Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Το Ισλαμικό Κράτος είναι Διαφωτισμός

Δημοσιεύτηκε στις

 & 

Κάνενας δυτικός «προοδευτισμός» δεν είναι διατεθειμένος να αναγνωρίσει την πολιτική συνθήκη που γεννά το Ισλαμικό Κράτος. Η σύγχρονη μεταδημοκρατία, την ίδια στιγμή που γενεαλογεί τη «Δύση» από τον Διαφωτισμό, τον απωθεί: η απώθηση παίρνει τη διπλή μορφή τόσο της παραχάραξης του ιστορικού ευρωπαϊκού Διαφωτισμού όσο και της άρνησης της δυνατότητας ενός αυθεντικού Διαφωτισμού των Άλλων.

Mετά την επίθεση της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι ακούσαμε σχεδόν αμέσως πως έχουμε πόλεμο. Το είπε ο Φρανσουά Ολάντ την ίδια νύχτα, αλλά δεν ήταν μόνος. Δημοσιολόγοι κάθε λογής, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, πανεπιστημιακοί, και μαζί τους τα σμήνη των ακαταπόνητων προφίλ των κοινωνικών δικτύων συμφωνούν κι επαναλαμβάνουν πως έχουμε πόλεμο. Είναι προφανές ότι η καθολικότητα της Δύσης –ως «ελευθερία», «δημοκρατία» κτλ.–, μια καθολικότητα που περιλαμβάνει τόσο το Παρίσι και την Ουάσινγκτον όσο και την Αθήνα, αλλά βέβαια, πλέον με καίριο τρόπο, και το Βερολίνο, τη Βαρσοβία και το Ταλίν, εκφράζεται σήμερα στη μερικότητα της αναγκαιότητας σύγκρουσης με το Ισλαμικό Κράτος. Το ότι πρόκειται για καθολικότητα το αντιλαμβάνεται κανείς όχι στη Γαλλία –όπου το ίχνος της βαναυσότητας της επίθεσης συγκαλύπτει τα καθολικά χαρακτηριστικά της αντίδρασης και την επενδύει με μια ψευδοϊστορικότητα– αλλά στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα, μια χώρα που δεν έχει στην πραγματικότητα αγγιχτεί από κανενός είδους «ισλαμισμό», που δεν έχει καμία εμπειρία μαζικής τρομοκρατίας (παρά μόνο χαμηλού αντικτύπου «αντάρτικο πόλης» – κι αυτό φθίνον) και σίγουρα όχι «ισλαμικής», μια χώρα που ιστορικά και πολιτικά ελάχιστους λόγους έχει να αυτοκατανοείται ως συμμετέχουσα σε τέτοιου είδους συγκρούσεις – σ’ αυτή τη χώρα πολλοί πιστεύουν ότι έχουμε πόλεμο ενάντια στον «ισλαμοφασισμό». Γιατί έχουμε πόλεμο; Επειδή είμαστε «Δύση».

Απέναντι σ’ αυτή την καθολικότητα είναι απολύτως αναμενόμενη η εμφάνιση του αντιλόγου που για μία ακόμη φορά επισημαίνει την ιδεολογική λειτουργία μιας τέτοιας θεώρησης των «δυτικών αξιών» και τονίζει τόσο το ρόλο των δυτικών κρατών στη συγκρότηση του Ισλαμικού Κράτους και παλαιότερων «μαχητών της ελευθερίας»/«τρομοκρατών»¹ όσο και τις γεωπολιτικές μεθοδεύσεις των πολιτικών της Δύσης σε σχέση, λόγου χάρη, με τη Σαουδική Αραβία ή  άλλα παρόμοια. Οφείλει, ωστόσο, να παρατηρήσει κανείς ότι η απήχηση των επιχειρημάτων που επισημαίνουν πως η Δύση έχει τεράστια ευθύνη για το φαινόμενο του «ισλαμισμού» βαίνει μειούμενη – η απάντηση που ολοένα συχνότερα κάνει την εμφάνισή της είναι: ναι, τα ξέρουμε αυτά, το ζήτημα είναι τώρα τι κάνουμε. Δεν πρόκειται λοιπόν ακριβώς για μια ιδεολογία «σύγκρουσης των πολιτισμών», αλλά για κάτι ποιοτικά διαφοροποιημένο: η θέση του «έχουμε πόλεμο» μπορεί άνετα να συγκατοικεί με μια παραδοχή των ευθυνών των μεγάλων δυνάμεων και των επεμβάσεών τους, αλλά, τελείως ταυτόχρονα, να συνιστά μια έκκληση πως παρ’ όλα αυτά τώρα πρέπει να δράσουμε. Η πολυφορεμένη αναλογία με τον Χίτλερ είναι χαρακτηριστική: είχαν κι άλλοι ευθύνες για τον Χίτλερ, λέει το επιχείρημα, αλλά όταν εμφανίστηκε αυτό που προείχε ήταν να ενωθούμε για να τον εξοντώσουμε.
Πρέπει λοιπόν να δώσουμε προσοχή στο γεγονός ότι το νέο στοιχείο εδώ δεν είναι φυσικά η καθολικότητα των δυτικών αξιών και η σύγκρουση μεταξύ Δύσης και αντι-Δύσης στην οποία η καθολικότητα αυτή εκφράζεται, αλλά ο μηχανισμός της υπεράσπισής τους και της εδραίωσής τους στον δημόσιο λόγο. Αν εξετάσει κανείς πώς αρθρώνεται η αναγκαιότητα της σύγκρουσης, θα διαπιστώσει ότι η βία την οποία στοχεύει υφίσταται ως διαρκές παρόν: τώρααποκεφαλίζουν, τώρα βιάζουν, τώρα μας σκοτώνουν στο Παρίσι. Ακόμη περισσότερο, δεν είναι τώρα η στιγμή να πούμε για τα αίτια, δεν είναι τώρα η στιγμή για τίποτε άλλο παρά για θρήνο για τα θύματα και φρίκη για τους δράστες· τώρα είναι μόνο επείγουσα η ανάγκη δράσης. Τώρα έχουμε πόλεμο. Είναι στην πραγματικότητα αδύνατον να συλλάβει κανείς αυτή την προτροπή σε σύγκρουση, αυτή τη διάχυτη κήρυξη πολέμου στον δημόσιο λόγο, δίχως την ιδιότητά της να μη θεωρεί τη βία κάτι που ξεκινάει κάποτε, κορυφώνεται κάποτε και εκπνέει κάποτε, κάτι που πηγάζει κάπου κι εκβάλλει κάπου, κάτι που έχει ιστορικότητα και συνεπώς υλικές συνθήκες, αλλά ένα ανιστορικό, αέναο τώρα.
Ίσως το πιο πρόσφορο παράδειγμα για να καταλάβει κανείς αυτή την «παροντική» θεώρηση της βίας είναι η χρήση των εννοιών του «φασισμού» και του «μεσαίωνα» που επιστρατεύονται κατά κύριο λόγο για να περιγράψουν το Ισλαμικό Κράτος και τους τζιχαντιστές γενικότερα. Έχει ένα ενδιαφέρον το πώς κανένας δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται πόσο παράλογο είναι να θεωρείς κάποιον «φασίστα» και την ίδια στιγμή «μεσαίωνα». Πέραν του προφανούς ότι «φασισμός» δεν είναι ένα όνομα για οποιαδήποτε βαρβαρότητα ή απολυταρχία –δεν ήταν, βέβαια, φασίστες ούτε ο Τζένγκις Χαν ούτε ο Λουδοβίκος ΙΔ΄–, εδώ υπάρχει μια καταστατική άρνηση του ότι ο φασισμός είναι σάρκα από τη σάρκα της νεωτερικής δημοκρατίας, ότι είναι αδιανόητος δίχως την εγγραφή του σώματος του ανθρώπου στο έθνος-κράτος, ότι είναι μια συγκεκριμένη μορφή οργάνωσης αυτού του κράτους. Ταυτόχρονα, το να αποκαλείς κάποιον «μεσαίωνα», πέραν του ότι αποκλείει να είναι αυτός φασίστας, αποκλείει και το να είσαι εσύ «δημοκρατία», αφού απέναντι σ’ ένα μεσαιωνικό Ισλάμ αυτό που υψώνεται είναι φυσικά μια Χριστιανοσύνη και μια Αυτοκρατορία. Τίποτε λοιπόν δεν συνοψίζει με καλύτερο τρόπο την ανιστορική θεώρηση της βίας από την ίδια την κατασκευή της έννοιας του μεσαιωνικού ισλαμοφασίστα στη Μέση Ανατολή του 2015.
U48-Zenakos-Natsis
Έχουμε και σε άλλα κείμενα, με άλλες αφορμές, αναφερθεί στην ουσιοποίηση της βίας, σ’ αυτήν τη θεώρησή της ως ουσίας άχρονης και ανιστορικής που δεν υφίσταται παρά ως «πράξη που καταδικάζουμε» και στη χρήση της από το Ακραίο Κέντρο σε μια σειρά πολιτικών συγκρούσεων. Αυτό, ωστόσο, που θέλουμε να επισημάνουμε εδώ είναι η λειτουργία αυτής της θεώρησης σε μια διπλή εννοιολόγηση: από τη μία της «Δύσης» κι από την άλλη των «τζιχαντιστών».
Δεν είναι ότι η ανιστορική θεώρηση της βίας καθιστά αδύνατη μια γενεαλογία, απλώς την ίδια στιγμή που γενεαλογεί τη «Δύση» από το Διαφωτισμό, το κάνει με δύο απολύτως καίριες αποκρύψεις: η πρώτη είναι, θα λέγαμε, η απόκρυψη του «τιμήματος της αδελφότητας», η απόκρυψη δηλαδή του γεγονότος ότι η εγγραφή του λαού ως πολιτικού σώματος στο Έθνος είναι αδιαχώριστη από το λαό-στρατό και η θέσπιση της λαϊκής κυριαρχίας αδιαχώριστη από την Τρομοκρατία. Επιτυγχάνεται, δηλαδή, εδώ μια αποκάθαρση της γέννησης του λαϊκού Έθνους και της δημοκρατίας του από τη συστατική της βία – έναliberté, égalité, fraternité χωρίς πόλεμο και –κυρίως– χωρίς γκιλοτίνα. «Δεν κουνιόντουσαν. Απλά στέκονταν στο πίσω μέρος της αίθουσας και πυροβολούσαν προς εμάς, σαν να ήμασταν πουλιά», αναφέρει ένας από τους διασωθέντες της επίθεσης στο Μπατακλάν.² Η διατύπωση θυμίζει δραματικά μια αντίστοιχη του Χέγκελ. Στο κεφάλαιο της Φαινομενολογίας του νου που είναι αφιερωμένο στην κριτική της Τρομοκρατίας κατά την περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης, ο Χέγκελ θα σημειώσει, σχολιάζοντας τον αφηρημένο χαρακτήρα της απόλυτης ελευθερίας: «Μοναδικό έργο και ενέργημα της καθολικής ελευθερίας είναι άρα ο θάνατος, και μάλιστα ένας θάνατος χωρίς εσωτερικό εύρος και πλήρωση, γιατί αυτό που υφίσταται άρνηση είναι το άδειο σημείο του απόλυτα ελεύθερου εαυτού· είναι συνεπώς ο ψυχρότερος, ο πιο ασήμαντος θάνατος, χωρίς παραπάνω σημασία από το να κόβεις ένα κεφάλι λάχανο ή να πίνεις μια γουλιά νερό».³
Μια καθολική ελευθερία που δεν βρίσκει σταματημό από κάτι που θα τη μετριάζει είναι μια σκέτη ορμή θανάτου, λέει ο Χέγκελ. Αυτή η ορμή θανάτου, ωστόσο, δεν είναι μια ανορθολογική, ακατανόητη, πέραν κάθε σημείου διανοητότητας ορμή. Είναι μια στιγμή σε μια εξέλιξη ανέλιξης προς τη μορφή εκείνη περιορισμού της που είναι το νεωτερικό κράτος. Αυτή η αρνητική στιγμή όμως της απόλυτης κατάφασης του θανάτου, όπου η ζωή απογυμνώνεται τόσο από κάθε προσδιορισμό που καθίσταται ένα απλό λάχανο, είναι αναγκαία. Είναι η κατάσταση έκτακτης ανάγκης που επιφέρει ο πόλεμος του 1792, ένας πόλεμος που απειλεί την ύπαρξη της νεοσύστατης Δημοκρατίας, αυτή που ωθεί στην ψήφιση του Νόμου των υπόπτων, σύμφωνα με τον οποίο αρκεί η υποψία για να θεμελιωθεί η ενοχή. Η συγκροτούσα μια νέα οντότητα γενική βούληση καταφεύγει έτσι σε μια ουσιώδη βία. Βία ταυτόχρονα παραγωγική και καταστροφική.
Παραγωγική στο βαθμό που συμβάλλει στη δημιουργία της μορφής οργάνωσης. Καταστροφική στο βαθμό που αφενός εκκαθαρίζει τα στοιχεία του παλιού, αφετέρου όμως και στο βαθμό που υπονομεύει καταστατικά, μέσα από την κίνηση της απόλυτης ελευθερίας, την ίδια τη σταθερότητα αυτής της νέας μορφής.
Η δεύτερη απόκρυψη είναι αυτή των αποκλεισμών της αναδυόμενης Ευρώπης, του γεγονότος ότι ο Διαφωτισμός είναι μια κατάφαση ακριβώς στο βαθμό που συνιστά μια άρνηση του Διαφωτισμού για τους «μη Διαφωτισμένους». Ο ίδιος ο Διαφωτισμός συνιστά, για να το πούμε καλύτερα, μια αποσύνδεση του Διαφωτισμού από τις υλικές του συνθήκες. Η άρνηση αυτή φαίνεται καθαρά στην αντίδραση απέναντι στο τρομοκρατικό χτύπημα στο Παρίσι. Ας αναλογιστούμε τη διπλή έγκληση που διατυπώθηκε στον δημόσιο λόγο: Από τη μία, προς όσους μαζί με τον αποτροπιασμό τους εξέφρασαν και μια στοχαστική ανησυχία που δεν αντιμετωπίζει το Ισλαμικό Κράτος απλώς ως το απόλυτο κακό, απευθύνθηκε η κατηγορία πως εμφορούνται από μια διάθεση συμψηφισμού, η οποία είναι υβριστική προς την καθολικά ανθρώπινη φύση των θυμάτων. Τα θύματα πρώτα και κύρια είναι άνθρωποι, αφηρημένες ανθρώπινες οντότητες πέραν επιμέρους προσδιορισμών, και ως τέτοιες δεν χωρούν, λέει αυτό το αφήγημα, σε κανέναν συμψηφισμό, σε κανένα επιχείρημα που θα μπορούσε με κάποιον τρόπο να αμφισβητήσει αυτή την αφηρημένη τους ουσία. Θρηνούμε τον άνθρωπο και αυτός ο θρήνος είναι μονολεκτικός, ευθύς, αδιαμεσολάβητος. Από την άλλη, τα θύματα του Παρισιού είναι τα δικά μας θύματα και, ακόμη πιο εμφατικά διατυπωμένο, είμαστεεμείς. Οι λίστες που κυκλοφόρησαν τις επόμενες μέρες μετά το χτύπημα έδιναν έμφαση στις ειδικές λεπτομέρειες της βιογραφίας των θυμάτων. Η ένταση της θρηνητικής διαδικασίας προκύπτει εδώ από το γεγονός ότι μπορεί στη θέση τους να ήμασταν εμείς. Είναι η ανταλλαξιμότητα της θέσης μας με αυτή των θυμάτων που καθιστά εδώ διαφορετική τη θέση αυτού του γεγονότος από τα άλλα καθημερινά παρόμοια ανα την υφήλιο.
Μολονότι μοιάζουν αντιφατικές, οι δύο στάσεις –θρήνος της καθολικότητας και θρήνος της ατομικότητας– εδώ ταυτίζονται. Κι αυτό ακριβώς γιατί η καθολικότητα, στο βαθμό που δεν υπολογίζει τη διαμεσολάβηση του επιμέρους που συνιστά την ειδική ευρωπαϊκή, δυτική ταυτότητα ως το πρότυπο για την οικοδόμηση της μορφής του αφηρημένου ανθρώπου –τα δικαιώματα του ανθρώπου αποτελούν τη φαντασιωτική επέκταση των δικαιωμάτων του πολίτη, κι αυτά τα τελευταία είναι πάντα μερικά στο βαθμό που αποδίδονται από συγκεκριμένα κράτη– είναι τόσο ελλιπής όσο και η ατομικότητα αρκετά αφηρημένη, στο βαθμό που η εναλλαξιμότητα στην οποία βασίζεται η ταύτιση δεν σημαίνει μια λήψη θέσης ενσυναισθητική αλλά, μάλλον, μαρτυρεί τη λυπηρή αδυνατότητα να πραγματωθεί η προσωπικότητα ως ατομική σε κοινωνίες μαζικής παραγωγής ανθρωπότυπων.
Οι τζιχαντιστές, με τη σειρά τους, εννοιολογούνται ως τα υποκείμενα του διαρκούς παρόντος της βίας. Δεν κάνουν τίποτε άλλο εκτός από το να ασκούν βία. Αυτό που συσκοτίζεται εδώ είναι η πασιφανής εθνογενετική διαδικασία: η οικοδόμηση του συμβολικού Έθνους και η εγγραφή των σωμάτων από τη στιγμή της γέννησής τους στη στιγμή της γέννησής του. Το Ισλαμικό Κράτος ως αυτουργός αυτής της διαδικασίας μπορεί να είναι συμπτωματικό –και τα στρατεύματα της «Δύσης» να το συντρίψουν–, όμως η ίδια η διαδικασία ισχύει αναντίρρητα και το Ισλαμικό Κράτος θα το διαδεχτούν άλλοι, όπως άλλωστε προηγήθηκαν άλλοι: υπάρχει εδώ μια επιμονή να γίνει αντιληπτή η άνοδος του ισλαμισμού ως μια ξαφνική κι εκρηκτική απόπειρα αναβίωσης του απώτατου παρελθόντος των αραβικών κατακτήσεων, δίχως καμία σύνδεση με την εμφάνιση του αραβικού εθνικισμού, ήδη με την εξέγερση του 1916-1918, η οποία ζητάει «αραβικό κράτος»· ή, πάλι, με την άνοδο των κοσμικών ελίτ και των σοσιαλιστικών ιδεών – και της αποσταθεροποίησής τους μέσω δυτικών παρεμβάσεων· ή με τη διαρκή ένταση στην οποία βρίσκονται η αυθαίρετη χάραξη συνόρων με την πραγματική κίνηση και τις συγκρούσεις των εθνοτικοθρησκευτικών ομάδων σε αυτές τις περιοχές. Η ξεκάθαρη δήλωση του Ισλαμικού Κράτους πως πολεμάει για την ολοκληρωτική κατάργηση της Συμφωνίας Σάικς-Πικό είναι χαρακτηριστική και, φυσικά, ανήκει πολύ περισσότερο σ’ έναν απολύτως νεωτερικό εθνικισμό-παναραβισμό που προκύπτει στο πλαίσιο της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας παρά σε μια διαδικασία οικοδόμησης αυτοκρατορίας όπως ήταν οι μεσαιωνικές αραβικές κατακτήσεις.
Με άλλα λόγια, αυτό που κανένας δεν θέλει να δει εδώ είναι πως το Ισλαμικό Κράτος δεν αποκεφαλίζει απλώς, αλλά οργανώνει πληθυσμούς και θεσπίζει διοίκηση: πρέπει να φροντίσει ότι τρέχει το νερό, ότι όλοι έχουν παροχές υγείας και ότι υφίσταται ένα δικαστικό σύστημα – οικοδομεί, με άλλα λόγια, μια διακυβέρνηση. Και η διακυβέρνηση αυτή, όσο κι αν εμπνέεται από το Κοράνι και κάποιες από τις πιο πολεμικές ισλαμικές παραδόσεις, είναι μια διακυβέρνηση έθνους-κράτους, μια διακυβέρνηση που οικοδομείται με εκκαθαρίσεις, διευθετήσεις και ομογενοποιήσεις, εγγράφοντας εκ νέου έναν πληθυσμό στη συμβολική της τάξη και ενσωματώνοντάς τον στη γραφειοκρατία της.4
Ακόμη περισσότερο, αυτό που κανένας δεν θέλει να δει εδώ είναι πως μια τέτοια διαδικασία περιλαμβάνει ένα ριζικό στοιχείο χειραφέτησης. Το δυτικό βλέμμα αδυνατεί να αντιληφθεί οποιονδήποτε Άλλο ως οτιδήποτε διαφορετικό από θύτη (ο «ισλαμοφασίστας» που αποκεφαλίζει) ή θύμα (το κορίτσι που το παντρεύουν με το ζόρι). Ο «προοδευτισμός» του δυτικού φτάνει ως το σημείο να διατυπώσει την ανάγκη περίθαλψης των «θυμάτων» ή, ακόμη, να κρούσει τον κώδωνα ενάντια στην πιθανότητα τα μέτρα προστασίας από τους «θύτες» να σημάνουν μια ανεπιθύμητη περιστολή της δικής του ελευθερίας. Κανένας δυτικός «προοδευτισμός», ωστόσο, δεν διανοείται να φτάσει στο σημείο να δει τον Άλλον ως το πολιτικό υποκείμενο εκείνο που μέσα από τον πόλεμο που διεξάγει και τον Τρόμο που προκαλεί και διαχειρίζεται, μετέχει ο ίδιος σε μια διαδικασία παραγωγική του ίδιου του εαυτού. Είναι μια διαδικασία που αφενός τον χειραφετεί και τον ενδυναμώνει απέναντι στην ανελευθερία που βιώνει (κυριολεκτικά διανοίγει για τον ίδιο ένα χώρο ελευθερίας που προηγουμένως δεν υπήρχε), αφετέρου –και εδώ είναι ένα σημείο κρίσιμο– μόνο αυτή η πολύ συγκεκριμένα υποκειμενοποιημένη διαδικασία μπορεί να γεννήσει και τον ίδιο της τον περιορισμό, το σημείο εκείνο της ανάσχεσης που κάποια στιγμή σταθεροποιεί τη μορφή της οργάνωσης και αφήνει χώρο στην προβληματοποίησή της. Και, βεβαίως, το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι το μόνο αντικείμενο μιας τέτοιας δυτικής τύφλωσης, αλλά μόνον το τελευταίο και μέχρι τούδε τρομακτικότερο, όπως εύκολα κατανοεί κανείς αν αναλογιστεί τις περιπτώσεις της PLO, της Χαμάς ή της Χεζμπολάχ. Το γεγονός ότι η Χεζμπολάχ, λόγου χάρη, πολεμάει εναντίον του Ισλαμικού Κράτους, όπως και η διασύνδεση άλλων συριακών αντάρτικων ομάδων με το Ισλαμικό Κράτος, θα έπρεπε να μας υποψιάσει για το γεγονός ότι τις συγκρούσεις των διαφορετικών θρησκευτικών ρευμάτων του Ισλάμ, όπως και αυτές μεταξύ πιο «κοσμικών» και πιο «θεοκρατικών» παραδόσεων, τις διαπερνά οριζόντια ακριβώς η διεκδίκηση δυνατοτήτων θέσπισης κυριαρχίας με νεωτερικούς πολιτικούς όρους και όχι βέβαια μια κατακτητική «ισλαμική» επέκταση.
Με μια φράση, κάνενας δυτικός «προοδευτισμός», είτε φιλελευθεροδημοκρατικός είτε αριστερός, δεν είναι διατεθειμένος να δει το Ισλαμικό Κράτος ως έκφανση μιας διαδικασίας Διαφωτισμού και, συνεπώς, να αναγνωρίσει πολιτικά τη συνθήκη που το γεννά. Μπροστά σ’ αυτό, όλες οι προοδευτικές φωνές της Δύσης παραλύουν. Κι όμως, μόνο μια τέτοια παραδοχή θα μπορούσε να καταστήσει διανοητή μια «ανθεκτική, δίκαιη ειρήνη», την ανάγκη της οποίας επικαλέστηκε ο Ετιέν Μπαλιμπάρ μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι.5 Μόνον τότε, οι «Δυτικοί» και οι «Ανατολικοί» θα ήταν διανοητό «να οικοδομήσουν τη γλώσσα ενός νέου οικουμενισμού» και μόνον τότε, βεβαίως, θα είχε νόημα «να μιλήσουν οι μεν εκ μέρους των δε».
Η  σύγχρονη μεταδημοκρατία, ωστόσο, την ίδια τη στιγμή της γενεαλόγησης της «Δύσης» από το Διαφωτισμό, απωθεί το Διαφωτισμό ως το τραύμα εκείνο που η αναγνώρισή του θα μπορούσε να σημάνει την αποκάλυψη τόσο των σημερινών υλικών συνθηκών στη Δύση και της εννοιολόγησης μιας αντίστασης που συνθλίβει τη μεταδημοκρατική συναίνεση όσο και της επιχείρησης διατήρησης της συνθήκης των «σφαιρών επιρροής», αλλά και της καθολικοποίησης του μεταδημοκρατικού παραδείγματος κατά το δυτικό πρότυπο. Χαρακτηριστικό αυτής της απώθησης είναι η βεβαιότητα πως μια διαφωτιστική διαδικασία δεν μπορεί να συμβεί παρά μόνο ως μεταλαμπάδευση ενός αποκαθαρμένου Διαφωτισμού, που εξακτινώνεται από τη Δύση προς τους Άλλους. Η απώθηση αυτή βρίσκεται στη βάση τόσο της συντήρησης της εσωτερικής πειθαρχίας των δυτικών κοινωνιών όσο και της επικυριαρχίας τους στον υπόλοιπο κόσμο, όπως οικοδομήθηκε τους τελευταίους αιώνες. Και παίρνει τη διπλή μορφή τόσο της παραχάραξης του ιστορικού ευρωπαϊκού Διαφωτισμού όσο και της άρνησης της δυνατότητας ενός αυθεντικού Διαφωτισμού των Άλλων.
_______
¹ Βλ. Κώστας Ράπτης, «Περί τρομοκρατίας και στραβισμού», UNFOLLOW, 16.11.2015.
² «Μαρτυρία-σοκ: “Μας πυροβολούσαν, σαν να ήμασταν πουλιά”», Τα Νέα, 14.11.2015
³  Έγελος, Φαινομενολογία του νου, μτφ. Γιώργος Φαράκλας, Εστία, Αθήνα 2007, σ. 537.
4 Έχει επισημανθεί μια κάποια παραδοξότητα στο φαινόμενο ενός «μεσαίωνα» που χρησιμοποιεί σύγχρονα επικοινωνιακά όπλα σαν το Twitter και το YouTube για να παίξει το «δυτικό» παιχνίδι του «θεάματος». Ελάχιστα παράδοξο, όμως, είναι όλο αυτό στην πραγματικότητα, αν το δει κανείς όχι ως «μετανεωτερική» χρήση στα χέρια ενός «μεσαιωνικού» χρήστη, αλλά ως νεωτερική πολεμική προπαγάνδα στα χέρια ενός νεωτερικού διεκδικητή.
5 Βλ. Ετιέν Μπαλιμπάρ, «Είμαστε σε πόλεμο;», «Ενθέματα» της Αυγής, 22.11.2015

Έλληνες τζιχαντιστές; Μπα,απλά Unfollow

Κι όμως αγαπητοί αναγνώστες.Έχουμε πυρήνες εν δυνάμει τζιχαντιστών στην χώρα.Για να είμαι πιο ακριβής έχουμε πολλούς που νιώθουν τους τζιχαντιστές ως δυνητικούς συμμάχους στην προσπάθεια να ανατραπεί ο καπιταλισμός.
Πρόκειται για την ίδια πάθηση από την οποία πάσχουν κατά καιρούς όλοι οι «πολέμιοι του καπιταλισμού».Στηρίζουν άκριτα κάθε θεοκράτη δικτάτορα στις μουσουλμανικές χώρες αρκεί να στρέφεται ενάντια στην «Δύση»,στον «ιμπεριαλισμό» και άλλα τέτοια συγκινητικά.
Έγινε με τον Χομεϊνί,την Χαμάς,την Χεζμπολάχ και γίνεται και τώρα με τους Τζιχαντιστές.Και θα γίνει και στο μέλλον γιατί η ιδεολογική τύφλωση εξουσιάζει τους «πολέμιους του καπιταλισμού».Και καλώς θα γίνει γιατί εμείς με τι θα γελάμε τα επόμενα χρόνια;
Έτσι λοιπόν το unfollow ,γνωστό για τις μάχες του κατά του καπιταλισμού μας ενημέρωσε πριν λίγες μέρες πως Το Ισλαμικό Κράτος είναι Διαφωτισμός .Ναι καλά ακούσατε!Η συνταγή είναι γνωστή.Μπορεί στο Παρίσι να σκοτώθηκαν 130(!) άνθρωποι και να τραυματίστηκαν εκατοντάδες αλλά ελάτε να πούμε λίγο για την ιμπεριαλιστική δύση και «τα βαθύτερα αίτια».
Οι «πολέμιοι του καπιταλισμού» έχουν σαν βάση την αντίληψη πως οι αραβικές χώρες είναι φτωχές όχι εξαιτίας της κουλτούρας τους και του τρόπου ζωής τους αλλά εξαιτίας της «ιμπεριαλιστικής Δύσης» που τους άρπαξε τον πλούτο και τους καταδίκασε στην φτώχεια.
Έτσι λοιπόν οι Δυτικές χώρες απολαμβάνουν μια ευημερία που δεν τους αξίζει.Δεν οφείλεται στην δημοκρατία,στον σεβασμό των ανθρωπίνων αξιών και στους θεσμούς της δημοκρατίας που σφυρηλατήθηκαν στους αιώνες αλλά στην αρπαγή και στην καταπίεση των αραβικών χωρών.Είδατε τι εύκολα εξηγούνται όλα;
Πάντα οι «πολέμιοι του καπιταλισμού» ψάχνουνε τα βαθύτερα αίτια.Σύμφωνα με τους συντάκτες του άρθρου μαθαίνουμε πως «υπάρχει μια καταστατική άρνηση του ότι ο φασισμός είναι σάρκα από τη σάρκα της νεωτερικής δημοκρατίας, ότι είναι αδιανόητος δίχως την εγγραφή του σώματος του ανθρώπου στο έθνος-κράτος».Με λίγα λόγια οι τζιχαντιστές δεν είναι φασίστες γιατί ο φασισμός είναι καπιταλιστικό αποκύημα συνδέεται μόνο με τον εθνικισμό.
Ακολουθεί μια μακροσκελέστατη ανάλυση βασισμένη σε μαρτυρία επιζώντα του Bataclan για να μας αποδείξει πως η Γαλλική επανάσταση βασίστηκε στην βία για να πετύχει τους σκοπούς της λες και δεν είναι γνωστό.Αυτός ο κρετινικός συμψηφισμός όμως δεν είναι τυχαίος.
Στη συνέχεια ακολουθεί το γνωστό αυτομαστίγωμα μπολιασμένο από μπόλικη φιλοσοφία.Τέτοιες μπούρδες ακούσαμε από διάφορους μετά την επίθεση στο Παρίσι.Το νόημα είναι το κλασσικό πια «Αυτά είναι καθημερινότητα στις αραβικές χώρες και εσείς χύνετε κροκοδείλια δάκρυα μόνο για το Παρίσι».Στην προφανή απάντηση πως θα μπορούσε ο καθένας μας να είναι στη θέση των θυμάτων προτάσσεται η έλλειψη προσωπικότητας.Συγκεκριμένα το κείμενο την αναφέρει σαν «έλλειψη προσωπικότητας σε κοινωνίες μαζικής παραγωγής ανθρωπότυπων».
Ακολουθεί ένα κανονικό ξέπλυμα των τζιχαντιστών οι οποίοι διαβάζουμε πως «έχουν θεσπίσει διοίκηση,τρέχει το νερό,υπάρχουν παροχές υγείας για όλους και δικαστικό σύστημα».Γιατί αυτό;Γιατί σύμφωνα με τους πεφωτισμένους συντάκτες το Ισλαμικό Κράτος δεν κάνει τίποτα λιγότερο από όσα κάνει ένα έθνος-κράτος,η Γαλλία ας πούμε.Το γεγονός πως η διακυβέρνηση έχει ως βάση την Σαρία λίγο απασχολεί τους «πολέμιους του καπιταλισμού».
Καταλήγουν μάλιστα στο εξής καταπληκτικό συμπέρασμα: «Κανένας δυτικός «προοδευτισμός», ωστόσο, δεν διανοείται να φτάσει στο σημείο να δει τον Άλλον ως το πολιτικό υποκείμενο εκείνο που μέσα από τον πόλεμο που διεξάγει και τον Τρόμο που προκαλεί και διαχειρίζεται, μετέχει ο ίδιος σε μια διαδικασία παραγωγική του ίδιου του εαυτού.»Προτείνουν μάλιστα και αναγνώριση της πολιτικής συνθήκης που γέννησε το Ισλαμικό Κράτος.
Κάπως έτσι τεκμηρίωναν την υποστήριξη τους στον Khomeini οι αντικαπιταλιστές πριν 40 χρόνια.Κάπως έτσι υπερασπίζονται άκριτα όλες τις τρομοκρατικές οργανώσεις που πνίγουν στο αίμα πρωτίστως αυτούς για τους οποίους αγωνίζονται.Πίστευαν και πιστεύουν οι αφελείς πως ένας ισλαμιστής ηγέτης ή μια ισλαμιστική οργάνωση μπορούν να υπηρετήσουν την καπιταλιστική τους ονείρωξη.Διαβάστε εδώ μια ενδιαφέρουσα ιστορία για το θέμα.Δεκαετίες μπορεί να πέρασαν από τότε αλλά κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.Οι κάθε λογής «αντικαπιταλιστές» θα νιώθουν πάντα πιο κοντά στους Τζιχαντιστές παρά στην «κακούργα Δύση».
Και ναι,φυσικά και έχει ευθύνες ο Δυτικός κόσμος για την άνοδο των τζιχαντιστών.Φυσικά οι χειρισμοί στην περιοχή ήταν προβληματικοί.Είναι όμως τελείως διαφορετικό να προχωράει κάποιος σε έναν αναίσχυντο συμψηφισμό της πορείας που είχε η Δύση από την απαρχή του Διαφωτισμού με την φρίκη του Ισλαμικού κράτους που επιθυμεί να βυθίσει όλο τον κόσμο στο σκότος.
Νεολίμπεραλ

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός5 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις6 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή