέβαλε στην κυπριακή
ΑΟΖ.
   Μέρος του προβλήματος των υδρογονανθράκων
όμως, είναι δικό μας δημιούργημα. Οι ιδιεολογικές τοποθετήσεις του προηγούμενου
και του νυν Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας έδωσαν την ευκαιρία στους ξένους
μεσολαβητές να διαπραγματεύονται για τον φυσικό πλούτο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τώρα έχουμε πρωτοφανείς προτάσεις για την ισότιμη κατανομή του φυσικού πλούτου
μεταξύ των δύο κοινοτήτων πριν τη λύση του Κυπριακού!! Προτείνουν επίσης, τη
μεταφορά των υδρογονανθράκων μέσω της Τουρκίας για να την ενθαρρύνουν να λύσει
το Κυπριακό και να καλυτερεύσει τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Αυτό θα δώσει
νέες ευκαιρίες στην Τουρκία για να εκβιάζει, όχι μόνο την Κύπρο, αλλά και το
Ισραήλ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
   Οι υδρογονάνθρακες ανήκουν στο κράτος και
όχι στις κοινότητες. Τα μελλοντικά έσοδα θα κατανεμηθούν με δημοκρατικές
διαδικασίες για τις ανάγκες του κράτους, όπως συμβαίνει σε όλες τις
δημοκρατικές χώρες. Επειδή διπλωμάτες από τη χώρα μου προωθούν αυτές τις ιδέες
για τους υδρογονάνθρακες, γιατί δεν προτείνουν την εφαρμογή της ίδιας φόρμουλας
και για τους αρχικούς κατοίκους της Αλάσκα και της Λουιζιάνα;
   Οι προεδρικές δεσμεύσεις για τους
υδρογονάνθρακες υποθηκεύουν τον ορυκτό πλούτο του κράτους για τη χρηματοδότηση
μιας άδικης λύσης, το κόστος της οποίας ακόμα δεν γνωρίζουμε. Με βάση τους
υπολογισμούς του 2004, αυτό το κόστος ίσως υπερβεί τα 20 δισεκατομμύρια
δολάρια.
   Για να διατηρηθεί το «καλό κλίμα» των
συνομιλιών, εδόθη άφεση αμαρτιών στην Τουρκία, η οποία τώρα απαιτεί και την
ανάληψη από το νέο κράτος των δανείων που συνήψε το ψευδοκράτος με την Τουρκία.
   Και ενώ ο Πρόεδρος θέλει να κλείσει το Κυπριακό
μέσα στη φετινή χρονιά, ο κυπριακός λαός στερείται της σωστής πληροφόρησης για
το τι συμβαίνει στις συνομιλίες. Οι προτεινόμενες αλλαγές στη σύνθεση και το
συμβουλευτικό ρόλο του Εθνικού Συμβουλίου περιορίζουν την αποτελεσματικότητα
αυτού του θεσμού, ενώ οι νόμιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας στερούνται
σωστής πληροφόρησης. Είναι ειρωνικό να βρίσκει κανείς λεπτομέρειες για τις
συνομιλίες από τον Τύπο! Συσκότιση και μυστική διπλωματία θα δημιουργήσουν και
πάλι τις συνθήκες του 2004, όταν ξαφνικά οι Ελληνοκύπριοι βρέθηκαν με ένα
πολύπλοκο σχέδιο 9000 σελίδων!!
   Ένα άλλο όπλο στη διάσπαση του μετώπου που
απέρριψε το Σχέδιο Αnnan
είναι το θέμα της Αμμοχώστου. Το άνοιγμα μικρού τμήματος της Αμμοχώστου
παρουσιάζεται πότε ως Μέτρο Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης και πότε ως τμήμα για την
τελική αποδοχή της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
   Συμμερίζομαι τον πόνο και τη νοσταλγία των
νομίμων κατοίκων της Αμμοχώστου. Δεν πρέπει όμως να αμμοχωστοποιήσουμε το
Κυπριακό. Το Κυπριακό ήταν και είναι θέμα εισβολής, κατοχής και παραβίασης
διεθνώς αναγνωρισμένων δικαιωμάτων. Τα κατεχόμενα εδάφη δεν είναι μόνο αυτά της
Αμμοχώστου. Είναι και αυτά της Κερύνειας, της Καρπασίας και του Αποστόλου
Ανδρέα, του Καραβά και της Λαπήθου, της Κυθρέας και του Πενταδακτύλου και της
Μόρφου! Ας μην έχουμε ψευδαισθήσεις! Η επιστροφή της Αμμοχώστου είναι μια άνευ
όρων υποχρέωση της Τουρκίας, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και τη συμφωνία
του ’79. Κι όμως, το εδαφικό, όπως και τόσα άλλα θέματα έγιναν αντικείμενο
παζαριού με την κατοχική δύναμη, που μετατρέπει διεθνείς νομικές και πολιτικές
υποχρεώσεις σε ανταλλάγματα, που οδηγούν στην κατάλυση της Κυπριακής
Δημοκρατίας και την αναγνώριση του ψευδοκράτους.
   Όπως πλησιάζει το τέλος των συνομιλιών,
ακούμε κυβερνητικές επικλήσεις για ενότητα.
·       
Ενότητα όμως δεν προέρχεται από τη
νεκρανάσταση του απορριφθέντος Σχεδίου Annan.
·       
Ενότητα δεν δημιουργείται με προπαγανδιστικές
διακηρύξεις, που είναι το φύλο συκής που καλύπτουν το σχέδιο για την κατάλυση
της Κυπριακής Δημοκρατίας.
·       
Ενότητα δεν δημιουργείται με τουρκικές
απειλές, με τη συνεχή αμφισβήτηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την παρουσία
κατοχικών στρατευμάτων.
·       
Ενότητα δεν δημιουργείται με την
αποστρατικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη διάλυση της Εθνικής Φρουράς,
ιδίως όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κατοχυρώνει την ανεξαρτησία, την εδαφική
ακεραιότητα και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας.
·       
Ενότητα δεν δημιουργείται με την καταφρόνηση
του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος του 2004.
·       
Ενότητα δεν δημιουργείται από ξένους
μεσολαβητές που προωθούν τουρκικούς στόχους.
   Μόνο μια λύση συμβατή με τον κανόνα του
νόμου, με το ευρωπαϊκό δίκαιο, με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
και που σέβεται το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2004, μπορεί να προσφέρει
τη βάση για μια βιώσιμη, δίκαιη, λειτουργική διευθέτηση του Κυπριακού. Αυτή η
λύση, δεν μπορεί να έχει εγγυήτριες δυνάμεις, ξένα επεμβατικά δικαιώματα, ή
οποιαδήποτε παρουσία κατοχικών στρατευμάτων.
   Όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι της Κυπριακής
Δημοκρατίας πρέπει να απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα και ελευθερίες, όπως σε όλες
τις δημοκρατικές ευρωπαϊκές χώρες, χωρίς διακρίσεις λογω εθνότητας, θρησκείας
και γλώσσας. Τονίζω αυτό το σημείο, γιατί αυτό είναι ένας βασικός νόμος της
Ευρωπαϊκής Ένωσης.
   Μια τέτοια λύση μπορούμε να πετύχουμε με τον
απεγκλωβισμό από τις συγκλίσεις Χριστόφια – Αναστασιάδη, όπως τις κατέγραψαν ο Downer και ο Eide.
   Όπως οι συνομιλίες πλησιάζουν προς το τέλος
τους, μην ξεχνάτε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν και είναι το μόνο διεθνώς
αναγνωρισμένο κράτος σε αυτό το νησί, είναι μέλος του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και άλλων διεθνών οργανισμών. Σας θυμίζω ότι το ψευδοκράτος και η ηγεσία
του είναι μια υποτελής διοίκηση  της
Τουρκίας, όπως έχουν αποφανθεί τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια. Δεν έχουν καμιά διεθνή
υπόσταση.
   Αγαπητοί μου φίλοι, κυρίες και κύριοι. Η
πρόκληση που αντιμετωπίζετε είναι αυτή που αντιμετωπίσατε από την πρώτη μέρα
της Ανεξαρτησίας. Το ερώτημα ήταν και είναι, τι θα κάνει ο κυπριακός λαός για
να προστατεύσει την ανεξαρτησία, την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και τα
διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματα του;
   Κράτη και λαή που σέβονται τον εαυτό τους
δεν αυτοδιαλύονται για την ικανοποίηση ξένων μεσολαβητών ή της κατοχικής
Τουρκίας. Όπως και το 2004, η προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι στα
χέρια σας. Ο απο μηχανής θεός δεν θα σας προστατεύσει.
   Το 2004, ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος
είχε τη διορατικότητα και το πολιτικό θάρρος να πει το ιστορικό ΟΧΙ. 76% των
Ελληνοκυπρίων τον ακολούθησαν. Και όμως, ύστερα από 12 χρόνια, προχωράμε και
πάλι ολοταχώς στην κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αποδοχή του
παράνομου εποικισμού, που άλλαξε τον δημογραφικό και κοινωνικό χαρακτήρα της Κύπρου
και εμβάθυνε τη διχοτόμηση που επέβαλε η εισβολή. Μην ξεχνάτε, ότι κανείς
Πρόεδρος δεν έχει εξουσιοδότηση να υπογράψει την κατάλυση της Κυπριακής
Δημοκρατίας. Πρέπει να δοθεί τέλος στην εποικοδομητική ασάφεια και την
παραπληροφόρηση. Πρέπει να απαιτήσετε μια εξήγηση σε βάθος και όχι με
συνθήματα, ποιες ακριβώς θα είναι οι επιπτώσεις του αποκαλούμενου «οδυνηρού
συμβιβασμού» για την Κυπριακή Δημοκρατία και τους πολίτες της. Διαφορετικά, θα
γίνετε συνεργοί στην κατάλυση του κράτους σας.
   Κυρίες και κύριοι,
   Υπερασπιστείτε το δίκαιο, την αξιοπρέπεια
και την ιστορία σας. Η ελευθερία, η δημοκρατία και η αξιοπιστία των
δημοκρατικών θεσμών είναι αδιαχώριστες έννοιες. Η ιστορική και πολιτισμένη
συνέχεια του Κυπριακού Ελληνισμού, ενός αδιαχώριστου κομματιού του ελληνικού
έθνους, διακινδυνεύει για άλλη μια φορά. Η υπεράσπιση της εθνικής ύπαρξης δεν
γίνεται με εκχώρηση δικαιωμάτων και ραγιαδισμό. Η υπεράσπιση του Κυπριακού
Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι εθνικό καθήκον, υπεράνω
ιδεολογικών και κομματικών προτιμήσεων. Το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας θα
εξαρτηθεί για άλλη μια φορά από εσάς, τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Δεν πρέπει σε λίγα χρόνια να μιλάμε και πάλι για χαμένες πατρίδες. Η τύχη του Κυπριακού
Ελληνισμού και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι στα χέρια σας και στη ψήφο που θα
κληθείτε να ρίξετε σε ένα νέο δημοψήφισμα. Γι’ αυτό, δεν υπάρχουν περιθώρια για
αποχή και ευθυνοφοβία.
   Εσείς είσαστε το παρόν και το μέλλον της
Κυπριακης Δημοκρατίας. Εσείς θα διαμορφώσετε τη δική σας ιστορία και όχι οι
ξένοι μεσολαβητές ή η κατοχική Τουρκία.
   Σταθείτε άξιοι της ιστορίας σας, της εθνικής
σας ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας.
   Σταθείτε άξιοι της μνήμης αυτών, που έπεσαν
στο βωμό της ελευθερίας της Κύπρου.

Σας ευχαριστώ.   

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός5 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις6 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή