Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Τσίπρας και ο ρητορικός λόγος ως πολιτική

Δημοσιεύτηκε στις

Δημήτριος Κοτρόγιαννος, Καθηγητής
Πολιτικής Φιλοσοφίας, Διευθυντής Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
(ΚΕ.Α.ΔΙΚ.), Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστήμιο Κρήτης

κοτρογιαννος 24γραμματα“Χωρίς προηγούμενο”, θα μπορούσε να
χαρακτηριστεί η ολική μετάλλαξη και προσαρμογή του κ. Τσίπρα στις
απαιτήσεις της ελληνικής πραγματικότητας. Ο ριζοσπαστικός,
αντισυμβατικός και ακραίος λόγος ενάντια στις πολιτικές της σκληρής
λιτότητας, σύντομα μεταφράστηκε σε τακτική υποχώρηση για να υπηρετεί
δήθεν περισσότερο αποτελεσματικά τα συμφέροντα του λαού. Το κόμμα του
ΣΥΡΙΖΑ, ετερόκλητο κράμα αριστερών τάσεων, μεταχειρίστηκε την λαϊκή οργή
και αγανάκτηση απέναντι στα οδυνηρά μέτρα της μνημονιακής λιτότητας για
να επιτύχει την εκλογική απογείωση του και μετασχηματίστηκε πολύ
γρήγορα από μικρό κόμμα διαμαρτυρίας, σε κόμμα εξουσίας.

Εν προκειμένω, μετέφερε χωρίς καμία ηθική περιστολή, την απελπισία των πολιτών σε έναν ακραίο ρητορικό λόγο υπεράσπισης των «δικαιωμάτων» τους με σκοπό την εκλογική του επικράτηση και την ανάληψη της εξουσίας. Δηλαδή, μεταχειρίστηκε εργαλειακά τις προσδοκίες των απελπισμένων για την ανάληψη της εξουσίας για το δικό του όφελος αλλά όχι για την άσκηση της από τον λαό. Κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι πρόκειται περί κακοχωνεμένης κατανόησης των μαρξιστικών όρων ανάλυσης: ο ΣΥΡΙΖΑ προέβη σε μια ανορθόδοξη πολιτική αναστροφή των εννοιών της αποξένωσης (Entfremdung) και της «πραγμοποίησης» (Verdinglichung) του Μαρξ1.

Η λογική της πραγμοποίησης στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ έγκειται στην εκμετάλλευση των πολιτικών συνειδήσεων και της εμπιστοσύνης των πολιτών. Οι πολίτες πραγμοποιήθηκαν, εργαλειοποιήθηκαν μέσω της διασποράς υποσχέσεων, οι οποίες παρήγαγαν ανεδαφικές ελπίδες. Όσο περισσότερο οι πολίτες πίστεψαν στις υποσχέσεις, τόσο περισσότερο διαψεύστηκαν οι πραγματικές προσδοκίες. Ο πολίτης κατάντησε πράγμα, ψηφοφόρος ποδηγετούμενος. Ο πολίτης στην προκειμένη περίπτωση που επένδυσε στην ελπίδα που του υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και έγινε χειραγωγούμενο αντικείμενο της πολιτικής διαδικασίας και χρησιμοποιήθηκε ως αχθοφόρος πολιτικών σκοπιμοτήτων μία νέας νομενκλατούρας. Οι οργανικοί διανοούμενοι του ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψαν στα μέτρα τους μια διαπίστωση του Lucacs που αφορά στην υποβάθμιση της υποκειμενικής υπόστασης του ατόμου μέσα στις παραγωγικές σχέσεις του καπιταλισμού, σε εργαλείο πολιτικής σκοπιμότητας. Με άλλα λόγια, θυσίασαν τον άνθρωπο-πολίτη στο όνομα της εκλογικής αναρρίχησης του κόμματος, ως γενική πρόοδο της Αριστεράς (3). Έτσι, στην λογική του ΣΥΡΙΖΑ η παραγωγική διάσταση υποκαθίσταται από μια πολιτική διάσταση η οποία αφορά την αναπαραγωγή των σχέσεων εξουσίας, με το κόμμα του κ. Τσίπρα στο πηδάλιο. Στην προκειμένη περίπτωση, το υποκείμενο της πολιτικής, ο άνθρωπος, θυσιάζεται στο όνομα της κομματικής επιβολής, κάτι που υποδηλώνει ταυτόχρονα ότι αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ταύτιση του κόμματος με την πολιτική εξουσία και όχι την πολιτική εξουσία ως μέσον για την αλλαγή της κοινωνίας και την χειραφέτηση του ανθρώπου από τις καπιταλιστικές δομές της εξουσίας.

Εν κατακλείδι, το κόμμα του κ. Τσίπρα εκφράζει έναν νέο πολιτικό φετιχισμό ο οποίος αναγάγει την εξουσία σε μια κατηγορία για τον εαυτό της (für sich), δηλαδή σε έναν αυτοσκοπό. Εξ’ ου ο ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλεύτηκε χωρίς προηγούμενο πολιτικά την δεινή πραγματικότητα που ζούσαν οι Έλληνες. Αυτό το δεδομένο και μόνο αντικατοπτρίζει την στρεβλή σημασία που αποδίδει στον πολίτη, ως αγελαίο πλήθος που αναζητεί εκπρόσωπο και αρωγό. Σε αυτή την στρεβλή εικόνα του πολίτη εντάσσεται εξ αρχής η υπερβολική προβολή της πεποίθησης ότι ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του διαθέτουν κατ’ αποκλειστικότητα το προνόμιο να εκφράζουν αυθεντικά τον λαό, παρότι στην πραγματικότητα εκφράζουν μόνο μια μειοψηφία και αυτό μόνο περιστασιακά. Πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε μόλις το 19 % των ψήφων του πραγματικού εκλογικού σώματος, διότι το 35,5 % που πήρε στις εκλογές με βάση μια εκλογική συμμετοχή της τάξεως του 53,5% ισοδυναμεί με 19% των συνολικών ψηφοφόρων. Ο κ. Τσίπρας δεν έχανε ποτέ την ευκαιρία στις ομιλίες του να προβάλει με στόμφο την εγγύτητα του κόμματος του με τον λαό με ρητορικές άριες του τύπου «εμείς ήρθαμε για να καταργήσουμε προνόμια και να περάσουμε την εξουσία εκεί από όπου πηγάζει, δηλαδή στον ελληνικό λαό» (4). Ο λαϊκισμός αυτού του τύπου προσδιορίζεται με βάση ένα ασαφές σχήμα εχθρού – φίλου. Τόσο ο φίλος όσο και ο εχθρός παραμένουν ρητορικά και ορθολογικά απροσδιόριστες οντότητες πίσω από γενικόλογες αναφορές στον λαό (φίλος) και στα «παράκεντρα εξουσίας» (εχθρός). Πολύ σπάνια δίδεται συγκεκριμένο περιεχόμενο στο ερώτημα ποιοι ακριβώς συγκροτούν τελικά τον λαό και ποιοί είναι οι εχθροί του. Από τον κ. Τσίπρα προβάλλεται μια εικόνα συνομωσιών με βάση την οποία «τις κυβερνήσεις σε αυτό το τόπο τις ανεβάζει και τις κατεβάζει ο λαός, όχι τα παράκεντρα εξουσίας». Ερμηνεύοντας την πολιτική του ως έκφραση της βούλησης του λαού κατά κάποιων απροσδιόριστων σκοτεινών δυνάμεων, ο κ. Τσίπρας θεωρεί ότι η κυβέρνηση του έθεσε τέλος σε εκείνη την παράδοση με βάση την οποία «κάποτε …. κατέβαζε (τις κυβερνήσεις) το παλάτι» σημειώνοντας με στόμφο ότι «τώρα το παλάτι μας τελείωσε» και ότι «εμείς όχι μόνο θα αντέξουμε αλλά και θα πετύχουμε στους στόχους μας» (5). Μέσα στην αγωνία του να αποτελέσει το μονοπωλιακό εκφραστή του λαού ο κ. Τσίπρας φαίνεται να αγνοεί ότι η πολιτική εξουσία του παλατιού στην Ελλάδα τερματίστηκε από το 1974 με την έναρξη της μεταπολίτευσης και δεν αποτελεί πρόσφατο συμβάν.

Οφθαλμοφανώς, ο κ. Τσίπρας εμφορείται από μία λενινιστική αντίληψη περί λαού με βάσει την οποία «η Αριστερά, …. σε όλη την ιστορία της αλλά κυρίως στις πιο κρίσιμες στιγμές, …. διεκδικούσε έμπνευση, και διεκδικούσε τη φυσική καθοδήγηση του λαού» και το «το κόμμα, το συλλογικό υποκείμενο ή οποιαδήποτε μορφή του, έπαιζε καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις, οι επιθυμίες του ήταν πάντα στην υπηρεσία του λαού και της πατρίδας» (6). Με άλλα λόγια ο πολίτης συλλαμβάνεται ως κάτι καθοδηγούμενο που συλλογικά προσδιορίζεται ως λαός και έχει ανάγκη, εξ’ αιτίας της άγνοιας, έναν πηδαλιούχο για να πορευτεί ασφαλής στα ταραχώδη νερά της γενικευμένης οικονομικής κρίσης. Για αυτό, ο πρωθυπουργός επικαλείται συστηματικά την συλλογικότητα, ζωγραφίζοντας με ζωντανά χρώματα το αδιαπραγμάτευτο της ιστορίας, της υπερηφάνειας και της αξιοπρέπειας του λαού ως «ιερές και αδιαπραγμάτευτες αξίες» και τον ΣΥΡΙΖΑ ως «σάρκα από τη σάρκα αυτού του λαού», που θα τον υπηρετεί μέχρι τέλους» (7).

Ο πολιτικός φετιχισμός της εξουσίας που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, εκδηλώθηκε σε όλες του τις διαστάσεις μετά την υποχώρηση της «αριστερής» κυβέρνησης στις αιτιάσεις των δανειστών και την υπογραφή του τρίτου μνημονίου. Κυριολεκτικά μέσα σε μία νύχτα ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε την γραμμή της λιτότητας ωσάν να πρόκειται για μία αυτονόητη πολιτική, ενώ ο κ. Τσίπρας, ο οποίος στην αντιπολίτευση εξέφραζε την πεμπτουσία του αριστερού ριζοσπαστισμού, μεταμορφώθηκε σε έναν κοινό θιασώτη της οικονομίας της αγοράς (8). Οι περισσότεροι βουλευτές και υπουργοί του κυβερνώντος κόμματος μάλιστα ήταν περιχαρείς μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου που κράτησαν τις θέσεις τους παρά το γεγονός ότι προέβησαν ατιμώρητοι στην μεγαλύτερη πολιτική σχιζοφρένεια που δεν ήταν άλλη από το γεγονός ότι ενώ υπερψήφισαν ένα πολύ σκληρό πακέτο μέτρων και δήλωναν ότι στηρίζουν τις κυβερνητικές επιλογές, δημόσια εκδήλωναν παραστατικά την διαφωνία τους (9). Ενίοτε, η αντίφαση αυτή θυμίζει σχοινοβασία πάνω σε βαθύ γκρεμό που μόνο με τον πολιτικό φετιχισμό της εξουσίας μπορεί να ερμηνευτεί.

Σε κάθε περίπτωση, από εκείνο το σημείο και μετά η εικόνα άλλαξε και στην θέση του τυχοδιωκτικού βερμπαλισμού και υπερφίαλου αλυτρωτισμού της υπερήφανης αυτοθυσίας, η ρητορική του πρωθυπουργού υιοθέτησε την σχετικοποίηση της «υπερηφάνειας» του λαού, δείχνοντας επίγνωση ότι η πραγματικότητα συνήθως επιτάσσει «οριζόντια μέτρα για τη βιωσιμότητα του συστήματος». Παρά ταύτα όμως, υποσχέθηκε να βρει «τον τρόπο ώστε να ξεχωρίσει αυτούς που πραγματικά έχουν ανάγκη κι αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να βάλουν πλάτη, γιατί αν δεν βάλει κανείς πλάτη δεν θα γίνει βιώσιμο το σύστημα» (10). Ποιοι είναι όμως αυτοί που θα σηκώσουν τα βάρη για να στηριχτούν οι κοινωνικά αδύναμοι και με ποιόν τρόπο;

O ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε από την αρχή το πεδίο της φορολογικής πολιτικής για να υλοποιήσει μια αναδιανομή των βαρών εις βάρος των προνομιούχων. Για τον σκοπό αυτό οι Έλληνες πολίτες μεταβάλλονται από τον ΣΥΡΙΖΑ σε μόνιμο υποχείριο και κυρίως σε φορολογικό εργαλείο στα πλαίσια ενός δημοσιονομικού εγχειρήματος που κατ’ ουσία υπερασπίζεται την λιτότητα περισσότερο από κάθε άλλο πρόγραμμα που προηγήθηκε. Στην κυβερνητική ρητορική του κ. Τσίπρα αλλά και στην προτεινόμενη πολιτική του, οι Έλληνες εκλαμβάνονται περισσότερο ως υπήκοοι φορολογούμενοι, παρά ως πολίτες.

Η αύξηση της φορολογίας κυρίως στα μεσαία στρώματα ανάγεται από τον κ. Τσίπρα όχι μόνο σε έμμονη ιδέα αλλά και σε κεντρικό εργαλείο πολιτικής για την διασφάλιση της δημοσιονομικής προσαρμογής, όπως προβλέπεται στο τρίτο μνημόνιο που υπέγραψε η αριστερή κυβέρνηση. Η λογική της μονοδιάστατης φορολογίας κατά των πολλών διανθίζεται από τον κ. Τσίπρα με μια δήθεν πρόθεση αναδιανομής των βαρών από πάνω προς τα κάτω. Η πρόθεση αυτή όμως πρόδηλα είναι υποκριτική από την στιγμή που τα μεσαία στρώματα κυρίως του ιδιωτικού τομέα από την αρχή της δημοσιονομικής προσαρμογής έχουν σηκώσει το κύριο βάρος ενώ η σπατάλη στον δημόσιο τομέα έχει περιοριστεί μόνο ελάχιστα χωρίς να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα. Η φορολογική εμμονή της αριστερής κυβέρνησης φάνηκε ήδη από τις προγραμματικές δηλώσεις, δηλαδή μία περίοδο που δεν είχε συμφωνηθεί ακόμα το νέο μνημόνιο. Όπως σημείωσε ο κ. Τσίπρας στις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης «ο πραγματικά μεγάλος αγώνας μας, η πραγματικά αδυσώπητη μάχη που αυτή η κυβέρνηση είναι έτοιμη να δώσει με κάθε κόστος, είναι η μάχη ενάντια στην υψηλή διαφθορά, ενάντια στο σύστημα της διαπλοκής. Αλλά και ενάντια στην φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή που αποτέλεσε την πραγματική αιτία που η χώρα έφτασε στο χείλος του γκρεμού». Από την αρχή της θητείας του ο Πρωθυπουργός εστίασε στην οικονομική ελίτ και στα ανώτερα στρώματα των ελευθέρων επαγγελματιών για την αύξηση των εσόδων του κράτους διότι κατά την άποψη του «δεν σήκωσαν τα βάρη που τους αναλογούσαν». Κατά την άποψη του πρωθυπουργού «η περίοδος της κρίσης και του Μνημονίου βάθυνε την φοροδοτική ανισότητα με πρωτοφανή τρόπο και εξάντλησε τους συνήθεις υπόπτους με την αύξηση τόσο της άμεσης όσο και της έμμεσης φορολογίας. Η φορολογική δικαιοσύνη είναι άγνωστη λέξη για την Ελλάδα και η συνταγματική επιταγή για αναλογική φορολογική επιβάρυνση παραμένει γράμμα κενό…κάθε πολίτης και κάθε επιχείρηση θα συνεισφέρει στα κοινά ανάλογα με τη φοροδοτική του ικανότητα» (11). Εξ’ ου πρωθυπουργός εξήγγειλε αλλαγές στην φορολογία, όπως την καθιέρωση ενιαίας και προοδευτικής φορολογικής κλίμακας, την θέσπιση αφορολογήτου ορίου στα 12.000 ευρώ και την καταγραφή των περιουσιών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μέσω του περιουσιολογίου (12). Μετά την υπογραφή του μνημονίου θεσπίζεται η φορολόγηση των αγροτών, η υπερφορολόγηση των επιχειρήσεων από το 26% στο 29% και η προκαταβολή φόρου 80% για τον πρώτο χρόνο και 100% για τον δεύτερο χρόνο, κάτι που θεωρείται ως χαριστική βολή απέναντι στους μικρομεσαίους επαγγελματίες (13).

Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με στοιχεία της ΕΣΣΕ, 60000 ελληνικές επιχειρήσεις έχουν αιτηθεί να μετακομίσουν προς την Βουλγαρία το τελευταίο διάστημα, ενώ όπως αναφέρει το Βουλγαρικό Ινστιτούτο για την οικονομία της αγοράς, σήμερα βρίσκονται στην Βουλγαρία ήδη 14000 επιχειρήσεις που απασχολούν 70000 άτομα ενώ πριν την κρίση οι ελληνικές επιχειρήσεις ήταν 1500 (14). Είναι σαφές ότι η προοδευτική φορολόγηση αποτελεί δόκιμο, σύγχρονο και δίκαιο εργαλείο φορολογικής πολιτικής που συμβάλλει στην εξομάλυνση της ανισότητας και στην προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Η προοδευτική φορολόγηση ως εργαλείο αναδιανομής προτάθηκε ήδη από τους Marx και Engels στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο (1848) (15). Για τους δύο στοχαστές, η προοδευτική φορολόγηση ήταν το κατάλληλο εργαλείο στην πρώτη φάση της επαναστατικής διαδικασίας για να μπορέσει το προλεταριάτο, εν μέρει με δεσποτικές παρεμβάσεις στο δίκαιο περί ιδιοκτησίας, να αποσπάσει όλο το κεφάλαιο της μισητής μπουρζουαζίας. Σε συνδυασμό με το αναδυόμενο κοινωνικό ζήτημα από το 1870 και μετά, η ιδέα του Marx να αναδιανέμονται τα αγαθά με βάση τις ανάγκες και όχι με βάση την απόδοση κέρδισε πολιτικό έδαφος. Ειδικότερα, οι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες υιοθέτησαν σταδιακά την προοδευτική φορολογία ως εργαλείο αναδιανεμητικής δικαιοσύνης (16). Εντούτοις, πολλά ερωτήματα παρέμειναν άλυτα μέχρι τις ημέρες μας. Συγκεκριμένα, τίθεται το ερώτημα εάν μια επιθετική ή αβάστακτη φορολογία παραβιάζει τους κανόνες του κράτους δικαίου και ειδικότερα τις αρχές περί ατομικής ιδιοκτησίας, περί ατομικής ελευθερίας, περί ίσης μεταχείρισης και περί περιορισμού της κρατικής αυθαιρεσίας. Πέραν τούτου, εάν η προοδευτική φορολόγηση, όπως στην περίπτωση της Ελλάδος, δεν στηρίζεται σε ακριβή φορολογικά στοιχεία και σε ευκρινείς εισοδηματικές πηγές, μετατρέπεται σε μια άδικη αναδιανομή. Επομένως, η σκληρή προοδευτική φορολόγηση δεν είναι πάντοτε μέσον απόδοσης κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά μπορεί να αποδειχθεί ακριβώς το αντίθετο, όπως αποδεικνύεται για παράδειγμα από την απότομη κλίμακα προοδευτικής φορολόγησης που χρησιμοποίησε η πλούσια οικογένεια των Μεδίκων (Medici) της Φλωρεντίας για να κρατηθούν στην εξουσία (17). Σε κάθε περίπτωση, εάν δεν ανταποκρίνεται στις αρχές της ίσης μεταχείρισης στην βάση πραγματολογικών εισοδηματικών στοιχείων και κριτηρίων, η φορολογία μετατρέπεται σε αυθαίρετη και άδικη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο Θωμάς ο Ακινάτης αποκαλούσε την φορολογία ως νόμιμη κλοπή, εάν δεν στηριζόταν σε βάσιμους λόγους και δίκαιες απαιτήσεις και δεν επιβαλλόταν από έναν δίκαιο ηγεμόνα (18).

Είναι προφανές ότι και στην σύγχρονη βιβλιογραφία συναντάει κανείς το ισχυρό επιχείρημα ότι η προοδευτική φορολογία κατ’ αρχήν αποτελεί ένα μέσο αναδιανομής και κάλυψης βασικών αναγκών του κράτους σε οικονομικούς πόρους για να βοηθήσει τα θύματα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και να διευκολύνει την αξιοπρεπή διαβίωση των πολιτών ως ίσων στην κοινωνία, όπως σημειώνει ο Piketty αλλά και ο Rosanvallon (19-20).

Όσον αφορά το ύψος της φορολόγησης του εισοδήματος και του πλούτου όμως, αυτό καθορίζεται αφενός από τις υπάρχουσες ανάγκες χρηματοδότησης του κράτους, αφετέρου από τις αρχές κοινωνικής δικαιοσύνης που επιτάσσουν την προστασία της αρχής της ισότητας. Επιπλέον, είναι σημαντικό ο κοινωνικός αποκλεισμός και η φτώχεια να μην αντιμετωπίζονται, όπως στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ, αποκλειστικά μέσα από την διανομή φορολογικών πόρων αλλά δυναμικά μέσα από την παροχή εκπαίδευσης και δεξιοτήτων, περίθαλψης και ευκαιριών για την αύξηση της κοινωνικής κινητικότητας, την πολιτιστική ένταξη, την αύξηση της πολιτικής συμμετοχής και της απασχόλησης. Η αναφορά στις αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης, συμπεριλαμβάνει την εμπλοκή ποικίλων μορφών κοινωνικής αλληλεπίδρασης που προσφέρουν μια καλή ζωή μεταξύ ίσων πολιτών. Όσο σημαντικό και να είναι το έργο της καταπολέμησης της φτώχειας δεν δικαιολογεί την αυθαίρετη και ιδεολογικά φορτισμένη φορολόγηση του πλούτου και του εισοδήματος, υπό την έννοια ότι οι αρχές της κοινωνικής δικαιοσύνης ισχύουν και για την φορολογητέα ύλη, δηλαδή για το εισόδημα και τον πλούτο.

Εν προκειμένω, είναι ανεπίτρεπτο το εισόδημα και τα περιουσιακά στοιχεία να φορολογούνται τόσο υψηλά ώστε με τον τρόπο αυτό να δημιουργείται και πάλι φτώχεια. Όμως, αυτό ακριβώς ισχύει για την φορολογική πολιτική στην οποία επιδίδεται η κυβέρνηση της «αριστεράς» στην Ελλάδα. Η πολιτική αυτή παράγει εξαθλίωση και νέα φτώχεια. Η συγκεκριμένη φορολογική λογική αγνοεί τον πλούτο εκεί που πραγματικά υπάρχει με αποτέλεσμα πολλά δισεκατομμύρια να διαφεύγουν των φορολογικών ραντάρ διότι, η λογική της αναλογικής φορολόγησης συλλαμβάνει μόνο δηλωθέντα εισοδήματα και αυτά στην Ελλάδα αφορούν κυρίως μισθωτούς, συνταξιούχους και μικρομεσαίους. Μόνο μέσα από την σύλληψη του πραγματικού πλούτου και την αντίστοιχη εισαγωγή ενός φόρου μεγάλων περιουσιακών στοιχείων, ώστε να πληρώσουν αυτό που τους αναλογεί όσοι αντλούν τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα από την κοινωνία (21), θα μπορούσε μια κυβέρνηση να ισχυριστεί ότι ασκεί «αριστερή» φορολογική πολιτική.

Ειδικότερα, στην Ελλάδα η φορολογική επιβάρυνση των αντίστοιχων εισοδηματικών κατηγοριών είναι ασύμμετρη και ανισοβαρής. Όπως ανακύπτει πρόδηλα από τις φορολογικές δηλώσεις που κατατέθηκαν για το 2014, εισοδήματα πάνω από 50.000 ευρώ δήλωσαν μόλις 49.545 φορολογούμενοι, εκ των οποίων 27.710 μισθωτοί και συνταξιούχοι, 15.159 ελεύθεροι επαγγελματίες, 4.723 φορολογούμενοι με εισόδημα από ακίνητα, ενώ βρέθηκαν και 1.953 αγρότες σε όλη τη χώρα (22). Από τα παραπάνω προκύπτει μια σειρά δεδομένων που αναιρούν την φορολογική λογική του ΣΥΡΙΖΑ καθιστώντας την μάλιστα ανάλγητη και άδικη. Κατά πρώτον, μόλις 15159 ελεύθεροι επαγγελματίες και 4.723 εισοδηματίες φαίνεται να πληρούν τα κριτήρια της ανακατανομής των βαρών όπως τα έθεσε ο πρωθυπουργός. Κατά δεύτερον 27.710 μισθωτοί και συνταξιούχοι που ήδη φορολογούνται σκληρά αναμένεται, λόγω της αναδιανομής των βαρών, να σηκώσουν το κύριο βάρος της αναδιανομής υπέρ εκείνων που δηλώνουν κάτω από 12.000 ευρώ εισόδημα και βάση των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα φορολογηθούν. Κατά τρίτον, η μεγαλύτερη μερίδα της φοροδιαφυγής εντοπίζεται στους φορολογούμενους που δηλώνουν κάτω από 12.000 ευρώ εισόδημα, δηλαδή σε αυτούς που χαρακτηρίζονται ως κοινωνικά αδύναμοι.

Με βάση τα παραπάνω η κυρίαρχη φορολογητέα ύλη εντοπίζεται σε μισθωτούς και συνταξιούχους, τους οποίους θέλει να επιβαρύνει ο ΣΥΡΙΖΑ με πρόσθετη αύξηση των φορολογικών και ασφαλιστικών εισφορών, την στιγμή που η χώρα είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια στη φορολογική επιβάρυνση εργαζομένων οικογενειών (Ελλάδα 43,4% , έναντι 26,9% του μ.ο. του ΟΟΣΑ) (23). Την ίδια στιγμή η Ελλάδα, σύμφωνα με παγκόσμια έρευνα της KPMG International, έχει τους υψηλότερους εταιρικούς φορολογικούς συντελεστές στην Ευρώπη που την καθιστούν μη ανταγωνιστική. Τα επίπεδα ασφαλιστικών εισφορών είναι ιδιαίτερα υψηλά ενώ ο συντελεστής φορολογίας νομικών προσώπων αυξήθηκε από το 26% στο 29% (24).

Πέραν της φορολογίας αναμένονται επιβαρύνσεις από την επικείμενη ασφαλιστική μεταρρύθμιση που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Όλοι οι επιχειρηματίες-ελεύθεροι επαγγελματίες, με βάση το προσχέδιο νόμου για το ασφαλιστικό που κατέθεσε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, από τις αρχές του 2017 θα αποδίδουν το 26,95% του καθαρού τους εισοδήματος σε ασφαλιστικές εισφορές, με ανώτατο όριο ετησίως το ποσό των 18.954 ευρώ. Σε αυτό το πόσο προστίθεται ο φόρος εισοδήματος από το πρώτο ευρώ 26% και 33%, η προκαταβολή φόρου 100%, η εισφορά αλληλεγγύης από 0,7%-8% και το τέλος επιτηδεύματος 650 ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι η συνολική μέση επιβάρυνση στο καθαρό εισόδημα ξεπερνάει το 70%, ένα ποσοστό που με βάση τα διεθνή δεδομένα είναι ασύγκριτα άδικο βάζοντας σε κίνδυνο το όριο εισοδήματος που απαιτείται για την κάλυψη βασικών αναγκών των ελεύθερων επαγγελματιών. Οι ρυθμίσεις αυτές αναμένεται να πλήξουν αυτούς που δηλώνουν εισόδημα το οποία ξεπερνά ετησίως τις 18.000 ευρώ και αυτούς που τα φορολογικά τους εισοδήματα θα προσδιορίζονται με βάση τις αντικειμενικές δαπάνες διαβίωσης. Από την πρόταση της κυβέρνησης για το ασφαλιστικό θίγονται ελεύθεροι επαγγελματίες, αγρότες και αυτοαπασχολούμενοι γιατροί, μηχανικοί και δικηγόροι, οι οποίοι εκτός από την μείωση συντάξεων καλούνται, να πληρώσουν υψηλότερες ασφαλιστικές εισφορές καθώς αυτές συνδέονται με το εισόδημα. Η προωθούμενη μεταρρύθμιση οδηγεί σε μεγάλες αυξήσεις εισφορών για εκατοντάδες χιλιάδες αγρότες και αυτοαπασχολούμενους. Η πολιτική αυτή αποτελεί μια εκδοχή της λιτότητας άνευ προηγούμενου και δεν έχει καμία σχέση με πολιτικές για την ανάπτυξη. Ως εκ τούτου, όσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν κλείνουν μετακομίζουν μαζικά σε φορολογικά ευνοϊκότερες γειτονικές χώρες των Βαλκανίων και η ανεργία στην Ελλάδα αυξάνεται.

Είναι προφανές ότι η φορολογική και ασφαλιστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να το επιτάσσει μάλιστα κανένα μνημόνιο, επιβαρύνει κυρίως τους μισθωτούς που καταφέρνουν να έχουν εισόδημα πάνω από 30.000 ευρώ και απαλλάσσει ένα μεγάλο μέρος εκείνων που φοροδιαφεύγουν. Το πρόβλημα με την πολιτική αυτή της ακατάσχετης επιβολής φόρων και εισφορών, είναι ότι υπερβαίνει την απαιτούμενη ισορροπία κινδυνεύοντας να οδηγήσει ολόκληρο το κοινωνικό σώμα στην μαζική φτωχοποίηση, αυξάνοντας παράλληλα τα κίνητρα φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής. Όπως έχει επισημάνει άλλωστε ο Keynes, το κράτος έχει στη διάθεσή του ποικίλα εργαλεία για να δημιουργήσει συνθήκες ισορροπίας του οικονομικού κύκλου. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνεται και η φορολογική πολιτική. Η υπερβολική αύξηση των φόρων μειώνει την ζήτηση μέσω της μείωσης των εισοδημάτων. Η ιδιωτική αποταμίευση μειώνεται όπως και η κατανάλωση. Η μείωση της ζήτησης των νοικοκυριών οδηγεί τελικά και στην μείωση των επενδύσεων των επιχειρήσεων, με επιδράσεις συμπίεσης (crowding out) και στην αγορά εργασίας (25). Εντούτοις, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να αποφύγει τους παραπάνω προβληματισμούς αναπτύσσοντας μια θεωρία περί θυμάτων της κρίσης και περί αναλογικής δυνατότητας φορολογικής συνεισφοράς, με αυτή την έννοια η επιθετική προοδευτική φορολόγηση παρουσιάζεται ως η μοναδική δίκαιη και ηθικά δικαιολογημένη μέθοδος αναδιανομής. Στην ουσία όμως πρόκειται περί φορολογικού εξαναγκασμού άνευ προηγουμένου που καθυποτάσσει κυρίως τα μεσαία στρώματα σε μια εισοδηματική αφαίμαξη πέραν των δυνατοτήτων τους. Εμμέσως πλην σαφώς, όσοι πολίτες διαθέτουν, ακόμα εν μέσω κρίσης, την δυνατότητα να ζουν με μια στοιχειώδη ευπρέπεια, υποβάλλονται από το κυβερνών κόμμα στην κατηγορία της φοροκλοπής και της ενοχής απέναντι στο κράτος. Η στοιχειώδης ευημερία συνδέεται έτσι με ένα μεγάλο βαθμό ανηθικότητας. Από την άλλη μεριά κατασκευάζεται μια μεγάλη κρίσιμη μάζα μη εχόντων, πτωχών, μη προνομιούχων, κατώτερων εισοδημάτων, ανέργων με εισοδήματα κατώτερα των 5000-10000 ευρώ, η οποία προβάλλεται ως «ταξικά» εκπροσωπούμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για την περίτεχνη κατασκευή μιας κρίσιμης εκλογικής μάζας του κυβερνώντος κόμματος. Μίας μάζας εξαθλιωμένων πολιτών, η οποία εσκεμμένα αναπαράγεται και διευρύνεται από την πολιτική που ασκεί το κυβερνών κόμμα. Η εκπροσώπηση της κρίσιμης μάζας αυτής γίνεται προσωπικά από τον πρωθυπουργό εν μέσω του ακατάσχετου βερμπαλισμού που στην ουσία πραγμοποιεί την σχέση εκλογικού σώματος και πολιτικής ηγεσίας. Διότι περά από τον ρητορικό βερμπαλισμό της «υπερηφάνειας», οι πραγματικές παροχές προς τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα από την παρούσα κυβέρνηση είναι από ανύπαρκτες έως μηδαμινές.

Ο πολιτικός φετιχισμός της παραμονής στην εξουσία επιτάσσει αφενός την ικανοποίηση των δανειστών και επομένως, την δέσμευση πόρων για την συμφωνηθείσα δημοσιονομική προσαρμογή (σκληρή λιτότητα) και αφετέρου την διατήρηση ενός κρίσιμου εκλογικού σώματος, κυρίως μέσα από έναν ακατάσχετο βερμπαλισμό και βολονταρισμό, με επίκεντρο το σχήμα εχθρού –φίλου, της τεχνητής ενότητας του λαού και με μια λαϊκιστική ρητορεία περί ευοίωνου μέλλοντος. Επομένως, το ταξικό μήνυμα υπέρ των αδυνάτων και του λαού που εκπέμπει ο κ Τσίπρας είναι υποκριτικό και αυτό φαίνεται από την φορολογική του πολιτική, η οποία δεν κάνει τίποτα άλλο από το να παράγει κοινωνική αδικία.

Η τραγικότητα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ο αγώνας για κοινωνική απελευθέρωση των αδύναμων συνδέεται με την κατασκευή μιας νέας δήθεν πρωτοποριακής ολιγαρχίας κατά το λενινιστικό πρότυπο, η οποία στην ουσία συνδέεται με την εξουσία και έχει απολαβές σε προνόμια, θέσεις και εισοδήματα. Για τον σκοπό αυτό, το κόμμα στελεχών διαπνέεται από μια λενινιστική αντίληψη αντιμετώπισης του πολίτη όχι ως υποκείμενο αλλά ως μια ασαφή συλλογικότητα, ενταγμένη στην γενική ανώτερη σκοπιμότητα. Είναι σαφές ότι ο πολιτικός φετιχισμός αυτού του τύπου διαθέτει προφανή αυταρχικά στοιχεία με βάση τα οποία η «ορθή συνείδηση» επιτάσσει την υπακοή σε μια ανώτερη σκοπιμότητα, η οποία δεν είναι άλλη από την παραμονή και την αναπαραγωγή στην εξουσία. Η ορθή συνείδηση μετατρέπεται σε μέσον πίεσης της αναπαραγωγής της κοινωνικής αδικίας και η κριτική αποστασιοποίηση σε ηθική παρεκτροπή. Όλη αυτή η διαδικασία οδηγεί τελικά στην ηθική και πνευματική εξαθλίωση μέσω της φυγής από την πραγματικότητα. Περίεργη φαίνεται αλήθεια η «Αριστερά», η οποία φαντάζεται το μέλλον του κόσμου ως εγκαθίδρυση της γενικευμένης φτώχειας!

Παραπομπές

(1) Marx, K. (1968), “Ökonomisch-philosophische Manuskripte aus dem
Jahre 1844”, in: K. Marx u. F. Engels, Werke, Ergänzungsband, 1. Teil,
Dietz Verlag, Berlin (DDR) pg. 465-588.
(2) στο ίδιο.
(3) Lukács, G. (1973), Der junge Hegel. Über die Beziehungen von
Dialektik und Ökonomie, Band 2. Frankfurt: Suhrkamp, pg. 621- 650.
(4) Ομιλία Αλ. Τσίπρα για τον ένα χρόνο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, Κυριακή, 24
Ιανουαρίου 2016, διαθέσιμη στο:
http://www.naftemporiki.gr/story/1058346/omilia-al-tsipra-gia-ton-ena-xrono-kubernisis-syriza
(5) Αλ. Τσίπρας: Τις κυβερνήσεις τις ανεβάζει ο λαός και όχι τα
παράκεντρα εξουσίας, διαθέσιμο στο:
http://www.avgi.gr/article/6074552/al-tsipras-tis-kuberniseis-tis-anebazei-o-laos-kai-oxi-ta-parakentra-exousias-video-
(6) Ομιλία του πρωθυπουργού Α. Τσίπρα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του
ΣΥΡΙΖΑ, διαθέσιμη στο: http://www.primeminister.gov.gr/2015/02/17/13349
(7) Λύγισε ο Αλέξης Τσίπρας – Σχεδόν δάκρυσε στο τέλος της ομιλίας του,
διαθέσιμο στο:
http://www.iefimerida.gr/news/190672/lygise-o-alexis-tsipras-shedon-dakryse-sto-telos-tis-omilias-toy-eikones-vinteo#ixzz410WBqvWz
(8) Lantier, A. (2015), Pseudolinke decken Syrizas Verrat, διαθέσιμο
στο: https://www.wsws.org/de/articles/2015/07/25/pers-j25.html
(9) Stefan, K. (2015), Syrizas politische Schizophrenie, διαθέσιμο στο:
http://www.sueddeutsche.de/politik/griechenland-syrizas-politische-schizophrenie-1.2568606
(10) Τσίπρας, Αλ.: Πρέπει να βρούμε λύσεις κυρίως για τους πιο αδύναμους
κι αυτή είναι μια βασική φιλοσοφία στην οποία πρέπει να συμφωνήσουμε
όλοι, διαθέσιμο στο:
http://www.forin.gr/articles/article/16749/tsipras-prepei-na-broume-luseis-kuriws-gia-tous-pio-adunamous-ki-auth-einai-mia-basikh-filosofia-sthn-opoia-prepei-na-sumfwnhsoume-oloi
(11) Τσίπρας, Αλ.: Δεν πρόκειται να συναινέσω σε παράταση του Μνημονίου,
διαθέσιμο στο:
http://www.protothema.gr/politics/article/449737/deite-live-tin-omilia-tsipra-gia-tis-programmatikes-diloseis-sti-vouli/
(12) Όλα όσα είπε ο Τσίπρας: Τι θα γίνει με φορολογία, ΕΝΦΙΑ, δάνεια,
ασφαλιστικό και τράπεζες, διαθέσιμο στο:
http://www.koolnews.gr/politiki/566297-ola-osa-eipe-o-tsipras-ti-tha-ginei-me-enfia-daneia-asfalistiko-kai-trapezes/
(13) Λαδά Ι. (2015), Χιλιάδες οι επιχειρήσεις που εγκαταλείπουν την
Ελλάδα, διαθέσιμο στο:
http://www.thinkover.gr/2015/11/05/xiliades-oi-epixeiriseis/
(14) Οι αλλαγές που φέρνει στη φορολογία το τρίτο μνημόνιο, διαθέσιμο
στο:
http://www.fortunegreece.com/article/i-allages-pou-ferni-sti-forologia-to-trito-mnimonio/
(15) Engels, F. & Marx, K. H. (2008), Manifest der
Kommunistischen Partei, Amsterdam, Lausanne, Melbourne, Milan, New York,
São Paulo: Meta Libri, pg. 59.
(16) Corneo, G. (2010), Welche Steuerpolitik gehört zum
„sozialdemokratischen Modell“?, Friedrich Ebert Stiftung, διαθέσιμο στο:
http://library.fes.de/pdf-files/wiso/07134.pdf
(17) Lachmann, R. (2002), Capitalists in spite of themselves. Elite
Conflict and Economic Transitions in Early Modern Europe, Oxford: Oxford
University Press, pg.75
(18) Wemsman, R. (2005), Verhaltenslenkung in einem rationalen Steuersystem, Mohr-Siebeck, pg. 436.
(19) Piketty, T. (2013), Le Capital au XXIe Siècle, Paris: Edition du Seuil.
(20) Rosanvallon, P. (2011), La Société des Egaux, Paris: Edition du Seuil.
(21) Plecnik, J. (2013), “The New Flat Tax: A Modest Proposal For a
Constitutionally Apportioned Wealth Tax”, Hastings Constitutional Law
Quarterly 31 (3): 483-510.
(22) Λάσκαρη, Έ. (2016), Ποιους «καίει» η νέα φορολογική κλίμακα,
διαθέσιμο στο:
http://www.euro2day.gr/news/economy/article/1395935/poioys-kaiei-h-nea-forologikh-klimaka.html
(23) Μαρκάζος, Κ. (2016), Η φορολόγηση της εκδίκησης, διαθέσιμο στο:
http://www.euro2day.gr/specials/opinions/article/1400029/markazos-h-forologhsh-ths-ekdikhshs.html
(24) Λαδά Ι. (2015), Χιλιάδες οι επιχειρήσεις που εγκαταλείπουν την
Ελλάδα, διαθέσιμο στο:
http://www.thinkover.gr/2015/11/05/xiliades-oi-epixeiriseis/
(25) Keynes, M. (1964), The General Theory of Employment, Interest, and Money, New York: Harcourt, Brace & World.

http://www.24grammata.com/?p=51964

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO10 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός11 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις11 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή