Γενικά θέματα
Η ντροπή της Ευρώπης
– H κόκκινη γραμμή αφορά την εξέλιξη των καθαρών αμοιβών ανά
εργαζόμενο, η καφέ την ωριαία παραγωγικότητα, ενώ η μπλε τα εισοδήματα
των επιχειρήσεων
καταγραφής του πληθωρισμού, η υιοθέτηση της ηδονιστικής μεθόδου
υπολογισμού των τιμών, καθώς επίσης ο μισθολογικός ρατσισμός,
τεκμηριώνουν την εξαπάτηση των Γερμανών από την κυβέρνηση τους
*Αρχείο – συλλογή διαχρονικών και εκπαιδευτικών αναλύσεων
«Κράτη όπως η Ελλάδα, τα οποία δεν
μπορούν να αποφασίσουν μόνα τους, αφού οι κυβερνήσεις τους ενεργούν κατ’
εντολή των δανειστών τους, δεν είναι ούτε από νομικής πλευράς ανεξάρτητα –
ενώ τόσο οι λαοί, όσο και οι πρωθυπουργοί τους, δεν είναι σε καμία
περίπτωση κυρίαρχοι. Γιατί λοιπόν οι πολίτες τους να επιδεικνύουν κοινωνική υπακοή;«.
Ανάλυση
Την ίδια ημέρα που ο «διατεταγμένος» πρωθυπουργός του δύστυχου, νέου
πειραματόζωου του ΔΝΤ απειλούσε τους βουλευτές της χώρας του λέγοντας
ότι, «Είτε θα δεχτούμε τα μέτρα, είτε η Ουκρανία θα χρεοκοπήσει«, θυμίζοντας το δικό μας Εφιάλτη του Καστελόριζου, γερμανική οικονομική εφημερίδα αναφερόταν στην «Επιστροφή της Ελλάδας από τον κάτω κόσμο» – χωρίς φυσικά να εννοεί την πλειοψηφία των Ελλήνων, για την οποία ο «επάνω κόσμος» είναι συνώνυμος με την κόλαση.
Οι πολίτες έχουν καταλάβει ότι, δεν έχει κανένα νόημα να επιλέγει κανείς ποιά «συμμορία» θα τον κυβερνήσει, παρέχοντας της την απαιτούμενη νομιμοποίηση (όπως λέει πολύ σωστά ακόμη και ο «υπουργός» υγείας, «Αφού εσείς μας ψηφίσατε, πως λέτε ότι δεν εγκρίνετε αυτά που κάνουμε;«). Η πιθανότητα αυτή ασφαλώς τρομάζει τους «σιωπηλούς πραξικοπηματίες» – οι οποίοι έχουν εγκρίνει τα τριάντα αργύρια, για να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο.
Φυσικά θα κάνουν ότι μπορούν για να οδηγηθούν μόνα τους τα θύματα στο δήμιο – δημιουργώντας στους Έλληνες την ψευδαίσθηση ότι, ο «δήμιος» θα τους λυπηθεί τελικά, αφήνοντας τους να ζήσουν ελεύθεροι και με αξιοπρέπεια.
Είναι όμως δυνατόν να έχουν τέτοιου είδους συναισθήματα οι δολοφόνοι των λαών (άρθρο) ή, έστω, η κυβέρνηση της «επίσημης αντιπροσωπείας» τους στην Ευρώπη, η γερμανική;
Παρά το ότι η απάντηση είναι αυτονόητα αρνητική, είναι σωστό να την
τεκμηριώνει κανείς, αποφεύγοντας όσο μπορεί τις χωρίς νόημα «κραυγές
διαμαρτυρίας».
Όσον αφορά βέβαια το «Δήμιο νούμερο ένα», το ΔΝΤ, δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται μία ακόμη τεκμηρίωση – αφού δεν υπάρχει καμία χώρα στον πλανήτη, η οποία να απέφυγε τη λεηλασία της, όταν επέτρεψε την εισβολή του, με μία και μοναδική εξαίρεση: τη Μποτσουάνα.
Οι μέθοδοι δε της λεηλασίας περιγράφονται πολύ καθαρά στο κείμενο μας «Η παγίδα των γενοσήμων», αλλά και σε πολλά άλλα, μερικά από τα οποία γράφτηκαν πριν ακόμη εισβάλλει στη χώρα μας – με τη βοήθεια της τότε «ενδοτικής ή απλά ανόητης» ηγεσίας που οι ίδιοι οι Έλληνες επέλεξαν, ψηφίζοντας την.
.
Ο ΔΗΜΙΟΣ ΝΟΥΜΕΡΟ ΔΥΟ
Όσον αφορά τον αμέσως επόμενο «δήμιο», την πρωσική κυβέρνηση της Γερμανίας, έχουμε την άποψη ότι,
ο τρόπος συμπεριφοράς της απέναντι στους δικούς της Πολίτες, είναι
αρκετός για να τεκμηριώσει τις «ανίερες» προθέσεις της: την επί γης
κόλαση. Για να επιτευχθεί βέβαια, απαιτείται ο θάνατος της μεσαίας τάξης,
η οποία αποτελεί το «προπύργιο» της δημοκρατίας – γεγονός που σημαίνει
ότι, εάν δεν καταστραφεί, δεν μπορεί να επιβληθεί η δικτατορία των
αγορών (χωρίς το φόβο της αντίστασης απέναντι στις δυνάμεις κατοχής
ή/και των κοινωνικών εξεγέρσεων).
Όσον αφορά τώρα την άθλια συμπεριφορά της πρωσικής κυβέρνησης απέναντι στους Γερμανούς Πολίτες, η εξέλιξη των μισθών των εργαζομένων της διαχρονικά, τεκμηριώνει την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους,
σε καθεστώς ελεύθερης οικονομίας (πηγή: DWN). Ειδικότερα, ο μέσος
μισθός των Γερμανών πιέζεται προς τα κάτω, μετά το 2000, με τρεις
διαφορετικούς τρόπους:
.
(α) Μέσω της άρνησης της κυβέρνησης να αποδεχθεί ελάχιστους βασικούς
μισθούς, καθώς επίσης με τη διευκόλυνση της «νοικιασμένης» προσωρινής
εργασίας, η οποία αυξάνει τον αριθμό των εργαζομένων που απασχολούνται με πολύ χαμηλές αποδοχές (ακόμη και με 1-2 € την ώρα, σε ορισμένες περιπτώσεις).
(β) Με τη μείωση της παροχής επιδομάτων ανεργίας, στα πλαίσια ενός
ειδικού νόμου που υιοθετήθηκε το 2000 (Hartz, Agenda 2010), με πολλές
ανανεώσεις – με βάση τον οποίο όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αναγκάζονται να απασχοληθούν οπουδήποτε, με οποιονδήποτε μισθό.
(γ) Με τη βοήθεια της παγκοσμιοποίησης, όπου ο
μισθολογικός ανταγωνισμός χωρών όπως η Κίνα, χρησιμοποιήθηκε για την
υιοθέτηση νόμων, επίσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο, οι οποίοι πιέζουν τα
εισοδήματα των εργαζομένων προς τα κάτω. Για παράδειγμα, ο
μέσος μισθός έπαψε να «ακολουθεί» την αύξηση των τιμών («ρήτρα»
πληθωρισμού), καθώς επίσης να συνδέεται με την παραγωγικότητα των
εργαζομένων.
.
Η ΚΙΝΕΖΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
Η παραγωγικότητα των γερμανών εργαζομένων αυξήθηκε κατά 14% από το 2000, καθώς επίσης κατά 85% από το 1970 – ενώ οι πραγματικοί μισθοί των Γερμανών (αγοραστική αξία), διατηρούνται σχεδόν στα επίπεδα του 1970, με ελάχιστες διαφοροποιήσεις.
Παρά το ότι δε η Γερμανία έχει τον τρίτο μεγαλύτερο αριθμό βιομηχανικών ρομπότ ανά απασχολούμενο, μετά τη Ν. Κορέα και την Ιαπωνία
(υπερδιπλάσιο από τις Η.Π.Α.), ακόμη και οι πραγματικοί μισθοί του
εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού της αυξήθηκαν μόλις κατά 1,2%, μέσα
σε επτά ολόκληρα έτη.
Στο γράφημα που ακολουθεί, η κόκκινη γραμμή αφορά την εξέλιξη των
καθαρών αμοιβών ανά εργαζόμενο, η καφέ την ωριαία παραγωγικότητα, ενώ η μπλε τα εισοδήματα των επιχειρήσεων – τα οποία αυξήθηκαν κατά 3.43% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, έναντι 0,43% για τους εργαζόμενους.
.
– H κόκκινη γραμμή αφορά την εξέλιξη των καθαρών αμοιβών ανά
εργαζόμενο, η καφέ την ωριαία παραγωγικότητα, ενώ η μπλε τα εισοδήματα
των επιχειρήσεων
.
Σε σχέση με το 2000, τα εισοδήματα των επιχειρήσεων αυξήθηκαν (αφαιρουμένου πάντοτε του πληθωρισμού) κατά 30,3% – ενώ οι καθαροί μισθοί των εργαζομένων μειώθηκαν, με τις μεθόδους που περιγράψαμε, κατά -0,3%.
Εάν δε αφαιρέσει κανείς τους μισθούς των διευθυντικών στελεχών των
γερμανικών ομίλων, οι οποίοι ευρίσκονται σε πολύ υψηλά επίπεδα (5,33 εκ. € ετήσια ο μέσος όρος των διευθυνόντων συμβούλων στις τριάντα μεγαλύτερες εταιρείες – DAX), η μείωση των μισθών των εργαζομένων είναι κατά πολύ μεγαλύτερη.
Το γεγονός αυτό, σε συνάρτηση με τη ραγδαία αύξηση των ενοικίων στη χώρα
(δημιουργείται αργά αλλά σταθερά μία φούσκα ακινήτων, λόγω των χαμηλών
επιτοκίων δανεισμού, καθώς επίσης της σημερινής απροθυμίας για εγχώριες
παραγωγικές επενδύσεις), επιδεινώνει αρκετά το βιοτικό επίπεδο των
αδύναμων εισοδηματικών τάξεων.
Σε σύγκριση με τη Δυτική Ευρώπη, η εξέλιξη των γερμανικών μισθών από
το 2000 έως το 2013 (γράφημα που ακολουθεί) ήταν η χειρότερη – με
μοναδική εξαίρεση την Ελλάδα η οποία, ευρισκόμενη υπό την κατοχή της
Γερμανίας, έχει υποστεί εύλογα μεγαλύτερες μειώσεις, σε σχέση με τη
«μητρική». Η Γερμανία δε, μαζί με την Αυστρία, έχουν το
υψηλότερο ποσοστό «μισθολογικού ρατσισμού» για τις γυναίκες – των οποίων
ακόμη και οι συντάξεις είναι σχεδόν οι μισές, σχετικά με τις
αντίστοιχες ανδρικές.
.
.
Περαιτέρω, επειδή η εξέλιξη των μισθών, καθώς επίσης πολλών άλλων
κοινωνικών παροχών είναι συνδεδεμένη με τον πληθωρισμό, ενώ με βάση τους
μισθούς καθορίζονται οι συντάξεις, είναι προφανές ότι, ο τρόπος μέτρησης του πληθωρισμού είναι πολύ βασικός για τη σωστή (!) διανομή των εισοδημάτων στη Γερμανία – μεταξύ επιχειρηματικών και εργαζομένων.
Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ
Ακριβώς στο σημείο αυτό η πρώην σοσιαλιστική κυβέρνηση της Γερμανίας (η
νεοφιλελεύθερη πολιτική έχει επιλέξει, πολύ σωστά, τα σοσιαλιστικά
«καθεστώτα» στις βιομηχανικές χώρες για την ευκολότερη εφαρμογή της, όπως
τα δικτατορικά στις αναδυόμενες – επειδή οι προηγμένες κοινωνίες
αντιδρούν λιγότερο απέναντι στους «σοσιαλιστές», μη διαθέτοντας
«ασφαλείς» εναλλακτικές λύσεις), εισήγαγε δύο σημαντικούς νεωτερισμούς.
Και οι δύο αυτοί νεωτερισμοί χρησιμοποιούν υπολογιστικά «τρικ», τεχνητές μεθόδους δηλαδή για εμφανίζουν χαμηλότερο τον πληθωρισμό,
από αυτόν που βιώνουν στην καθημερινότητα τους οι περισσότεροι Πολίτες –
ιδίως αυτοί που ευρίσκονται στα κατώτερα σκαλοπάτια της εισοδηματικής
κλίμακας. Ειδικότερα τα εξής:
.
(α) Έως το τέλος του 2002, ο ετήσιος ρυθμός του πληθωρισμού στη Γερμανία υπολογιζόταν χωριστά για τους διαφόρους τύπους των νοικοκυριών.
Δίπλα στην κλίμακα των τιμών για τους δημοσίους υπαλλήλους και τους
μισθωτούς με υψηλά εισοδήματα, υπήρχε μία διαφορετική μέτρηση για τους
εργαζομένους με μέσα εισοδήματα, καθώς επίσης μία τρίτη για τους
συνταξιούχους, τους ανέργους και τους άπορους, με χαμηλά εισοδήματα.
Όπως είναι φυσικό, το κόστος ζωής για τους παραπάνω τρεις «τύπους νοικοκυριών» εξελισσόταν πολύ διαφορετικά μεταξύ τους.
Για παράδειγμα, ενώ ο πληθωρισμός για την υψηλότερη εισοδηματική
κλίμακα είχε αυξηθεί μεταξύ των ετών 1995 και 2000 μόνο κατά 9,7%, η
διαφορά στα χαμηλότερα εισοδήματα ήταν αισθητά μεγαλύτερη (11,2%) – πόσο
μάλλον όταν το διαθέσιμο εισόδημα ήταν πολύ μικρότερο.
Η σοσιαλιστική κυβέρνηση λοιπόν άλλαξε τον τρόπο μέτρησης το 2003, υιοθετώντας μία και μόνο κλίμακα για όλους – η οποία παρουσιάζει τον πληθωρισμό πολύ χαμηλότερο, από αυτόν που είναι στην πραγματικότητα.
Φυσικά η επόμενη κυβέρνηση δεν άλλαξε τίποτα – όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα όπου, η κυβέρνηση που «παρέλαβε» τα μέτρα της προηγούμενης τα διατήρησε ως είχαν, παρά το ότι είχε δεσμευθεί για το αντίθετο, υπεξαιρώντας με άθλιο τρόπο την ψήφο των Ελλήνων.
Το αποτέλεσμα της αλλαγής της μέτρησης το 2003 ήταν η επιδείνωση της αγοραστικής δύναμης των χαμηλότερων εισοδηματικών τάξεων
(οι οποίες καταναλώνουν πολύ μεγαλύτερο μέρος των μισθών τους, για την
αγορά βασικών αγαθών και υπηρεσιών), κατά 7% περισσότερο από αυτό που
δείχνουν τα επίσημα στοιχεία για τον πληθωρισμό.
(β) Το 2002, κατά τα πρότυπα των Η.Π.Α., στις οποίες οι στατιστικές
παραποιούνται «κατά το δοκούν» από πολλά χρόνια τώρα, υιοθετήθηκε η
ονομαζόμενη «ηδονιστική μέθοδος υπολογισμού των τιμών».
Η στατιστική υπηρεσία της χώρας λαμβάνει εδώ υπ’ όψιν της την
υποτιθέμενη αύξηση της ποιότητας των προϊόντων, «πουλώντας» την στους
ανόητους Πολίτες ως «ποιοτική διόρθωση των στατιστικών στοιχείων»!
Με τον τρόπο αυτό, οι αυξήσεις των τιμών που διαπιστώνονται υπολογίζονται χαμηλότερα, επειδή η στατιστική υπηρεσία ισχυρίζεται ότι, υπήρξε καλυτέρευση της ποιότητας – την οποία υπολογίζει και αφαιρεί από την τιμή!
Για παράδειγμα, όταν στη βασική έκδοση ενός αυτοκινήτου
συμπεριλαμβάνεται συναγερμός, τότε η στατιστική υπηρεσία αφαιρεί το
κόστος του από την τιμή, συγκρίνοντας το με την προηγούμενη – μία
μέθοδος που εφαρμόζεται στα πλυντήρια, στις τηλεοράσεις, στους
υπολογιστές, στα ακίνητα κοκ.
Στις επίσημες στατιστικές λοιπόν μειώνονται τεχνητά οι τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών, παρά το ότι οι καταναλωτές πληρώνουν τις ίδιες ή υψηλότερες – μέσω της «δημιουργικής στατιστικής», η οποία εφευρέθηκε από τις Η.Π.Α.
Ένα δε από τα βασικότερα στοιχεία των
νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, οι οποίες απαιτούνται και από την Ελλάδα
(διαρθρωτικές αλλαγές!), είναι η παραπάνω απάτη – πόσο
μάλλον επειδή οι απαιτήσεις αύξησης των αποδοχών από τα συνδικάτα, από
τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους, στηρίζονται στον εκάστοτε
ρυθμό του πληθωρισμού.
.
ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ
Σύμφωνα με στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας, η Γερμανία έχει το μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων με χαμηλές αμοιβές στη δυτική Ευρώπη, μετά τη Λιθουανία
– όπου, το 2010, το 25% ανήκε στην συγκεκριμένη κατηγορία, η οποία
αμείβεται με το 65% περίπου του μέσου μισθού. Πρόκειται για περίπου 8
εκ. εργαζομένους, κυρίως για γυναίκες (οι οποίες αμείβονται με το 35%
του μέσου μισθού), καθώς επίσης για μερικώς απασχολουμένους.
Το μερίδιο των μερικώς απασχολουμένων αυξήθηκε από το 3% των εργαζομένων το 1992, στο 11% – ενώ στους νέους κάτω των τριάντα ετών το ποσοστό ανέρχεται στο 36%. Η πλειοψηφία δε αυτών που εισέρχονται για πρώτη φορά στην αγορά εργασίας, απασχολείται με πολύ χαμηλό μισθό.
Περαιτέρω, όλο και πιο πολλοί γερμανοί πολίτες (υπολογίζονται στα 2,7
εκ.), υποχρεώνονται να έχουν μία δεύτερη δουλειά, επειδή δεν μπορούν να
ζήσουν με τα χρήματα που κερδίζουν. Την ίδια στιγμή το κράτος επιδοτεί τις επιχειρήσεις, με ένα ποσόν που εξισώνει το μισθό αυτών που αμείβονται με λιγότερα, με τον επίσημο
(Hartz IV). Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μία καινούργια κατηγορία
εργαζομένων, οι οποίοι ονομάζονται «Aufstocker» – με μέσο ωριαίο μικτό
μισθό τα 6,20 €.
Από την άλλη πλευρά, το κόστος διαβίωσης στη Γερμανία αυξάνεται συνεχώς
– όπως φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί, όπου η μπλε γραμμή αφορά τα
έξοδα κατοικίας (νοίκι, ρεύμα κλπ.), η γαλάζια το κόστος των ΜΜΜ, η
κόκκινη τις τιμές καταναλωτή, ενώ η πράσινη τα τρόφιμα και ποτά (τα
οποία όμως αυξάνονται τον τελευταίο καιρό ραγδαία, όπως και τα ενοίκια).
.
κόστος διαβίωσης στη Γερμανία – η μπλε γραμμή αφορά τα έξοδα κατοικίας
(νοίκι, ρεύμα κλπ.), η γαλάζια το κόστος των ΜΜΜ, η κόκκινη τις τιμές
καταναλωτή, ενώ η πράσινη τα τρόφιμα και ποτά
.
Με τους παραπάνω τρόπους, αλλά και με πολλούς άλλους, η Γερμανία οδηγεί το σπιράλ των μισθών στην Ευρώπη συνεχώς προς τα κάτω – δημιουργώντας σε μεγάλο βαθμό εκείνες τις προϋποθέσεις, οι οποίες θα προκαλέσουν τη διάλυση της Ευρωζώνης, μέσα από κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις που θα είναι πολύ δύσκολο να ελεγχθούν.
Εάν δε προσθέσουμε στα παραπάνω την επιμονή της Γερμανίας στη «κινεζοποίηση» των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και του Νότου,
με στόχο το μισθολογικό ανταγωνισμό της Κίνας, τότε οι κίνδυνοι
κοινωνικών εκρήξεων αυξάνονται γεωμετρικά – με ανυπολόγιστες συνέπειες.
.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όπως έχουμε αναφέρει (ανάλυση μας), τα παράσιτα της ευρωπαϊκής οικογένειας είναι η Ελλάδα και η Γερμανία
– όπου όμως τα προβλήματα που προκαλεί η Ελλάδα στη νομισματική ένωση
είναι πολύ μικρότερα, σε σχέση με αυτά που δημιουργεί η Γερμανία.
Αφήνοντας στην άκρη τα δεινά, με τα οποία επιβαρύνει η Γερμανία τους εταίρους της ή ακόμη και άλλους, όπως την Ουκρανία, δεν
είναι δυνατόν να περιμένει κανείς τίποτα, από μία χώρα που
συμπεριφέρεται τόσο άθλια, καθώς επίσης τόσο ανέντιμα στους ίδιους τους
Πολίτες της – πολλοί από τους οποίους εγκαταλείπουν την πατρίδα τους, αδυνατώντας να αποδεχθούν όλα όσα τους επιβάλλει.
Δεν είναι λίγοι δε οι Γερμανοί που θεωρούν ότι, έχει μεσολαβήσει εν αγνοία τους ένα σιωπηλό πραξικόπημα – με αποτέλεσμα να έχει αλλάξει το πολιτικό σύστημα κρυφά, έχοντας αντικατασταθεί από έναν ήπιο εθνικοσοσιαλισμό, την εξέλιξη του οποίου δεν μπορεί να προβλέψει κανένας.
Εμείς φυσικά αδυνατούμε να εκφράσουμε άποψη, ευχόμενοι και ελπίζοντας
να μην συμβαίνει κάτι τέτοιο – πιστεύοντας πως πράγματι, όταν
επαναλαμβάνεται η ιστορία, επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Εν τούτοις δεν
πρέπει να υποτιμάμε καθόλου τα γεγονότα τα οποία, εάν συνεχιζόντουσαν ως
έχουν, θα μπορούσαν να μεταβάλλουν την Ευρωζώνη σε μία κεντρικά κατευθυνόμενη, σοβιετικού τύπου γερμανοκρατούμενη περιοχή, την οποία πρώτοι θα επιθυμούσαν να εγκαταλείψουν οι ίδιοι οι Γερμανοί Πολίτες.
.
Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος,πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο
του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά
χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας.
Έχει εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική
κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και
έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία,
καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
© Copyright 2015 — Analyst.gr. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...
Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή
Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...
FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!
Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για...
Project Bromo: Η Ευρώπη επιταχύνει τη δημιουργία διαστημικού γίγαντα απέναντι στη SpaceX
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει να επιταχύνει την αντιμονοπωλιακή αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ Airbus, Thales και Leonardo. Ο νέος όμιλος, με...
350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους
Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας