Ακολουθήστε μας

Άμυνα

Κουρδικό και ΑΟΖ: το παζάρι και τα κλειδιά των εξελίξεων στη γειτονιά μας

Δημοσιεύτηκε στις

keys 
Γράφει ο Ceteris Paribus
Ο Ερντογάν δηλώνει ότι η Τουρκία έχει την ικανότητα να διεξαγάγει επιχειρήσεις εναντίον «τρομοκρατικών ομάδων» χωρίς να χρειάζεται την έγκριση ξένων χωρών. Ο Ερντογάν επιτίθεται στο Ισραήλ. Ο Νετανιάχου δηλώνει ότι η Τουρκία κατέλαβε τη Β. Κύπρο και ο τουρκικός στρατός σφάζει αμάχους στην Αφρίν. Η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει τη συγκεκριμένη στιγμή να «σηκώσει το γάντι» και «σκληραίνει» τη στάση της έναντι της Τουρκίας. Ο Σταύρος Θεοδωράκης δηλώνει ότι οι επόμενες βδομάδες θα είναι κρίσιμες για λύση στο ζήτημα του ονόματος της πΓΔΜ. Άραγε έχουν κάποια σχέση όλα αυτά; Η απάντηση είναι ναι.
Όχι βέβαια με την έννοια ότι όλοι οι προαναφερθέντες παράγοντες και πλευρές είναι καλά συντονισμένοι σε κάποιου είδους σχέδιο, αλλά με την έννοια ότι όλα αυτά σχετίζονται με τη «μεγάλη» -και θερμή- διαπραγμάτευση της Τουρκίας σε δύο βασικά «μέτωπα» στα οποία κρίνονται τα δικά της συμφέροντα: το Κουρδικό και οι ΑΟΖ. Με ποιους διαπραγματεύεται; Με τη Δύση (ΗΠΑ και Ε.Ε.). Γιατί διαπραγματεύεται με αυτό τον ανορθόδοξο τρόπο; Γιατί οι απειλές κατά της γεωπολιτικής της θέσης και των συμφερόντων της είναι όχι απλώς σοβαρές αλλά και «υπαρξιακού» χαρακτήρα.
Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων ανέτρεψαν το στάτους κβο πολλών δεκαετιών τόσο στο Κουρδικό όσο και στο ζήτημα των ΑΟΖ (για να το διατυπώσουμε ακριβέστερα: της αξιοποίησης του υποθαλάσσιου πλούτου στη νοτιοανατολική Μεσόγειο).

Η ανατροπή του στάτους κβο στο Κουρδικό…
Μέχρι να ξεσπάσει η συριακή κρίση, η απειλή δημιουργίας κουρδικού κράτους σε συριακά εδάφη ήταν «ιστορική» και από μία άποψη «θεωρητική». Όσο η Συρία ήλεγχε τα εδάφη της, η απειλή αυτή για την Τουρκία δεν μπορούσε να γίνει πραγματική. Οι Κούρδοι του Β. Ιράκ δεν είχαν ούτε την ένοπλη δύναμη ούτε τη μαχητικότητα ούτε τη διεθνή υποστήριξη για να επιδιώξουν αξιόπιστα κάτι τέτοιο. Οι ανατροπές που μετέτρεψαν από «θεωρητική» και απόμακρη σε πραγματική και συγκεκριμένη αυτή την απειλή για την Τουρκία ήταν δύο:
Πρώτο, η εσωτερική κρίση του τουρκικού καθεστώτος και η αλληλοτροφοδότησή της με μια κρίση διεθνούς προσανατολισμού. Μέσα σε δύο δεκαετίες, η Τουρκία είδε να καταρρέουν δύο μεγαλόπνοα γεωπολιτικά της σχέδια. Πρώτα, η δημιουργία «τόξου» επιρροής στο μαλακό υπογράστριο της πρώην ΕΣΣΔ (με Αζερμπαϊτζάν κ.λπ.) και στη συνέχεια η μετατροπή της σε ενός είδους Μέκκα του «ήπιου» Ισλάμ.
Επενδύοντας γεωπολιτικό κεφάλαιο σε αυτό το δεύτερο σχέδιο, η Τουρκία επένδυσε στους Αδερφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου, άρχισε να υποστηρίζει τους Παλαιστίνιους και να αυτοπροβάλλεται σαν εναλλακτική «μητρική» του ήπιου ισλάμ σε σχέση με το Ιράν. Αυτό το σχέδιο αναπόφευκτα την έφερε σε ρήξη με το Ισραήλ. Το πέρασμα των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου από την εξουσία (ύστερα από την ανατροπή του καθεστώτος Μουμπάρακ από την «αραβική άνοιξη») αποδείχτηκε πρόσκαιρο, καθώς ανατράπηκαν από τον σημερινό δικτάτορα Αλ Σίσι. Και, τέλος, άρχισε ο πόλεμος στη Συρία, όπου οι υποστηριζόμενες από το Ιράν σιιτικές πολιτοφυλακές αποδείχτηκαν οι πραγματικοί εκπρόσωποι του ήπιου ισλάμ.
Το γεωπολιτικό αυτό σχέδιο κατέρρευσε ολοσχερώς, με αποτέλεσμα να ενσκήψει μια διπλή κρίση: οξεία καθεστωτική κρίση στην ίδια την Τουρκία αλλά και κρίση στις σχέσεις της με τη Δύση και το Ισραήλ.
Δεύτερο, οι συνέπειες του πολέμου στη Συρία. Από τη στιγμή που οι ΗΠΑ και η Δύση γενικότερα, αποφάσισαν να συμμετέχουν σε αυτό τον πόλεμο όχι απευθείας (όπως στο Ιράκ και το Αφγανιστάν την προηγούμενη δεκαετία) αλλά «δι’ αντιπροσώπων», η εξέλιξη του πολέμου μετέτρεψε τις κάθε είδους πολιτοφυλακές σε πραγματικούς πρωταγωνιστές. Οι κουρδικές πολιτοφυλακές στο Βόρειο Ιράκ (υπό τον Μπαρζανί) αλλά και στα νοτιοανατολικά σύνορα της Τουρκίας (υπό το PKK) κέρδισαν εδάφη και κύρος μέσα από τις μάχες ενάντια στο ISIS έχοντας την αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη.
Με τον Άσαντ να αντέχει χάρη στην υποστήριξη της Ρωσίας και του Ιράν, με τις σιιτικές πολιτοφυλακές και το Ιράν να αναβαθμίζουν τη θέση τους, με την απειλή για το Ισραήλ να γίνεται πιο άμεση, το ζήτημα της δημιουργίας κουρδικού κράτους έπαψε να είναι θεωρητικό και υπόθεση κάποιου απώτερου χρονικού ορίζοντα: έγινε πραγματικό και άμεση απειλή για την Τουρκία. Η οποία, πάνω στα αποκαΐδια του φιλόδοξου γεωπολιτικού της σχεδίου της προηγούμενης δεκαετίας, βρίσκεται προ του κινδύνου να υποστεί αυτό που η ίδια αντιλαμβάνεται σαν «εθνικό ακρωτηριασμό».
Με αυτά τα δεδομένα, η τουρκική εισβολή σε υπό κουρδικό έλεγχο συριακά εδάφη δεν είναι αποτέλεσμα ισχύος αλλά «υπαρξιακής» κρίσης. Ό,τι κερδήθηκε με τα όπλα στην Αφρίν ή θα κερδηθεί οπουδήποτε αλλού στη Συρία, θα πρέπει να διατηρηθεί υπό έλεγχο με τα όπλα. Και όπως έδειξε η επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και η ανατροπή του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν, η κινούμενη άμμος της Συρίας και του Ιράκ μπορεί να «καταπιεί» δυνάμεις πολύ ισχυρότερες από την Τουρκία. Καταλαμβάνοντας την Αφρίν, το καθεστώς Ερντογάν κέρδισε πρόσκαιρη «δόξα» και το δικαίωμα να διαχειριστεί με πατριωτικές κορόνες την τουρκική κοινή γνώμη, αλλά μεσομακροπρόθεσμα απέκτησε έναν μεγάλο μπελά: Αν διεκδικήσει να μείνει για πάντα στα συριακά εδάφη, δηλαδή να μπει σε ένα παιχνίδι διαμελισμού της Συρίας, θα διεκδικήσει το ανέφικτο και θα κινδυνεύσει μια νέα γεωπολιτική καταστροφή.
Αν αποσυρθεί διακηρύσσοντας δημαγωγικά ότι «έδωσε ένα μάθημα στους τρομοκράτες», το πρόβλημα που προσπάθησε να λύσει (αποτροπή δημιουργίας προϋποθέσεων για συγκρότηση κουρδικού κράτους) θα έχει γίνει ακόμη οξύτερο. Όσο με δηλώσεις του ο Ερντογάν διακηρύσσει το πρώτο, προκαλεί τους Δυτικούς πρώην συμμάχους του να τον διαγράψουν από τα «κατάστιχα», να τον απομονώσουν και να του δώσουν ένα μάθημα. Όταν έρθει η ώρα να επιλέξει το δεύτερο, θα ξέρει πολύ καλά ότι το διάβημά του με την εισβολή και την κατάληψη της Αφρίν ήταν απλώς τακτική χωρίς στρατηγική, ο «θόρυβος πριν την ήττα» – για να θυμηθούμε τον Σουν Τσου.
…και στο ζήτημα των ΑΟΖ
Ανάλογη ανατροπή, δυσμενής για την Τουρκία, έχει συμβεί και στο ζήτημα των ΑΟΖ. Ερχόμενη -για τους προαναφερθέντες λόγους- σε ρήξη με το Ισραήλ και την Αίγυπτο αλλά και με τη Δύση, η Τουρκία βρέθηκε με εχθρούς και χωρίς συμμάχους στο συγκεκριμένο ζήτημα την πιο κρίσιμη στιγμή: όταν επέστη ο χρόνος για την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Μπορεί για συγκεκριμένους λόγους η Τουρκία να μετατοπίστηκε σε -παρά φύσιν με τα μέχρι τώρα δεδομένα- συμμαχίες με τη Ρωσία και το Ιράν, αλλά αυτές οι συμμαχίες είναι παντελώς άχρηστες στο ζήτημα των ΑΟΖ. Το έχουμε ξαναπεί: χωρίς τις δυτικές πολυεθνικές και ενάντια στον «άξονα» Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου υπό τη διεύθυνση των ΗΠΑ και της Ε.Ε., μπορεί να βγάλει κανένα ερευνητικό σκάφος για να κάνει «τζερτζελέ», αλλά δεν μπορεί να εξορύξει ούτε κυβικού εκατοστό υδρογονάνθρακα στον αιώνα τον άπαντα.
Για λόγους ιστορικής συγκυρίας (η Δύση ενδιαφέρεται για την άμεση εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων στη νοτιοανατολική Μεσόγειο για γεωοικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους), ήρθε η ώρα η εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων να γίνει μετατραπεί από «θεωρητικό» ενδεχόμενο σε επίκαιρο σχέδιο. Σε αυτές τις συνθήκες, η κατάρρευση του γεωπολιτικού σχεδίου της Τουρκίας, η κρίση του τουρκικού καθεστώτος και η ρήξη του με τις παραδοσιακές δυτικές του συμμαχίες, διαμορφώνουν τις συνθήκες ώστε η Τουρκία να πεταχτεί εκτός του πρότζεκτ της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων. Το εξώδικο της «έξωσης» έχει ήδη παραδοθεί αρμοδίως στον ίδιο τον Ερντογάν…
Ελλάδα – Τουρκία
Είναι δύσκολο για οποιοδήποτε κράτος να δεχθεί τέτοιας κλίμακας πτώση «από τα πάνω πατώματα στο ισόγειο» χωρίς να αντιδράσει. Και αντιδρά όπως θα περίμενε κανείς από ένα καθεστώς που έχει διαμορφώσει μεγάλες απαιτήσεις από τον ίδιο του τον εαυτό και ταυτόχρονα βιώνει γεωπολιτική και εσωτερική κρίση: με ένα κράμα εκρήξεων «εθνικού μεγαλείου» και «θερμής διαπραγμάτευσης». Το στάτους κβο ανατρέπεται σε δύο θεμελιώδη ζητήματα, και οι ανατροπές είναι εις βάρος του.
Υπάρχει κάτι για να διαπραγματευτεί πραγματικά; Πολλά, αλλά όχι με το καθεστώς Ερντογάν και τις γεωπολιτικές του συμμαχίες! Το καθεστώς Ερντογάν δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα την Αφρίν. Κάποια στιγμή θα αποχωρήσει και τα πράγματα θα είναι χειρότερα. Μπορεί να διαπραγματευτεί κάποιες εγγυήσεις για τα εδάφη στα οποία μελλοντικά θα συγκροτηθεί το κουρδικό κράτος, ώστε να διαχειριστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις συνέπειες από την «πληγή» που ούτως ή άλλως θα ανοίξει.
Το καθεστώς Ερντογάν δεν μπορεί όμως να γίνει συνδαιτυμόνας στο δείπνο με τους υδρογονάνθρακες – και το ξέρει. Θέλει τουλάχιστον να βάλει υποθήκες ότι δεν θα μείνει για πάντα εκτός. Και σε αυτό το ζήτημα το κλειδί είναι το Κυπριακό.
Αν η Τουρκία είναι το θύμα των γεωπολιτικών ανατροπών, η Ελλάδα είναι η ευνοημένη. Προσπαθούσε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες να διατηρήσει το ευνοϊκό γι’ αυτήν στάτους κβο της ντε φάκτο κυριαρχίας στο Αιγαίο και να αναστρέψει τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Τώρα έχει ισχυρούς συμμάχους σε αυτή την προσπάθεια.
Όταν ο Νετανιάχου περιλαμβάνει στις δηλώσεις του ενάντια στον Ερντογάν την Αφρίν και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ξέρει τι λέει και γιατί το λέει. Κι όταν ο Έκτος Στόλος σουλατσάρει στα νερά της νοτιοανατολικής Μεσογείου, δεν το κάμνει για λόγους επιχειρησιακής ρουτίνας…
Είμαστε σε έναν κρίσιμο κόμβο αυτής της διαπραγμάτευσης. Ο χαμένος από τις ανατροπές στο στάτους κβο, η Τουρκία, έχει κάθε λόγο να είναι αναθεωρητική» δύναμη και να αποδύεται σε μια «θερμή διαπραγμάτευση» στο όριο ή και πέρα από το όριο. Ο ευνοημένος από τις ανατροπές, η Ελλάδα, δεν έχει κανένα λόγο να συμπεριφέρεται αναλόγως.
Εκεί που η Τουρκία, αλλά και η Ρωσία, θέλουν να κρατήσουν τα πράγματα ανοιχτά μέχρι να διαμορφωθούν ευνοϊκές γι’ αυτήν συνθήκες (δηλαδή για αόριστο με τα σημερινά δεδομένα διάστημα), η Ελλάδα έχει συμφέρον να κλείνουν και να προχωρούν τώρα που οι συνθήκες είναι ευνοϊκές γι’ αυτήν. Όχι μόνο όσα αφορούν τις ελληνο-τουρκικές σχέσεις, αλλά και τις διευθετήσεις στα δυτικά Βαλκάνια (όνομα πΓΔΜ και ένταξή της στο ΝΑΤΟ, «πακέτο» διμερών ζητημάτων με Αλβανία). Εδώ «κολλάνε» οι δηλώσεις του Σταύρου Θεοδωράκη ότι οι επόμενες βδομάδες θα είναι κρίσιμες για το ζήτημα της ονομασίας. Διότι η γεωπολιτική «τρέλα» της Τουρκίας δεν θα μείνει για πάντα, ούτε το καθεστώς Ερντογάν.
Για Τουρκία και Ελλάδα διαμορφώνονται εντελώς διαφορετικές -και με μία έννοια «συμμετρικά ανταγωνιστικές»- απαιτήσεις τακτικής. Δεν πρόκειται για ελληνικό «ενδοτισμό», αλλά για διαφορετική «θέση», που επιβάλλει διαφορετική τακτική.
Δεν πρόκειται για κάποιου είδους υπεράσπιση των χειρισμών της κυβέρνησης στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, αλλά για ερμηνευτικό κλειδί ώστε να κατανοούμε τις εξελίξεις. Από αυτή την άποψη, το γεγονός ότι η κυβέρνηση «ξαφνικά» σκληραίνει τη στάση της απέναντι στην Τουρκία, έχει τούτη την εξήγηση: η ελληνική κυβέρνηση διερμηνεύει με τη «σκληρή» της στάση την αγανάκτηση της Δύσης προς την Τουρκία, διαμηνύει και εκ μέρους της Δύσης στον Ερντογάν ότι «το παρατράβηξες». Και διαβλέπει σε αυτό το θυμό της Δύσης μια νέα ευκαιρία. Όσο για τον Ερντογάν, καταλαβαίνει πολύ καλά πότε η ελληνική κυβέρνηση μιλάει με τις πλάτες και της Δύσης…
Αν όλα αυτά είναι σημάδια επιτάχυνσης εξελίξεων ευνοϊκών για τα ελληνικά συμφέροντα, θα φανεί οσονούπω…

GEOPOLITICO

Η Ινδία ανοίγει αμυντική αγορά στην Κεντρική Ασία: Τατζικιστάν και Τουρκμενιστάν επιλέγουν Akash

Νέους πελάτες στην Κεντρική Ασία αποκτά η ινδική αμυντική βιομηχανία, με το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν να προστίθενται στους αγοραστές του αντιαεροπορικού συστήματος Akash. Η εξέλιξη ενισχύει την εξαγωγική παρουσία του Νέου Δελχί σε μια περιοχή όπου κυριαρχεί ακόμη ο σοβιετικός και ρωσικός εξοπλισμός.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Την εξαγωγή των συστημάτων στις δύο χώρες επιβεβαίωσε ο γραμματέας Άμυνας της Ινδίας, Ρατζές Κουμάρ Σινγκ, σε δηλώσεις του στο πρακτορείο Asian News International στις αρχές Οκτωβρίου, σύμφωνα με δημοσίευμα της Catherine Putz στο The Diplomat, στις 13 Οκτωβρίου 2026.

Ο Ινδός αξιωματούχος παρουσίασε το εγχώριας σχεδίασης και παραγωγής κινητό αντιαεροπορικό σύστημα μέσου βεληνεκούς ως παράδειγμα της προόδου της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας.

Όπως ανέφερε, πρώτη πελάτισσα ήταν η Αρμενία, η οποία απέκτησε πολλαπλές πυροβολαρχίες. Ακολούθησαν οι εξαγωγές προς το Τατζικιστάν και το Τουρκμενιστάν. Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η παραγωγή έχει σταθεροποιηθεί, υπάρχουν επιπλέον παραγγελίες για τις ινδικές Ένοπλες Δυνάμεις και αναμένονται νέοι πελάτες από άλλες περιοχές του κόσμου.

Επιβεβαίωση από την Ινδία, χωρίς λεπτομέρειες για τις συμφωνίες

Οι δηλώσεις Σινγκ επιβεβαιώνουν προηγούμενο δημοσίευμα του ινδικού επιχειρηματικού περιοδικού BW Businessworld, τον Ιούλιο, το οποίο επικαλούνταν επίσημα στοιχεία και περιλάμβανε τις δύο χώρες στους εξαγωγικούς προορισμούς του Akash.

Σύμφωνα με το ANI, την προσθήκη τους στον κατάλογο των αγοραστών επιβεβαίωσαν τόσο ο Οργανισμός Αμυντικής Έρευνας και Ανάπτυξης της Ινδίας, DRDO, όσο και το ινδικό υπουργείο Άμυνας.

Ωστόσο, ούτε το Τατζικιστάν ούτε το Τουρκμενιστάν έχουν τοποθετηθεί δημοσίως, σύμφωνα με το δημοσίευμα. Δεν έχουν γνωστοποιηθεί ο αριθμός των συστημάτων, η αξία των συμφωνιών και τα χρονοδιαγράμματα παραδόσεων. Συνεπώς, η ινδική επιβεβαίωση δεν αρκεί για να προσδιοριστεί σε ποιο στάδιο βρίσκεται η παραλαβή και η επιχειρησιακή ένταξή τους.

Περισσότεροι προμηθευτές στην Κεντρική Ασία

Η επιλογή ινδικών συστημάτων εντάσσεται στη σταδιακή διαφοροποίηση των προμηθευτών των κρατών της Κεντρικής Ασίας. Παρότι μεγάλο μέρος του εξοπλισμού τους παραμένει σοβιετικής ή ρωσικής προέλευσης, στις ένοπλες δυνάμεις της περιοχής προστίθενται κινεζικά, τουρκικά, ινδικά και δυτικά μέσα.

Το The Diplomat, επικαλούμενο σχετικό ρεπορτάζ του RFE/RL, αναφέρει ότι το Τουρκμενιστάν παρουσίασε στην παρέλαση της ανεξαρτησίας του, στις 27 Σεπτεμβρίου, το κινεζικό σύστημα αεράμυνας FK-2000. Παρουσιάστηκαν επίσης βραζιλιάνικα αεροσκάφη A-29 Super Tucano και ιταλικά εκπαιδευτικά Leonardo M-346.

Το Τατζικιστάν έχει εμφανίσει κινεζικά συστήματα αεράμυνας HQ-17AE και τεθωρακισμένα οχήματα κινεζικής κατασκευής, ενώ το Κιργιστάν έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια διάφορους τύπους τουρκικών στρατιωτικών drones.

Η εικόνα δείχνει ότι οι κυβερνήσεις της περιοχής αναζητούν περισσότερες επιλογές για την κάλυψη των αμυντικών αναγκών τους. Αυτό δεν σημαίνει άμεση ανατροπή της θέσης της Ρωσίας, αλλά διεύρυνση των διαθέσιμων συνεργασιών.

Το προηγούμενο της Αρμενίας

Η Αρμενία αποτελεί το προηγούμενο εξαγωγικό παράδειγμα για το Akash. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρώτη πυροβολαρχία παραδόθηκε τον Νοέμβριο του 2024 και περιλάμβανε τέσσερις εκτοξευτές και ένα ραντάρ Rajendra. Δεύτερη παράδοση φέρεται να πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του 2025.

Τα στοιχεία αυτά προσφέρουν μια εικόνα της εξαγωγικής πορείας του συστήματος, χωρίς να επιτρέπουν συμπεράσματα για το μέγεθος ή τη σύνθεση των παραγγελιών του Τατζικιστάν και του Τουρκμενιστάν.

Η παλαιότερη σχέση με το Τατζικιστάν

Η αμυντική παρουσία της Ινδίας στο Τατζικιστάν έχει βαθύτερες ρίζες. Το The Diplomat επικαλείται έκθεση της Oxus Society, σύμφωνα με την οποία η συνεργασία αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 1990 και τις αρχές του 2000, με σημαντικό σταθμό την ανακαίνιση της αεροπορικής βάσης Αϊνί.

Τα σχέδια για εγκατάσταση ινδικών στρατιωτικών μέσων στη βάση δεν προχώρησαν, καθώς η Ντουσάνμπε στράφηκε στη Μόσχα και συμφώνησε να επιτρέψει τη χρήση της από ρωσικές δυνάμεις. Η Ινδία είχε επίσης πρόσβαση στην αεροπορική βάση Φαρχόρ, κοντά στα σύνορα με το Αφγανιστάν, χωρίς μόνιμη παρουσία.

Κατά το δημοσίευμα, πριν από τις συμφωνίες για το Akash δεν είχαν καταγραφεί ινδικές πωλήσεις αμυντικού εξοπλισμού στις δύο χώρες.

Η νέα εξαγωγική εξέλιξη προσφέρει στο Νέο Δελχί ένα επιπλέον έρεισμα στην Κεντρική Ασία. Για τους αγοραστές, όμως, η διεύρυνση των προμηθευτών συνοδεύεται από την πρόκληση της διαλειτουργικότητας: διαφορετικά συστήματα πρέπει να μπορούν να συνεργάζονται αποτελεσματικά μέσα στην ίδια αμυντική δομή.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Δένδιας–Πιστόριους στην Κρήτη: Αμυντική συνεργασία και SPARTAN ARROW στο επίκεντρο

Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συνάντηση με τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους πραγματοποιεί σήμερα, Τετάρτη 14 Οκτωβρίου, στο Πεδίο Βολής Κρήτης ο Νίκος Δένδιας, με αντικείμενο την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διμερή αμυντική συνεργασία.

Σύμφωνα με την προαναγγελία του ΥΠΕΘΑ, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν στις προκλήσεις άμυνας και ασφάλειας που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, στη συνεργασία Ελλάδας–Γερμανίας στους τομείς της αμυντικής βιομηχανίας και της τεχνολογίας και στην ανάπτυξη ευρωπαϊκών αμυντικών δυνατοτήτων.

Η συνάντηση θα συνδυαστεί με παρακολούθηση βολών στο πλαίσιο της άσκησης αεράμυνας «SPARTAN ARROW – 26».

Οι δύο υπουργοί αναμένεται να παρακολουθήσουν βολές των συστημάτων PATRIOT και LEFLASYS-OZELOT, καθώς και βολή πιστοποίησης του νέου συστήματος IRIS-T SLM. Η άσκηση διοργανώνεται κάθε χρόνο από τις γερμανικές Ένοπλες Δυνάμεις στο NATO Missile Firing Installation, το Πεδίο Βολής Κρήτης.

Οι κοινές δηλώσεις στον Τύπο έχουν προγραμματιστεί περίπου στις 14:40.

Η ατζέντα συνδέει τη συζήτηση για την ευρωπαϊκή άμυνα με την πρακτική συνεργασία στη βιομηχανία, στην τεχνολογία και στην εκπαίδευση. Το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στις δηλώσεις των δύο υπουργών και στο κατά πόσο θα προκύψουν συγκεκριμένα επόμενα βήματα.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

«Πυρπολητής»: Ελληνική σχεδίαση και ναυτική κρούση χωρίς πλήρωμα – Το επόμενο βήμα για τον Στόλο

Το Πολεμικό Ναυτικό παρουσίασε στον Σκαραμαγκά το δικό του μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας. Επιτήρηση, αναγνώριση και προσβολή πλεόντων στόχων στις αποστολές του, με στόχο την παραγωγή σε μεγάλους αριθμούς.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Ένα νέο εργαλείο για τη θαλάσσια επιτήρηση και τις επιχειρήσεις κρούσης παρουσίασε το Πολεμικό Ναυτικό, εντάσσοντας την εγχώρια ανάπτυξη μη επανδρωμένων συστημάτων στον σχεδιασμό ενίσχυσης του Στόλου.

Ο «Πυρπολητής», μη επανδρωμένο σκάφος επιφανείας που σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από το Πολεμικό Ναυτικό, αποκαλύφθηκε την Τρίτη 13 Οκτωβρίου στο Ναυτικό Οχυρό Σκαραμαγκά. Η παρουσίαση έγινε κατά τα εγκαίνια του Κέντρου Διακλαδικής Εκπαίδευσης Μη Επανδρωμένων και Αυτόνομων Θαλάσσιων Συστημάτων, παρουσία του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια.

Η σημασία του προγράμματος βρίσκεται τόσο στις αποστολές που μπορεί να αναλάβει όσο και στην ελληνική προέλευση της σχεδίασης και της κατασκευής του. Ο στόχος παραγωγής σε μεγάλους αριθμούς δίνει στο εγχείρημα προοπτική ευρύτερης αξιοποίησης από τον Στόλο, υπό την προϋπόθεση της επιτυχούς ολοκλήρωσης των δοκιμών.

Επιτήρηση και δυνατότητα προσβολής στόχων

Το σκάφος έχει μήκος πέντε μέτρων και μέγιστη ταχύτητα άνω των 40 κόμβων. Η αυτονομία του χαρακτηρίζεται υψηλή, χωρίς να έχουν ανακοινωθεί συγκεκριμένες τιμές επιχειρησιακής εμβέλειας ή διάρκειας αποστολής.

Διαθέτει ηλεκτροοπτικό σύστημα, ραντάρ επιφανείας, συστήματα επικοινωνιών και αισθητήρες για την πλοήγηση και την επιχειρησιακή χρησιμοποίησή του.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της παρουσίασης, έχει σχεδιαστεί για τρεις βασικές κατηγορίες αποστολών: συλλογή πληροφοριών, επιτήρηση και αναγνώριση· επιχειρήσεις εναντίον στόχων επιφανείας· και επιθέσεις μονής κατεύθυνσης με μεταφορά εκρηκτικού φορτίου.

Στην τελευταία περίπτωση, το ίδιο το μη επανδρωμένο σκάφος αποτελεί το μέσο προσβολής. Προβλέπονται επίσης δυνατότητες περαιτέρω αναβάθμισης και διεύρυνσης των αποστολών του.

Οι ενσωματωμένες δυνατότητες αυτόνομης λειτουργίας βρίσκονται στο τελικό στάδιο δοκιμών. Η διάκριση έχει σημασία: η απουσία πληρώματος από το σκάφος και η αυτόνομη εκτέλεση λειτουργιών αποτελούν διαφορετικά χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να αξιολογούνται χωριστά.

Η επιχειρησιακή κατεύθυνση που περιέγραψε ο Δένδιας

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας ανέφερε ότι ο «Πυρπολητής» μπορεί «να συλλέγει πληροφορίες, να επιτηρεί, να αναγνωρίζει, να λειτουργεί —όπως το όνομά του λέει— σαν σκάφος δυνατοτήτων επίθεσης εναντίον πλεόντων στόχων».

Παράλληλα, επισήμανε τη δυνατότητα μεταφοράς μέρους των αποστολών επιτήρησης και περιπολίας σε μη επανδρωμένα και αυτόνομα μέσα, με αντίστοιχη μείωση των ημερών παραμονής του προσωπικού στη θάλασσα.

Αυτή η κατεύθυνση αναδεικνύει τον συμπληρωματικό ρόλο των νέων συστημάτων στον Στόλο. Η αξιοποίησή τους μπορεί να διευρύνει τις επιλογές επιτήρησης και κρούσης και να επιτρέψει διαφορετική κατανομή των αποστολών μεταξύ επανδρωμένων και μη επανδρωμένων μέσων.

Από τα πυρπολικά στην ελληνική τεχνογνωσία

Η επιλογή του ονόματος συνδέει το πρόγραμμα με την παράδοση των πυρπολικών της Επανάστασης του 1821: τη χρήση μικρότερων σκαφών για την προσβολή ισχυρότερων εχθρικών μονάδων.

Στον σύγχρονο «Πυρπολητή», η ιστορική αναφορά συνοδεύεται από συστήματα αισθητήρων, επικοινωνιών και πλοήγησης, με το πλήρωμα να απουσιάζει από το μέσο που εκτελεί την αποστολή.

Το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η διατήρηση και η εξέλιξη αυτής της τεχνογνωσίας. Η εγχώρια ανάπτυξη αποκτά επιχειρησιακή αξία όταν συνοδεύεται από αξιόπιστη παραγωγή, υποστήριξη και δυνατότητα αναβαθμίσεων σε βάθος χρόνου.

Εκπαίδευση σε ευρύ φάσμα θαλάσσιων συστημάτων

Το νέο Κέντρο Διακλαδικής Εκπαίδευσης προορίζεται για την εκπαίδευση και την εξοικείωση του προσωπικού με μη επανδρωμένα και αυτόνομα θαλάσσια μέσα.

Στην παρουσίαση περιλαμβάνονταν συστήματα επιφανείας για επιτήρηση, συλλογή πληροφοριών, υδρογραφικές έρευνες και αποστολές έρευνας και διάσωσης, καθώς και υποβρύχια μέσα για εντοπισμό και εξουδετέρωση ναρκών.

Μεταξύ αυτών ήταν τα FLEXUS, NIRIIS, BLUE BOAT, ΜΕΣΕ και ΚΑΝΑΡΗΣ «1» και «2», καθώς και τα υποβρύχια PLUTO PLUS και PLUTINO MIKI. Η ποικιλία των μέσων δείχνει ότι η εκπαίδευση καλύπτει περισσότερες αποστολές από την αποκλειστική χρήση σκαφών κρούσης.

Το αίτημα για τα Corsair

Ξεχωριστή θέση είχε το Corsair της Saronic, μη επανδρωμένο και αυτόνομο σκάφος επιφανείας μήκους επτά μέτρων, με ταχύτητα άνω των 35 κόμβων.

Σύμφωνα με την ενημέρωση της παρουσίασης, διαθέτει δυνατότητα συνεργατικής αυτόνομης δράσης σε σμήνη και μπορεί να αναλαμβάνει αποστολές επιτήρησης, επιχειρήσεων κατά στόχων επιφανείας, επίθεσης μονής κατεύθυνσης και έρευνας και διάσωσης.

Το Πολεμικό Ναυτικό έχει πραγματοποιήσει δοκιμές και αξιολόγηση του συστήματος και έχει αποστείλει σχετικό Letter of Request για προμήθεια σκαφών μέσω του μηχανισμού Foreign Military Sales των ΗΠΑ. Η αποστολή του αιτήματος αποτελεί βήμα στη διαδικασία προμήθειας και δεν ισοδυναμεί με ολοκληρωμένη αγορά ή παράδοση.

Το κρίσιμο βήμα είναι η παραγωγή

Η παρουσίαση του «Πυρπολητή» αποτελεί αφετηρία για την αξιολόγηση ενός ελληνικού μη επανδρωμένου μέσου με πολλαπλές αποστολές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών, η οργάνωση της παραγωγής και η ένταξή του στις διαδικασίες του Στόλου θα καθορίσουν το πραγματικό επιχειρησιακό του αποτύπωμα.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν δημοσιοποιηθεί συγκεκριμένα στοιχεία για την εμβέλεια, το εκρηκτικό φορτίο, το κόστος ανά μονάδα ή το χρονοδιάγραμμα μαζικής παραγωγής. Τα διαθέσιμα δεδομένα τεκμηριώνουν τις κατευθύνσεις του προγράμματος· η συνολική αποτίμησή του θα απαιτήσει τα αποτελέσματα των δοκιμών και τις αποφάσεις για την παραγωγή.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ιστορία - Πολιτισμός25 λεπτά πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις37 λεπτά πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO37 λεπτά πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

Δημοφιλή