Γενικά θέματα
Ο πλήρης αφελληνισμός του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου

Το Ελληνικό Φεστιβάλ αλλάζει λογική και όνομα και, μέχρι το
2019, εμφορείται από το όραμα και τις επιλογές του καταξιωμένου Βέλγου
καλλιτέχνη Γιαν Φαμπρ. Εκείνο που ξενίζει και μάλλον πρέπει να
αναθεωρηθεί είναι άλλο: γιατί η πρώτη χρονιά είναι αφιερωμένη στο
“βέλγικο πνεύμα”, με μόλις τέσσερις ελληνικές παραγωγές;
«Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου» και
όχι πια «Ελληνικό Φεστιβάλ ή Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου» θα είναι
πλέον η ονομασία και επικεφαλής του θεσμού για την επόμενη τετραετία θα
είναι ο Βέλγος εικαστικός, σκηνοθέτης, χορογράφος και συγγραφέας Γιαν
Φαμπρ (γενν. 1958 ), λάτρης της Ελλάδας και τακτικός επισκέπτης της με
τα εικονοκλαστικά θεάματά του.
Αν, όμως, ο προκάτοχός του, Γιώργος
Λούκος ήταν πρόεδρος και καλλιτεχνικός διευθυντής, ο Φαμπρ δηλώνει
«επιμελητής» («curator» ) και εξηγεί: «Δεν είμαι εδώ για να καταρτίσω
ένα καλλιτεχνικό πρόγραμμα αλλά για να δημιουργήσω δεσμούς, δίκτυα,
επαφές, για να φέρω νέες λογικές, ιδέες και προοπτικές».
Ενδιαφέρον
έως και αναζωογονητικό αυτό το σκεπτικό, ειδικά για ένα θεσμό με
δυσλειτουργικές αν όχι ανύπαρκτες δομές. Έτσι, φέτος, το φεστιβάλ δεν
έχει μεγάλα ονόματα – με εξαίρεση τον ίδιο τον Φαμπρ, τις ομάδες
Needcompany και Rosas, καθώς και τριάντα ακόμη, λιγότερο γνωστούς,
βέλγους δημιουργούς. Φέτος δεν θα υπάρχουν καν ελληνικές παραγωγές στο
φεστιβάλ – μόνο τρεις επιδαύριες παραστάσεις (του Εθνικού θεάτρου, του
Κρατικού θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου )
και δύο συναυλίες (της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Κρατικής Ορχήστρας
Χρωμάτων ). Κι αυτό γιατί το 2016, το φεστιβάλ, όσο ακατανόητο κι αν
ακούγεται, θα είναι αφιερωμένο… στο Βέλγιο.
Φαμπρ έχουν ένα νόημα φέρνοντας ένα ολικό και μακρόπνοο όραμα που μπορεί
να αποδειχθεί εξαιρετικά γόνιμο. Όχι όμως και το φετινό «βέλγικο
concept». Μοιάζει σαν το Υπουργείο Πολιτισμού να παρέδωσε, δίχως να
θέσει κανένα πλαίσιο, το σημαντικότερο θερινό πολιτιστικό θεσμό της
χώρας.
«Μα το Βέλγιο είναι η πατρίδα μου και η χώρα που γνωρίζω!»:
έτσι υπερασπίστηκε την επιλογή του αυτή στη συνέντευξη Τύπου ο Φαμπρ
και συνέχισε: «Το Ελληνικό Φεστιβάλ μου ανατέθηκε πριν ένα-ενάμισι μήνα.
Οι γνώσεις μου για τη σύγχρονη σκηνή σας είναι ανεπαρκείς. Φέτος, με
τους συνεργάτες μου, θα τη γνωρίσουμε ούτως ώστε, την επόμενη χρονιά, να
είναι πολύ περισσότεροι οι Έλληνες στο φεστιβάλ. Κάλεσα φέτος εκείνους
που ξέρω: τους καλύτερους του Βελγίου». Όσο για τον ίδιο τον Φαμπρ, θα
φέρει (μάλλον στην Πειραιώς 260 ) την 24ωρη και ακατάλληλη για ανηλίκους
περφόρμανς του ««Mount Olympus» που παίχτηκε τον προηγούμενο χειμώνα
στη Θεσσαλονίκη. Τα επόμενα χρόνια σχεδιάζει συνεργασίες με την Ιζαμπέλ
Υπέρ και τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ, μετακλήσεις των Ρομέο Καστελούτσι και
Ρόμπερτ Ουίλσον και, το 2019, βάσει της θεματικής «Ελληνικό Matrix»,
προγραμματίζει μια παράσταση εμπνευσμένη από την Ελλάδα.
Σε προσωπική συνομιλία μαζί του, επανήλθα
στο θέμα της ελληνικής μειοψηφίας για να πάρω την εξής απάντηση: «Δεν με
ενδιαφέρει να επιμεληθώ ένα εθνικιστικό φεστιβάλ αλλά μια διεθνή
πλατφόρμα διαλόγου, ανταλλαγής πρακτικών και μεταλαμπάδευσης ιδεών.
Χρησιμοποιώ αλληγορικά την εικόνα της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου του
Βελγίου, των “Κόκκινων διαβόλων”: απαρτίζεται από παίκτες διαφορετικών
εθνικοτήτων και θρησκειών αλλά είναι ενωμένοι σε μια ομάδα. Αυτό θα
ήθελα ιδανικά να συμβεί και με το Ελληνικό Φεστιβάλ: να γίνει ένα
συναρπαστικό σημείο συνάντησης εθνικοτήτων και πολιτισμών, διαλόγου και
αλληλεπίδρασης. Τα επόμενα τρία χρόνια θα έχουν, εξάλλου, αυτόν το
διεθνή προσανατολισμό, με τουλάχιστον το 1/3 των καλλιτεχνών να είναι
ελληνικής καταγωγής. Τον τελευταίο πια χρόνο, το 2019, θα έχει
προετοιμαστεί το έδαφος ώστε να περάσω τη σκυτάλη του φεστιβάλ σε νέους
επιμελητές και στη νέα γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών».
καλλιτέχνες που θα έρθουν θα έχουν ενδιαφέρον. Η ένστασή μου έγκειται
στο εξής οξύμωρο έως και αδιανόητο: γιατί είναι αποκλειστικά και μόνο
Βέλγοι και γιατί πρέπει μια τέτοια πλατφόρμα βέλγικης πρωτοπορίας να
παρουσιάζεται στο ελληνικό κοινό κάτω από την επωνυμία Διεθνές Φεστιβάλ
Αθηνών και Επιδαύρου;
Τι έχει συμβεί; Το σκεπτικό και η οπτική του Γιαν Φαμπρ
έχουν ένα νόημα- όχι όμως και το φετινό «βέλγικο concept». Σίγουρα
κάποιοι από τους Βέλγους καλλιτέχνες που θα έρθουν θα έχουν ενδιαφέρον. Η
ένστασή μου έγκειται στο εξής οξύμωρο έως και αδιανόητο: γιατί είναι
αποκλειστικά και μόνο Βέλγοι και γιατί πρέπει μια τέτοια πλατφόρμα
βέλγικης πρωτοπορίας να παρουσιάζεται στο ελληνικό κοινό κάτω από την
επωνυμία Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου;
Ο Φαμπρ υπόσχεται ένα φεστιβάλ το οποίο θυμίζει μεν προσωπικό πρότζεκτ εν
εξελίξει αλλά διαθέτει ένα πολυπολιτισμικό όραμα βασισμένο στη σύμπραξη
των τεχνών (θέατρο, χορός, σινεμά, μουσική, λογοτεχνία ) όσο και των
καλλιτεχνών –ελλήνων και ξένων. Σημαντική παράμετρος είναι εκείνη της
Ακαδημίας Νέων Καλλιτεχνών που ξεκινά από φέτος τη λειτουργία της,
δίνοντας σε πενήντα νέους καλλιτέχνες τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν
δωρεάν παραστάσεις και εργαστήρια των προσκεκλημένων καλλιτεχνών.
Μοιάζει, όμως, σαν το Υπουργείο Πολιτισμού να
παρέδωσε στον Φαμπρ, δίχως να θέσει κανένα πλαίσιο ή όριο,
υποχρεώσεις και αντιστάσεις, το σημαντικότερο –εδώ και εξήντα χρόνια-
θερινό πολιτιστικό θεσμό της χώρας. Δεν του παρέδωσε, όμως, ταυτόχρονα,
έστω τις προτάσεις που είχαν κατατεθεί υπ’ όψιν του Γιώργου Λούκου από
τους Έλληνες καλλιτέχνες. Θαρρείς κι έγιναν όλα εκ του προχείρου,
προκειμένου να διασωθεί το φεστιβάλ μετά την απομάκρυνση του Λούκου.
Πόσο άδικο. Γιατί ο Φαμπρ φέρνει ένα ολικό και μακρόπνοο όραμα που
μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά γόνιμο. Γίνεται όμως με μια, αν όχι
κακή, σίγουρα άκομψη -για να μην πούμε εξωφρενική- αρχή.
ΣΥΜΠΡΑΞΗ
Με δεδομένο ότι ο Fabre είναι
ενεργός ως εικαστικός, θεατρικός δημιουργός, παραστατικός καλλιτέχνης,
χορογράφος και συγγραφέας, οι τομείς αυτοί θα αντανακλώνται στο
πρόγραμμα του Φεστιβάλ. Παράλληλα με τις παραστατικές τέχνες, ένα
δυναμικό κομμάτι του προγράμματος θα περιλαμβάνει εικαστικά, λογοτεχνία,
μουσική και κινηματογράφο.
Η έννοια της σύμπραξης (consilience )
είναι στο επίκεντρο: στην επιστήμη και την ιστορία, η σύμπραξη
αναφέρεται στο αξίωμα ότι στοιχεία από ανεξάρτητες, άσχετες μεταξύ τους
πηγές μπορεί να «συγκλίνουν» σε ισχυρά συμπεράσματα. Όταν πολλαπλές
πηγές στοιχείων είναι σε συμφωνία, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι πολύ
ισχυρό.
Υπό την εποπτεία του, η επιμέλεια θα κατανέμεται μεταξύ της ομάδας του ως εξής:
Προγραμματισμός Λογοτεχνίας και Ιδεών: Sigrid Bousset
Προγραμματισμός Νέων Καλλιτεχνών Θεάτρου και Χορού: Edith Cassiers
Προγραμματισμός Εικαστικών Τεχνών: Bart De Baere και Κατερίνα Κοσκινά
Προγραμματισμός Παραστατικών Τεχνών: Joanna De Vos
Προγραμματισμός Κινηματογράφου: Miet Martens
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους συνεργάτες του, δείτε την ενότητα για την Καλλιτεχνική Ομάδα του Jan Fabre.
ΕΤΗΣΙΕΣ ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ Ετησίως, οι επιλογές θα προέρχονται από διαφορετική δεξαμενή ιδεών και στη βάση διαφορετικών θεματικών.
2016 Ο πρώτος χρόνος θα είναι ένα αφιέρωμα στο Βέλγιο, χώρα προέλευσης του Fabre και πατρίδα πολλών διεθνούς φήμης καλλιτεχνών.
2017
Τα
επόμενα δύο χρόνια θα έχουν διεθνή προσανατολισμό. Το 2017 η θεματική
θα είναι η σύμπραξη (consilience ) και θα επικεντρωθεί σε εικαστικούς,
παραστατικούς καλλιτέχνες και συγγραφείς που έχουν συνεργαστεί ή
εξακολουθούν να συνεργάζονται με τον Jan Fabre. Επιπλέον, τουλάχιστον το
ένα τρίτο από τους καλλιτέχνες που παρουσιάζονται θα είναι Έλληνες.
Αυτή η τελευταία επιλογή θα γίνει βάση της αναζήτησης και έπειτα από την
αξιολόγηση αιτήσεων.
2018 Κατά
τον τρίτο χρόνο, στο επίκεντρο θα βρίσκεται ο Συγγραφέας και ο Ηθοποιός,
καθώς και το συναρπαστικό τους δέσιμο. Ο Fabre θα παρουσιάσει μια νέα
παράσταση με την Isabelle Huppert. Και πάλι, τουλάχιστον το ένα τρίτο
από τους καλλιτέχνες που παρουσιάζονται θα είναι Έλληνες.
2019
Η
επιμέλεια του Jan Fabre θα ολοκληρωθεί με τη θεματική «Ελληνικό
Matrix». Ο ίδιος ο Fabre θα δημιουργήσει μια πρωτότυπη παράσταση για το
Φεστιβάλ, εμπνευσμένη από ένα κλασικό ελληνικό θέμα. Επιπλέον, Έλληνες
καλλιτέχνες θα έχουν κεντρική θέση καθώς ο Jan Fabre θα περνάει τη
σκυτάλη του Φεστιβάλ σε νέους επιμελητές και σε μια νέα γενιά Ελλήνων
καλλιτεχνών.
ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ Κατά
τη διάρκεια των τεσσάρων χρόνων της καλλιτεχνικής του διεύθυνσης ο
Fabre έχει ως στόχο να πλάσει μια δημιουργική ισορροπία μεταξύ της
συνέχειας και της καινοτομίας, καθώς και μεταξύ Ελλήνων και ξένων
καλλιτεχνών. Η πρόθεσή του να εστιάσει στην καλλιτεχνική καινοτομία
καθώς και στους Έλληνες καλλιτέχνες θα αναπτυχθεί και κατά τη διάρκεια
της τετραετούς επιμέλειάς του. Ο Fabre θέλει ένα καθοριστικό μέρος του
προγράμματος να αποτελείται από Έλληνες δημιουργούς – τόσο καθιερωμένους
όσο και ανερχόμενους.
Το πρώτο έτος, θα παρουσιαστούν
καταξιωμένοι Έλληνες καλλιτέχνες. Ο Fabre ενεπλάκη πολύ αργά στη
διαδικασία συγκρότησης του προγράμματος του Φεστιβάλ και επομένως δεν
ήταν δυνατό να συμπεριληφθούν πολλοί (νέοι ) Έλληνες καλλιτέχνες στον
προγραμματισμό του Φεστιβάλ για το 2016.
Τα χρόνια που θα
ακολουθήσουν ο Fabre και η ομάδα του θα εξοικειωθούν πολύ περισσότερο με
το ελληνικό καλλιτεχνικό περιβάλλον. Επίσης θα συνεργαστούν με αρκετούς
Έλληνες βοηθούς-επιμελητές, ώστε να εξασφαλίσουν μια ενδιαφέρουσα
επιλογή Ελλήνων καλλιτεχνών. Αυτή τους η εξοικείωση θα οδηγήσει και σε
πιο προσαρμοσμένες δομές προγραμματισμού.
Ο Fabre και η ομάδα
του αποσκοπούν στην εξασφάλιση της καινοτομίας στο πλαίσιο του Φεστιβάλ,
μέσω, μεταξύ άλλων, της δημιουργίας περισσότερων ευκαιριών για τους
νέους καλλιτέχνες. Ήδη κατά το πρώτο έτος της επιμέλειας, θα καταβληθούν
προσπάθειες να πραγματοποιηθεί ένα συνέδριο και να δημιουργηθεί μια
μαθησιακή πλατφόρμα για τους νέους Έλληνες καλλιτέχνες με τη μορφή της
Ακαδημίας Νέων Καλλιτεχνών. Αυτή θα αποτελείται τόσο από τα υπάρχοντα
όσο και από νέα εργαστήρια, σεμινάρια και πρακτικές ασκήσεις, καθώς και
υποτροφίες για περίπου 50 νέους Έλληνες καλλιτέχνες.
«Το Βέλγιο, όπως πολλές άλλες χώρες, χαρακτηρίζεται από ένα
πολυπολιτισμικό και ποικιλόμορφο πληθυσμό. Ένα τέταρτο του πληθυσμού της
είναι μη-βελγικής καταγωγής, και η μικρή αυτή χώρα έχει τρεις επίσημες
γλώσσες και γλωσσικές ζώνες. Η Αμβέρσα, η πόλη στην οποία γεννήθηκα, ζω
και εργάζομαι, μετρά περισσότερες εθνικότητες από τη Νέα Υόρκη. Η εθνική
ομάδα ποδοσφαίρου, οι «De Rode Duivels» ή οι «Κόκκινοι Διάβολοι»,
αντιπροσωπεύει αυτήν ακριβώς την πολυπολιτισμικότητα.
Ποδοσφαιριστές
διαφορετικής εθνικής προέλευσης, διαφορετικού χρώματος δέρματος και
θρησκείας, που μιλούν διαφορετικές γλώσσες, αποτελούν μία ομάδα. Όταν οι
Κόκκινοι Διάβολοι επιλέχθηκαν για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου,
οι υποστηρικτές τους έγιναν ένα. Ανεξάρτητα από τη φυλή, το χρώμα, το
υπόβαθρο, την κληρονομιά και τη γλώσσα, οι υποστηρικτές τους στάθηκαν
πίσω από την ομάδα τους – ως ένα έθνος και μία εθνικότητα. Κατά τη
διάρκεια του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, η χώρα χρωματίστηκε με μαύρο,
κίτρινο και κόκκινο.
Σε μια εποχή όπου τα όρια που γνωρίζουμε
αλλάζουν, αναδύονται ζητήματα ταυτότητας: τι σημαίνει να είσαι Βέλγος,
να είσαι Ευρωπαίος, να είσαι κομμάτι αυτού του κόσμου; Το καλοκαίρι του
2014, στη μικρή χώρα του Βελγίου, η απάντηση φαινόταν, για μια στιγμή,
να είμαι πολύ σαφής: το να είναι Βέλγος σημαίνει να υποστηρίζεις τους
Red Devils – ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο. Ήμασταν μαζί επειδή ήμασταν
διαφορετικοί, τιμώντας την πολυεπίπεδη και σύνθετη ταυτότητα του άλλου,
αγκαλιάζοντας τις ομοιότητες και τις διαφορές μας.
Στην πρώτη
μου χρονιά ως καλλιτεχνικός διευθυντής, θέλω να δημιουργήσω ένα αφιέρωμα
στο Βέλγιο. Το Βέλγιο, γιατί αυτή η μικρή χώρα είναι το σπίτι και το
καταφύγιο μου. Γεννήθηκα και ανατράφηκα στο Βέλγιο, και έτσι έχω
αναπτύξει την καλλιτεχνική πρακτική μου από εδώ, ως μια πύλη προς τον
υπόλοιπο κόσμο. Το Βέλγιο, επειδή πολλοί διεθνούς φήμης καλλιτέχνες
γαλουχήθηκαν εδώ. Στη δεκαετία του 1980, το Βέλγιο γέννησε το
«φλαμανδικό Κύμα», μια ομάδα διαθεματικών καλλιτεχνών που ανέτρεψε τις
καλλιτεχνικές συμβάσεις και επηρέασε την καλλιτεχνική σκηνή ώστε να
γίνει αυτό που είναι σήμερα. Το Βέλγιο, λόγω της υπερ-διαφορετικότητας
και της πολύ-πολιτισμικότητας – τόσο στο γήπεδο, όσο και στους δρόμους
και τις γκαλερί.
Αναπτύσσοντας αυτό το θέμα, ελπίζω να μετατρέψω το Φεστιβάλ
σε ένα τόπο συνάντησης διαφορετικών εθνικοτήτων, πολιτισμών, γλωσσών και
εμπειριών. Μακάρι όλοι να μοιραστούμε τη σκηνή – όχι μόνο μέσα από ένα
διάλογο των διαφορών, αλλά σε αναζήτηση του τι μας συνδέει, σε μια
αναζήτηση για μια κοινή ταυτότητα στο γόνιμο έδαφος που η τέχνη κάθε
φορά αποδεικνύει ότι είναι.
Αυτή η υπέρβαση των ορίων διατρέχει
όλες τις επιλογές μου σχετικά με τους καλλιτέχνες. Το πρόγραμμα θα
επιχειρήσει να συνδυάσει διαφορετικά καλλιτεχνικά αντικείμενα. Θα
αναμετρηθώ και θα συναρμόσω το θέατρο, το χορό, τις παραστατικές τέχνες,
τα εικαστικά, τη λογοτεχνία, τη μουσική και τον κινηματογράφο. Μέσα σε
όλες αυτές τις μορφές της τέχνης η αναζήτηση για τα όρια κατέχει συχνά
κεντρική θέση. Οι δικοί μου ερμηνευτές – ή όπως εγώ τους αποκαλώ:
«πολεμιστές της ομορφιάς» – αποσκοπούν και στη γεφύρωση των ορίων.
Πασχίζουν για το ασύλληπτο, το ανέφικτο, κατά τη διάρκεια αυτών των
μαγικών στιγμών μέσα σε ένα έργο τέχνης. Σε κάθε έργο τέχνης, ψάχνω για
αυτά τα loci της οριακότητας, τις στιγμές της παράβασης.
Το
ποδόσφαιρο είναι κι αυτό μια μορφή τελετουργίας, μια μορφή θεάτρου.
Ποδόσφαιρο σημαίνει δράμα, σημαίνει να αντιμετωπίζεις την πραγματικότητα
και δημιουργείς τη δική σου μοίρα. Ποδόσφαιρο σημαίνει θαύματα, και
σημαίνει να κάνεις το αδύνατο δυνατό. Η αθανασία επιτυγχάνεται μέσω της
θνητότητας του σώματος. Χωρίς να είμαι αφελής, ελπίζω ότι η τέχνη μπορεί
να πάει ένα βήμα πιο πέρα από την πολιτική. Η σκηνή διεγείρει την
αλληλεγγύη, η τέχνη διερευνά την ουτοπία. Μακάρι ο φόβος πάντα να
παραβιάζεται από την ελευθερία, και η κρίση να οδηγεί πάντα στη
δημιουργία.
Σε αυτά τα τέσσερα χρόνια που θα επιμελούμαι το
Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου ελπίζω να χτίσω γέφυρες και να
αναπτύξω το διάλογο. Ελπίζω να καταστήσω το Φεστιβάλ αντιπροσωπευτικό
της πολυπολιτισμικής κοινωνίας μέσα στην οποία βρίσκεται. Ένα Φεστιβάλ
που μορφοποιεί ένα καθρέπτη του κόσμου και την ίδια στιγμή ένα
εσωτερικευμένο παράλληλο σύμπαν, όπου η ποικιλομορφία αποδεικνύεται ότι
δεν είναι πρόβλημα, αλλά υπόσχεση – για μια καλύτερη τέχνη, ένα καλύτερο
μέλλον και έναν καλύτερο κόσμο.
Χαρείτε το!»
Jan Fabre Βέλγιο, 29 Μαρτίου 2016.
Το πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2016
θα επικεντρωθεί στο «Βελγικό πνεύμα» και θα χαρακτηρίζεται από μια
ιδιαίτερα ευρεία επιλογή έργων τέχνης.
Κατά την έναρξη του φεστιβάλ
το κοινό θα εισαχθεί στο καλλιτεχνικό σύμπαν του καλλιτεχνικού του
διευθυντή του Jan Fabre, μέσω διαφόρων καλλιτεχνικών του έργων.
Το
πρελούδιο θα κλιμακωθεί σε διάρκεια λίγων ημερών κατά τις οποίες το
κοινό θα πάρει μια πρώτη γεύση του πως θα είναι το Φεστιβάλ τις επόμενες
εβδομάδες. Τα εγκαίνια της έκθεσης STIGMATA στο
Μουσείο Μπενάκη, στις 15 Ιουνίου, θα αποτελούν μια πρόβα που θα
προετοιμάζει το κοινό για το Φαμπριανό σύμπαν των διαφορετικών μορφών
τέχνης και της ποιητικής του σώματος.
Στις 28 Ιουνίου, το κοινό θα συναντηθεί με τον Jan Fabre ως συγγραφέα,
τα γραπτά του οποίου αποτελούν τη βάση της καλλιτεχνικής του έκφρασης.
Επιφανείς Έλληνες ηθοποιοί θα διαβάσουν από τα νυχτερινά του ημερολόγια
και από τα θεατρικά και ποιητικά του κείμενα, τα οποία θα εκδοθούν από
τις εκδόσεις Νήσος.
Στις 29 Ιουνίου θα γίνουν τα εγκαίνια της έκθεσης Βελγικής τέχνης στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Στις 30 Ιουνίου θα παρουσιαστεί η διάσημη παράσταση του Jan Fabre, Preparatio Mortis, με την Annabelle Chambon.
ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ
Το
πρόγραμμα των παραστατικών τεχνών του Φεστιβάλ θα αποτελείται από μια
διασταύρωση των βελγικών παραστατικών τεχνών – τα καλύτερα του Βελγίου,
αν θέλετε. Πολλοί καταξιωμένοι και διεθνώς αναγνωρισμένοι Βέλγοι
καλλιτέχνες θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους, μεταξύ των οποίων και οι:
Anne-Teresa De Keersmaker/Rosas, Jan Lauwers/Needcompany, Jacques
Delcuvellerie/Groupov and Sidi Larbi Cherkaoui/Eastman.
Επιπλέον, η ήδη θρυλική παράσταση του Jan Fabre, Mount Olympus. To glorify the cult of tragedy. A 24h performance,
θα λάβει χώρα κατά τη διάρκεια του Σαββάτου 9 και της Κυριακής 10
Ιουλίου. Καλλιτέχνες από τη βελγική ενδιάμεση γενιά θα είναι επίσης
παρόντες, όπως για παράδειγμα οι Fabrice Murgia / Cie Artara και Lisbeth
Gruwez / Voetvolk, σε συνδυασμό με ανερχόμενους Βέλγους καλλιτέχνες.
Όσον
αφορά τις ελληνικές παραγωγές, για φέτος, θα υπάρχουν παραγωγές
θεσμικών φορέων που εποπτεύονται από το Υπουργείο Πολιτισμού και
Αθλητισμού. Το αναλυτικό πρόγραμμα θα ανακοινωθεί μαζί με τον υπόλοιπο
προγραμματισμό του Φεστιβάλ.
ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Αυτό το καλοκαίρι, θα πραγματοποιηθούν δύο κύριες εκθέσεις:
Μουσείο Μπενάκη – STIGMATAΕγκαίνια την Τετάρτη 15, Ιουνίου 2016 (με την παρουσία του Jan Fabre )
Η
παράσταση ‘Jan Fabre. Stigmata. Actions & Performances 1976- 2013’
αποτελεί ένα ταξίδι στις μνήμες του Φλαμανδού καλλιτέχνη, μέσω σχεδίων,
φωτογραφιών, μακετών – στις οποίες ο Fabre αναφέρεται ως «αναστοχαστικές
μακέτες» – και κινηματογραφικών αποτυπώσεων των παραστάσεών του, από το
δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70, μέχρι σήμερα. Τους επισκέπτες
υποδέχεται ένας λαβύρινθος από πίνακες, ο οποίος λειτουργεί ως εισαγωγή
στις φιλοσοφίες του καλλιτέχνη· ως εργαλείο κατανόησης των ιδεών, των
αναμνήσεων και της τέχνης του, που εμπνέονται από τις παραδόσεις της
φλαμανδικής ζωγραφικής, καθώς και της μελέτης και χρήσης του σώματος.
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – ΒΕΛΓΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ Σε
συνεργασία με το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αμβέρσας (MHKA ) και τον
Bart De Baere. Εγκαίνια την Τετάρτη 29η Ιουνίου (παρουσία του Jan Fabre )
Το ΕΜΣΤ και το MHKA ήδη προετοίμαζαν μια παρουσίαση των συλλογών
του MHKA. Αποφάσισαν όμως να την επιταχύνουν ώστε να ενταχθεί στα
πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Ο Διευθυντής του ΜHKA, Bart
De Baere, και η διευθύντρια του ΕΜΣΤ Κατερίνα Κοσκινά όχι μόνο θα
συν-επιμεληθούν αυτής της έκθεσης, αλλά και – κατόπιν προσκλήσεως του
Jan Fabre – θα επιμεληθούν και μια έκθεση Βέλγων καλλιτεχνών.
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΙΔΕΕΣ
Η
συμπερίληψη της λογοτεχνίας και του δημόσιου διαλόγου σε ένα
πολυδιάστατο καλλιτεχνικό φεστιβάλ ξεκινά από την πεποίθηση της
μετασχηματιστικής δύναμης των λέξεων. Τον πρώτο χρόνο θα εστιάσουμε στην
παρουσίαση της Βελγικής λογοτεχνίας και των Βέλγων στοχαστών, σε
διάλογο με τους Έλληνες συναδέλφους τους. Επί τη ευκαιρία, στο Φεστιβάλ
θα συμμετέχουν οι Βέλγοι συγγραφείς Stefan Hertmans και Tom Lanoye.
Ο προγραμματισμός για τη λογοτεχνία περιλαμβάνει τα εξής στοιχεία:
Βραδιές Λογοτεχνίας: Το Βελγικό Πνεύμα Το
Βέλγιο διαθέτει μια πολύ ζωντανή λογοτεχνική σκηνή: συγγραφείς κάνουν
ενεργή χρήση του δημόσιου λογοτεχνικού χώρου, προκειμένου να
παρουσιάσουν τη λογοτεχνία τους ζωντανά στο κοινό με ένα δυναμικό και
καινοτόμο τρόπο. Κατά τη διάρκεια αρκετών βραδιών λογοτεχνίας θα
παρουσιάσουμε Βέλγους συγγραφείς (που γράφουν στα ολλανδικά, τα γαλλικά,
τα αραβικά … ), οι οποίοι μας αποκαλύπτουν τη Βελγικό πνεύμα της
ανατροπής, του σουρεαλισμού, του πειραματισμού και της συνεχούς
αναζήτησης της ταυτότητας. Μετατρέπουν απλές αναγνώσεις του έργου τους
σε υπέροχες εμπειρίες. Οι βραδιές λογοτεχνίας θα συνοδεύονται από
μουσική, και οι μεταφράσεις των κειμένων θα προβάλλονται. Έλληνες
συγγραφείς θα κληθούν να συμμετάσχουν.
Συνομιλίες: επείγοντα ζητήματα
Οι
συνομιλίες θα φέρουν σε επαφή συγγραφείς, στοχαστές, καλλιτέχνες και
επιστήμονες από το Βέλγιο και την Ελλάδα για να συζητήσουν επείγοντα
ζητήματα στη λογοτεχνία, την επιστήμη, την τέχνη, την κοινωνία. Εν
συντομία: στον κόσμο σήμερα. Φέρνοντας τους κοντά θέλουμε να
ενδυναμώσουμε τη ζωτικής σημασίας συζήτηση, να ενθαρρύνουμε νέες ιδέες,
να βρούμε κοινό έδαφος, να ξανασκεφτούμε την Ευρώπη και τον κόσμο, καθώς
και τη θέση της τέχνης και της λογοτεχνίας σε καιρούς αλλαγής και
μετασχηματισμού.
Ανάγνωση Βελγικών θεατρικών κειμένων
Σε
αυτή την πρώτη έκδοση, θέλουμε να εισάγουμε κάποια σχετικά θεατρικά
κείμενα Βέλγων συγγραφέων. Η παρουσίασή τους στο κοινό θα γίνει μέσω
αναγνώσεων από Έλληνες ηθοποιούς.
ΜΟΥΣΙΚΗ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ
Το
Κέντρο του Φεστιβάλ θα οργανωθεί σαν μια πλατφόρμα συνάντησης. Το βράδυ
θα υπάρχει μουσική, τόσο από ελληνικά όσο και από βελγικά ποπ και τζαζ
μουσικά συγκροτήματα.
Επιπλέον, παράλληλα με το πρόγραμμα των
Παραστατικών Τεχνών θα υπάρξει και προγραμματισμός για τον
Κινηματογράφο. Μια φιλανθρωπική βραδιά θα διοργανωθεί τον Ιούλιο.
ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ (AYA )
Για τον
Jan Fabre και την ομάδα του, η εκπαίδευση και η καινοτομία είναι
κεντρικής σημασίας. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Φεστιβάλ ο Jan Fabre
επιθυμεί να διασφαλίσει τη δυνατότητα της δια βίου μάθησης μέσω της
διοργάνωσης σεμιναρίων και εργαστηρίων, με μερικούς από τους
προσκεκλημένους καλλιτέχνες και σε διαφορετικούς τομείς. Προς το παρόν,
οι παρακάτω καλλιτέχνες έχουν συμφωνήσει να κάνουν σεμινάρια, εργαστήρια
ή / και διδασκαλία:
• Jan Fabre Teaching Group
• Viviane De Muynck
• Jacques Delcuvellerie
• Stef Lernous (Abattoir Fermé )
• Lisbeth Gruwez (Voetvolk )
• Theater Stap (Dance workshop for people with Down syndrome )
• Jan Lauwers (Needcompany )
• Anne-Teresa De Keersmaker (Rosas )
Αυτά
τα σεμινάρια και τα εργαστήρια θα ενσωματωθούν σε μια νέα δομή, η οποία
συστάθηκε ειδικά για το Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, δηλαδή
την Ακαδημία Νέων Καλλιτεχνών (Academy for Young Artists – AYA ). Ο
στόχος αυτής της ακαδημίας είναι να δημιουργήσει ευκαιρίες απόκτησης
γνώσης για τους (νέους ) καλλιτέχνες, ευκαιρίες διαλόγου και
προβληματισμού σχετικά με τις δικές τους (καλλιτεχνικές ) πρακτικές αλλά
και των άλλων.
Ο όρος «AYA» έχει διαφορετικές έννοιες σε
διαφορετικές χώρες. Σημαίνει ταυτόχρονα «σχέδιο, ομορφιά» (Ιαπωνικά ),
«Θαύμα, στίχος, άλγεβρα» (Αραβικά ), «το γρήγορο πέταγμα, πουλί»
(Εβραϊκά ), «Σπαθί» (Γερμανικά ), «Καλή, δημιουργική ψυχή» (Τουρκικά ),
«Καλοσύνη, μουσική και μελωδία» (Μογγολικά ). Με αυτό τον τρόπο ο όρος
αντανακλά το υβριδικό, το διεπιστημονικό και πολυ-πολιτισμικό
αντικείμενο αυτής της ακαδημίας, καθώς και την πολυεπίπεδη διαδικασία
της δημιουργίας και του προβληματισμό γύρω από την τέχνη.
Δίπλα στα σεμινάρια και τα εργαστήρια, διοργανώνονται, μεταξύ άλλων, οι εξής δραστηριότητες:
Συζητήσεις μετά τις παραστάσεις με τους καλλιτέχνες
Οι καλλιτέχνες θα δεχθούν ερωτήσεις και θα συζητήσουν δημόσια έπειτα από μία από τις παραστάσεις τους.
Πλατφόρμα Νέων Κριτικών
Καθοδηγούμενοι
από έναν ειδικό, οι νέοι επίδοξοι συγγραφείς, δημοσιογράφοι και
κριτικοί καλούνται να γράψουν σχόλια σχετικά με τις παραστάσεις του
Φεστιβάλ. Παρόμοια με μια πρακτική άσκηση στη δημοσιογραφία, μαθαίνουν
να επεξεργάζονται, να συνεργάζονται και να δημοσιεύουν άρθρα ή βίντεο
τους.
Νεαρή Κριτική Επιτροπή
Παιδιά και
έφηβοι καλούνται να παρακολουθήσουν κάποιες από τις παραστάσεις, και να
μοιραστούν τη γνώμη τους σε ένα παιδαγωγικό πλαίσιο.
Εκτός από
τη διοργάνωση αυτών των εκπαιδευτικών εκδηλώσεων, η Ακαδημία Νέων
Καλλιτεχνών θέλει να δώσει ρητά στους νέους Έλληνες καλλιτέχνες (στις
παραστατικές τέχνες, τα εικαστικά, τη λογοτεχνία, τη μουσική, τον
κινηματογράφο κ.λπ. ), την ευκαιρία να λάβουν μέρος σε αυτές τις
δραστηριότητες υποστηρίζοντάς τους οικονομικά και θεσμικά.
Οι δύο κατευθύνσεις αναπτύσσονται ως εξής:
Α. Πρόγραμμα εργαστηρίων και παραστάσεων
Βάσει
αίτησης, θα επιλεγούν 50 νέοι καλλιτέχνες (διαφορετικών ειδικοτήτων ),
οι οποίοι θα λάβουν δωρεάν εισιτήρια παραστάσεων και εισόδου για όλα τα
εργαστήρια της επιλογής τους.
Β. Πρόγραμμα Θερινού Σχολείου (Summer School )
Βάση
αίτησης, 7 νέοι καλλιτέχνες θα επιλεγούν να περάσουν 7 μέρες μαζί. Σε
μια έντονη εβδομάδα, υπό την καθοδήγηση ειδικού, θα δουν παραστάσεις, θα
συνομιλήσουν με συναδέλφους-καλλιτέχνες, θα παρακολουθήσουν μαθήματα
και θα συζητήσουν για την τέχνη. Μέσα από τη μελέτη άλλων καλλιτεχνών,
θα μάθουν περισσότερα για τις δικές τους καλλιτεχνικές πρακτικές.
JAN FABRE O Jan Fabre (Αμβέρσα, 1958 )
θεωρείται ένας από τα πιο καινοτόμους και πολύπλευρους καλλιτέχνες των
ημερών του. Τα τελευταία 30 χρόνια, έχει παράγει έργα ως εικαστικός,
θεατρικός δημιουργός και συγγραφέας.
Στα τέλη της δεκαετίας του
1970, ο νεαρός Jan Fabre προκάλεσε αίσθηση ως παραστατικός καλλιτέχνης
(performing artist ). Το 1982, το έργο του «Αυτό είναι το θέατρο όπως
ήταν αναμενόμενο και όπως έχει προβλεφθεί» (This is theatre like it was
to be expected and foreseen ) και δύο χρόνια αργότερα «Η δύναμη της
θεατρικής τρέλας» (The power of theatrical madness ) προκάλεσαν τα
θεμέλια του κατεστημένου ευρωπαϊκού θεάτρου.
Το χάος και η
πειθαρχία, η επανάληψη και η τρέλα, η μεταμόρφωση και η έννοια του
ανώνυμου είναι απαραίτητα συστατικά του θεάτρου του Fabre. Το σώμα σε
όλες του τις μορφές, ήταν πάντα ένα κεντρικό αντικείμενο της έρευνάς
του.
Παραγωγές όπως τα Je suis sang, Angel of Death, Quando l’uomo
principale è una donna, Orgy of Tolerance, Preparatio Mortis and
Prometheus-Landscape II, κατέκτησαν για τον Fabre τη διεθνή αναγνώριση.
Το
2005, ο Jan Fabre ήταν καλλιτεχνικός σύμβουλος του Φεστιβάλ της
Αβινιόν. Στη συνέχεια δημιούργησε την Ιστορία των Δακρύων (Histoire des
Larmes ) για το Cour d’ Honneur, όπου ήδη το 2001 είχε ανεβάσει το Είμαι
Αίμα (Je suis sang ), καθώς και μια επανέκδοση του ίδιου το 2005. Το
2007 ο Fabre δημιούργησε το Ρέκβιεμ για μια Μεταμόρφωση (Requiem für
eine Metamorphose ) για το Felsenreitschule του Salzburg.
Ο Jan
Fabre έχει δημιουργήσει μια ποικιλία από μονολόγους για τους αγαπημένους
του ερμηνευτές, που ως επί το πλείστον βασίζονται σε κείμενα που
γράφτηκαν ειδικά για αυτούς. Το 2015 ο Jan Fabre δημιούργησε το Mount
Olympus. To glorify the cult of tragedy. Α 24 hour performance (Όλυμπος.
Για να δοξαστεί η λατρεία της τραγωδίας. Μια 24ωρη απόδοση ), βασισμένο
στις Ελληνικές Τραγωδίες, με 27 ηθοποιούς/χορευτές επί σκηνής. Έτυχε
διεθνούς αποδοχής, χαρακτηρίστηκε ως αριστούργημα και ως μια νέα στροφή
του σύγχρονου θεάτρου.
Ως συγγραφέας, έχει γράψει ένα εντυπωσιακό corpus κειμένων
για το θέατρο, συμπεριλαμβανομένων μονολόγων καθώς και κειμένων για
περισσότερες φωνές. Για τον Όλυμπο έγραψε ποιητικά κείμενα για τον ύπνο
και τα όνειρα: Απομεινάρια (Remnants ). Ο Jan Fabre γράφει ημερολόγια τη
νύχτα: τα λεγόμενα Νυχτερινά του Ημερολόγια, δύο τόμοι εκ των οποίων
έχουν ήδη δημοσιευθεί, και αποτελούν μια μοναδική επισκόπηση στη ζωή του
ως καλλιτέχνη, στα όνειρά του, τους φόβους, και το καλλιτεχνικό του
κίνητρο.
Ο Jan Fabre έχει επίσης αναπτύξει ένα εξαιρετικό έργο
ως εικαστικός καλλιτέχνης. Έχει γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό με το
κάστρο Tivoli (1990 ), το Heaven of Delight (2002 ), στο οποίο το ταβάνι
του Δωματίου με τους Καθρέπτες του Βασιλικού Ανακτόρου των Βρυξελλών
κοσμήθηκε με τα φτερά χρυσοκάνθαρων και με τα γλυπτά του για αίθρια, The
man who measures the clouds (1998 ), Searching for Utopia (2003 ) και
Totem (2000-2004 ).
Ο Jan Fabre ήταν ο πρώτος εν ζωή καλλιτέχνης
που παρουσίασε το έργο του στο Μουσείο του Λούβρου (2008 ). Έχει,
επίσης, παρουσιάσει μεγάλης κλίμακας εκθέσεις στο Kunsthistorisches
Museum της Βιέννης (2011 ), στην Μπιενάλε της Βενετίας του 2009 και του
2011, και στο Kröller-Müller Museum Otterlo (2011 ). Stigmata. Actions
and Performances 1976 – 2013 παρουσιάστηκε στο MAXXI, τη Ρώμη, το 2013
και στο ΜHKA στην Αμβέρσα, το 2015. Θα παρουσιαστεί επίσης στο MACC της
Λυών το Σεπτέμβριο του 2016, μετά το πέρας της παρουσίασής του στο
Μουσείο Μπενάκη κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2016.
Το
Μάιο του 2016, ο Jan Fabre θα παρουσιάσει το έργο Spiritual Guards
(Πνευματικοί Φρουροί ), ένα ταξίδι μέσα από την πόλη της Φλωρεντίας,
περνώντας από το Forte Belvedere, την Piazza della Signoria και το
Palazzo Vecchio. Το κρατικό Μουσείο Ερμιτάζ της Αγία Πετρούπολη τον έχει
προσκαλέσει να δημιουργήσει μια έκθεση μεγάλης κλίμακας το 2016, τα
εγκαίνια της οποίας θα γίνουν στις 21 Οκτωβρίου.
ΣΥΝ-ΕΠΙΜΕΛΗΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ
Sigrid Bousset
Σπούδασε
Ολλανδική και Αγγλική λογοτεχνία. Εργάζεται ως δραματουργός στο
Kaaitheater των Βρυξελλών με τον Jan Fabre, τον Jan Lauwers και την
Anne-Teresa De Keersmaeker. Υπήρξε η συν-ιδρύτρια, η κινητήριος δύναμη
και η γενική διευθύντρια του διεθνούς Σπιτιού της Λογοτεχνίας Passa
Porta στις Βρυξέλλες, όπου ίδρυσε ένα διεθνές πρόγραμμα διαμονής των
συγγραφέων, καθώς και επιμελήθηκε το εξαμηνιαίο Φεστιβάλ Λογοτεχνίας
Porta Passa. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή δίκτυα λογοτεχνίας, όπως το
HALMA και το Literature Across Frontiers, ενήργησε ως γεφυροποιός στον
τομέα των ανταλλαγών στη λογοτεχνία και είναι μέλος του διοικητικού
συμβουλίου του PEN. Η Sigrid Bousset προέδρευσε (από κοινού ) του
Συμβουλίου Πολιτισμού της Φλάνδρας το οποίο συμβουλεύει τον Υπουργό
Πολιτισμού για την Πολιτιστική Πολιτική. Πλέον εργάζεται ως ανεξάρτητη
επιμελήτρια για διάφορα φεστιβάλ λογοτεχνίας και συνεργάζεται στενά με
τον Jan Fabre, κάνοντας την επιμέλεια σε κείμενα και δημοσιεύσεις του.
Στο Φεστιβάλ, υπό την επιμέλεια του Jan Fabre, έχει αναλάβει την ευθύνη της λογοτεχνίας και των ιδεών.
Edith Cassiers
Οι
βασικές σπουδές της είναι στο Ολλανδικό Θέατρο, τον Κινηματογράφο και
τη Λογοτεχνία, ενώ έκανε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Θέατρο και
τον Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Αμβέρσας. Το 2010 ήταν βοηθός
δραματουργού στην παραγωγή του Jan Fabre, Prometheus Landscape II. Από
το 2011 εργάστηκε ως ερευνητής για το Troubleyn / Laboratorium, το οποίο
μελετά την καλλιτεχνική μεθοδολογία του «Ερμηνευτή του 21ου αιώνα»,
συμπεριλαμβανομένης της μεθόδου του Jan Fabre. Αυτήν την περίοδο
ετοιμάζει το διδακτορικό της, στο πλαίσιο του προγράμματος «Διδασκαλική
Φαντασία» σχετικά με τα σύγχρονα θεατρικά τετράδια (Πανεπιστήμιο της
Αμβέρσας και Vrije Universiteit Brussel ).
Στο Φεστιβάλ, υπό την
επιμέλεια του Jan Fabre, έχει αναλάβει την ευθύνη της των νέων
καλλιτεχνών, καθώς και την Ακαδημία Νέων Καλλιτεχνών.
Bart De Baere Σπούδασε αρχαιολογία και
ιστορία της τέχνης. Το 2002 έγινε διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης
Τέχνης της Αμβέρσας (MHKA ). Από την συγχώνευσή του με το Κέντρο
Εικαστικού Πολιτισμού (Centre for Visual Culture ) το 2003, το MHKA δεν
επικεντρώνεται αποκλειστικά στην τέχνη, αλλά ενσωματώνει μια γενικότερη
έννοια του οπτικού πολιτισμού. Το ΜHKA είναι συν-εκδότης του περιοδικού
Afterall Journal και μέλος της συνομοσπονδίας μουσείων
L’Internationale.
Ο Bart De Baere έχει διατελέσει πρόεδρος του
Φλαμανδικού Συμβουλίου για τον Πολιτισμό, το οποίο συμβουλεύει την
κυβέρνηση σχετικά με την πολιτιστική πολιτική. Από το 1999 έως ο 2001
διετέλεσε σύμβουλος του Φλαμανδού Υπουργού Πολιτισμού για θέματα
πολιτιστικής κληρονομιάς και σύγχρονης τέχνης. Πριν, διετέλεσε πρόεδρος
του Φλαμανδικού Συμβουλίου Μουσείων.
Από το 1986 έως το 2001, ο
Bart De Baere, υπήρξε επιμελητής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της
Γάνδης (S.M.A.K ), όπου διοργάνωσε πολλές εκθέσεις, όπως την ‘This is
the show and the show is many things’. Ως επιμελητής έχει ενεργό δράση
σε διεθνές επίπεδο, από την Documenta IX στο Κάσσελ το 1992 μέχρι και
την τελευταία Μπιενάλε στη Μόσχα το 2015.
Ως σύμβουλος για την
πόλη του Γιοχάνεσμπουργκ ασχολήθηκε με τη θέσπιση Μπιενάλε στη Νότια
Αφρική. Ήταν μέλος του Διεθνούς Συμβουλευτικού Συμβουλίου για το δίκτυο
των Κέντρων Σόρος για τη σύγχρονη τέχνη στην Ανατολική Ευρώπη. Η γραφή,
τα θεωρητικά κείμενα και οι συνεντεύξεις του Bart De Baere έχουν
παρουσιαστεί σε μια ποικιλία εκδόσεων.
Joanna De Vos Σπούδασε Ιστορία της
Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Γάνδης, απ’όπου έλαβε και τον μεταπτυχιακό
της τίτλο. Στην πτυχιακή της εργασία δούλεψε πάνω σε ανδρικά γυμνά
φωτογραφημένα από γυναίκες (2006 ). Έχει δουλέψει για το Φλαμανδικό
Διεθνές Φεστιβάλ της Γάνδης και έχει επιμεληθεί την οργάνωση της
συλλογής έργων τέχνης της Εθνικής Τράπεζας του Βελγίου. Από το 2008
είναι μέλος του Agelos (οργάνωση των εικαστικών έργων του Jan Fabre ).
Με
αυτή της την ιδιότητα έχει συμμετάσχει σε διάφορα καλλιτεχνικά έργα και
τις δημοσιεύσεις, συμπεριλαμβανομένων των Hortus / Corpus στο Kröller –
Müller Museum (Otterlo, 2011 ), The Years of the Hour Blue (1977 – 1992
) στο Kunsthistorisches Museum of Vienna (2011 ), στο Musée d’art
moderne de Saint – Etienne (2012 ), και Stigmata. Actions &
Performances 1976 – 2013 στο MAXXI (Ρώμη, 2013 ) και στο MHKA (Αμβέρσα,
2015 ). Το 2015 επιμελήθηκε την μεγάλη έκθεση Facing time. Rops /
Fabre στην Namur. Για το Μάιο 2016 ετοιμάζει τους Πνευματικούς Φρουρούς (
Spiritual Guards ), μια μεγάλης κλίμακας ατομική έκθεση του Jan Fabre
στη Φλωρεντία, που θα διασχίζει το Forte Belvedere, την Piazza della
Signoria και το Palazzo Vecchio.
Κατά τη διάρκεια της επιμέλειας του Jan Fabre στο Φεστιβάλ, θα επιμεληθεί την ενότητα Performance Art.
Mark Geurden Σπούδασε
Ρωμαϊκή Φιλολογία και Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο της Αμβέρσας. Έπειτα
ειδικεύθηκε στο λεγόμενο «εμπράγματο συμβολισμό» (επιτελεστική ανάλυση )
κατά τη διάρκεια του μετα-διδακτορικού προγράμματος «Θεατρικών Σπουδών»
των Πανεπιστημίων της Αμβέρσας, της Γάνδης και των Βρυξελλών. Από το
1996 έως το 1999, εργάστηκε ως διευθυντής προγράμματος (θέατρο, χορός )
του κέντρου τεχνών Hasselt. Έως και σήμερα εργάζεται στο Troubleyn / Jan
Fabre ως μέλος του προσωπικού, υπεύθυνος για την, μεταξύ άλλων,
εσωτερική αποτελεσματικότητα των υποδομών της θεατρικής εταιρείας και τη
γενικότερη (διεθνή ) πολιτική.
Το 2010 μαζί με τον Jan Fabre
ίδρυσαν την ερευνητική ομάδα «Laboratorium» (διεπιστημονική έρευνα στον
τομέα των παραστατικών τεχνών ), του οποίου εξακολουθεί να είναι
υπεύθυνος.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων τεσσάρων ετών θα εργαστεί ως βοηθός του Jan Fabre και της Λιάνας Θεοδωράτου.
Miet Martens
Σπούδασε κινηματογράφο στο
HRITCS των Βρυξελλών. Για τη διατριβή της, επικεντρώθηκε στο θέατρο και
συνεργάστηκε με τη Βελγίδα θεατρική δημιουργό Arne Sierens. Το 1984,
διοργάνωσε τη διεθνή περιοδεία της παράστασης του Jan Fabre The Power of
theatrical madness. Από την ίδρυση του Troubleyn / Jan Fabre το 1986,
είναι η στενότερη καλλιτεχνική συνεργάτιδα του Fabre (βοηθός σκηνοθέτη,
δραματουργία, μεταφράσεις, έκδοση κειμένων, πολιτιστικές πολιτικές ). Ως
καλλιτεχνική συντονίστρια του θιάσου, βοήθησε το Fabre στην επιμέλεια
του Φεστιβάλ της Αβινιόν και τώρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και
Επιδαύρου, για το οποίο παράλληλα θα επιμεληθεί και το πρόγραμμα
βελγικού κινηματογράφου.
Sophie Vanden Broeck
Ξεκίνησε
ως φιλόλογος. Πριν συνεργαστεί με το Troubleyn / Jan Fabre το 2004,
δούλεψε στην Εκπαίδευση & Ανάπτυξη συνεργασιών. Για πολλά χρόνια
υπήρξε διευθύντρια παραγωγής και τα τελευταία χρόνια εργάζεται για την
εταιρεία του Fabre ως διευθύντρια περιοδειών. Κατά τη διάρκεια της
επιμέλειας του Jan Fabre θα εργαστεί ως βοηθός του και θα συντονίσει της
παραστάσεις των θεατρικών του έργων που θα παρουσιαστούν στο Φεστιβάλ.
Λιάνα Θεοδωράτου
Καθηγήτρια
Αρχαίας και Νεότερης Ελληνικής Λογοτεχνίας και Διευθύντρια του
προγράμματος Ελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (NYU ).
Για περισσότερες από δυο δεκαετίες έχει αφιερωθεί στην προώθηση της
Ελληνικής Τέχνης και του Πολιτισμού στην Αμερική και διεθνώς. Σήμερα
υπηρετεί το Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου από τη θέση της
Αντιπροέδρου.
Δύο projects συναντώνται, ένα μουσειακό και ένα φεστιβάλ
Η
συνάντηση των δύο Μουσείων Σύγχρονης Τέχνης, της Αθήνας και της
Αμβέρσας, εγκαινιάζει μια σειρά γεγονότων που θα οδηγήσουν στα
πολυαναμενόμενα εγκαίνια του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ ).
Αποτελεί την πρώτη από τις προγραμματισμένες μελλοντικές συνεργασίες του
ΕΜΣΤ με διεθνή μουσεία και ιδρύματα. Το project αυτό θα προσπαθήσει
μέσω του διαλόγου και της κριτικής ανάλυσης να διερευνήσει κρίσιμα και
καίρια ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας. Τα δύο μουσεία, το ΕΜΣΤ και το
MHKA αποφάσισαν τον επαναπρογραμματισμό αυτής τους της συνάντησης, ώστε
να συμπεριληφθεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2016, υπό την
επιμέλεια του σκηνοθέτη θεάτρου και χορού της Αμβέρσας, ερμηνευτή και
εικαστικού, Jan Fabre.
Το ΕΜΣΤ σήμερα στεγάζεται στη μόνιμη
στέγη του, την ανακαινισμένη Ζυθοποιία FIX, ένα κτίριο-ορόσημο 18.000
τετραγωνικών μέτρων. Το κτίριο είχε αρχικά προγραμματιστεί να ανοίξει
για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και, στη συνέχεια, το 2014, κατά
της Ελληνικής Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα ανοίξει τελικά μέσα
στο 2016, έπειτα από την ολοκλήρωση της μουσειολογικής μελέτης, χάρη στη
γενναιόδωρη προσφορά του Ιδρύματος Στ. Νιάρχος.
Η παρουσίαση
των συλλογών του ΜHKA στο ΕΜΣΤ θα είναι η πρώτη από μια σειρά παρόμοιων
εκθέσεων, μέσω των οποίων η Διευθύντρια του ΕΜΣΤ, Κατερίνα Κοσκινά,
επιδιώκει να ενεργοποιήσει τα διεθνή αντανακλαστικά που οφείλει να έχει
ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης. Παράλληλα η έκθεση αυτή αποκαλύπτει τη
διαρκή προσπάθεια του ΜHKA να αρθρώσει τη σχέση τοπικότητας και
παγκοσμιότητας.
Τα projects «Αθήνα, Αμβέρσα – Δύο πρόσωπα της
Ευρώπης» και «Αθήνα, Αμβέρσα στον κόσμο», θα παρουσιάζουν έργα της
συλλογής του ΜHKA σε διάλογο με έργα της συλλογής του ΕΜΣΤ. Το βασικό
ερώτημα γύρω από το οποίο δομείται η έκθεση είναι η σημασία της
καλλιτεχνικής σκέψης σχετικά με τα κρίσιμα σύγχρονα ζητήματα. Στον
πυρήνα θα βρίσκεται η έννοια του διαλόγου μεταξύ των έργων Βέλγων και
Ελλήνων καλλιτεχνών, μεταξύ δύο χωρών που έχουν έρθει αντιμέτωπες με τις
παγκόσμιες προκλήσεις. Ως εκ τούτου, η βασική σύλληψη που ξεκινά από τα
έργα – «επισκέπτες» από την Αμβέρσα, και η επιδίωξη για το
μετασχηματισμό της σε ένα συνεχή διάλογο, θα συμπληρώνεται με τέχνη από
όλο τον κόσμο.
Ο προσφάτως ορισθείς Καλλιτεχνικός Διευθυντής του
Διεθνούς Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου Jan Fabre, προσκάλεσε τους δύο
διευθυντές, De Baere και Κοσκινά, να επιμεληθούν μια έκθεση Βέλγων
καλλιτεχνών. Επιδίωξη τους είναι να εστιάσουν σε μια γενιά
αντισυμβατικών καλλιτεχνών, όπως η γενιά του Fabre, και που το έργο τους
ακουμπά τις σύγχρονες προκλήσεις. Το Εδώ και Παντού (Here and
Everywhere ) θα προσκαλέσει στην Αθήνα καλλιτέχνες που ζουν στο Βέλγιο,
μια πολυσύνθετη χώρα μέσα σε ένα πολυσύνθετο κόσμο. Το project θα
προσπαθήσει να επιτύχει την ανάπτυξη ενός διαλόγου μεταξύ των Βέλγων και
των Ελλήνων καλλιτεχνών. Τα εγκαίνια των εκθέσεων, οι οποίες θα είναι
σε συντονισμό και με την ενότητα των παραστάσεων του Φεστιβάλ που
επιμελείται η Joanna De Vos, θα γίνουν στις 30 Ιουνίου 2016.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας





