Γενικά θέματα
Το νεοφιλελεύθερο δόγμα
μνημονίων και εντός του ευρώ, για μία χώρα που διαθέτει ικανή κυβέρνηση –
επίσης συνειδητοποιημένους Πολίτες, πρόθυμους να υπηρετήσουν το
συλλογικό συμφέρον, επί πλέον στο ατομικό δικό τους
«Ο παραιτηθείς πρωθυπουργός προσέφερε μία πραγματικά ανεκτίμητη υπηρεσία στη Γερμανία: έπεισε
την πλειοψηφία των Ελλήνων, όπως και την αριστερή του πλατφόρμα, πως
είναι αδύνατη η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη χωρίς μνημόνια, ότι δεν είναι τόσο άσχημο το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης πως η σκλαβιά του χρέους είναι υποφερτή.
Σωστά λοιπόν η καγκελάριος είχε δηλώσει ευχαριστημένη ότι, «οι εκλογές στην Ελλάδα δεν είναι μέρος του προβλήματος, αλλά της λύσης του»
– αν και ελάχιστοι κατάλαβαν τι ακριβώς εννοούσε ή ποιός ήταν ο στόχος
που έκλεισαν οι τράπεζες, επιβάλλοντας αμέσως μετά ελέγχους στη
διακίνηση των κεφαλαίων.Προφανώς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς, ισχυριζόμενος πως επρόκειτο για ένα στημένο παιχνίδι
– όπως επίσης όχι για την κλοπή του κόμματος του από το κόμμα του, αφού
το επέτρεψαν οι, με τη θέληση τους, διωγμένοι «σύντροφοι» του. Οι
δύστυχοι, χωρίς καν να το συνειδητοποιήσουν» (ΒΒ).
.
Ο πρώην πρωθυπουργός κέρδισε τις εκλογές, με την υπόσχεση πως θα
έθετε τέλος στην αποτυχημένη πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων –
πως θα κατάφερνε να διαγράψει ένα μεγάλο μέρος του δημοσίου χρέους (ανάλυση), μη επιτρέποντας τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων, ενώ ήταν ο καθαρός νικητής του δημοψηφίσματος που επιβεβαίωσε τις ανάλογες επιθυμίες των Ελλήνων.
Αμέσως μετά όμως, σε μία αμφιλεγόμενη ως προς τη σκοπιμότητα της
17ωρη συνάντηση με τους υπόλοιπους ηγέτες της Ευρωζώνης, υποχώρησε –
συμβιβάσθηκε άνευ όρων και μεταλλάχθηκε από έναν αριστερό ιδεολόγο
αγωνιστή σε έναν «κατεστημένο» κεντρώο, ο οποίος υπέγραψε ένα σκληρότερο μνημόνιο από όλα τα προηγούμενα, δίνοντας γη και ύδωρ, καθώς επίσης τα κλειδιά της πατρίδας του στους δανειστές της.
Ως εκ τούτου, είναι ολοφάνερο πλέον για τους Πολίτες πως αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η διατήρηση του στην εξουσία – ενώ, όσον αφορά το περιεχόμενο της νέας του πολιτικής, δεν διαφέρει καθόλου από το αντίστοιχο του βασικού ανταγωνιστή του.
Δεν είναι λοιπόν παράδοξη η απογοήτευση αρκετών στελεχών του κόμματος
του – καθώς επίσης πολλών εκλογέων, οι οποίοι τον εγκαταλείπουν
καθημερινά.
Περαιτέρω, η ριζική αλλαγή της στάσης του οφείλεται κυρίως στο ότι,
διέπραξε το τεράστιο πολιτικό λάθος των σοσιαλδημοκρατικών και αριστερών
κινημάτων στην Ευρώπη – αποδέχθηκε
δηλαδή το νεοφιλελεύθερο οικονομικό δόγμα, το οποίο οδήγησε στην ήττα
των εργαζομένων, καθώς επίσης των αδύναμων κρατών, προς όφελος των τραπεζών και των ισχυρότερων μελών της Ευρωζώνης.
Ειδικά τα σοσιαλιστικά κινήματα ήταν αυτά που αφενός μεν ανέχθηκαν τη συγκεκριμένη πολιτική, αφετέρου τη στήριξαν στις κυβερνήσεις συνεργασίας – όπως τεκμηριώνεται επίσης από το παράδειγμα της Ελλάδας ή της Γερμανίας.
Όσον αφορά τώρα τα προγράμματα (μνημόνια) που έχουν επιβληθεί στην Ελλάδα, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα τους
– αφού προωθούν τις ιδιωτικοποιήσεις, στηρίζουν τις τράπεζες με χρήματα
των φορολογουμένων, μειώνουν τους μισθούς και τις συντάξεις,
απορρυθμίζουν όλα τα επαγγέλματα, επιτίθενται στις συλλογικές συμβάσεις,
αποδυναμώνουν το κοινωνικό κράτος κοκ.
Είναι δε πολύ πιο αυστηρά από αυτά που θα μπορούσαν ποτέ να ανεχθούν άλλες χώρες, ακόμη και οι πιο συντηρητικές – χωρίς όμως αυτό να έχει εμποδίσει τον απερχόμενο πρωθυπουργό να τα υπογράψει με τη σειρά του. Η
αιτιολογία βέβαια που αναφέρει είναι η ίδια, με αυτήν των προκατόχων
του: το ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από τα μνημόνια, εάν θέλει να
παραμείνει η Ελλάδα μέλος της Ευρωζώνης – προφανώς όμως όχι ισότιμο,
όπως ο ίδιος διακήρυσσε, αλλά μετατρεπόμενη σε ένα άβουλο, πειθήνιο, υποτακτικό προτεκτοράτο της Γερμανίας.
Την ίδια στιγμή προσπαθεί να «θολώσει τα νερά», ισχυριζόμενος πως διαφέρει από τα υπόλοιπα κόμματα επειδή θα μοιράσει καλύτερα τη φτώχεια της χώρας, αντί να παράγει τον πλούτο που έχει τη δυνατότητα πατρίδα μας
– πως θα είναι ικανότερος όσον αφορά την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής,
της διαφθοράς, της ασυδοσίας της εγχώριας ελίτ κοκ., ενώ θα
διαχειρισθεί καλύτερα το μνημόνιο.
Εν τούτοις, παρά το ότι η πατρίδα μας έχει χάσει πολλές ευκαιρίες στο
παρελθόν για να ξεφύγει από την παγίδα του χρέους και των μνημονίων,
ακόμη περισσότερες το απερχόμενο κόμμα (ανάλυση), συνεχίζουν να υπάρχουν δρόμοι εκτός των μνημονίων, ακόμη και αν επιλεγόταν ο ύστατος: η πτώχευση της Ελλάδας
εντός της Ευρωζώνης, με την οποία θα ήταν πιθανότατα σύμφωνο το 62% των
Ελλήνων που ψήφισε πρόσφατα «ΟΧΙ», χωρίς να επιθυμεί τη δραχμή υπό τις
σημερινές συνθήκες και με τους συγκεκριμένους πολιτικούς.
Χρειάζονται όμως συμμαχίες, τις οποίες δεν φρόντισε να καλλιεργήσει ο
παραιτηθείς πρωθυπουργός, εναλλακτικά σχέδια, σωστή προετοιμασία της
κυβέρνησης και των Ελλήνων, οχύρωση του τραπεζικού συστήματος, βοηθητική
ρευστότητα, ενδιάμεσες λύσεις εσωτερικής χρηματοδότησης της χώρας,
στήριξη της από τους Πολίτες των άλλων κρατών κοκ. – επί πλέον η πίστη στο ότι, δικαιούται η Ελλάδα τη διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του μη βιώσιμου χρέους της, καθώς επίσης αναπτυξιακά μέτρα από την πλευρά των εταίρων της, περισσότερο από τη Γερμανία το 1953.
Εκτός αυτού απαιτείται να συνειδητοποιήσει η Ευρώπη, αφού φυσικά το κατανοήσει προηγουμένως η όποια ελληνική κυβέρνηση ότι, το τρίτο μνημόνιο δεν είναι η λύση, επειδή θα οδηγήσει την Ελλάδα εκτός της Ευρωζώνης – ενδεχομένως δε σε πολύ επικίνδυνες περιπέτειες (άρθρο).
Βέβαια, η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να υιοθετήσει εκείνες τις μεταρρυθμίσεις, τις οποίες όφειλε να είχε δρομολογήσει το αργότερο, όταν επέλεξε την είσοδο της στη νομισματική ένωση (άρθρο)
– γεγονός που όμως απαιτεί μία ικανή πολιτική ηγεσία, ο στόχος της
οποίας θα είναι η σωστή διακυβέρνηση της χώρας και όχι η νομή της
εξουσίας.
Επίσης συνειδητοποιημένους Πολίτες που δεν θα ψηφίζουν τον πρώτο τυχόντα που τους υπόσχεται ατεκμηρίωτα τα πάντα ή κάποιον γραφικό,
ακόμη και αν αυτό οφείλεται στη δικαιολογημένη αντίδραση τους απέναντι
στους αμετανόητα ψεύτες πολιτικούς – ενώ θα είναι πρόθυμοι να εργασθούν
έντιμα, δημιουργικά και παραγωγικά, συμπεριλαμβάνοντας στο προσωπικό
τους συμφέρον το όφελος της πατρίδας και της ηπείρου τους.
.
Συνεχίζοντας, το βασικότερο εμπόδιο που οφείλουν να ξεπεράσουν τα
κοινωνικά φιλελεύθερα ή άλλου είδους σοσιαλδημοκρατικά κινήματα της
Ευρώπης, είναι οι βαθιές ρίζες του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού στην ευρύτερη ευρωπαϊκή πολιτική, καθώς επίσης στις ευρωπαϊκές συμβάσεις (Muenchau) – στη συμφωνία του Μάαστριχτ, στο σύμφωνο σταθερότητας, καθώς επίσης στην πρόσφατη δημοσιονομική «σύμβαση».
Οι κανόνες αυτοί, οι οποίοι έχουν καταρτισθεί από τις συντηρητικές
κυβερνήσεις των χωρών της ΕΕ, περιορίζουν σημαντικά τα πολιτικά
περιθώρια των κομμάτων – με αποτέλεσμα, από την πλευρά των εκλογέων, να μην διαφέρουν καθόλου οι σοσιαλδημοκρατικές από τις δεξιές παρατάξεις.
Επομένως, ο δρόμος που απομένει για να μην καταστραφεί εντελώς το κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη, για να εμποδιστεί ο άκρατος νεοφιλελευθερισμός, καθώς επίσης για να καταπολεμηθεί η δικτατορία των τραπεζών, ιδίως της ΕΚΤ, είναι η αντίσταση απέναντι σε αυτούς τους κανόνες.
Αυτό δεν σημαίνει φυσικά πως δεν πρέπει να τηρούνται οι κανόνες, αφού
η ΕΕ δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά – αλλά πως οφείλουν να γίνουν έντονες προσπάθειες αλλαγής τους, από εκείνα τα κόμματα που δεν τους εγκρίνουν.
Εν πρώτοις δε, να μην συμφωνούν με τις κυβερνήσεις ή με τους
οργανισμούς (Τρόικα, ΔΝΤ, ΕΚΤ) που επιβάλλουν στην Ελλάδα τις
νεοφιλελεύθερες πολιτικές των μνημονίων και της λιτότητας – αναζητώντας
εναλλακτικές λύσεις, από κοινού με τα αντίστοιχα ελληνικά κόμματα, οι
οποίες δεν θα είναι αντίθετες με την ιδεολογία τους.
Το σημαντικότερο βέβαια όλων είναι αναμφίβολα η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ των χωρών της Ευρωζώνης – αφού διαφορετικά είναι προδιαγεγραμμένη είτε η διάλυση της, είτε η μετατροπή της σε μία γερμανική αυτοκρατορία.
Εδώ ανήκουν κυρίως τα τεράστια, συνεχώς αυξανόμενα πλεονάσματα στο
ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας (σχεδόν στο 10% σήμερα),
μετά την είσοδο της στην Ευρωζώνη – τα οποία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να γίνονται ανεκτά από τους εταίρους της αφού, όπως φαίνεται καθαρά από το παράδειγμα της Γαλλίας (γράφημα), δημιουργούνται εις βάρος τους.
.
.
Αυτού του είδους τα θέματα θα πρέπει να τονίζουν και να συζητούν τα αριστερά ή σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και όχι να συμμετέχουν σε κυβερνήσεις συνεργασίας που είναι αντίθετες – αφού διαφορετικά θα πάψει να έχει νόημα η ύπαρξη τους, οπότε θα χαθούν από το «πολιτικό στερέωμα».
.
Περαιτέρω, εάν η Ελλάδα δεν
εξασφαλίσει έναν ρυθμό ανάπτυξης που θα υπερβαίνει τουλάχιστον το
επιτόκιο, με το οποίο επιβαρύνεται, δεν πρόκειται να ξεφύγει από την
κρίση – ακόμη και αν διαγραφεί το μεγαλύτερο μέρος του δημοσίου χρέους της.
Πώς είναι δυνατόν όμως να τα καταφέρει, όταν η ίδια η Ευρωζώνη βυθίζεται σταθερά στην ύφεση, ενώ ολόκληρος ο υπόλοιπος πλανήτης δοκιμάζεται από τα προβλήματα της Κίνας, από τους νομισματικούς πολέμους, από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση κοκ., ενώ οι κεντρικές τράπεζες έχουν πανικοβληθεί από την αδυναμία τους να αντιδράσουν;
Αναλυτικότερα, η Ευρωζώνη ανακάμπτει πάρα πολύ αργά ενώ η ΕΚΤ, στην
πρόσφατη συνεδρίαση της, προειδοποίησε με έντονο τρόπο για τα ρίσκα από
τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της Κίνας – καθώς επίσης από τα
προβλήματα των αναπτυσσομένων χωρών. Η αιτία της δυσμενούς αυτής εξέλιξης φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί: η μειωμένη εσωτερική κατανάλωση των κρατών της νομισματικής ένωσης, ως αποτέλεσμα της κρίσης χρέους, καθώς επίσης της πολιτικής λιτότητας.
.
.
Όπως διαπιστώνεται, η εσωτερική κατανάλωση είναι χαμηλότερη
συγκριτικά με το 2008, όταν η οικονομία βυθίστηκε στην ύφεση λόγω της
χρηματοπιστωτικής κρίσης. Αυτό οφείλεται στο ότι, έκτοτε τα εισοδήματα των νοικοκυριών μειώνονται, οπότε η κατανάλωση, ενώ οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν ικανοποιητικά
– λόγω της περιορισμένης ζήτησης, των δυσοίωνων μελλοντικών προβλέψεων
και της επιδείνωσης των προϋποθέσεων χρηματοδότησης τους.
Ως εκ τούτου, η μειωμένη μεν αλλά υπαρκτή ανάπτυξη της Ευρωζώνης στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις εξαγωγές –
οι οποίες έχουν αυξηθεί κατά 25% (μπλε καμπύλη). Ένα μεγάλο μέρος τους
βέβαια προέρχεται από τις άλλες χώρες της ΕΕ, καθώς επίσης από τις
Η.Π.Α. Εν τούτοις, το 25% των εξαγωγών αφορά τις αναπτυσσόμενες
οικονομίες – ενώ, σύμφωνα με την ΕΚΤ, η εξάρτηση της Ευρωζώνης από τις
πέντε σημαντικότερες δεν είναι καθόλου αμελητέα (Κίνα, Ρωσία, Τουρκία,
Βραζιλία, Ινδία).
Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, οι εξαγωγές της κατευθύνονται κατά 50% στις αναπτυσσόμενες οικονομίες
– από τις οποίες το 13% προς την Τουρκία. Εάν λοιπόν υπάρξουν
προβλήματα σε αυτές, κάτι που θεωρείται πλέον βέβαιο, οι εξαγωγές της
χώρας μας θα περιορίζονταν σημαντικά, οπότε και το ΑΕΠ της – γεγονός
που, μεταξύ άλλων σημαίνει ότι, θα ήταν αδύνατον να επιτευχθούν οι όροι
του τρίτου μνημονίου, όσον αφορά το ρυθμό ανάπτυξης, το πρωτογενές
πλεόνασμα κοκ., οπότε θα απαιτούνταν νέα «ισοδύναμα» μέτρα και νέα
χρηματοδότηση.
Η μοναδική ελπίδα λοιπόν της χώρας μας, κυρίως βέβαια της υπόλοιπης Ευρωζώνης, δεν είναι άλλη από την αύξηση της ρευστότητας εκ μέρους της ΕΚΤ, έτσι ώστε να αναθερμανθεί η εσωτερική κατανάλωση
– κάτι που στη χειρότερη περίπτωση, εάν δεν πετύχει δηλαδή, θα μειώσει
την ισοτιμία του ευρώ, οπότε θα αυξηθούν ξανά οι εξαγωγές.
Βέβαια οι υπόλοιπες χώρες δύσκολα θα επιτρέψουν τη στήριξη της
πάμπλουτης Ευρώπης, αυξάνοντας τις εισαγωγές τους και αποδεχόμενες τη
χαμηλότερη ισοτιμία του ευρώ – οπότε πρόκειται για μία έωλη ελπίδα που
μάλλον δεν θα πραγματοποιηθεί. Σε μία τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα δεχθεί τεράστιες πιέσεις – οπότε θα βυθιστεί ακόμη περισσότερο στην κρίση.
.
Έχουμε την πεποίθηση πως όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να εμπλουτίσουν τις πολιτικές συζητήσεις που οφείλουν να αφορούν το τρίτο μνημόνιο
– η επιτυχία ή η αποτυχία του οποίου δεν εξαρτάται από την πιστή
εφαρμογή του εκ μέρους κάποιου πολιτικού κόμματος, με στόχο τη μικρότερη
επιβάρυνση (μοίρασμα της φτώχειας) της μίας ή της άλλης εισοδηματικής
ομάδας.
Εξαρτάται αντίθετα από το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας ο οποίος,
εάν δεν επιτευχθεί, δεν πρόκειται να θεραπεύσει τις δύο κατ’ εξοχήν
πληγές της Ελλάδας: την ανεργία, καθώς επίσης τη μη εκμετάλλευση του υφιστάμενου παραγωγικού δυναμικού της χώρας
το οποίο, όσο παραμένει ανεκμετάλλευτο, είναι ανόητο να προσδοκούνται
νέες επενδύσεις. Πόσο μάλλον εάν δεν διορθωθούν οι δύο βαριές ασθένειες
της Ελλάδας: η έλλειψη ενός σταθερού επιχειρηματικού και φορολογικού
πλαισίου, καθώς επίσης η γραφειοκρατία.
Όσον αφορά δε γενικότερα την πολιτική λιτότητας, η οποία έχει επιβληθεί στα πλαίσια της υιοθέτησης του νεοφιλελεύθερου δόγματος εκ μέρους της Ευρωζώνης, η μάχη δεν μπορεί να δοθεί μόνο εντός της Ελλάδας – αλλά, κυρίως, σε ολόκληρη την ήπειρο μας, με στόχο τη μεταρρύθμιση των κανόνων και των Θεσμών της, προς όφελος της πλειοψηφίας των Πολιτών και όχι μόνο υπέρ της ελίτ ή/και των τραπεζών.
.
Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι ένας σύγχρονος οικονομολόγος,
πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο
του Αμβούργου – όπου και δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά για αρκετά
χρόνια, με ιδιόκτητες επιχειρήσεις σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας.
Έχει εκδώσει τρία βιβλία αναφορικά με την παγκόσμια χρηματοπιστωτική
κρίση, ενώ έχει δημοσιεύσει πάνω από 2.500 αναλύσεις σε ηλεκτρονικά και
έντυπα μέσα, με κέντρο βάρους την εθνική και διεθνή μακροοικονομία,
καθώς επίσης το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
.
© Copyright 2015 — Analyst.gr. Απαγορεύεται η μερική ή ολική αναδημοσίευση / αναπαραγωγή περιεχομένων του παρόντος website με οποιοδήποτε τρόπο χωρίς προηγούμενη έγγραφη άδεια των εκδοτών.
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Αποκαλύψεις για την τηλεφωνική αντιπαράθεση Νετανιάχου – αλ-Σαρέχ: Το τελεσίγραφο για τη Σουεΐδα και οι ισραηλινές επιδρομές στη Δαμασκό
Διαρροές που αποδίδονται στα ισραηλινά μέσα i24NEWS και Channel 12 φέρονται να αποκαλύπτουν το περιεχόμενο μιας έντονης συνομιλίας μεταξύ του...
Ελληνικά Ναυπηγεία: Το Σχέδιο των 7 Αξόνων για 12.000 Θέσεις Εργασίας και Ισότιμο Ρόλο στην ΕΕ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά...
Πρώην διπλωμάτης του Ηνωμένου Βασιλείου: «Με αντιμετώπισαν σαν απειλή επειδή επέστρεψα από τη Μόσχα»
Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία...
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...
Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή
Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας