Γενικά θέματα
Το υπόμνημα Τζήμερου στον εισαγγελέα: Να γιατί έπρεπε να τους πετάξουμε από του Μαξίμου
Συγκεκριμένα με κείμενα στο Facebook ο κ. Τζήμερος φέρεται να καλούσε σε «ανατροπή και εισβολή στο Μέγαρο Μαξίμου» αν η κυβέρνηση δεν κατέληγε σε συμφωνία με τους δανειστές και η χώρα βρισκόταν εκτός ευρώ (δείτε στο τέλος το κείμενό του από τις 7 Ιουλίου). Η έρευνα την οποία διενεργεί ο εισαγγελέας Παν. Καψιμάλης θα διαπιστώσει αν έχουν τελεστεί αξιόποινες πράξεις όπως «διέγερση πολιτών» .
Διαβάστε ολόκληρο το υπόμνημα:
Το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος ορίζει στην 4η παράγραφο ότι «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».
Αυτή η πρόβλεψη, με διάφορες μορφές, υπάρχει σε όλα τα ελληνικά Συντάγματα, από την διακήρυξη της 3ης Εθνικής Συνέλευσης της Τροιζήνος, το 1827, μέχρι το ισχύον, εκφράζοντας τη διαχρονική αντίληψη του συντακτικού νομοθέτη για τον ρόλο του πολίτη στην προστασία της συνταγματικής νομιμότητας. Οι λαϊκές κινητοποιήσεις την ταραχώδη πολιτικά δεκαετία του ’60 είχαν ως σύνθημα αυτή ακριβώς τη ρήτρα (1-1-4) η οποία στο Σύνταγμα του 1952 ήταν το άρθρο 114. Μάλιστα στο Σύνταγμα του 1975, η λέξη «αφιερούται» αντικαταστάθηκε με την λέξη «επαφίεται», η οποία καθιστά εναργέστερο τον ρόλο του πολίτη, ο οποίος πλέον επωμίζεται ξεκάθαρα την ευθύνη της διαφύλαξης του Συντάγματος από κάθε επιβουλή.
Ωστόσο το ακροτελεύτιο άρθρο αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα:
1. Πώς ορίζεται ο “πατριωτισμός”;
2. Πώς διαπιστώνεται και από ποιον η επιχείρηση κατάλυσης του Συντάγματος;
3. Καθώς το ρήμα “επιχειρεί” περιγράφει μια προσπάθεια που εξελίσσεται, από ποιο σημείο της επιχείρησης και μετά μπορεί να εξακριβωθεί πως ο “οποιοσδήποτε” έχει ως στόχο την κατάλυση του Συντάγματος;
4. Πώς ορίζεται η βία; Βία είναι τα τανκς στους δρόμους ή μπορεί να είναι και η βάναυση κατάχρηση της κρατικής εξουσίας;
5. Πώς ένα δικαίωμα μπορεί ταυτόχρονα να είναι και υποχρέωση;
6. Πώς εκφράζονται συλλογικά οι Έλληνες, σε περίπτωση απόπειρας κατάλυσης του Συντάγματος;
7. Με ποιον τρόπο οι Έλληνες έχουν δικαίωμα να αντισταθούν στη βία αυτού που επιχειρεί να καταλύσει το Σύνταγμα; Με βία; Τι είδους και σε ποιον βαθμό;
8. Μια λαϊκή αντίσταση, ακόμα κι αν είναι ιδιαίτερα μαζική και ογκώδης, αρκεί να επικαλεσθεί το άρθρο 120, για να θεωρηθεί de facto ως κίνηση προστασίας του Συντάγματος, ή μπορεί να ισχύει το ακριβώς αντίθετο; Κι επειδή ο “οποιοσδήποτε” είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι οι “οποιοιδήποτε” (καθώς κανένας δεν επιχειρεί να καταλύσει το Σύνταγμα μόνος του) και επίσης σχεδόν βέβαιο ότι θα είναι Έλληνες, ποιος αποφαίνεται σε περίπτωση που η μία ομάδα Ελλήνων επιρρίπτει στην άλλη την απόπειρα κατάλυσης ενώ αντιλαμβάνεται τον εαυτό της στον ρόλο του θεματοφύλακα;
Δεν υπάρχει κανένας νόμος που να δίνει απαντήσεις. Και δεδομένου ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα ούτε Συνταγματικό Δικαστήριο που να γνωμοδοτεί για την συνταγματικότητα ή μη των πράξεων (και όχι μόνο των νομοθετημάτων) της Διοίκησης, είναι προφανές πως ο νομοθέτης καθιστά τον πολίτη υπεύθυνο για να δώσει απαντήσεις. Εγώ λοιπόν έδωσα τις δικές μου απαντήσεις.
Θα μπορούσε εδώ να τελειώσει η κατάθεσή μου, διευκρινίζοντας πως εάν η κυβέρνηση κλιμακώνοντας μια σειρά αντισυνταγματικών ενεργειών μεθόδευε εν κρυπτώ την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την επιβολή δικτατορίας με κοινοβουλευτικό μανδύα, σε αντίθεση και με την λαϊκή εντολή και με τις δικές της διαβεβαιώσεις, εγώ ως πολίτης θα θεωρούσα υποχρέωσή μου να αντισταθώ και αυτό θα έκανα. Αυτό το ενδεχόμενο περιέγραψα ακριβώς στο επίμαχο κείμενο, εισάγοντάς το με υποθετικό σύνδεσμο: “αν μάθουμε ότι ήταν ακόμα μια απάτη…” Ευτυχώς, μάθαμε ότι τελικά η πρόταση που κατατέθηκε δεν ήταν τα γνωστά μπακαλοτέφτερα ή οι εκθέσεις ιδεών που συνήθιζε η κυβέρνηση να παρουσιάζει επί 6 μήνες ως προτάσεις. Δεν μάθαμε όμως αν η καθήλωση των διαπραγματεύσεων επί 6 μήνες συνέβη επειδή οι κυβερνητικοί διαπραγματευτές απλώς δεν είχαν κανένα σχέδιο κι ούτε ήξεραν πώς να μεταπλάσουν την δημιουργική τους ασάφεια σε παραγωγική σαφήνεια, ή αν υπήρξε οργανωμένη συνωμοσία με υποστήριξη από κέντρα εκτός Ελλάδος για έξοδο της χώρας από το ευρώ, με όλα τα δεινά που αυτή συνεπάγεται, και απετράπη την τελευταία στιγμή με παρέμβαση τρίτων, ενδεχομένως από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Επειδή λοιπόν θεωρώ ότι πρέπει οπωσδήποτε να το μάθουμε θα συνεχίσω, τεκμηριώνοντας την πεποίθησή μου για την προϊούσα συνταγματική εκτροπή την οποία επιχειρούσε επί 6 μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα το οποίο ουδέποτε υποστήριξε την νομιμότητα. Τουναντίον, και με λόγια και με έργα θεωρούσε ότι η νομιμότητα είναι α λα καρτ και όταν δεν συμφωνούμε, “τον νόμο τον καταργούμε στην πράξη”. Μόνιμα, υπέθαλπε κάθε παράνομη πράξη αρκεί να είχε πολιτικό προκάλυμμα, ενώ στελέχη του έχουν εκφρασθεί με συμπάθεια για την ένοπλη τρομοκρατική δράση και έχουν υπερασπιστεί δικαστικά τους δολοφόνους της 17Ν. Παράλληλα, συνιστώσες του όπως η Κομμουνιστική Τάση επιθυμούν αυτολεξεί “την κατάργηση του στρατού και την αντικατάστασή του από σώματα ενόπλων εργατών” χωρίς κανείς να αποκηρύσσει τέτοιες θέσεις. Αναμενόμενο, αν σκεφτεί κανείς ότι πολλά μέλη του υπουργικού συμβουλίου, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου, θήτευσαν επί μακρόν στο φροντιστήριο του ΚΚΕ, στο οποίο θεωρούσαν πολύ φυσικό το κόμμα τους να καταλάβει νόμιμα την εξουσία και κατόπιν να καταλύσει τη δημοκρατία κηρύσσοντας την επανάσταση του προλεταριάτου με στόχο την επιβολή του κομμουνισμού και την εξάλειψη του καπιταλισμού.
Την ίδια αντίληψη έχει ο ΣΥΡΙΖΑ και για τη διεθνή νομιμότητα. Πολλές φορές προεκλογικά, ο τότε αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είχε καταλύσει (στο μυαλό του τουλάχιστον) την θεμελιώδη για το διεθνές δίκαιο έννοια της συνέχειας του κράτους και διακήρυσσε εντός και εκτός Ελλάδος, με επιστολές σε ξένους ηγέτες, που μάλιστα διαφήμιζε από το βήμα της Βουλής, ότι οι υπογραφές της προηγούμενης κυβέρνησης δεν τον δεσμεύουν κι όταν εκλεγεί δεν θα σεβαστεί τις συμφωνίες της χώρας.
Εξελέγη μετά από ένα ρεσιτάλ λαϊκισμού, προβάλλοντας, προεκλογικά, συγκεκριμένη ατζέντα. Εάν την πίστευε, είναι μια πολύ ανησυχητική ένδειξη για τον βαθμό νοητικής επάρκειας των στελεχών του, δεδομένου ότι οι εξαγγελίες του περιελάμβαναν αντιφατικά μέτρα (μείωση φορολογίας με παράλληλη αύξηση των δημοσίων δαπανών), αντιστροφή της σχέσης αιτίου – αιτιατού (το μνημόνιο έφερε την χρεοκοπία και όχι η χρεοκοπία το μνημόνιο) μανιχαϊστικές δαιμονοποιήσεις (οι κακοί τοκογλύφοι που μας πίνουν το αίμα, όχι στην Ευρώπη των Τραπεζών – ναι στην Ευρώπη των λαών) και είχε ως κεντρικό αίτημα κάτι που άνθρωποι με σώας τας φρένας, αν το άκουγαν, θα γελούσαν: την διεκδίκηση της διαγραφής του χρέους ή μεγάλου μέρους του, ταυτόχρονα με το αίτημα για νέο δάνειο και την απαίτηση να συνεχίσουμε να δανειζόμαστε εσαεί από τους εταίρους για να τα διοχετεύουμε σε καταναλωτικές δαπάνες, χωρίς την υπογραφή κανενός είδους συμφωνητικού! Εάν δεν πίστευε όλα αυτά τα αλλοπρόσαλλα, πρόκειται για τον ορισμό της πολιτικής απάτης. Ούτως ή άλλως, επικίνδυνο μείγμα για κυβερνητικό ρόλο.
Το 6μηνο της αποκαλούμενης διαπραγμάτευσης διαπιστώσαμε και το ανύπαρκτο ηθικό έρμα αυτού του συμφύρματος: δεν διατυπώθηκε κανένα επιχείρημα που να υποστηρίζει τον λόγο για τον οποίο θα πρέπει οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών της Ε.Ε. να χρηματοδοτούν τις πρόωρες συντάξεις και τις προσλήψεις κομματικών πελατών στο Δημόσιο. Το μόνο “επιχείρημα” ήταν η απειλή πως ενδεχόμενη κατάρρευση της Ελλάδας θα οδηγήσει σε κατάρρευση ολόκληρη την Ε.Ε. – το γνωστό “θα το κάνουμε Κούγκι”.
Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ αναίρεσε το σύνολο των προεκλογικών του προταγμάτων κι αναρωτιέμαι ως πότε η κραυγαλέα πολιτική απάτη θα είναι ατιμώρητη από τη Δικαιοσύνη και ποιες περιπτώσεις καλύπτει το άρθρο 162 του ΠΚ. Αναρωτιέμαι αν είναι ή όχι “συκοφαντικές διαδόσεις που ανάγονται στο πρόσωπο κάποιου υποψηφίου, με στόχο να μεταβάλουν το φρόνημα των εκλογέων” οι χαρακτηρισμοί “γερμανοτσολιάδες”, “νενέκοι”, “εθνικοί μειοδότες”, που ακούγονταν κατά κόρον, ακόμα και μέσα στη Βουλή για όποιον τολμούσε να έχει διαφορετική άποψη από αυτή του ΣΥΡΙΖΑ. Αναρωτιέμαι επίσης πότε θα ερμηνευθεί διασταλτικά το άρθρο 165, ώστε στην δωροδοκία εκλογέα με “υπόσχεση δώρων ή άλλων ωφελημάτων που δεν του οφείλονται” να περιληφθούν και οι προεκλογικές υποσχέσεις και πότε θα υπάρξει δικαστήριο που θα επιβάλει στέρηση των αξιωμάτων και των θέσεων που αποκτήθηκαν με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την πρόβλεψη του άρθρου. Δεν γνωρίζω, και διορθώστε με αν κάνω λάθος, να έχει ασκηθεί ποτέ ποινική δίωξη ή έστω προκαταρκτική εξέταση (ας μην είναι και κατεπείγουσα), για παράβαση αυτών των άρθρων, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης.
Παρακολουθώντας το σήριαλ της διαπραγμάτευσης διαπιστώναμε με έκπληξη ότι δεν υπήρχε κανένα σχέδιο, πέρα από τον συνεχώς επαναλαμβανόμενο εκβιασμό, ο οποίος όπως ήταν λογικό, δεν είχε αποτέλεσμα. Η εμμονή σ΄αυτόν τον εκβιασμό έκανε πολλούς, μεταξύ των οποίων και εμένα, να πιστεύουν ότι τελικός στόχος του ΥΠΟΙΚ, και πολλών άλλων, δεν ήταν η συμφωνία αλλά η ρήξη, στοιχείο που επιβεβαιώνεται από την επιστολή της κας Βαλαβάνη στον πρωθυπουργό: «Στήριξα την ομάδα διαπραγμάτευσης τη νύχτα της Παρασκευής όντας σίγουρη ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει συμφωνία”. Την έκταση αυτού του σχεδίου αναδεικνύουν και όσες πληροφορίες είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας για το κυοφορούμενο “πραξικόπημα Λαφαζάνη”, με εισβολή στο Νομισματοκοπείο, αρπαγή των χρημάτων της ΤτΕ, έκδοση πλαστού νομίσματος, σύλληψη του διοικητή της ΤτΕ, τη στιγμή που η οικονομία είχε καταρρεύσει, οι Τράπεζες οδηγούνταν σε κλείσιμο και η κίνηση κεφαλαίων σε περιορισμό. Ενέργειες για τις οποίες θα περίμενε κανένας ότι η Δικαιοσύνη θα είχε την ίδια τουλάχιστον ευαισθησία που επέδειξε με τα δικά μου κείμενα στο Facebook. Άλλωστε το άρθρο 134 αναφέρεται και στην περίπτωση κάποιου που επιχειρεί με “σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του Κράτους να καταλύσει ή να αλλοιώσει ή να καταστήσει ανενεργό, διαρκώς ή προσκαίρως, το δημοκρατικό πολίτευμα που στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία ή θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος αυτού”. Πιο ταιριαστή περιγραφή για την περίπτωση Λαφαζάνη δεν νομίζω να υπάρχει.
“Κορυφαία” στιγμή αυτής της συνεχούς και κλιμακούμενης συνταγματικής εκτροπής ήταν το δημοψήφισμα. Αντισυνταγματικό ως προς το περιεχόμενό του, παράνομο και εκτός των πλαισίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως έσπευσε η ίδια να επισημάνει, είναι ίσως το μοναδικό δημοψήφισμα στην παγκόσμια πολιτική ιστορία στο οποίο κανένας δεν ήξερε ούτε ποια είναι η ερώτηση ούτε τι σημαίνουν οι απαντήσεις.
Η κυβέρνηση το εκμεταλλεύτηκε δίνοντας αυθαίρετη, κατά το δοκούν, ερμηνεία στο ναι και στο όχι, εντείνοντας έναν άνευ προηγουμένου, αλλά και άνευ λόγου, ιδιαίτερα επικίνδυνο εθνικό διχασμό που καλλιεργούσε επί χρόνια με τον διαχωρισμό των Ελλήνων σε μνημονιακούς-εθνοπροδότες-στα τέσσερα και αντιμνημονιακούς-αντιστασιακούς-αξιοπρεπείς. Επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι αξιοπρεπής είσαι όταν δεν ζητάς δανεικά. Όταν ζητάς, με όποιον τρόπο κι αν ζητάς είσαι αναξιοπρεπής. Το δημοψήφισμα ήταν κατά την γνώμη μου παντελώς άχρηστο, ανώφελο και καταστροφικό σε όλα τα επίπεδα. Το μόνο που εξυπηρετούσε ήταν η έξαρση του πολιτικού φανατισμού ώστε η σχεδιαζόμενη έξοδος από το ευρώ να παρουσιαστεί ως ηρωϊσμός.
Με έκπληξη είδα πως στο πρώτο και ιδιαίτερα κρίσιμο ταξίδι του νέου ΥΠΟΙΚ, Τσακαλώτου, στις Βρυξέλλες ενώ θα έπρεπε να είναι ήδη έτοιμο με λεπτομέρειες και σαφή κοστολόγηση ένα δικό μας σχέδιο εξόδου από την κρίση, αυτό που παρουσιάσαμε ήταν η προφορική ανάπτυξη πρόχειρων σημειώσεων στο μπλοκ του ξενοδοχείου.
Διαβάζω διεθνή ΜΜΕ και ήταν σε όλα εμφανές το έσχατο σημείο παρακμής στο οποίο οδήγησε τη χώρα η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η απόλυτη καταστροφή του κλίματος εμπιστοσύνης, που είναι εκ των ων ουκ άνευ για σχέσεις μεταξύ εταίρων, και η πανωλεθρία της οικονομίας που υπολογίζεται σε περισσότερα από 200 δισ. Γνωρίζω επίσης οικονομικά και ήξερα τι σημαίνει αποπομπή από τη ζώνη του Ε.Ε. (νομοτελειακά αυτή θα κατέληγε σε αποπομπή από την ίδια την Ε.Ε.) για μια χώρα υπερχρεωμένη, χωρίς δυνατότητα δανεισμού από πουθενά, με μηδέν συναλλαγματικά διαθέσιμα και καχεκτική παραγωγή που καλύπτει μόνο του 20% των αναγκών της. Οι συνέπεις θα ήταν χειρότερες από αυτές της Μικρασιατικής Καταστροφής. Την μέρα που έγραψα το επίμαχο κείμενο, το Grexit διαφαίνονταν ως σχεδόν βέβαιο. Ήδη είχε συγκληθεί σύνοδος κορυφής ολόκληρης της Ε.Ε. και όχι μόνο της Ευρωζώνης. Ήταν προφανές ότι την Κυριακή θα γίνονταν η τελετή εξοστρακισμού της χώρας με τραγικές συνέπειες όχι μόνο σε οικονομικό αλλά σε κοινωνικό και πολύ πιθανόν και σε εθνικό επίπεδο. Στο εσωτερικό μια νέα δικτατορία του προλεταριάτου ετοιμαζόταν να επιβληθεί. Άλλωστε δεν είναι λίγα τα ιστορικά παραδείγματα ηγετών και κυβερνήσεων που ενώ έχουν εκλεγεί δημοκρατικά, στην πορεία μετατρέπονται σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, με ή χωρίς κοινοβουλευτικό κέλυφος. Έβλεπα ότι αυτό πήγαινε να γίνει και στη χώρα μου. Δεν ήθελα να ζήσουμε μια εθνική τραγωδία ούτε να μεγαλώσει ο γιός μου σε μια έρημο που θα αγωνιζόταν να φτάσει κάποτε την Αλβανία του Χότζα.
Θα έπρεπε, αν αυτό το σενάριο επιβεβαιωνόταν, όλοι οι Έλληνες να είχαν κατακλύσει τους δρόμους με εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές μπροστά από τη Βουλή και το Μαξίμου, μέρα νύχτα, απαιτώντας την παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ. Αυτό θα έκανα, προσωπικά, αν (επαναλαμβάνω το «αν» το οποίο υπήρχε ως προϋπόθεση στο κείμενό μου) το πραξικόπημα Λαφαζάνη και τα σχέδια των κύκλων της δραχμής, προδίδοντας την επιθυμία του συντριπτικά μεγαλύτερου ποσοστού των Ελλήνων για παραμονή στο ευρώ, επικρατούσαν. Το θεωρούσα και το θεωρώ υποχρέωση και καθήκον μου – και από όσα έγραψα στα κείμενά μου δεν αφαιρώ ούτε σημείο στίξης. Αντίθετα, προσθέτω την άποψη του διακεκριμένου συνταγματολόγου Γ. Κασιμάτη, ο οποίος στην ομιλία του στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατά τη διάρκεια των παλλαϊκών κινητοποιήσεων των “αγανακτισμένων” είπε ότι το ακροτελεύτιο άρθρο 120 του Συντάγματος των Ελλήνων έχει ήδη ενεργοποιηθεί, μολονότι τότε δεν ήταν σαφές ποια ήταν η συνταγματική εκτροπή που είχε επισυμβεί, και οι “αγανακτισμένοι” κάθε άλλο παρά ενιαία εκπροσωπήση ή αιτήματα είχαν. Ωστόσο αρκούσε, κατά τον κ. Κασιμάτη, και μόνη η παρουσία τόσων χιλιάδων ανθρώπων στον δρόμο για να δικαιολογήσει την έννοια της λαϊκής εξέγερσης για την υπεράσπιση του Συντάγματος.
Εδώ ολοκληρώνω την πολιτική παράμετρο της κατάθεσής μου.
Έχω όμως και κάποια νομικής φύσεως σχόλια. Το άρθρο 135 μιλάει για διάδοση εγγράφων. Εγώ δεν διέδωσα κανένα έγγραφο. Έγραψα ένα κείμενο στον προσωπικό μου χώρο, το οποίο μπορούν να διαβάσουν, αν θέλουν, όσοι είναι ή δηλώνουν φίλοι μου. Το διέδωσαν, “διανθίζοντάς” το με τη λέξη “πραξικόπημα”, για να με πλήξουν, οι πολιτικοί μου αντίπαλοι. Επίσης, μιλάει για προσπάθεια διέγερσης άλλων. Το “περιμένετε να δούμε τι θα κάνουν” δεν νομίζω ότι θα το θεωρούσαν πολλοί διεγερτικό. Αν, όπως έχω αναφέρει και προηγουμένως, τελικά δεν υποβάλαμε πρόταση και η χώρα όδευε προς Grexit, τότε, ναι, θα έγραφα ένα εξαιρετικά διεγερτικό κείμενο, και πιστέψτε με ξέρω να γράφω διεγερτικά κείμενα. Αλλά ευτυχώς για την χώρα, δεν χρειάστηκε να το γράψω.
Το άρθρο 134 μιλάει για απειλή βίας. Υποθέτω ότι ο συνειρμός γίνεται με την έκφραση του κειμένου μου “θα τους πετάξουμε έξω με τις κλωτσιές”. Είναι τουλάχιστον υπερβολικό, η χρήση μιας συνηθισμένης έκφρασης της καθομιλουμένης να θεωρηθεί απειλή βίας αόπλων ανθρώπων απέναντι στα καλύτερα φρουρούμενα κτήρια της χώρας. Άλλωστε ο σκοπός της ενέργειας – αν γινόταν – δεν θα ήταν να απομακρυνθεί ο συγκεκριμένος άνθρωπος από τον συγκεριμένο χώρο αλλά να εξαναγκαστεί σε παραίτηση η κυβέρνηση υπό το βάρος των ανομιών της, της καταστροφής που επισώρευσε στη χώρα, της συνολικής της ανικανότητας, και της λαϊκής κατακραυγής. (Έχω την εντύπωση πως δεν θα το αποφύγει τελικά, μόνο που στη θέση μου θα είναι οι πρώην οπαδοί της – αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.) Αν μαζί μου ήταν 500.000 Έλληνες, δεν νομίζω ότι θα έμενε κανείς κυβερνητικός στη θέση του. Ευτυχώς, πρόσκαιρα, η τραγωδία αποφεύχθηκε. Για να αποφευχθεί εντελώς, έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, ο οποίος περνάει από μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα – και στον τομέα της λειτουργίας της Δικαιοσύνης.
Ακολουθεί το κείμενο του Τζήμερου στις 7 Ιουλίου για το οποίο τον εγκαλεί η Δικαιοσύνη:
ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ. ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΠΟΥΜΕ!
Όπως ήταν αναμενόμενο, ο αλήτης που υποδύεται τον πρωθυπουργό, δεν έφερε συμφωνία σε 48 ώρες. Εξαπάτησε ακόμα μία φορά όσους τον πίστεψαν, και οδηγεί τη χώρα οριστικά πλέον έξω από την Ευρώπη. Σήμερα ΟΛΟΙ θεωρούσαν ότι το Grexit θα αποφασισθεί την επόμενη Κυριακή, γι΄ αυτό συγκλίθηκε συμβούλιο κορυφής, όχι μόνο της Ευρωζώνης αλλά ολόκληρης της Ε.Ε. Οι ηγέτες της Ευρώπης με οδύνη που ήταν εμφανής στα πρόσωπά τους, μιλούσαν για μια τραγωδία, την οποία προσπαθούν να αποτρέψουν.
Ο χαζοχαρούμενος καταληψίας, εκτός τόπου και χρόνου, έβγαλε ακόμη έναν δεκάρικο για μια συμφωνία τάχα μου “κοινωνικής δικαιοσύνης” η οποία βεβαίως θα πρέπει να υποχρεώσει τους Ευρωπαίους φορολογούμενους να πληρώνουν τους διορισμούς του Κατρούγκαλου, τους πελάτες των κομμάτων, τους κουμπάρους και τους συγγενείς των προσωποπαγών θέσεων και τους συνταξιούχους όλου του πολιτικού συστήματος.
Και για να μιλάμε με αριθμούς. Αυτό που οι απατεώνες ονομάζουν κοινωνική δικαιοσύνη είναι να υποχρεώνονται επαγγελματίες χωρίς έσοδα, άνεργοι ιδιοκτήτες ακινήτων και εργαζόμενοι των 500 ευρώ, να πληρώνουν τερατώδεις φόρους και ασφαλιστικές εισφορές για διατηρήσουν τις συντάξεις τους οι 278.833 συνταξιούχοι που παίρνουν από 1500 έως 2000 ευρώ τον μήνα, οι 33.145 που παίρνουν από 2000 έως 2500, και οι 11.281 που παίρνουν από 2500 ευρώ μέχρι πάνω από 4000 ευρώ.
Αυτό που οι απατεώνες ονομάζουν κοινωνική δικαιοσύνη είναι άνθρωποι που ψάχνουν χρόνια να βρουν μία ολιγόωρη έστω δουλειά, να πληρώνουν 2 συντάξεις σε 929.936 άτομα, 3 συντάξεις σε 297.899, 4 συντάξεις σε 50.628, 5 συντάξεις σε 11.036 και από 6 έως 10 συντάξεις (ανά άτομο να μην ξεχνιέμαστε…) σε 1953 “δικαιούχους”, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι μικρότεροι των 60 ετών!
Δεν λεν κουβέντα για αυτό το όργιο αδικίας οι αριστεροί απατεώνες όπως δεν έλεγαν και οι δεξιοί. Διότι οι συνταξιούχοι με τις υψηλές απολαβές είναι οι κολλητοί τους, οι πάτρωνες των συντεχνιών που ανεβάζουν και ρίχνουν κυβερνήσεις και μετακόμισαν από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ.
Για να εξακολουθούν όλοι αυτοί να ζουν εις βάρος μας, προτιμούν να γυρίσουν τη χώρα στη δεκαετία του ’50 εξαθλιώνοντας κυρίως εσένα μισθωτέ και συνταξιούχε, που θα έρθεις να με βρίσεις, αποκαλώντας με γερμανοτσολιά. Γιατί έξοδος από το ευρώ σημαίνει τύπωμα δικού μας νομίσματος το οποίο χωρίς αντίκρυσμα (χρυσό, συναλλαγματικά αποθέματα, εθνική παραγωγή) δεν θα αξίζει ούτε το χαρτί στο οποίο τυπώνεται. 100 τρισεκατομμύρια δολλάρια είναι η αξία κάθε χαρτονομίσματος της Ζιμπάμπουε με το οποίο οι πιτσιρικάδες φτιάχνουν σαΐτες. Θα παίρνεις λοιπόν μια σακούλα χαρτονομίσματα και δεν θα μπορείς να αγοράσεις ούτε ένα αυγό. Εγώ θα έχω να ζήσω. Έχω κάνει το κουμάντο μου. Εσύ δεν θα έχεις. Αλλά δεν θέλω να ζήσω σε μια χώρα που το 90% του πληθυσμού δεν θα έχει ούτε να φάει.
Γι’ αυτό δεν πρόκειται να αφήσουμε τους εγκληματίες να χρεοκοπήσουν οριστικά τη χώρα. ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ! Θα περιμένουμε μέχρι την Παρασκευή 8:30 το πρωί, που θα καταθέσουν την τελευταία τους πρόταση. Αν μάθουμε ότι είναι ακόμα μια απάτη, κατεβαίνουμε στον δρόμο, (θα ειδοποιηθείτε για το πού και ποια ώρα) μπαίνουμε στο Μαξίμου, στα Υπουργεία της Εθνικής Μειοδοσίας και τους πετάμε έξω με τις κλωτσιές. Το αστείο παρατράβηξε. Δεν θα ζήσουν τα παιδιά μας σε σοβιετικό καθεστώς για να διατηρούν οι σταλινοφασίστες τις φαντασιώσεις τους και οι πελάτες τις αργομισθίες.
Παρασκευή πρωί ή υπογράφουν ή ξηλώνονται.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση
Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού
Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;
Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου
Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας
Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας