Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η γεωπολιτική της Αν. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής και η Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε στις

Αντγος (ε.α.) Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

Είναι ιδιαίτερη χαρά για μένα σήμερα να παρουσιάσω το υπόψη θέμα, στα στελέχη του Πολεμικού μας Ναυτικού,  που είναι όχι μόνο ενδιαφέρον και σημαντικό, αλλά έχει ιδιαίτερη σημασία για την πατρίδα και τον Ελληνισμό γενικότερα και άπτεται της παγκόσμιας ασφάλειας.  Δεν θα αναφερθώ αναλυτικά  στις Ελληνο-τουρκικές  σχέσεις και στα τελευταία γεγονότα στην ΑΟΖ της Κύπρου, παρά μόνο πολύ συνοπτικά. Θα εστιάσω περισσότερο στην Μέση Ανατολή, τις αιτίες, τους πρωταγωνιστές και πως θα διαμορφωθεί τελικά η κατάσταση, σύμφωνα με έγκυρες εκτιμήσεις.  Θα ξεκινήσω με τον ορισμό της γεωπολιτικής, για να αντιληφθούμε καλύτερα το τι συμβαίνει στην Αν. Μεσόγειο, την Μέση Ανατολή και την θέση και τον ρόλο της Ελλάδος στις εξελίξεις αυτές. 
Η γεωπολιτική λοιπόν είναι η επιστήμη, η οποία εξετάζει, μελετά, αναλύει, ερμηνεύει την:

  • αλληλεξάρτηση μεταξύ φύσης/γεωγραφικού χώρου (περιβάλλοντος) και ανθρωπίνων δραστηριοτήτων
  • πολιτισμική σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, με σκοπό την αξιοποίηση/αύξηση της ισχύος (οικονομικής ή/και στρατιωτικής), στο παρόν και κυρίως στο μέλλον. Ο όρος χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Σουηδό καθηγητή και φιλόσοφο πολιτικό Rudolf Kjellén τo 1899.
Η γεωπολιτική αποτελεί εργαλείο της στρατηγικής με κεντρικό σημείο την εθνική ισχύ και τον έλεγχο μίας γεωγραφικής επικράτειας. Κράτη που είναι ισχυρότερα στην προβολή των ικανοτήτων τους σε μεγαλύτερες αποστάσεις, αποτελούν τα κυρίαρχα κράτη σε κάθε ιστορική περίοδο μέσα στο διεθνές σύστημα. Επομένως, η γεωπολιτική υπονοεί την ύπαρξη διεθνών ανταγωνισμών και υποστηρίζει τη στρατηγική σχεδίαση σε διάφορους τομείς, πχ της στρατιωτικής ισχύος (γεωστρατηγική), της οικονομίας (γεωοικονομία), της δημογραφίας, του περιβάλλοντος, κτλ.
          Η Μεσόγειος θάλασσα  η περίκλειστη αυτή  θάλασσα των τριών ηπείρων, χωρίς όνομα κατά την αρχαιότητα,   ο Στράβων την ονομάζει σοφά  «η εντός και καθ΄ ημάς λεγομένη θάλασσα» και ο   προσδιορισμός αυτός είναι σαφέστατος  και προσδιορίζει τον ρόλο και την σημασία που έχει για την Ελλάδα. (πιστά μιμήθηκαν αργότερα οι Ρωμαίοι και τον μετέφρασαν ως «Μare Νostrum» (= ημέτερη θάλασσα). Περί τα μέσα του 3ου αιώνα, πρώτος ο Σολίνος τη ονομάζει χαρακτηριστικά «Mare Mediterraneum» ως μεταξύ δύο ηπείρων θάλασσα, καθιστάμενος ιστορικός ανάδοχος του ονόματος αυτής.)

Σε μια αποστροφή του λόγου του, στην τελευταία συνέλευση του ΟΗΕ, ο πρόεδρος Ομπάμα χαρακτήρισε την ουκρανική κρίση, το Ισλαμικό Χαλιφάτο και τον ιό Έμπολα σαν τις «τρεις μάστιγες της ανθρωπότητας».
Ανεξάρτητα αν όντως πρόκειται για «μάστιγες», 0 «πλανητάρχης» δεν θεώρησε σκόπιμο να κάνει την αυτοκριτική του και  ν’ αναφερθεί στις τεράστιες ευθύνες της χώρας του, που, τουλάχιστον στις δύο από αυτές τις «μάστιγες» ήταν πασιφανής – παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δυτικών ΜΜΕ να τις αποκρύψουν ή τουλάχιστον να τις αμβλύνουν.
Σήμερα είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η αμερικανικής εμπνεύσεως περιβόητη «Αραβική άνοιξη» (αφήνοντας στην άκρη την Ουκρανική κρίση)  του 2011 απέτυχε παταγωδώς, εκτός αν αυτός ήταν ο σκοπός,  με αποτέλεσμα αντί της εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή, να επικρατεί κενό ισχύος, με συνεχώς αυξανόμενη αστάθεια και με πολέμους που προκαλούν τη διάλυση υφιστάμενων «δεσποτικών» κρατικών οντοτήτων, με αποτέλεσμα να μετονομασθεί «Αραβικός εφιάλτης».  Οι πομφόλυγες περί εισαγόμενης δημοκρατίας σε πολύπαθες μουσουλμανικές χώρες, όπου ακόμη επιβιώνουν η καταπιεστική οθωμανική κληρονομιά και η διαλυτική αποικιοκρατική πολιτική της Δύσης, έχουν αντικατασταθεί από ένα σκληρό δίλημμα: δικτατορία ή χάος, με το τελευταίο, προς το παρόν να επικρατεί.
Ήδη από την αρχή  καταδείξαμε όπως αντιλαμβάνεστε, τον κυρίως υπεύθυνο της κατάστασης που επικρατεί στην περιοχή,  την Αν. Μεσόγειο και Μέση Ανατολή και να συμφωνήσω με την άποψη πολλών αναλυτών, ότι αποτελεί ενιαίο χώρο που επηρεάζεται σε όλη την έκτασή της από τις εξελίξεις οπουδήποτε  και αν συμβαίνουν εντός αυτής.  


ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. 
«Κάθε φορά που οι ΗΠΑ προσεγγίζουν τη Μέση Ανατολή, κάνουν τα πράγματα χειρότερα. Καιρός να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν» σχολιάζει ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του ΧάρβαρντStephen M. Walt.
Η  Μέση Ανατολή  ανέκαθεν ήταν στο επίκεντρο των εξελίξεων, μια θερμή περιοχή του πλανήτη,  όπου δύο στοιχεία ανέβλυζαν συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες,  χωρίς σταματημό. Το πετρέλαιο και το αίμα. Το δεύτερο βέβαια συνεπεία του πρώτου, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες. Σήμερα η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί, αλλά θα λέγαμε ότι χειροτέρεψε , καθόσον νέοι παράγοντες-παίκτες εισήλθαν στο φοβερό αυτό σπιράλ της γεωπολιτικής, των προκλήσεων,  του ψυχολογικού και διπλωματικού πολέμου,  των ανελέητων  πολεμικών συρράξεων. Ας δούμε τις εξελίξεις πολύ συνοπτικά: 
Η Τουρκία, παίκτης κλειδί πολλών εξελίξεων, με όραμα και σχεδιασμό το νέο-οθωμανικό δόγμα,  συμμετέχει και παίζει και σε πολλά ταμπλό.

Εκτός από την  ενεργό  συμμετοχή της κατά προκλητικό, ξεδιάντροπο, άθλιο  και παράνομο τρόπο στο δράμα της Συρίας, στον τρομακτικό αυτό εμφύλιο που μαίνεται πάνω από τρία χρόνια, απεφάσισε, μη έχοντας μαζί της το διεθνές δίκαιο,   να τρομάξει την μικρή Κύπρο και την φοβική τις τελευταίες δεκαετίες Ελλάδα,
εφαρμόζοντας την προσφιλή και αποδοτική τακτική των διεκδικήσεων, των  απειλών και των προκλήσεων, για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων μιας χώρας, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο για την θάλασσα, δηλαδή την έρευνα μιας χώρας στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Σκοπός της τουρκικής τακτικής είναι η καθυπόταξη του Ελληνισμού και η συμμετοχή και το μοίρασμα των υδρογονανθράκων σε Κύπρο και Ελλάδα. 
Το Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι, με τα πρόσφατα γεγονότα των νέας μορφής επιθέσεων, ευρίσκονται ήδη στον προθάλαμο  μιας νέας πολεμικής αντιπαράθεσης, στην για πολλούς ήδη εν εξελίξει νέας Ιντιφάντα, της Τρίτης Παλαιστινιακής Ιντιφάντα , όπου δεν συμπεριλαμβάνεται ο τελευταίος , τρίτος σε 4 χρόνια πόλεμος της Γάζας, ένας υβριδικός, σε αυτή την φάση πόλεμος τέταρτης γενιάς, όπου οι απειλές  δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν και να προβλεφθούν. 

Το  ISIS συνεχίζει να επεκτείνει τον έλεγχό της σε τμήματα του Ιράκ, εκδιώκοντας εκατοντάδες χιλιάδες μέλη  διαφορετικών εθνοτήτων και θρησκευτικών πεποιθήσεων, όπως οι Γεζίντι , αναγκάζοντας τελικά την κυβέρνηση Ομπάμα να προχωρήσει σε αεροπορικές επιδρομές, οι οποίες δεν μπορούν να φέρουν άμεσα και οριστικά αποτελέσματα.
 Και αυτό κατόπιν της πίεσης της κοινής γνώμης, μετά το σοκ του αποκεφαλισμού του πρώτου Αμερικανού πολίτη, του δημοσιογράφου Φόλει. Πλην όμως,  όπως παραδέχθηκε και ο στρατηγός Ντέμπσευ, ο αμερικανός αρχηγός των γενικών επιτελείων, να μην αναμένονται άμεσα και οριστικά αποτελέσματα και απαιτείται χρόνος. 
 Η κατάσταση στη Λιβύη συνεχίζει να παραμένει ανεξέλεγκτη, χαοτική και χωρίς στην ουσία κυβέρνηση , διαψεύδοντας τις χειραψίες που έκαναν τα φιλελεύθερα γεράκια όταν έπεσε ο Καντάφι. Στη Λιβύη, μετά τον Καντάφι, επικράτησαν οι φυλετικές ομάδες, οι οποίες δεν έχουν σχεδόν τίποτε κοινό μεταξύ τους. Η υποτιθέμενη κυβέρνηση της Τρίπολης, απλώς δεν μπορεί να ασκήσει καμιά εξουσία. 

Στο Αφγανιστάν ένας αμερικανός στρατηγός πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε , σε μια κατάσταση  που παραμένει προβληματική  και για μια ακόμα φορά οι αμφισβητούμενες εκλογές απειλούν τη δημοκρατία εκεί και μπορεί να δώσουν στους Ταλιμπάν νέες ευκαιρίες για να αποκομίσουν κέρδη εις βάρος της κυβέρνησης της Καμπούλ.
Στην Αίγυπτο βέβαια μετά την επικράτηση του στρατηγού Αλ Σίσυ , ο οποίος χαρακτηρίζεται και είναι φυλοδυτικού προσανατολισμού και την ήττα και «εξολόθρευση»  των αδελφών Μουσουλμάνων (φυλάκιση και δίκες του πρώην προέδρου Μόρσι και των ηγετικών στελεχών),  η κατάσταση φαίνεται σχεδόν να ομαλοποιείται και να ελέγχεται, αν και έχουμε μερικά περιστατικά τρομοκρατίας, βίας και αίματος (Κάιρο, χερσόνησος Σινά)  και μάλιστα να εξελίσσεται με ευνοϊκό τρόπο για τα εθνικά μας συμφέροντα, μετά την τριμερή διάσκεψη του Καϊρου.

Στην Συρία, στην αιματοβαμμένη και πολύπαθη χώρα,   η κατάσταση παραμένει αμετάβλητη τον τελευταίο καιρό, μετά  την νίκη του Συριακού στρατού κατά των ανταρτών (τζιχάντια, μισθοφόροι κλπ),  με τον εκλεγμένο πλέον πρόεδρο Άσαντ να ελέγχει την δυτική περιοχή της χώρας και τις μεγάλες πόλεις,
οι δε αντάρτες την κεντρική και ανατολική περιοχή και ιδιαίτερα τους ορεινούς όγκους της χώρας. Ελπίδα στην ζοφερή αυτή κατάσταση η διάσκεψη της Μόσχας για την Συρία, που άρχισε στα τέλη Ιανουαρίου και ακόμη είναι σε εξέλιξη.
Η κατάσταση στον Λίβανο προσομοιάζει με τις εξελίξεις στην Συρία, αλλά σε μικρότερη ένταση και μορφή, καθόσον η κυριαρχία της Σιϊτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ είναι ισχυρή και προς το παρόν αδιαμφισβήτητη.
 Η Ιορδανία, μια χώρα απόλυτα δεμένη στο αμερικανικό άρμα, στηρίζει την σχετική ηρεμία της στην εξωτερική βοήθεια των ΗΠΑ  και στον αυστηρό  έλεγχο των κοινωνικών ομάδων και οργανώσεων.  

Η προσέγγιση ΗΠΑ-Ιράν φαίνεται να εξελίσσεται απροσδοκήτως ικανοποιητικά, προς μεγάλη απογοήτευση των ορκισμένων εχθρών του, της Σαουδικής  Αραβίας και του Ισραήλ, που μπροστά στο κοινό συμφέρον συμμάχησαν και συνεργάζονται κρυφίως και δολίως, εκπλήσσοντας τους πάντες με την «ανίερη» συμμαχία τους. 
 Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ- ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ
         

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαδίμηρος Πούτιν πριν 2 χρόνια, σε ένα συνέδριο για την ειρήνη και την ασφάλεια στο Βερολίνο και μπροστά στην καγκελάριο Άγκελα Μέρκελ  αναφέρθηκε  στον μονοπολικό κόσμο και την επιδίωξη των ΗΠΑ.   Ας δούμε τι είναι ο μονοπολικός κόσμος;
Αναφέρεται σαν ένας τύπος κατάστασης. Δηλαδή ένα κέντρο εξουσίας, ένα κέντρο δύναμης, ένα κέντρο λήψης αποφάσεων. Είναι ένας κόσμος που υπάρχει μια κυρίαρχη δύναμη, όπου όμως στο τέλος νομοτελειακά η κατάσταση αυτή καταλήγει στον όλεθρο όχι μόνο για αυτούς που ανήκουν στο σύστημα, αλλά και για την ίδια την κυρίαρχη δύναμη. 
Η συνεχής και αδυσώπητη προσπάθεια των ΗΠΑ (και των συμμάχων της) για παγκόσμια κυριαρχία είναι η γενεσιουργός αιτία για όλα αυτά τα τραγικά που βιώνουμε από την Μέση Ανατολή και την Βόρεια Ευρώπη, μέχρι την Άπω Ανατολή. Η αυτοκρατορία (ΗΠΑ) συνεχίζει την προσπάθειά της για την πλήρη επιβολή του μονοπολικού κόσμου, την Νέα Τάξη Πραγμάτων και τον παγκόσμιο έλεγχο. Πίσω από την αυτοκρατορία, οι πραγματικοί ηγέτες και μυστικοί εντολείς, το διεθνές   τραπεζο-οικονομικό σύστημα, το αδυσώπητο, ανάλγητο και αδηφάγο διεθνές κεφάλαιο.  Και για να είμαστε απόλυτοι και ειλικρινείς, να πούμε ότι αιτία των πάντων είναι αυτό που όλοι σκέπτονται:Οικονομία και Ενεργειακοί πόροι. Και στην Μέση Ανατολή, που όλοι γνωρίζουμε την σημασία της για την παγκόσμια οικονομία,  αλλά και στην Αν. Μεσόγειο  αιτία της έντασης είναι τα τεράστια ενεργειακά κοιτάσματα υδρογονανθράκων που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα. Άρα εκεί θα πρέπει να εστιάσουν τώρα για την επίτευξη του τελικού αντικειμενικού σκοπού, που είναι ο έλεγχος των ενεργειακών αποθεμάτων, ώστε στο τέλος να  υποταχθούν στον μονοπολικό κόσμο,  η Ρωσία και η Κίνα.  Πως; Δείτε τα δύο θερμά μέτωπα , στην Ουκρανία και στην Μέση Ανατολή και θα διαπιστώσετε ότι ομοιάζουν με μια θανατηφόρο λαβίδα, που επεκτείνεται προς Ανατολάς, προς Ρωσία σε πρώτη φάση, με τελική κατάληξη στην Κίνα.

 Το 2000, το NationalEnergy Policy DevelopmentGroup 
(NEPDG) υπό την προεδρία του Dick Cheney
είχε εντοπίσει μέσω δορυφορικών εικόνων 
και δεδομένων από γεωτρήσεις, τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αέριου και είχε παρατηρήσει τα τεράστια 
συριακά αποθέματα φυσικού αερίου.
Έτσι το  2001, μετά την 11η Σεπτεμβρίου  η Ουάσιγκτον αποφάσισε να επιτεθεί διαδοχικά σε οκτώ χώρες (Αφγανιστάν, Ιράκ,  Λιβύη,  Λίβανος και Συρία, Σουδάν, Σομαλία, Ιράν) για να αρπάξουν τους φυσικούς πόρους τους. Το επιτελείο του υιοθέτησε τότε το σχέδιο για την αναδιαμόρφωση της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (το οποίο περιλαμβάνει επίσης τη  μερική διάλυση της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας), ενώ το υπουργείο Εξωτερικών δημιούργησε το επόμενο έτος το τμήμα ΜΕΝΑ για να οργανώσει την «Αραβική Άνοιξη», η οποία υλοποιήθηκε δέκα χρόνια αργότερα.  
 Συγκεκριμένα  το 2001, ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους αποφάσισε να τοποθετήσει, εκτός των άλλων αραβικών  κρατών και την Συρία στον κατάλογο του των στόχων ,  αποσκοπούσε τρεις επιδιώξεις:  
·        Να καταστραφεί ο «άξονας της αντίστασης» στην Μέση Ανατολή και να ευνοηθεί ο ισραηλινός επεκτατισμός.


·        Να βάλει χέρι στα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου,  


·        Να αναδιαμορφώσει την «Ευρύτερη Μέση Ανατολή».
Τα πολεμικά σχέδια  των ΗΠΑ  απέτυχαν το 2005 και το 2006, λαμβάνοντας τελικά τη μορφή της «Αραβικής Άνοιξης» το 2011: Ένας πόλεμος 4ης γενιάς που έπρεπε να φέρει τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και μετριοπαθή ισλαμικά στοιχεία στην εξουσία, κατά το πρότυπο των ισλαμιστών της Τουρκίας του Ερντογάν. Τα αποτελέσματα της λανθασμένης τελικά πολιτικής αυτής είναι φανερά σε όλους μας σήμερα.
Ως γνωστόν,  όταν οι χώρες δεν κυβερνώνται στην ολότητά τους, η διεθνής ή η περιφερειακή τάξη διασαλεύεται. Η κατάρρευση ενός κράτους μετατρέπει το έδαφός του σε βάση τρομοκρατών. Και ποιους εξυπηρετούν τελικά  οι τρομοκράτες; Μα  αυτούς που ωφελούνται από την διαμορφούμενη κατάσταση, όπως  τους σχεδιαστές της Νέας Τάξης Πραγμάτων, του μονοπολικού κόσμου, της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αυτή την στιγμή οι ζώνες ακυβερνησίας στον μουσουλμανικό κόσμο επηρεάζουν τη Λιβύη, την Αίγυπτο, την Υεμένη, τη Λωρίδα της Γάζα, τον Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, τη Νιγηρία, το Μάλι, το Σουδάν και την Σομαλία. Έτσι η Μέση Ανατολή βιώνει σήμερα μια σύγκρουση που μοιάζει, αλλά είναι ευρύτερη από αυτή της Ευρώπης των θρησκευτικών πολέμων του 17ου αιώνα.

Να αναφέρουμε σαν ένα παράδειγμα για το πώς και που  εκπαιδεύονται σήμερα οι τρομοκράτες: Σήμερα, ενδεικτικά,  οι τρομοκράτες εκπαιδεύονται σε μόνιμα στρατόπεδα της Αλ Κάιντα, της οργάνωσης που  οι ΗΠΑ είναι (υποτίθεται) σε διαρκή πόλεμο, που βρίσκονται στη λιβυκή έρημο, χώρα υπό πλήρη διάλυση, με απόλυτη ακυβερνησία και υπό μερικό έλεγχο   από το ΝΑΤΟ. 
Ενώ τρία άλλα στρατόπεδα της Αλ Κάιντα είναι εγκατεστημένα στη Şanlıurfa, Osmaniye και Karaman, στη Τουρκία, χώρα μέλος του ΝΑΤΟ. Και να επισημάνουμε και το ανησυχητικό για την εθνική μας ασφάλεια,  το ήδη διαπιστωμένο, δηλαδή  της εκπαίδευσης  ισλαμιστών τρομοκρατών, στην γειτονιά μας, στο Κόσσοβο, εδώ και πολλά χρόνια.
ΙΣΛΑΜΙΣΜΟΣ – ΕΞΕΛΙΞΗ

Σε ένα εκπληκτικό του άρθρο ο πολυσυζητημένος πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χένρι Κίσιντζερ, με τίτλο «Theworld in flames» στις  31 Αυγούστου 2014, περιέγραφε  την δημιουργία των αδελφών μουσουλμάνων και την μετεξέλιξη διαφόρων παραφυάδων των στις σημερινές  τρομοκρατικές οργανώσεις,
που όλοι γνωρίζουμε  σήμερα, περισσότερο από τις φρικαλεότητες που διαπράττουν, παρά από την ιδεολογικά και θρησκευτικά πιστεύω των. 
Ας δούμε λίγο την ιστορία. Την άνοιξη του 1947 ο Αιγύπτιος δάσκαλος και θρησκευτικός ακτιβιστής Χασάν αλ Μπανά πρότεινε στον τότε βασιλιά Φαρούκ την ίδρυση ενός θρησκευτικού ισλαμικού κράτους.

Ο αλ Μπανά εξέφρασε τότε 
τις αρχές και τις προσδοκίες των Αιγύπτιων Αδελφών Μουσουλμάνων, που η οργάνωση  ιδρύθηκε το 1928,
με σκοπό να πολεμηθεί 
η δυτική επιρροή στον 
παραδοσιακό τρόπο ζωής 
των μουσουλμάνων Αιγυπτίων.
Ο αλ Μπανά εξέφρασε τότε τις αρχές και τις προσδοκίες των Αιγύπτιων Αδελφών Μουσουλμάνων, που η οργάνωση  ιδρύθηκε το 1928, με σκοπό να πολεμηθεί η δυτική επιρροή στον παραδοσιακό τρόπο ζωής των μουσουλμάνων Αιγυπτίων.
Η Δύση, κατά τον αλ Μπανά, είναι χρεοκοπημένη και παρηκμασμένη. Ο αλ Μπανά είπε, ουσιαστικά, ότι η παγκόσμια τάξη, όπως την δημιούργησε η Δύση, είχε χάσει την ισχύ αλλά και τη νομιμοποίηση.
Στην πραγματικότητα «παγκόσμια τάξη» δεν υπήρξε ποτέ. Το σύγχρονο πολιτικό οικοδόμημα δημιουργήθηκε περίπου 400 χρόνια πριν, στη Βεστφαλία, με την ομώνυμη συνθήκη (1648 μ.Χ.) μετά από έναν αιώνα πολέμων στην Ευρώπη. Βασίστηκε σε ένα σύστημα ανεξάρτητων κρατών και στον περιορισμό των φιλοδοξιών εκάστου από αυτά, μέσα από έναν μηχανισμό ισορροπίας δυνάμεων. 
Το 1964 ο ιεροδιδάσκαλος και θεωρητικός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας Σαΐντ Κουτμπ πρότεινε το Ισλάμ να ανατρέψει με πόλεμο την υπάρχουσα παγκόσμια τάξη. Η πρόταση αυτή αποτελεί το θεμέλιο της σκέψης των σύγχρονων ισλαμιστών. Αποστολή του Ισλάμ είναι, κατά τον Κουτμπ, να αποτινάξει όλα αυτά και να τα αντικαταστήσει με την παγκόσμια εφαρμογή των δογμάτων του κορανίου. Όπως όλες οι ουτοπίες, για την πραγματοποίηση αυτής, χρειάζονται ακραία μέτρα. Σε μια παγκοσμιοποιημένη, κοσμική, δημοκρατική  κοινωνία οι απόψεις του Κουτμπ φαίνονται ακραίες και ανάξιες λόγου.

Όμως για τους ισλαμιστές φονταμενταλιστές οι απόψεις 
αυτές εμπεριέχουν αλήθειες 
πέραν της υφιστάμενης 
διεθνούς τάξης. Αποτελούν την πολεμική ιαχή των ακραίων ισλαμιστών (των τζιχαντιστών)
στη Μέση Ανατολή και 
πέραν αυτής, 
εδώ και δεκαετίες.
Τις αναπαράγουν η αλ Κάιντα, η Χαμάς, η Χεζμπολάχ, οι Ταλιμπάν, η ιρανική θεοκρατία κατά κάποιο τρόπο τουλάχιστον στο αρχικό στάδιο, το Κόμμα της Απελευθέρωσης (Χιζμπ ουτ Ταχρίρ), που δραστηριοποιείται στη Δύση, η Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία, το Μέτωπο αλ Νούσρα στην Συρία και το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε, η Ισλαμικό Χαλιφάτο , το ISIS, το οποίο εκτόξευσε τη μεγάλη του επίθεση, που εξέπληξε τους πάντες με την ραγδαία προέλαση και την κατάκτηση τόσου μεγάλου εδαφικού χώρου στο Ιράκ και την Συρία.
Με δυο λόγια η ισλαμική αγνότητα και όχι η σταθερότητα, είναι η βασική αντίληψη της νέας αυτής παγκόσμιας ισλαμικής αντίληψης. 
 ΠΕΡΙ ΤΟΥ ISIS- ΑΝΑΛΥΣΗ-ΕΠΑΦΕΣ
Αρχικά θέλω να αναφερθώ  ξεχωριστά και ιδιαίτερα στον αμερικανό γερουσιαστή Τζον Μακ Κέιν, καθόσον θεωρώ ότι είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση και η αιχμή του δόρατος  της  συγκεκαλυμμένης  και αόρατης αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.  Πρώην αμερικανός πιλότος, έλαβε μέρος στον πόλεμο του Βιετνάμ, που καταρρίφθηκε ,αιχμαλωτίστηκε και παρέμεινε αιχμάλωτος επί έξη χρόνια και θεωρείται και είναι βέβαια ήρωας πολέμου για την αμερικανική κοινή γνώμη.  Ο γερουσιαστής Μακ Κέιν, σύμφωνα με τον Γάλλο πρώην διπλωμάτη, ιστορικό και συγγραφέα Tierry Meyssan, του δικτύου Voltaire   έλαβε μέρος σε όλες τις χρωματιστές επαναστάσεις των τελευταίων είκοσι χρόνων!!! Για να δώσουμε μερικά παραδείγματα, πάντα στο όνομα της «δημοκρατίας» η δράση του,ετοίμασε το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα, την ανατροπή του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου Jean–Bertrand Aristide στην Αϊτή, την απόπειρα ανατροπής του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου Mwai Kibaki στην Κένυα και του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Ήταν ο συντονιστής της Συριακής αντιπολίτευσης, τουλάχιστον στα αρχικά στάδια και στην ουσία ο καθοδηγητής του ΙΚΙΛ, ηISIS, ή Ισλαμικό Κράτος, ή Ισλαμικό Χαλιφάτο, αφού ο αρχηγός του ΙΚΙΛ έπαιρνε οδηγίες από τον ίδιο τον γερουσιαστή, όπως φαίνεται από αδιαμφισβήτητα γεγονότα
To ISIS είναι το τέρας που δημιούργησαν οι ΗΠΑ (και  που έχουν χάσει τελικά τον έλεγχο του),   όπως  στην ιστορία  της γοτθικής και ρομαντικής νουβέλας  της Αγγλίδας συγγραφέαΜαίρη Σέλεϊ, « ο Φρανκεστάιν και το τέρας»,   με την αρωγή Βρετανίας και Τουρκίας και χορηγούς και μέγα χρηματοδότες –σπόνσορες  την Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, με σκοπό να πολεμήσει μαζί με την Συριακή αντιπολίτευση, για την ανατροπή του προέδρου Άσαντ ,  την εγκαθίδρυση Σουνιτικού Ισλαμικού καθεστώτος και να διαρρήξουν τον Σιιτικό άξονα Ιράν- Ιράκ-Συρία-Λίβανος.  Πολέμησε μαζί με την Αλ Νούσρα , υπό την σκέπη της Αλ Κάιντα, καθώς και με άλλες Ισλαμιστικές Σουνιτικές οργανώσεις, αλλά ηττήθηκε, όπως και η Συριακή αντιπολίτευση από τον Συριακό στρατό και τον Σιιτικό Χεζμπολάχ, του Λιβάνου.
Το ISIS που όπως είπαμε είναι το άθλιο δημιούργημα των Αμερικανών, αφού ο σημερινός ηγέτης του ο Ιμπραχίμ αλ-Μπαντρί (Ibrahim al-Badri), επίσης γνωστός ως Αμπού Du’a, η ως Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι,  ως Χαλίφης Ιμπραχίμ, είναι μισθοφόρος του ΠρίγκιπαAbdul Rahman al-Faisal, χρηματοδοτούμενος από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.  Συντονιστής της όλης επιχείρησης όπως προαναφέραμε ένας γερουσιαστής των ΗΠΑ, ο ήρωας πολέμου στο Βιετνάμ, ο Τζον Μακέιν. Ιδού η σχετική   φωτό, που  αποδεικνύει την απόλυτη αλήθεια. 
 
Ο Χαλίφης Ιμπραχίμ, Ιρακινός γεννημένος στην Σαμάρρα, πρώην τρόφιμος των αμερικανικών φυλακών, που τον απελευθέρωσαν ανεξήγητα οι αμερικανοί , (γιατί άραγε;),  είναι ένας σύγχρονος κοντοτιέρος (condottiere=μισθοφόρος). 

Παρά το γεγονός ότι είναι υπό τις διαταγές του Πρίγκιπα Αμπντούλ Ραχμάν (Abdul Rahman)
 (Μέλος της φατρίας των Sudeiris), δεν θα ήταν έκπληξη 
να συνεχίσει την εποποιία του στη Σαουδική Αραβία 
(μετά από μια σύντομη 
παράκαμψη στο Λίβανο, 
ή ακόμα και στο Κουβέιτ).  
Το Ισλαμικό Κράτος αποτελεί ένα νέο βήμα στα μισθοφορικά.
Σε αντίθεση με τις τζιχαντιστικές ομάδες που πολέμησαν στο Αφγανιστάν, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (υπήρχε στρατόπεδο Ταξιαρχίας Μουτζαχεντίν έξω από την πόλη Ζένιτσα, όπου προσωπικά το έχω δει και αναφέρει, όταν υπηρετούσα στην ECMM,  το 1993-1994)  και στη Τσετσενία γύρω από τον Οσάμα μπιν Λάντεν, δεν αποτελούν μια προσθετική δύναμη, αλλά ένα στρατό από μόνο του.  

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ομάδες στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, γύρω από το πρίγκιπα Μπαντάρ μπιν Σουλτάν (Bandar bin Sultan), διαθέτουν εξελιγμένες υπηρεσίες επικοινωνίας,  που καλούν για ένταξη και στρατολόγηση, χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα διεθνή ΜΜΕ, καθώς   και πολιτικούς αξιωματούχους, που έμαθαν
τη δουλειά στις  μεγάλες δυτικές σχολές, ικανούς να αναλάβουν αμέσως τη διοίκηση μιας περιοχής, κάτι που το βλέπουμε στις καταληφθείσες περιοχές, όπου εφαρμόζεται άμεσα η ισλαμική διοίκηση, συνεπικουρούμενοι βέβαια με το καθεστώς τρόμου που εφαρμόζουν άμεσα με σχέδιο, οργάνωση, αποφασιστικότητα και με γνώσεις του διεθνούς marketing, όπως τους δημόσιους αποκεφαλισμούς και  την προβολή των στα κοινωνικά μέσα, στα διεθνή ΜΜΕ κλπ.
                  
          ΕΛΛΑΔΑ-ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΧΩΡΕΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ
         
          Αν αναρωτηθεί κάποιος ποιο είναι το καλύτερο διαβατήριο για να ταξιδεύσει στην Μέση Ανατολή, ίσως η απάντηση να τον εκπλήξει. Μα το Ελληνικό και ισχύει για όλο τον αραβικό κόσμο.
Πάντα η Ελλάδα (Γιουνάν για άραβες, Γιαβάν για τους Ισραηλινούς) ήταν η φιλική χώρα, η αδελφική χώρα για πολλούς άραβες και σε ένα μεγάλο βαθμό ισχύει ακόμη. Είναι το αποτέλεσμα της στάσης της Ελλάδος σε πολλά θέματα και ιδιαίτερα μετά την διπλωματική στάση και συμπεριφορά της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου την δεκαετία του 80.
Σε γενικές γραμμές η στάση των αράβων παραμένει ακόμη φιλική. Δυστυχώς η Ελληνική εξωτερική πολιτική, αδύναμη και αναιμική έως ανύπαρκτη  τελευταία,  με ανεξήγητα φοβικά σύνδρομα  και με έλλειψη ιδεών και πρωτοβουλιών και ακόμη χειρότερα, υποταγμένη στις θελήσεις και απαιτήσεις των μεγάλων της Ε.Ε. και των ΗΠΑ ακολουθεί και εκτελεί τις αποφάσεις των χωρίς να λαμβάνει υπόψη εθνικά συμφέροντα, παραδοσιακές σχέσεις και μακροχρόνιες επιτυχημένες πολιτικές. Έτσι  καταστρέφοντας φιλίες δεκαετιών και δημιουργώντας δυσαρέσκειες, καχυποψίες και αμφισβητήσεις  χάνει τα φιλικά ερείσματα και την διπλωματική και όχι μόνο συμπαράσταση από πολλές αραβικές χώρες. Να υπενθυμίσουμε την λανθασμένη στάση  της χώρας μας  στο θέμα της Λιβύης, της Συρίας και του Ιράν, χώρες με παραδοσιακές εξαιρετικά καλές σχέσεις. Βέβαια σε ότι αφορά την στάση της απέναντι στην τουρκική προκλητική και διεκδικητική πολιτική θα μπορούσε κάποιος να την χαρακτηρίσει από φοβική και υποχωρητική μέχρι εθνικά εγκληματική.
Ευτυχώς τελευταία η Ελληνική εξωτερική πολιτική , ή μάλλον η ευτυχής συγκυρία, λόγω ταύτισης των εθνικών μας συμφερόντων με άλλα συμφέροντα,  κατέγραψε δύο πολύ καλές κινήσεις ,  λόγω των συγκυριακών συνθηκών και όχι λόγω σχεδιασμού,   που θα έχουν καταλυτικά αποτελέσματα στον τομέα της γεωστρατηγικής και ιδιαίτερα στον τομέα των στρατηγικών συμμαχιών και των εθνικών μας συμφερόντων.

Αναφέρομαι στην πρόσφατη τριμερή συμφωνία Ελλάδος-Κύπρου-Αιγύπτου, που στην ουσία είναι τετραμερής με την  μη εμφανή συμμετοχή του Ισραήλ. Η δεύτερη επιτυχημένη κίνηση είναι η υπογραφή τον Σεπτέμβριο του 2011 της οικονομικής, διπλωματικής , οικονομικής και μυστικής στρατηγικής συμφωνίας Ελλάδος – Ισραήλ.
Το ότι δεν έχουν δημοσιοποιηθεί τα περισσότερα στοιχεία της συμφωνίας αυτής αποδεικνύει και την σοβαρότητα και την υψηλή αξία αυτής. Εδώ θα πρέπει να επισημάνω και θα πρέπει να προσέξουμε, ότι η συμφωνία αυτή να μην αποτελέσει αιτία μείωσης των εξαιρετικών μας  σχέσεων με τους Παλαιστινίους, το πιο έξυπνο αραβικό φύλο και  ταυτόχρονο το πιο ταλαιπωρημένο και αδικημένο από την διεθνή κοινότητα , καθόσον αγωνίζεται επί δεκαετίες για το όνειρο που δεν ήλθε, την δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους.  Η πραγματική φιλία με τους δύο λαούς , Ισραηλινούς και Παλαιστινίους είναι επιβεβλημένη και εφικτή, με το σωστό μίγμα πολιτικής  από  την Ελλάδα. Και οι δύο λαοί αγαπούν και σέβονται τους Έλληνες και θέλουν την φιλία τους και την συνεργασία τους. Έτσι η  Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ο έντιμος ενδιάμεσος  μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που θα μπορούσαν να εμπιστεύονται και οι δύο πλευρές και να την χρησιμοποιούν στις συνομιλίες των και στην προσπάθεια επίλυσης του μακροβιότερου και πιο δύσκολου προβλήματος , του Παλαιστινιακού.  Χρειαζόμαστε την φιλία και την συμμαχία του ισχυρού Ισραήλ  σε πολλά θέματα (οικονομικά, εμπορικά, διπλωματικά, στρατιωτικά, πληροφοριακά), όπως και την φιλία και στήριξη των Παλαιστινίων και κατ΄ επέκταση του αραβικού κόσμου. Ναι είναι εφικτό και επιβεβλημένο για μια πολιτική με όραμα και προοπτική.  
Σε ότι αφορά τις σχέσεις μας με την Τουρκία να αναφερθώ επιγραμματικά:
Η Ελλάδα όπως προείπαμε, διακατέχεται από ένα ανεξήγητο φοβικό σύνδρομο, με αποτέλεσμα να επιλέγει την πολιτική κατευνασμού απέναντι πολιτική που όχι μόνο δεν έχει αποδώσει μέχρι τώρα ,

αλλά έχει δημιουργήσει γκρίζες ζώνες, αύξηση της τουρκικής προκλητικότητας, δηλαδή  την έχει εγκλωβίσει σε ένα επικίνδυνο για τα εθνικά θέματα σπιράλ αβεβαιότητος, έλλειψης σχεδιασμού, πρωτοβουλίας, αμυντικής τακτικής, που της στερεί κάθε δίκαιο και κάθε νομικό πλεονέκτημα και που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην «φιλανδοποίηση» , δηλαδή  την παραχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και αλλοίμονο , εθνικού χώρου, χωρίς πόλεμο.
Η ΝΕΑ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
          Είναι σαφές πλέον ότι η Μέση ανατολή όπως την γνωρίζαμε μέχρι τώρα, σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε στους χάρτες.  Ήδη στην πράξη τα υφιστάμενα όρια κρατών δεν ισχύουν σε πολλές περιπτώσεις και όπως θα δούμε κράτη διαμελίζονται και νέα κράτη θα δημιουργηθούν. Η επαναχάραξη των συνόρων είναι ήδη δεδομένη και έχει αρχίσει να συντελείται. Όχι εκ του μηδενός, καθόσον οι λαοί υπήρχαν από παλαιά στην περιοχή, πλην όμως οι ισχυροί είτε τους αγνόησαν στο παρελθόν εξυπηρετώντας συμφέροντα και σκοπιμότητες, είτε δεν είχε έλθει η ώρα της εθνικής των συνείδησης. Αυτά που βλέπουμε σήμερα και πριν με τις έριδες, τις διαμάχες και τις συγκρούσεις,  είναι το αποτέλεσμα της αυθαίρετης διαίρεσης της περιοχής  από δύο συνταγματάρχες το 1916. Τον Άγγλο Σάικς και τον Γάλλο Πικό.
  
Η χάραξη των συνόρων από τους Σάικς-Πικό εξυπηρετούσε τα Αγγλο-Γαλλικά συμφέροντα της εποχής και είναι η αιτία όλων των δεινών που επηκολούθησαν στην περιοχή, συμβάλλοντας βέβαια σε αυτό και ο μαύρος χρυσός, που ανακαλύφθηκε  και αποδείχθηκε τελικά ευχή και κατάρα για τους αυτόχθονες κατοίκους.  Για το πώς θα διαμορφωθεί τελικά η Μέση Ανατολή, μας διαφωτίζουν δύο χάρτες που «αποκαλύπτουν» τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην περιοχή.Σταδιακά και υπό το πρίσμα των νεώτερων εξελίξεων, το αμερικάνικο Γενικό Επιτελείο αναθεώρησε το σχέδιο του για την αναδιαμόρφωση της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (Greater Middle East Initiative), όπως ορίστηκε το 2001, και του οποίου ο χάρτης δόθηκε στη δημοσιότητα από το συνταγματάρχη Ralph Peters στη διάρκεια των  συζητήσεων της Επιτροπής Μπέικερ-Χάμιλτον.
 
 Η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί πλέον να ανατρέψει την Αραβική Δημοκρατία της Συρίας, επειδή θεωρεί την συριακή αντιπολίτευση,  ως ανίκανη να κυβερνήσει και επειδή δεν θέλει να δει τη χώρα να βουλιάξει σε μια ανεξέλεγκτη αναρχία, όπως στην Λιβύη και  Ιράκ. Πράγματι, σε αντίθεση με τη Λιβύη και το Ιράκ, η Συρία γειτνιάζει με το Ισραήλ και το χάος σε αυτό το μέρος θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον προστατευόμενο της. Ο χάρτης αυτού του νέου σχεδίου δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013, από την δημοσιογράφο Ρόμπιν Ράιτ, τότε ερευνήτρια στο Ινστιτούτο για την Ειρήνη των Ηνωμένων Πολιτειών, δεξαμενής σκέψης (think tank) του Πεντάγωνου. 
 
Έτσι ο χάρτης αυτός προβλέπει τη δραστική μείωση κατά τριών τετάρτων του εδάφους της Συρίας.   Το ειρηνευτικό σχέδιο των «φιλελεύθερων γερακιών» έγκειται επομένως στο να κατορθώσει τους αρχικούς στόχουςδιαιρώντας τη Συρία στα δύο: μια ζώνη που θα κυβερνάται από την Δαμασκό και μια άλλη από τους «μετριοπαθείς αντάρτες» (δηλαδή από το Πεντάγωνο).  Στην Συριακή Αραβική Δημοκρατία: η πρωτεύουσα και η μεσογειακή ακτή.Στο Πεντάγωνο: η συριακή έρημος και τα αποθέματά της σε αέριο (δηλ, η απελευθερωμένη ζώνη από τις επιδρομές του ΙΚ με τους βομβαρδισμούς του στρατηγού John Allen).  Στο νότο το κρατίδιο των Δρούζων, απαίτηση των Ισραηλινών για να μην είναι σε επαφή με το σουνιτικό Ισλαμικό κράτος.
Η Ουάσινγκτον προτίθεται να διατηρήσει τη Συριακή Δημοκρατία τουλάχιστον στα ισραηλινά σύνορα, στη Δαμασκό και τις ακτές της Μεσογείου. Σε αντίθεση, η Γαλλία και η Τουρκία δεν θέλουν μια σύντηξη του ιρακινού Κουρδιστάν και της Βόρειας Συρίας, αποτέλεσμα του οποίου θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε απώλεια εδαφών  της Τουρκίας. 

Βλέπουμε στον χάρτη τις αλλαγές συνόρων, όπου και εδώ είναι το σημαντικότερο όλων, η δημιουργία του κράτους του Κουρδιστάν, που θα περιλαμβάνει εδάφη από την Συρία, το Ιράκ , το Ιράν και την Τουρκία. 
Το αν τοKουρδιστάν θα ακουμπήσει τελικά στην Μεσόγειο είναι το επιθυμητόν για τους Κούρδους και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα,
καθόσον από εκεί θα περάσει ο  νέος αγωγός μεταφοράς υδρογονανθράκων,  από τα πλούσια κοιτάσματα της Μοσούλη και αν τελικά θα επιτευχθεί ο στόχος καθόσον αναμένεται σφοδρή αντίδραση των Τούρκων, ή ανταλλάγματα και από πού θα δοθούν;. Μήπως εις βάρος των Ελληνικών συμφερόντων; Απλά προβληματισμός.
Η  Ουάσινγκτον ελπίζει να περιορίσει την επιρροή του Ιράν στην περιοχή. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τις στρατιωτικές ήττες της από το 2006, φαίνεται ότι θα ικανοποιηθεί με το πάγωμα της σημερινής ισορροπίας δυνάμεων. Ως εκ τούτου, εκτιμάται ότι θα μοιράσει τον αραβικό κόσμο μεταξύ φιλο-Σαουδαραβών και φιλο-Ιρανών με τη διαβεβαίωση των δύο πλευρών ότι δεν θα θίξουν την ζώνη επιρροής του άλλου. Έτσι σύμφωνα με το νέο σχέδιο, ο αραβικός κόσμος θα μοιραστεί μεταξύ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, το καθένα από τα κράτη αυτά θα είναι αντίστοιχα υπεύθυνο για τους σιίτες και τους σουνίτες.  Η κυβέρνηση Ομπάμα φαίνεται να έχει διευθετήσει και  τη διαδοχή του Βασιλιά Αμπντουλάχ εγγυώμενη στη καθεμία από τις φατρίες των Σαούντ τη κληρονομική διατήρηση των υφιστάμενων προνομίων της. Κάτι που τελικά έγινε πρόσφατα με τον θάνατο του Βασιλιά Αμπντουλάχ και την ήρεμη διαδοχή του από τον αδελφό του.
Φέρεται επίσης ότι  οι ΗΠΑ να έχουν  αποδεχθεί τη συνεχιζόμενη επιρροή του Ιράν υπό την προϋπόθεση ότι το τελευταίο θα παραιτηθεί από κάθε επέκταση δια της βίας.  Οι Σουνίτες θα αναγκαστούν να θεωρήσουν για πάντα τους Γουαχαμπίτες  ως μουσουλμάνους, ενώ οι Σιίτες θα πρέπει να αποδεχθούν την ιρανική εξουσία, ακόμη και αν η Τεχεράνη έχει ήδη παγώσει τα ιδανικά του Ιμάμη Χομεϊνί. 
Δεν θα υπάρχουν ούτε νικητές ούτε νικημένοι, αλλά θα ηττηθούν ορισμένοι παράγοντες,  στο δικό τους στρατόπεδο. Μεταξύ των άλλων, η Τουρκία που θα χάσει την επιρροή της μεταξύ των σουνιτών, τιμωρημένη για τις εμμονές της εναντίον της Συρίας και τον άκρατο μεγαλοϊδεατισμό της και το νέο-Οθωμανικό  της όραμα, με την εγκαθίδρυση της  νέας μορφής Οθωμανικής αυτοκρατορίας, με Σουλτάνο τον πρόεδρο Ερντογάν. Εξάλλου το λευκό παλάτι σε τι παραπέμπει;
           Οι ασκήσεις επί χάρτου και για τους χάρτες της Μέσης Ανατολής φαίνεται ότι δεν τελειώνουν εδώ.

Ήδη κυκλοφορεί μυστικά νέος χάρτης της Μέσης Ανατολής, όπου φαίνεται η διαμόρφωση της περιοχής μετά από μια δεκαετία, μέχρι  το 2025, όπου όπως βλέπουμε είναι παρεμφερής με τον χάρτη του 2013, με πιο φρέσκες ιδέες.
         ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το πάγωμα της κατάστασης στον αραβικό κόσμο θα τους επιστρέψει να επικεντρώσουν τη στρατιωτική τους δύναμη κατά της Ρωσίας και της Κίνας, που όπως προείπαμε είναι και ο τελικός τους στόχος  και επιδίωξη για τον μονοπολικό κόσμο που ονειρεύονται για την παγκόσμια κυριαρχία και την τελική Νέα Τάξη πραγμάτων, που έχουν ορισθεί να εφαρμόσουν. Για αυτό τον λόγο αποσύρουν τις στρατιωτικές των δυνάμεις από την περιοχή της Μέσης Ανατολής  και τις μεταφέρουν στην νέα  Ζώνη ενδιαφέροντος  και στρατηγικών των επιδιώξεων, της Άπω Ανατολής, στον Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό, περικυκλώνοντας τον τελικό των ΑΝΣΚ, όπως προείπαμε, που είναι η Κίνα.  Όλα τα παραπάνω αποτελούν σχεδιασμούς επιθυμητούς, που ενδεχομένως να υλοποιηθούν όλως ή μερικώς, ή ακόμη και ουδόλως.
Να επισημάνουμε,  ότι εκτός όλων των παραπάνω, σημαντικό και καθοριστικό ρόλο παίζει και η ενεργειακή πολιτική του διεθνούς τραπεζικο-οικονομικού συστήματος και των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών, με τους αγωγούς μεταφοράς υδρογονανθράκων στην περιοχή.

Χαρακτηριστικά αναφέρουμε αυτά που επιμελώς αποκρύπτεται από τα διεθνή ΜΜΕ: Δηλαδή ότι το πετρέλαιο που κλέβεται από το Μέτωπο Αλ-Νούσρα στη Συρία, πωλείται από την Exxon-Mobil (η εταιρεία των Ροκφέλερ που βασιλεύει στο Κατάρ), ενώ εκείνο που κλέβει το  ΙΚΙΛ στο Ιράκ, εκμεταλλεύεται από την Aramco (ΗΠΑ / Σαουδική Αραβία).
   Με την ευκαιρία, θυμίζουμε ότι κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης της Λιβύης, το ΝΑΤΟ είχε επιτρέψει στο Κατάρ (δηλαδή στην Exxon-Mobil) να πουλήσει το πετρέλαιο των «απελευθερωμένων περιοχών» από την Αλ-Κάιντα. 
Για το Παλαιστινιακό, προσωπικά είμαι αισιόδοξος ότι θα υπάρξει επιτέλους λύση και η αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους είναι αναπόφευκτη. Παρά τις δυσοίωνες σήμερα εξελίξεις, ενδεχομένως  μιας τρίτης Ιντιφάντα  ήδη προ των πυλών, εν τούτοις το διεθνές κλίμα έχει αλλάξει. Μεγάλες  χώρες της Δύσης αναγνωρίζουν το Παλαιστινιακό κράτος και αυτό δεν είναι τυχαίο. Με ή χωρίς Νετανιάχου  (εκλογές στις 17 Μαρ. 2015),  το Ισραήλ και η Παλαιστινιακή Αρχή θα προχωρήσουν στην ολική η μερική λύση (Δυτική Όχθη, χωρίς την Γάζα της Χαμάς) και τα δύο κράτη (side by side)  θα συμβιώνουν και θα συνεργάζονται, αφήνοντας πίσω το αιματοβαμμένο παρελθόν τους. Όχι χωρίς προβλήματα βεβαίως και χωρίς οδυνηρές αναμνήσεις.
Σε ότι αφορά την Ελλάδα δείτε  το χάρτη που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, όπου υπάρχουν μαζεμένες  όλες οι μέχρι τώρα διεκδικήσεις των γειτόνων μας εις βάρος της Ελλάδος. Βέβαια μπορεί όλα αυτά αν φαίνονται υπερβολικά και ακραία, αλλά ποιος μπορεί να  προβλέψει τις μελλοντικές εξελίξεις και να αποκλείσει οτιδήποτε. Δείτε τι συνέβη στην περιοχή μας μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τι συμβαίνει  τώρα με την αραβική άνοιξη, τι συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία.

Έτσι για την πατρίδα, έχω την άποψη  ότι επιτέλους θα πρέπει να αλλάξει αυτή η καταστροφική πολιτική, να διαμορφώσει εθνική στρατηγική, με ρεαλισμό και αποφασιστικότητα, χωρίς φοβίες και υποχωρητικά σύνδρομα, να είναι παρών στα διεθνή δρώμενα της περιοχής και να απαντά στις προκλήσεις με αποφασιστικότητα  και σταθερή και αυστηρή όπου είναι απαραίτητο πολιτική και οδηγό φυσικά το διεθνές δίκαιο.   
Να μην επιτρέπει πλέον  σε ανύπαρκτες ή ασθενικά στρατιωτικά γειτονικές χώρες να αυθαδιάζουν, να προκαλούν, να διεκδικούν εθνικά εδάφη, να παραχαράζουν την ιστορία και εμείς να τους αντιμετωπίζουμε με αφωνία, με ανεξήγητη κατανόηση, με αδράνεια, χωρίς κόστος , με ότι αυτό συνεπάγεται.
 Δεν συνεπάγεται απαραίτητα πόλεμος και το επισημαίνω και ως παράδειγμα να αναφέρω δύο γνωστές διπλωματικές έννοιες, που εφαρμόζονται διεθνώς από σοβαρά και υπεύθυνα κράτη, δηλαδή την επίδειξη Σημαίας και την επίδειξη Δύναμης και όλοι καταλαβαίνουμε τις δύο αυτές έννοιες και την διπλωματική σημασία και ισχύ των και όχι μόνο.
Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφέρω και να υπενθυμίσω σε σας, τα στελέχη του ενδόξου Πολεμικού μας Ναυτικού,  το περίφημο τραγικό απόσπασμα του Θουκυδίδη, στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του, από τον διάλογο των ασθενικών στρατιωτικά Μηλίων, με τους ισχυρούς Αθηναίους, ώστε να αντιληφθούμε την σημασία ύπαρξης των ισχυρών αποτρεπτικών δυνάμεων του Έθνους και  την σπουδαιότητα  και σημασία  των Ενόπλων δυνάμεων μιας χώρας για την ύπαρξη και επιβίωσή της. Λέγουν οι ισχυροί  Αθηναίοι, στους ασθενικούς Μηλίους:
…ὅ­τι δί­και­α μὲν ἐν τῷ ἀν­θρω­πε­ί­ῳ λό­γῳ ἀ­πὸ τῆς ἴ­σης ἀ­νάγ­κης κρί­νε­ται, δυ­να­τὰ δὲ οἱ προ­ύ­χον­τες πράσ­σου­σι καὶ οἱ ἀ­σθε­νεῖς ξυγ­χω­ροῦ­σιν. 
δηλαδή
 
…πως κατά την ανθρώπινη λογική μπορούμε να μιλάμε για δίκαιο όταν και τα δύο μέρη έχουν ίση ισχύ και ότι οι ισχυροί πράττουν ότι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν όσο τους επιβάλλει η αδυναμία τους.
Σας ευχαριστώ πολύ. 
Αθήνα 29-1-15
Ιωάννης Αθαν. Μπαλτζώης


Αντιστράτηγος (ε.α.) 


Πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, ειδικός σε θέματα Μέσης Ανατολής

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός5 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις5 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή