Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

ΟΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΟΥΣ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ ΑΝΑΙΡΩΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Ο ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΤΕ ΓΚΟΛ

Δημοσιεύτηκε στις

Π. Ήφαιστος

Ντε Γκολ«Η Ευρώπη δεν μπορεί να οικοδομηθεί] από μερικούς αρεοπαγίτες
τεχνοκράτες, απάτριδες και ανεύθυνους (1965)».

«Μήπως [η διαδικασία υπερεθνικής ολοκλήρωσης] επεδίωκε – που θα ήταν κιόλας
πολύ – να εναρμονίσει με πρακτικά συμφέροντα των έξι κρατών, να ενισχύσει
την οικονομική τους αλληλεγγύη απέναντι στο εξωτερικό και αν ήταν δυνατό,
να επιτύχει την κοινή δράση στον διεθνή τομέα; Ή μήπως προορισμός του ήταν
να πραγματοποιήσει την ολοκληρωτική συγχώνευση των οικονομιών τους και της
πολιτικής τους για να εξαφανισθούν, σε μια μοναδική ολότητα που θα είχε την
κυβέρνησή της, το κοινοβούλιό της, τους νόμους της και που θα διοικούσε σε
όλους τους τομείς τους υπηκόους της, υπηκόους Γαλλικής, Ιταλικής,
Ολλανδικής, Βελγικής, ή Λουξεμβουργιανής προέλευσης, που θα γίνονταν
συμπολίτες στους κόλπους της τεχνητής πατρίδας που θάχε γεννήσει το μυαλό
των τεχνοκρατών; 

Είναι αυτονόητο πως, επειδή δεν μου αρέσουν οι χίμαιρες,
είχα ταχθεί με την πρώτη έννοια. Αλλά η δεύτερη συνοδευόταν απ’ όλες τις
ελπίδες και όλες τις αυταπάτες των οπαδών της υπερεθνικής σχολής». «[με την
πείρα που αποκτήθηκε από την ίδρυση της ΕΟΚ] εξακριβώθηκε πως, για να
προχωρήσουμε στην ένωση της Ευρώπης, τα κράτη ήταν τα μόνα αξιόλογα
στοιχεία, και πως όταν κινδύνευε το εθνικό συμφέρον, τίποτα και κανείς δεν
μπορούσε να τα εκβιάσει, και μόνο ο δρόμος της συνεργασίας [στο πλαίσιο
ομόφωνων αποφάσεων] ήταν σε θέση να οδηγήσει κάπου (…) Σε ποια βάθη
αυταπάτης έπρεπε, αλήθεια, να φτάσει κανείς για να πιστέψει πως τα Ευρωπαϊκά
έθνη, που σφυρηλατήθηκαν επί αιώνες με τεράστιες προσπάθειες και οδύνες,
καθένα με την ιστορία του, την γεωγραφική του θέση, την γλώσσα του, τις
παραδόσεις του, τους θεσμούς του, θα μπορούσαν με την θέλησή τους να πάψουν
να είναι οι εαυτοί τους, και θα δέχονταν να σχηματίσουν ένα και μόνο
κράτος. Σε ποιες συνοπτικές σκέψεις ανταποκρίνονταν η σύγκριση που έκαναν
συχνά αφελείς άνθρωποι, ανάμεσα σ’ εκείνο που έπρεπε να κάνει η Ευρώπη και
σε όσα έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες (1965)».

Ο ντε Γκολ επιβάλλοντας ένα πολιτικό και διακρατικό ορθολογισμό συμβατό με
την διαφοροποιημένη εθνοκρατοκεντρική φύση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης
προσδιόρισε βασικά τα πολιτικά και θεσμικά χρώματα του εγχειρήματος. Τα
χρώματα αυτά, για να συντομεύουμε, ξεθώριασαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες
όταν έγινε το τεράστιο άλμα στο κενό της ΟΝΕ που μας οδήγησε στο αβέβαιο
σήμερα.

Απόσπασμα παραθεμάτων περί ντε Γκολ από το βιβλίο Π. Ήφαιστος, Διπλωματία
και στρατηγική των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, Γαλλία, Γερμανία, Μεγάλη
Βρετανία. Κεφάλαιο 3 με τίτλο “ΓΑΛΛΙΑ: ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ, ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ
ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ” https://www.facebook.com/diplwmatia.ifestos 

Ο Ντε Γκωλ, ασκώντας κριτική στις θέσεις και αναλύσεις μερικών Γάλλων
διανοουμένων και πολιτικών ηγετών, στηλίτευε την τάση εξάρτησης και
υποταγής σε συμφέροντα και κριτήρια εκτός Γαλλίας. Όπως το έθετε, η
νοοτροπία και οι διεθνιστικές ιδεολογίες των «ξενόδουλων κύκλων» της
Γαλλίας διάβρωσαν τη χώρα σε τέτοιο βαθμό, ούτως ώστε «για τα ιθύνοντα
στελέχη κάθε πολιτικού κόμματος, το σβήσιμο της χώρας μας έγινε δόγμα
καθιερωμένο και αδιαμφισβήτητο». Από αυτή την άποψη απορρέει ίσως και η
γκολική θέση για το θέμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αντιπαρατιθέμενος στην
κομουνιστική πλευρά, υποστήριζε ότι,
«όλοι οι παλαιότεροι σχηματισμοί υποστήριζαν την “υπερεθνικότητα”, δηλαδή
την υποταγή της Γαλλίας σ’ ένα νόμο που δεν θα ήταν δικός της. Έπρεπε να
προχωρήσουμε σε μια Ευρώπη όπου οι τεχνοκράτες θα αποτελούσαν την
εκτελεστική εξουσία κι’ οι κοινοβουλευτικοί θα ανελάμβαναν την νομοθετική.
Η μεγάλη πλειοψηφία των πρώτων και των δεύτερων θα αποτελείτο από ξένους,
που θα είχαν έτσι το δικαίωμα να ρυθμίζουν την τύχη του Γαλλικού λαού. Σ’
αυτή την ιδέα οφειλόταν το πάθος για την Ατλαντική οργάνωση, που θα ανέθετε
την ασφάλεια, δηλαδή την πολιτική, της χώρας μας στην διάθεση μιας άλλης.
Σ’ αυτή οφειλόταν η προθυμία υπαγωγής των πράξεων των δημοσίων εξουσιών μας
στην διάθεση των διεθνών ιδρυμάτων, όπου, με το πρόσχημα των συλλογικών
συζητήσεων, θα εκδηλωνόταν, σ’ όλους τους τομείς – τον πολιτικό, τον
στρατιωτικό, τον οικονομικό, τον τεχνικό, τον νομισματικό – η ανώτατη
εξουσία του προστάτη, κι’ όπου οι αντιπρόσωποί μας θα περιορίζονταν να
“συνηγορούν υπέρ της Γαλλίας”. Σ’ αυτή οφειλόταν, τέλος, ο αδιάκοπος
ερεθισμός που προκαλούσε στους ξενόφιλους κύκλους, η δράση που θα ασκούσα
στο όνομα ενός ανεξάρτητου έθνους. Όμως, από την άλλη μεριά, δεν μούλειψαν
κι’ οι βοήθειες. Συναισθηματικά, είχα την υποστήριξη του λαού μας, που,
χωρίς καθόλου οίηση, επέμενε να διατηρήσει την προσωπικότητά του, ιδίως
αφού λίγο έλειψε να την χάσει, κι’ αφού διαπίστωνε πως, παντού, οι άλλοι
επιβεβαίωναν ζωηρά τη δική τους, στον τομέα της εθνικής κυριαρχίας, της
γλώσσας, της καλλιέργειας, της παραγωγής, ακόμα και του αθλητισμού. Κάθε
φορά που εκφραζόμουν δημόσια για το θέμα αυτό, ένοιωθα τις καρδιές να
χτυπούν πιο γρήγορα. … Για να οικοδομήσεις κάτι που θα κρατήσει επιβάλλεται
να έχει ως θεμέλιο τις πραγματικότητες. Ε λοιπόν, αυτές οι πραγματικότητες
[στην Ευρώπη] είναι εθνικές … [Η Ευρώπη δεν μπορεί να οικοδομηθεί] από
μερικούς αρεοπαγίτες τεχνοκράτες, απάτριδες και ανεύθυνους (1965)».
Ο Ντε Γκολ για πολλούς και αλληλένδετους λόγους αμφισβητούσε το «όραμα» της
υπερεθνικής Ευρώπης. Κυρίως, αμφισβητούσε τη θεσμική αφετηρία όπως αυτή
δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1950, τους στόχους ως προς το τελικό στάδιο
της διαδικασίας ολοκλήρωσης και τον ορθολογισμό των θεμελιωδών επιδιώξεων:
«Μήπως [η διαδικασία υπερεθνικής ολοκλήρωσης] επεδίωκε – που θα ήταν κιόλας
πολύ – να εναρμονίσει με πρακτικά συμφέροντα των έξι κρατών, να ενισχύσει
την οικονομική τους αλληλεγγύη απέναντι στο εξωτερικό και αν ήταν δυνατό,
να επιτύχει την κοινή δράση στον διεθνή τομέα; Ή μήπως προορισμός του ήταν
να πραγματοποιήσει την ολοκληρωτική συγχώνευση των οικονομιών τους και της
πολιτικής τους για να εξαφανισθούν, σε μια μοναδική ολότητα που θα είχε την
κυβέρνησή της, το κοινοβούλιό της, τους νόμους της και που θα διοικούσε σε
όλους τους τομείς τους υπηκόους της, υπηκόους Γαλλικής, Ιταλικής,
Ολλανδικής, Βελγικής, ή Λουξεμβουργιανής προέλευσης, που θα γίνονταν
συμπολίτες στους κόλπους της τεχνητής πατρίδας που θάχε γεννήσει το μυαλό
των τεχνοκρατών; Είναι αυτονόητο πως, επειδή δεν μου αρέσουν οι χίμαιρες,
είχα ταχθεί με την πρώτη έννοια. Αλλά η δεύτερη συνοδευόταν απ’ όλες τις
ελπίδες και όλες τις αυταπάτες των οπαδών της υπερεθνικής σχολής». «[με την
πείρα που αποκτήθηκε από την ίδρυση της ΕΟΚ] εξακριβώθηκε πως, για να
προχωρήσουμε στην ένωση της Ευρώπης, τα κράτη ήταν τα μόνα αξιόλογα
στοιχεία, και πως όταν κινδύνευε το εθνικό συμφέρον, τίποτα και κανείς δεν
μπορούσε να τα εκβιάσει, και μόνο ο δρόμος της συνεργασίας [στο πλαίσιο
ομόφωνων αποφάσεων] ήταν σε θέση να οδηγήσει κάπου (…) Σε ποια βάθη
αυταπάτης έπρεπε, αλήθεια, να φτάσει κανείς για να πιστέψει πως τα
Ευρωπαϊκά έθνη, που σφυρηλατήθηκαν επί αιώνες με τεράστιες προσπάθειες και
οδύνες, καθένα με την ιστορία του, την γεωγραφική του θέση, την γλώσσα του,
τις παραδόσεις του, τους θεσμούς του, θα μπορούσαν με την θέλησή τους να
πάψουν να είναι οι εαυτοί τους, και θα δέχονταν να σχηματίσουν ένα και μόνο
κράτος. Σε ποιες συνοπτικές σκέψεις ανταποκρίνονταν η σύγκριση που έκαναν
συχνά αφελείς άνθρωποι, ανάμεσα σ’ εκείνο που έπρεπε να κάνει η Ευρώπη και
σε όσα έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες (1965)»

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΝ ΓΙΑ ΑΥΤΟ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ Ε.Ε. ΤΑ ΞΕΝΑ ΜΜΕ: ΑΝΑΓΚΗ ΚΟΙΝΗΣ
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΛΥΣΗΣ

Εν μέσω καταιγιστικών εξελίξεων τις τελευταίες ημέρες γύρω από την μεγάλη
κρίση του Προσφυγικού, η Ελλάδα βρίσκεται στον μεγεθυντικό φακό των διεθνών
ΜΜΕ, τα οποία επικρίνουν έντονα τον “στρουθοκαμηλισμό” από μερίδα
ευρωπαϊκών κρατών, ο οποίος θα μπορούσε να αποβεί μοιραίος για το σύνολο
της Ευρώπης. Με θετικές αναφορές για τη χώρα, κρούουν τον κώδωνα του
κινδύνου για ένα αυτο-καταστροφικό ντόμινο επιπτώσεων που μπορεί να
προκαλέσουν στην ΕΕ οι μονομερείς ενέργειες κρατών-μελών της και η έλλειψη
κοινής ευρωπαϊκής στάσης στην αντιμετώπιση του διεθνούς ζητήματος του
Προσφυγικού, κρούουν τα ΜΜΕ ανά την υφήλιο. Στα σημερινά ρεπορτάζ και την
αρθρογραφία τους, διεθνή πρακτορεία, και ΜΜΕ των ΗΠΑ, της Γερμανίας, της
Βρετανίας, της Γαλλίας, παραπέμπουν σε προειδοποιητικές δηλώσεις Ευρωπαίων
αξιωματούχων για το ζοφερό μέλλον με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπο το
ευρωπαϊκό οικοδόμημα, εάν δεν εφαρμοστούν άμεσα συλλογικές αποφάσεις.
Επιπλέον, με τα ρεπορτάζ και την αρθρογραφία αναλυτών και πανεπιστημιακών,
επικρίνονται έντονα οι πρωτοβουλίες μικρών ομάδων κρατών και υπογραμμίζεται
το μήνυμα ότι δεν μπορεί τέτοιες κινήσεις να υποκαταστήσουν την αναζήτηση
κοινής λύσης. ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΜΜΕ Στην ανάγκη να υπάρξει κοινή στήριξη της
Ελλάδας από τους Ευρωπαίους εταίρους, όπως ζήτησε και ο διευθυντής της
Καγκελαρίας Peter Altmaier, επικεντρώνουν τα γερμανικά ΜΜΕ. -“Ο Altmaier
θέλει ευρωπαϊκή υποστήριξη για την Ελλάδα», είναι τίτλος στη Welt (Altmaier
will europäische Unterstützung für Griechenland), όπου αναφέρεται στο
αίτημα του για κοινή στήριξη της Ελλάδας από μέρους των Ευρωπαίων εταίρων.
«Αυτή τη στιγμή δεν έχει κανένα νόημα το να βρισκόμαστε σε ανοικτή
διαμάχη», δήλωσε στο ARD αναφερόμενος στο ζήτημα που έχει ανακύψει από τη
συνεννόηση της Αυστρίας με τα βαλκανικά κράτη για το κλείσιμο των συνόρων.
Το σημαντικό είναι να δημιουργηθούν το ταχύτερο δυνατόν καταλύματα για τους
πρόσφυγες στα ελληνο-σκοπιανά σύνορα. Αν η ελληνική πλευρά χρειάζεται
βοήθεια, θα πρέπει να γίνει επ’ αυτού συζήτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τόνισε
ο Altmaier. -Ομοίως, το περιοδικό Stern αναφέρεται στις δηλώσεις του
επικεφαλής της γερμανικής Καγκελαρίας με τις οποίες ζήτησε κατηγορηματικά
οι Ευρωπαίοι εταίροι να υποστηρίξουν από κοινού την Ελλάδα στην προσφυγική
κρίση [Altmaier will europäische Unterstützung für Griechenland] -Η
Suddeutche Zeitung επίσης αναφέρεται στην έκκληση του P. Altmaier για τη
στήριξη των ευρωπαίων εταίρων προς την Ελλάδα στο θέμα της προσφυγικής
κρίσης και τη δήλωση του ότι προέχει να δημιουργηθούν το ταχύτερο δυνατό
καταλύμματα για τους πρόσφυγες στα σύνορα Ελλάδας-ΠΓΔΜ. [Altmaier will
europäische Unterstützung für Griechenland] -“Να μην αφήσουμε την Ελλάδα να
βουλιάξει στην προσφυγική κρίση. Το SPD προειδοποιεί τα κράτη της ΕΕ για
τις δραματικές συνέπειες της προσφυγικής κρίσης με το να την φορτωθεί μόνο
η Ελλάδα”, αναφέρει το Focus. Παραπέμπει σε χθεσινή δήλωση του επικεφαλής
της ΚΟ του SPD Thomas Oppermann πως αν 11 εκατ. Έλληνες εκπροσωπώντας 500
εκατ. Ευρωπαίους ήθελαν να λύσουν την κρίση, «αυτό είναι μια μετάθεση στους
ασθενέστερους». Επιπλέον, σημειώνει τη δήλωση του επικεφαλής του κόμματος
Sigmar Gabriel ότι θα πρέπει να αποφευχθεί ένα «βούλιαγμα» της Ελλάδας. Ο
ίδιος επισήμανε ότι από τα 28 κράτη τα 23 δεν υποδέχονται ούτε έναν
πρόσφυγα. “Η κατασκευή συρματοπλεγμάτων φέρνει μόνο μια μικρή αποφόρτιση
στην Ευρώπη, καθώς οι πρόσφυγες θα αναζητήσουν άλλο δρόμο. Η κατάσταση της
ΕΕ είναι αυτή τη στιγμή «για φωνές», όπως διαπίστωσε ο Gabriel. «Από τα 28
κράτη τα 23 δεν υποδέχονται ούτε έναν πρόσφυγα». Μεταξύ αυτών βρίσκονται
επίσης και πολλές χώρες της ΕΕ με σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Αλλά η ΕΕ
μέσα από τις κρίσεις γίνεται ακόμα πιο δυνατή. Το κλείσιμο των συνόρων δεν
αποτελεί λύση: «Το σχέδιο Β είναι χάλια, επειδή δεν λειτουργεί», όπως
θεωρεί ο Gabriel”. [Griechenland in Flüchtlingskrise nicht absaufen
lassen]. -«Απελπισία στην Ελλάδα» (Verzweiflung in Griechenland), είναι ο
τίτλος του πρωτοσέλιδου κεντρικού άρθρου της Welt. Αναφέρει ότι η Ελλάδα
στενάζει υπό το βάρος της ροής προσφύγων και περιγράφει την κατάσταση που
διαμορφώνεται: “Χιλιάδες πρόσφυγες εγκλωβίζονται στην Ελλάδα, από τη στιγμή
που τα Σκόπια έκλεισαν τα σύνορά τους. Την προηγούμενη εβδομάδα οι
διακινητές έφεραν στα ελληνοκά νησιά περί τους 12.000 πρόσφυγες. Και η
κατάσταση κλιμακώνεται. Εκατοντάδες πρόσφυγες έφυγαν από τα κέντρα φιλοξενίας
και ξεκίνησαν περπατώντας προς τα ελληνο-σκοπιανά σύνορα. Οι διακινητές
υπόσχονται νέες διαδρομές μέσω της Αλβανίας ή θέσεις σε κοντέινερ για την
Ιταλία, και ζητούν 2.500-3.000 Ευρώ για τις υπηρεσίες τους. Στο μεταξύ, o
Αντικαγκελάριος και επικεφαλής του SPD Sigmar Gabriel τόνισε ότι δεν θα
πρέπει να αφεθεί η Ελλάδα να «πλημμυρίσει» από τους πρόσφυγες. Ο επικεφαλής
της ΚΟ των Σοσιαλδημοκρατών, Thomas Oppermann, επεσήμανε ότι αν 11 εκ.
Έλληνες θα πρέπει να επιλύσουν την κρίση εκπροσωπώντας 500 εκ. Ευρωπαίων,
τότε πρόκειται για «μετάθεση της ευθύνης προς τον πιο αδύναμο». -Σε άρθρο
γνώμης στη Welt [Michael Stürmer] υπογραμμίζεται ότι «η συνάντηση των
βαλκανικών χωρών χωρίς την παρουσία της Ελλάδας ήταν ένα πολύ σοβαρό λάθος»
(Balkantreffen ohne Griechen war ein schwerer Fehler), καθώς κανείς δεν
είναι σε θέση να λύσει την προσφυγική κρίση χωρίς τη βοήθεια της Αθήνας.
Μεταξύ άλλων τονίζει ότι οι καταυλισμοί προσφύγων επί ελληνικού εδάφους
είναι κορεσμένοι, η κατάσταση που διαμορφώνεται στην Ελλάδα δεν μπορεί να
διαρκέσει πάνω από μερικές εβδομάδες και πως τότε οι πρόσφυγες θα δράσουν
με το θάρρος που θα τους δώσει η δύναμη της απόγνωσης και δεν θα μπορεί να
βοηθήσει καμία παρηγοριά. – «Αυτό που μηχανεύτηκαν οι χώρες των Βαλκανίων
με την Αυστρία επιτρέπει στο ευρωπαϊκό λεξιλόγιο να ακολουθήσει την
πολιτική μιζέρια – τα κράτη της ΕΕ αποφάσισαν φυσικά να κατανείμουν 160000
πρόσφυγες από την Ελλάδα στις χώρες της ΕΕ, αλλά δεν τήρησαν τίποτα απ’ όλα
αυτά”, αναφέρεται στο Focus [‘Münchner Merkur’ zur Flüchtlingskrise/Griechenland].
Σημειώνεται, επίσης, ότι “αν τα ευρωπαϊκά κράτη θελήσουν να διασώσουν ένα
υπόλοιπο ακόμα από το πνεύμα στο οποίο οφείλεται η ευημερία, η ελευθερία
όπως και ο σεβασμός σε όλον τον κόσμο, θα πρέπει να πετάξουν την αρχή του
Αγ. Φλόριαν και σε ένα δραματικό κατόρθωμα συλλογικής συνεργασίας να θέλουν
υπό τον έλεγχό τους άμεσα τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ στη Μεσόγειο – από την
Ισπανία μέχρι την Ελλάδα». – Η “Der Standard” στον ιστότοπο της αναφέρεται
στην “έκπληξη” του Αυστριακού Προέδρου για τη μη συμμετοχή της Ελλάδας στη
διάσκεψη της Αυστρίας με τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων στη Βιέννη.
[Fischer “überrascht” von Nichtteilnahme Griechenlands]. -“Ήδη στο ναδίρ;”
είναι το ερώτημα που θέτει η FAZ [Schon am Tiefpunkt?, του Klaus-Dieter
Frankenberger]: “Μπορεί κανείς να αντιληφθεί την οργή της Ελλάδας, ακόμη κι
αν είναι γεγονός ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις κατά το παρελθόν δεν
κατέβαλαν και μεγάλη προσπάθεια να προστατεύσουν τα εξωτερικά σύνορα της
Ε.Ε. Πάντως, η άποψη της Βιέννης ότι θέλει να θέσει σε λειτουργία μία
«αλυσιδωτή αντίδραση της λογικής» φαίνεται στο τελευταίο κομμάτι της
αλυσίδας ως κακός ευφημισμός και εγωιστική “εξυπνάδα”, καθώς σημαίνει
πρακτικά ότι η Ελλάδα θα πρέπει να μετατραπεί σε μεγάλο καταυλισμό
προσφύγων στην ΕΕ. Η αναζήτηση λύσεων μεταξύ μικρών ομάδων κρατών δεν
μπορεί να υποκαταστήσει την αναζήτηση κοινής λύσης για την αντιμετώπιση της
κρίσης. Ναι, πρέπει να υπάρξουν αποτελέσματα, και μάλιστα το γρηγορότερο
δυνατό”. -Επιπλέον, η FAZ φιλοξενεί ρεπορτάζ του Michael Martens με τον
τίτλο “Ιατρός”, το οποίο αναφέρεται στον αναπληρωτή υπουργό Μεταναστευτικής
Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα και τις επανειλημμένες επισημάνσεις του ότι είναι
παράνομη η απώθηση των σκαφών των προσφύγων ή το να εγκαταλείπονται οι
πρόσφυγες που βρίσκονται σε ανάγκη στη θάλασσα. Υπενθυμίζει ότι ο κ.
Μουζάλας προέτρεψε συγκεκριμένους Ευρωπαίους πολιτικούς που ισχυρίζονται
ότι οι Έλληνες θα πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο κι ότι τότε θα
μπορούσαν να “σφράγιζαν” τα θαλάσσια σύνορά τους, πως: “Όποιος θέλει κάτι
τέτοιο, να το πει”. -Η αυστριακή εφημερίδα “die Presse” γράφει ότι η Ελλάδα
χρειάζεται πίεση και στήριξη: Αναφέρει ότι χωρίς πίεση η Ελλάδα δε θα κάνει
ειλικρινείς προσπάθειες για φύλαξη των συνόρων, γι’ αυτό πρέπει να δοθεί το
μήνυμα ότι η ελεύθερη διέλευση δε θα γίνεται ανεκτή. Από την άλλη, επειδή
το μήνυμα μπορεί να αργήσει να φτάσει και η συμφωνία με την Τουρκία μπορεί
να μην αποδώσει γρήγορα αποτελέσματα, η Ελλάδα πρέπει να βοηθηθεί, να μη
αφεθεί μόνη -να επισκεφθεί ο αυστριακός Υπεξ Kurz την Αθήνα και να
προσφέρει συγκεκριμένη βοήθεια. ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΜΜΕ -Στην “Les Echos” (Renaud
Honore) φιλοξενείται ρεπορτάζ για τη χθεσινή συνάντηση των ΥΠΕΣ της ΕΕ,
κατά την οποία ήταν εμφανής η δυσαρέσκεια ορισμένων εξ αυτών με άλλους
ομολόγους τους. Αναφέρει ότι η μεγαλύτερη όμως κρίση ήταν μεταξύ Ελλάδας
και Αυστρίας και πως ενώ Αυστρία και Σλοβακία κατηγορούν την Ελλάδα ότι δεν
μπορεί να ελέγξει την ροή των προσφύγων, όπως επισημάνθηκε και από τον
Cazeneuve, η καταγραφή των μεταναστών έχει προχωρήσει σημαντικά φθάνοντας
το 60% από 0%. Εντωμεταξύ, η Γερμανία απηύθυνε τελεσίγραφο στην Τουρκία να
μειώσει σημαντικά τη ροή των μεταναστών που φθάνουν σήμερα του 20.000 την
εβδομάδα και να δείξει «καλή θέληση». [L’Europe désunie lance le compte à
rebours pour la survie de Schengen]. -Στο κύριο άρθρο της η “Le Figaro”
τονίζει ότι η πίεση που δημιουργείται στην Ελλάδα ενέχει τον κίνδυνο
κατάρρευσης των ασθενέστερων χωρών της ΕΕ. Αναφέρει ότι ο Ούγγρος
πρωθυπουργός Viktor Orban ετοιμάζεται να ανοίξει ένα νέο πολιτικό μέτωπο
προτείνοντας δημοψήφισμα σχετικά με την κατανομή των προσφύγων, για να
σημειώσει πως “ωστόσο, είναι λάθος να πιστεύουμε ότι οι Βρυξέλλες δεν έχουν
εντολή να επιβάλλουν την επιλογή τους στους πολίτες”. “Η νομιμοποίηση της
ΕΕ”, υπογραμμίζει η εφημερίδα, “εξαρτάται από την επιτυχία της” και
διερωτάται: “Οι ισχυροί της ΕΕ, Holland και Merkel, γνωρίζουν άραγε ότι
διακυβεύεται η επιβίωση της;”. – Ο Monde παραθέτει αναλυτικό ρεπορτάζ για
τη συνάντηση των ΥΠΕΣ της ΕΕ, χαρακτηρίζοντας τη ως “άλλη μια απόδειξη της
ανικανότητάς της να υπερβεί την προσφυγική κρίση”. Αναφέρεται στην έντονη
κριτική Μουζάλα προς την Αυστρία και πως “Cazeneuve και de Maizière
υπερασπίστηκαν την Αθήνα, αναφέροντας ότι έκανε πολλές προσπάθειες (με
παράδειγμα τα 4 λειτουργικά πλέον hot spot) και ότι χρήζει βοήθειας”.
Αναλυτικά αναφέρει: “Αλληλοκατηγορίες, αποκλίσεις ανάμεσα ακόμα καις ε
φιλικές χώρες όπως Γαλλία-Βέλγιο (το Βέλγιο κλείνει τα σύνορα με την
Γαλλία, λόγω της “ζούγκλας” του Calais), Γερμανίας-Αυστρίας (μετά την
εισαγωγή ποσόστωσης από την Αυστρία). Πλήρης απουσία αλληλεγγύης ενός
μέρους των χωρών (Αυστρία-Ανατολικές χώρες) προς μια Ελλάδα που
μετατρέπεται με μεγάλη ταχύτητα σε «παγίδα προσφύγων». Η Αθήνα μάλιστα
ανακάλεσε τον πρέσβη της από την Αυστρία. Οι υπουργοί βέβαια επανέλαβαν την
θέλησή τους να βρεθεί κοινή λύση και να συνεχίσουν προς την επίτευξη του
σχεδίου της μετεγκατάστασης, την προσπάθεια μέσω των hot spot κτλ, αλλά οι
βαλκανικές και κεντροευρωπαϊκές χώρες, με την Αυστρία πρώτη, δεν
μετακινήθηκαν από την απόφασή της να περιορίσουν απαγορευτικά την υποδοχή
προσφύγων. Έστω και καταδικάζοντας πολύ άμεσα πια την Schengen.»Υπάρχει
κίνδυνος το σύστημα να καταρρεύσει εντελώς», προειδοποίησε ο Αβραμόπουλος.
Ο Μουζάλας ήταν σκληρός. Κατηγόρησε επί μακρόν την Αυστρία, για την
σύγκληση εν απουσία της Ελλάδας, της συνόδου της Τετάρτης για το κλείσιμο
των συνόρων. «Καταδίκασε μια διαδικασία εχθρική» επιβεβαιώνουν διπλωμάτες.
Οι ανατολικές και βαλκανικές χώρες καταδίκασαν με τη σειρά τους την Ελλάδα,
ότι δεν έκανε αυτό που έπρεπε για να σταματήσει τους πρόσφυγες. Cazeneuve
και de Maizière αντίθετα υπερασπίστηκαν την Αθήνα, αναφέροντας ότι έκανε
πολλές προσπάθειες (με παράδειγμα τα 4 λειτουργικά πλέον hot spot) και ότι
χρήζει βοήθειας. Κάποιοι μάλιστα αμφισβήτησαν ακόμα και τα στοιχεία της Frontex
και έκριναν ότι στην Ελλάδα φτάνουν περισσότεροι μετανάστες παρά πρόσφυγες.
Το επίπεδο των επιχειρημάτων έχει πέσει, αναφέρουν διπλωμάτες. Η θέληση για
κοινές λύσεις δεν είναι μεγάλη, η πίεση της κοινής γνώμης των κρατών είναι
έντονη, συμπλήρωσε η Σουηδή υπουργός Sommaruga. Πραγματικά, από τις αρχές
της χρονιάς όλο και περισσότερες κυβερνήσεις απέχουν από τις κοινές λύσεις
των Βρυξελλών. Η μόνη πρόταση της επιτροπής τον Δεκέμβριο ήταν η δημιουργία
της ευρωπαϊκής ακτοφυλακής-συνοριοφυλακής, πρόταση που την επικροτούν όλοι,
διαπιστώνουν ότι προχωράει γρήγορα και αναμένουν την έγκριση του
κοινοβουλίου πριν το καλοκαίρι. Η Merkel είναι πλέον η μόνη στην Ευρώπη-με
την Επιτροπή- που στηρίζει την υποδοχή των προσφύγων, αλλά είναι τόσο
απομονωμένη ώστε δεν κατάφερε να αποτρέψει ούτε τις πρωτοβουλίες της
φιλικής της Αυστρίας. Παράλληλα η συμφωνία με την Τουρκία για μείωση των
ροών παραμένει νεκρό γράμμα. Η πρωτοβουλία του NATO θα μπορούσε να
βοηθήσει. «Θα πρέπει να σταλεί ένα πολύ ισχυρό μήνυμα, πχ να σταλεί ένα πλοίο
γεμάτο πρόσφυγες από την Ελλάδα στην Τουρκία», αναφέρει διπλωμάτης. Εν
αναμονή οι Βρυξέλλες αφήνουν να εκκρεμεί και μία πρόταση ανθρωπιστικής
βοήθειας προς την Ελλάδα. Δεν το έχουμε δει ακόμα. Στο έδαφος η κατάσταση
είναι ακόμα επείγουσα καθώς όλο και περισσότεροι πρόσφυγες εγκλωβίζονται
στην Ελλάδα. («Crise des migrants : L’ Europe au bord de la panique») ΤΑ
ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΜΜΕ – Στο κύριο άρθρο του ο Guardian επισημαίνει ότι η ΕΕ είναι
μία πλούσια λέσχη με 500 εκατομμύρια κατοίκους και οφείλει να μπορεί να
διαχειριστεί την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων απελπισμένων. Υπογραμμίζει ότι
“αυτό θα συμβεί μόνο συλλογικά και μετά από στενές και ψύχραιμες
διαβουλεύσεις – και όχι με πανικόβλητες και μεμονωμένες ενέργειες που απλά
επιδεινώνουν το πρόβλημα”. Επισημαίνει επίσης ότι ορθολογικές λύσεις έχουν
προταθεί προ πολλού και περιλαμβάνουν την επανεγκατάσταση προσφύγων ανά την
Ευρώπη, την ενίσχυση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, την συμφωνία με την
Τουρκία και τον επαναπατρισμό οικονομικών μεταναστών όταν διαπιστώνεται πως
δεν δικαιούνται ασύλου. “Αυτό που λείπει δεν είναι το σενάριο, αλλά η
εφαρμογή του. Οι γέφυρες πρέπει να αποκατασταθούν και όχι να ανακαλούνται
πρέσβεις”, αναφέρει, μεταξύ άλλων, επισημαίνοντας ότι οι εκατέρωθεν
αντεγκλήσεις ίσως δημιουργούν την εντύπωση ότι προέχει η υπεράσπιση των
εθνικών συμφερόντων, ισχύει όμως το αντίθετο. -Ακόμη, στον Guardian (Helena
Smith και Ian Traynor) αναφέρεται ότι η κίνηση αυτή των ελληνικών αρχών
αντανακλά την εντεινόμενη οργή της Ελλάδας για την άδικη κριτική που δέχεται
για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης, ενώ υπογραμμίζεται ο διχασμός
που επικρατεί στους κόλπους της Ε.Ε.. για την αντιμετώπιση της προσφυγικής
κρίσης. -Στους Finacial Times δημοσίευμα των Dunkan Robinson, Peter Spiegel
και Kerin Hope, επίσης αναφέρεται στην ανάκληση της Πρέσβη της Ελλάδας στη
Βιέννη ως μια ένδειξη εντεινόμενης εχθρότητας μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. για
την αποτυχημένη προσφυγική πολιτική της που θέτει σε κίνδυνο τη ζώνη
Σένγκεν. “Η ανάκληση της πρέσβεως από την Αυστρία είναι μια συμβολική
κίνηση που σηματοδοτεί στην Ευρώπη ότι η Ελλάδα είναι εξαγριωμένη αλλά
χρειάζεται βοήθεια επίσης”, σχολίασε ο Mujtaba Rahman της EurasiaGroup, ενώ
το δημοσίευμα παρουσιάζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές
αρχές για τη στέγαση των χιλιάδων προσφύγων που καταφθάνουν καθημερινά στο
λιμάνι του Πειραιά. Σύμφωνα με Έλληνα αξιωματούχο, η Ελλάδα σύντομα δεν θα
μπορεί να ανταπεξέλθει. ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΜΜΕ -Το Bloomberg παραθέτει την
τοποθέτηση του Επιτρόπου Μετανάστευσης στο συνέδριο στους Δελφούς, σημειώνοντας
την επισήμανση του Δημήτρη Αβραμόπουλου για την ανάγκη προστασίας της
Σένγκεν με όλα τα διαθέσιμα μέσα, και την προειδοποίηση του ότι η ΕΕ οδεύει
προς την καταστροφή εάν δεν υπάρξει συναίνεση έως τη Σύνοδο ΕΕ-Τουρκίας
στις 7 Μαρτίου. Σημειώνει, μεταξύ άλλων, και τις αναφορές του ότι οι
μονομερείς κινήσεις υπονομεύουν τις κοινές πολιτικές της ΕΕ, ότι το όραμα
της Ενωμένης Ευρώπης δοκιμάζεται και πως τώρα είναι η στιγμή των μεγάλων
προκλήσεων για την Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη. -Με άρθρο της στους New
York Times [With No Unified Refugee Strategy, Europeans Fall Back on Old
Alliances, Jim Yardley] η αναλύτρια Megan E. Greene, σχολιάζει ότι “δεν
πρόκειται για ελληνικό αλλά για ευρωπαϊκό πρόβλημα που απαιτεί ευρωπαϊκή
λύση, όμως βλέπουμε την «αλληλεγγύη» να «φεύγει από το παράθυρο»”. -Η Wall
Street Journal σε ρεπορτάζ της παραπέμπει στη χθεσινή δήλωση του Βέλου
πρωθυπουργού, Charles Michel ότι “το κλείσιμο των συνόρων θα οδηγήσει σε
μια κατρακύλα αποτυχιών μια αποτυχία ντόμινο” [WSJ, EU Shifts Closer Toward
Blocking Migrant Trail in Greece, Valentina Pop]. -“Φόβοι ότι η ΕΕ
οδηγείται σε αυτό-καταστροφή στη μεταναστευτική κρίση”, είναι ο τίτλος στο
CNBC [Fears EU is self-destructing on migrant crisis, Holly Ellyatt]. -Ο
καθηγητής στο Τμήμα Ανθρωπολογία του Πανεπιστημίου Harvard Michael Herzfeld
τονίζει στο Foreign Policy προειδοποιεί ότι η Ευρώπη ανοίγει την πόρτα στον
φασισμό: “Οι προσπάθειες της Ευρώπης να αποκλείσουν την Αθήνα δεν έχουν να
κάνουν με τη μετανάστευση ή το χρέος, έχουν να κάνουν με τον βαθιά ριζωμένο
ρατσισμό έναντι της Ελλάδας. Ο αποκλεισμός της Ελλάδας θα ενίσχυε την
προκατάληψη ότι η Ελλάδα είναι μη ευρωπαϊκή. Και η Ευρώπη θα ανακάλυπτε
σύντομα ότι ένας τέτοιος συλλογικός αυτοακρωτηριασμός δεν προωθεί τους
δημοκρατικούς σκοπούς. Αρνούμενη στους Έλληνες το δικαίωμα να αποκαλούνται
πραγματικοί Ευρωπαίοι και αναπαράγοντας ταπεινώσεις του παρελθόντος, η
Ευρώπη ανοίγει την πόρτα στον φασισμό που εκφράζει η Χρυσή Αυγή. [Welcome
to Greece (but Not to Europe)]

ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΚΤΙΜΗΣΗ: ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ ΓΙΑ ΔΑΚΡΥΑ. Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΣΩΖΕ
ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥΣ (JOSEF
JOFFE). ΤΩΡΑ ΠΛΕΟΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΓΙΝΑΝ ΠΙΟΝΙΑ ΠΟΛΥ ΡΕΥΣΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ
ΠΑΙΓΝΙΩΝ.

Παραθέτουμε ρεπορτάζ δημοσιευμένα στο Ignatiou Com

mignatiou.com
Το
κλείσιμο των συνόρων κατά μήκος της Βαλκανικής Διαδρομής επέκρινε χθες το
βράδυ η Καγκελάριος της…

https://www.facebook.com/groups/TholoVasileioEU/

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO12 λεπτά πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός1 ώρα πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή