Γενικά θέματα
Ποιος είναι ο Αλέξης Τσίπρας
Από τις μαθητικές καταλήψεις του 1990, διεκδικεί την πρωθυπουργία της χώρας
αιτία». Κάπως έτσι περιγράφουν άνθρωποι από το στενό του περιβάλλον τον
πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, τον νέο πολιτικό που από τις μαθητικές
καταλήψεις του 1990 έφτασε σήμερα, στο κατώφλι των 40 ετών να διεκδικεί
την πρωθυπουργία της χώρας.
Άνθρωποι που έχουν βρεθεί δίπλα του, χρόνια πριν ο ίδιος φτάσει να
αποτελεί το μεγάλο φαβορί για τις σημερινές κάλπες, κάνουν λόγο για τον
Αλέξη της διπλανής πόρτας, άνθρωπο προσιτό, οικογενειάρχη και
καθημερινό. Απεχθάνεται το τυπικό ντύσιμο και σιχαίνεται τις… γραβάτες.
«Συμβολίζει μετατόπιση στον συμβιβασμό», είχε πει σε παλαιότερη
συνέντευξή του, ενώ σε πρόσφατη τόνισε ότι «αφού δεν φόρεσα γραβάτα όταν
είδα τον Πάπα, δεν θα βάλω για να δω τη Μέρκελ». Μέχρι και το 2013,
έχοντας ήδη τεθεί επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ κυκλοφορούσε με την αγαπημένη
του «εξακοσάρα», μία BMW GS 650 κ.ε.
Ερωτευμένος με το κέντρο της Αθήνας, έχει περάσει αμέτρητες ώρες στα στενά των Εξαρχείων, πίνοντας καφέ στην πλατεία, συνήθως στο Floral ή στην Καλλιδρομίου. Άλλα χαρακτηριστικά που του αποδίδουν είναι το όραμα, η πίστη και η στοχοπροσήλωση. Δεν είναι λίγοι αυτοί που υπογραμμίζουν την ολύμπια ψυχραιμία που έχει επιδείξει σε ιδιαίτερα τεταμένες καταστάσεις, οι οποίες πληθαίνουν επικίνδυνα, όσο γεμίζουν οι σελίδες της ατζέντας του…
Επικριτές του τον έχουν κατηγορήσει για λαϊκισμό, ενώ κάνουν λόγο για υπέρμετρες φιλοδοξίες που κατά καιρούς «τον έχουν τυφλώσει». Πίσω από το νεανικό, φρέσκο χαμόγελό του βλέπουν έναν σκληρό πολιτικό με μοναδική ικανότητα στην πολιτική επιβίωση και ανέλιξη.
Πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα ίδρυσε την εταιρία Τ&Τ Τεχνική Ο.Ε. Ωστόσο μετά από πέντε χρόνια στο ελεύθερο επάγγελμα αναγκάζεται να το αφήσει λόγω της ανάληψης της ηγεσίας του ΣΥΝ.
Στον ελεύθερό του χρόνο, τον οποίο όπως ο ίδιος αστειευόμενος συνηθίζει να λέει περιόρισαν η διαφθορά, το Μνημόνιο και η προοπτική της εκπλήρωσης του ονείρου της κυβερνώσας Αριστεράς, του αρέσει να κάθεται σπίτι του, στο διαμέρισμα που μένει στην Κυψέλη, με τη σύντροφό του Περιστέρα, κατά κόσμον Μπέτυ και τους δύο γιους τους. Άλλες φορές ξεκλέβει λίγο χρόνο και τον αξιοποιεί σε θεατρικές παραστάσεις ή στον κινηματογράφο που είναι μία από τις μεγάλες αγάπες και της συντρόφου του. Πολλές από τις ταινίες που έχει δει είναι στο Cinemax στην Κηφισιά και μία από τις τελευταίες που έδειξε να ευχαριστήθηκε ήταν «Το κορίτσι που εξαφανίστηκε».
Μεγάλη του αγάπη που δεν έχει κρύψει ο Παναθηναϊκός, με το χρυσό λεύκωμα για τα 100 χρόνια του συλλόγου να κοσμεί σε περίοπτη θέση την προσωπική του βιβλιοθήκη. Το μπλόκο του ωστόσο στη δημιουργία του γηπέδου του Παναθηναϊκού, λόγω του εμπορικού κέντρου που θα το συνόδευε, αποτελεί μέχρι και σήμερα αιτία για πολλούς φιλάθλους να τον θεωρούν persona non grata. Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο δεν περιοριζόταν εκεί, αλλά όταν είχε χρόνο έπαιζε ποδόσφαιρο σε 5Χ5 με φίλους του από τα παλιά, συνήθεια που τείνει να εκλείψει οριστικά πλέον.
Με βιώματα από τα μαθητικά του χρόνια στον αντικαθεστωτικό ενθουσιασμό και τη ζέση της νιότης, όταν πρωτοστατούσε στην καταλήψεις της περιόδου ’90 – ’91, διαμαρτυρόμενος ενάντια στην αναχρονιστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του τότε υπουργού Παιδείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, ο Αλέξης Τσίπρας μεγαλώνοντας γαλουχήθηκε με τα αναγνώσματα του Μαρξ, του Γκράμσι και μέσα στις αρχές της κινηματικής Αριστεράς με όνειρο μία κυβερνώσα Αριστερά. Ένα από τα ιστορικά πρόσωπα που στιγμάτισαν ανεξίτηλα τον Αλέξη από νεαρή ηλικία ήταν ο εμβληματικός επαναστάτης Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, η αφίσα του οποίου κοσμεί μέχρι και σήμερα το γραφείο του στην Κουμουνδούρου.
Ο ίδιος έχει πει για τότε σε συνέντευξή του στο περιοδικό
Schooligans: «Μου άρεσε η ιδέα να περάσω σε μια πιο οργανωμένη δράση. Να
φύγω από το “εγώ” και να πάω στο “εμείς”. Ήμουν, λοιπόν, πρόεδρος του
15μελούς του Γυμνασίου και είχαν έρθει οι μαθητές του Λυκείου να
ζητήσουν συμπαράσταση στις πρώτες τότε μαθητικές κινητοποιήσεις –μιλάμε
για το 1988. Κάποιοι απ’ αυτούς ήταν οργανωμένοι στην ΚΝΕ, οπότε
κουβέντα την κουβέντα, οργανώθηκα κι εγώ. Θυμάμαι κάναμε ατέλειωτες
συζητήσεις για το αν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, διαβάζαμε Μαρξ,
Λένιν, Χέγκελ…»
Ο φοιτητής Τσίπρας
Οι κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες του Αλέξη Τσίπρα οξύνθηκαν κατά τη
διάρκεια της φοιτητικής του σταδιοδρομίας στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών
του ΕΜΠ, με τον ίδιο να δηλώνει παρών σε όλες τις μεγάλες κινητοποιήσεις
της εποχής.
Η διάσπαση του ΚΚΕ το 1991 είχε βρει τον Αλέξη Τσίπρα να μεταπηδά στο
ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ. «Έβλεπα ένα συντηρητικό τρόπο σκέψης και μια «καθοδήγηση»
που δεν ήταν κοντά στην ιδιοσυγκρασία μου» εξομολογούνταν χρόνια
αργότερα ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων. Ως φοιτητής δραστηριοποιήθηκε
μέσα από τα φοιτητικά σχήματα της ανανεωτικής αριστεράς, και διετέλεσε
μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου Φοιτητών Πολιτικών Μηχανικών Ε.Μ.Π. και
μέλος της συγκλήτου του Ε.Μ.Π. Το 1999 εκλέχθηκε Γραμματέας της Νεολαίας
Συνασπισμού, θέση που διατήρησε μέχρι το 3ο Συνέδριο της Οργάνωσης
(Μάρτιος 2003).
Ο οικογενειάρχης Αλέξης Τσίπρας
«Πίσω από έναν επιτυχημένο άνδρα κρύβεται μία δυναμική γυναίκα». Η
φράση βρίσκει απόλυτη εφαρμογή στην περίπτωση της Περιστέρας Μπαζιάνα. Η
σύντροφος του Αλέξη Τσίπρα είναι η γυναίκα που βρίσκεται ανελλιπώς στο
πλευρό του την τελευταία εικοσαετία αν και μέχρι και σήμερα ελάχιστοι
την αναγνωρίζουν, καθώς αποφεύγει διακριτικά τα φώτα της δημοσιότητας.
Σε μία κίνηση υψηλού συμβολισμού για τις ιδέες που πρεσβεύουν, δεν έχουν
παντρευτεί έχοντας συνάψει σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης και έχουν
αποκτήσει δύο γιους, τον Φοίβο – Παύλο και τον Ορφέα – Ερνέστο που είναι
ο βενιαμίν της οικογενείας, με τον Αλέξη Τσίπρα να του δίνει ως δεύτερο
όνομα αυτό του ινδάλματός του, Τσε Γκεβάρα.
Το ζεύγος Τσίπρα γνωρίστηκε στα έδρανα μίας σχολικής αίθουσας στο Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων, με τους δύο τότε έφηβους να μην μπορούν να φανταστούν ότι έμελλε να πορευτούν μαζί στη ζωή.
Το ανήσυχο πνεύμα και ο δυναμισμός της Μπέτυς είχε διαφανεί ήδη από τους πρώτους μαθητικούς αγώνες που είχαν δώσει μαζί με τον Αλέξη το ’90 και συνεχίστηκε μέσα από τις τάξεις της ΚΝΕ, στην οποία ήταν οργανωμένη ως φοιτήτρια στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Ο ίδιος δυναμισμός είναι αυτός που δίνει κουράγιο και αναζωπυρώνει την πυγμή του Αλέξη Τσίπρα καθημερινά.
Ένας μη θρησκευόμενος στο Άγιο Όρος
«Δεν θα σας κρύψω ότι δεν πιστεύω, δεν είμαι θρησκευόμενος. Και πιστεύω ότι οι περισσότεροι που ασχολούνται με τα κοινά της Αριστεράς είναι γνωστό ότι δεν είναι θρησκευόμενοι». Με αυτά τα λόγια το 2008 ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε στα θρησκευτικά του πιστεύω. Η δήλωσή του αυτή χρόνια αργότερα θα τον ακολουθεί, με πολλούς πολιτικούς του αντιπάλους να την επιστρατεύουν ως «πολιτικό επιχείρημα».
Η προοπτική της κυβερνησιμότητας στην Ελλάδα που παραμένει μία αρκετά συντηρητική χώρα στο ζήτημα της θρησκείας και με το πολιτικό της σύστημα να διατηρεί άρρηκτους δεσμούς με την Εκκλησία, τον οδηγεί στο Άγιο Όρος και τη Μοναστική Πολιτεία του Άθω. Το ταξίδι του εκεί, το οποίο σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, ωστόσο τον βγάζει κερδισμένο, αφού φαίνεται να κέρδισε την εύνοια των μοναχών, που τον περιγράφουν ως άνθρωπο «ενδιαφέροντα, ευγενή και με αναζητήσεις».
«Ήρθε με πολύ σεβασμό. Συμπεριφέρθηκε ανάλογα με τον χώρο, ρώτησε τι πρέπει να κάνει και ακολούθησε ακριβώς ότι του είπαν», τονίζει χαρακτηριστικά ο πρωτεπιστάτης γέροντας Συμεών Δονυσιάτης.
Εν κατακλείδι οι μοναχοί εκτιμούν ότι «η επίσκεψη ήταν γόνιμη και είχε θετικά αποτελέσματα και για τις δύο πλευρές».
Το φρέσκο πρόσωπο στο δήμο Αθηναίων
Τον Οκτώβρη του 2006 και αφού μετρά ήδη δύο χρόνια ως μέλος της
Πολιτικής Γραμματείας μετά το 4ο συνέδριο του κόμματος, ο Αλέξης Τσίπρας
αποτελεί την επιλογή έκπληξη του τότε προέδρου Αλέκου Αλαβάνου για το
δήμο της Αθήνας. Ο 32χρονος τότε Τσίπρας με βασικούς αντιπάλους τον
Νικήτα Κακλαμάνη και τον Κώστα Σκανδαλίδη καταφέρνει να βγει τρίτος στις
δημοτικές εκλογές, συγκεντρώνοντας όμως το 10,51% με τη δημοτική
παράταξη «Ανοιχτή Πόλη». Είναι η πρώτη φορά που ο Αλέξης Τσίπρας γίνεται
ευρέως γνωστός ως ένα νέο άφθαρτο νεανικό πρόσωπο στην πολιτική ζωή της
χώρας. Τότε στο πρόσωπό του ήδη πολλοί βλέπουν την επόμενη ημέρα της
Ανανεωτικής Αριστεράς, ενώ σύμφωνα με ανθρώπους από το περιβάλλον του, ο
ίδιος είχε ήδη βάλει πλώρη για την κεντρική πολιτική σκηνή και την
ηγεσία του κόμματος.
Από δημοτικός σύμβουλος αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ
Στις 10 Φεβρουαρίου του 2008 ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη πρόεδρος του
κόμματος του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας
(ΣΥΝ), διαδεχόμενος στην θέση τον Αλέκο Αλαβάνο, ο οποίος παρέμεινε
πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας
συγκέντρωσε 840 ψήφους (70,41%) έναντι 342 ψήφων του Φώτη Κουβέλη
(28,67%).
Ο Τσίπρας, ως πρόεδρος του Συνασπισμού, τέθηκε επικεφαλής του
ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ στις βουλευτικές εκλογές του 2009. Κατάφερε να
εκλεγεί βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της Α’ Αθηνών, ενώ ανέλαβε τη
θέση του προέδρου της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Η φτωχή
εκλογική συγκομιδή με το ΣΥΡΙΖΑ να συγκεντρώνει 4,6% και να βγάζει 13
βουλευτές στη Βουλή προκαλεί αναταράξεις στο εσωτερικό της παράταξης, με
τον Φώτη Κουβέλη που είχε χάσει την ηγεσία του κόμματος από τον Τσίπρα
και τρεις ακόμα βουλευτές να αποχωρούν για να φτιάξουν λίγο αργότερα τη
Δημοκρατική Αριστερά.
Η θυελλώδης σχέση με τον μέντορά του
Ο Αλέξης Τσίπρας είχε χαρακτηριστεί από πολλά στελέχη της Αριστεράς
ως το «θείο βρέφος» του Αλέκου Αλαβάνου. Αυτός είναι που πάλεψε να τον
επιβάλλει στο κόμμα για το δήμο Αθηναίων, θέτοντας στο περιθώριο τον
Μιχάλη Παπαγιαννάκη και τον στήριξε στον εσωκομματικό αγώνα ενάντια στο
Φώτη Κουβέλη. Παρά τους δημοσκοπικούς θριάμβους, οι κάλπες του 2009
προσγειώνουν απότομα το δίδυμο της Ανανεωτικής Αριστεράς. Αφορμή για τη
ρήξη στις σχέσεις των δύο ήταν η επιμονή του Αλαβάνου να μιλήσει στο
ντιμπέιτ των πολιτικών αρχηγών για τις ευρωεκλογές.
Η συνέχεια βρίσκει τους δύο πολιτικούς με παγωμένες σχέσεις, με τον
Αλέκο Αλαβάνο να σχοινοβατεί μεταξύ παραίτησης και δριμύτατων «κατηγορώ»
κατά του πουλέν του, το οποίο ο ίδιος έθεσε επικεφαλής του ΣΥΝ για να
δει λίγο αργότερα τον ίδιο να του παίρνει το ΣΥΡΙΖΑ. Η σχέση τους
χαρακτηρίζεται ολέθρια και μέχρι και σήμερα δεν έχουν αποκατασταθεί.
Γραμμή σύγκρουσης με τους μεγάλους
Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι με τη σύγκρουση με ανθρώπους και
πολιτικούς που είναι ταυτισμένοι με το κατεστημένο έχει μόνο να
κερδίσει. Κάπως έτσι κερδίζει το μένος του Θεόδωρου Πάγκαλου, όταν ο
ίδιος αμφισβητεί την προσφορά του κραταιού υπουργού του ΠΑΣΟΚ στην
πολιτική ζωή του τόπου. Έκτοτε ο Αλέξης Τσίπρας τουλάχιστον μία φορά την
εβδομάδα δέχεται τα πυρά του Θ. Πάγκαλου που τον έχει «αναγάγει» από
«αγενή, ανυπόληπτο και ανεκδιήγητο νούμερο» μέχρι και σε… «τσόγλανο».
Γραμμή σφοδρής σύγκρουσης είχε τηρήσει και με τον έτερο κραταιό υπουργό
της Χαριλάου Τρικούπη και νυν πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο αλλά
και τον επιχειρηματία Ανδρέα Βγενόπουλο, ο οποίος προχωρά σε αγωγή και
αξίωση αποζημίωσης από τον πολιτικό αρχηγό Αλέξη Τσίπρα.
Το Μνημόνιο και η αξιωματική αντιπολίτευση
Τρία χρόνια μετά τις εκλογές του 2009 και ενώ η χώρα είχε μπει στον
δαίδαλο του μνημονίου ο Αλέξης Τσίπρας έμελλε να αλλάξει το ρου της
ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα, για πολλούς και στην Ευρώπη. Ο
ΣΥΡΙΖΑ έχοντας συγκεντρώσει την αγανάκτηση του κόσμου στις εκλογές του
Μαΐου του 2012 λαμβάνει ποσοστό ρεκόρ 16,78%, για να το καταρρίψει στις
επαναληπτικές εκλογές τον Ιούνιο με 29,66%. Έκτοτε ολόκληρη η Ευρώπη
«πέφτει» πάνω στον Τσίπρα. Ο διεθνής Τύπος, όπως και ο εγχώριος,
διχασμένος τον χαρακτηρίζει άλλοτε λαϊκιστή και άλλοτε ελπίδα της
Ευρώπης κατά της λιτότητας.
Από τότε ο Αλέξης Τσίπρας, μαζί με τους στενούς του συνεργάτες
προεξέχοντος του Νίκου Παππά, συντρόφου του από τη Νεολαία του
Συνασπισμού και διευθυντή του Πολιτικού του γραφείου, χαράσσει τη
στρατηγική του για την υλοποίηση του ονείρου του για να αλλάξει τον
κόσμο, για μία κυβερνώσα Αριστερά. Πλέον, έχοντας τη δυναμική, βάζει ένα
διπλό στοίχημα. Τη διεθνοποίηση του ελληνικού προβλήματος με τη
μετατροπή του σε πανευρωπαϊκό – συστημικό, ξεκαθαρίζοντας ότι η
προοπτική της χώρας για το ΣΥΡΙΖΑ είναι εντός Ευρωζώνης και την πολιτική
και κοινωνική διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο είχε ήδη μετατρέψει σε
ενιαίο κόμμα με το συνέδριο του Ιουλίου του 2013, οδηγώντας στην –
σταδιακή λόγω αντιδράσεων – αυτοδιάλυση των συνιστωσών, ώστε να καταστεί
εφικτή η κυβέρνηση της Αριστεράς.
Στο πλαίσιο των διεθνών επαφών του και της διεθνοποίησης του
ελληνικού ζητήματος ως ευρωπαϊκό, ο Αλέξης Τσίπρας δέχεται την πρόταση
να κατέβει ως υποψήφιος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ενόψει των
ευρωεκλογών του Μαΐου του 2014. Η υποψηφιότητα αυτή αποτέλεσε ένα από τα
σημαντικότερα όπλα στη φαρέτρα του, καθώς άνοιξε νέες πόρτες για τις
διεθνείς επαφές του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ έστειλε ένα μήνυμα ότι η
Ευρώπη σταδιακά αναγνωρίζει τις θέσεις και τις αιτιάσεις του κόμματος
για την επίλυση του ελληνικού ζητήματος μέσα από μία ευρωπαϊκή συνολική
σκοπιά.
Ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε σε άρθρο του «μανιφέστο» στην εφημερίδα
«Εποχή» για τη στρατηγική των ανοιγμάτων που προκάλεσε ποικίλα σχόλια
από πολιτικούς αντιπάλους αλλά και εσωκομματικούς τριγμούς: Ο μόνος δε
τρόπος για να αποτρέψουμε αυτή τη διαδικασία ανασυγκρότησης, είναι μια
ανοιχτή πολιτική συμμαχιών. Η επιδίωξη της πλατύτερης δυνατής
συσπείρωσης των κυριαρχούμενων τάξεων και πολιτικών δυνάμεων που
αναγνωρίζουν το αδιέξοδο της ασκούμενης πολιτικής της λιτότητας, με
άξονα ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για την ανατροπή της νεοφιλελεύθερης
μνημονιακής πολιτικής. Και με στόχο αυτή η πλατιά συσπείρωση να οδηγήσει
τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συμμάχους του στην κατάκτηση της αυτοδυναμίας στις
επόμενες εθνικές εκλογές.
Ο Alexis ως «φονική απειλή»
Μετά την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ ως τη δεύτερη πολιτική δύναμη της χώρας,
ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί για μεγάλη μερίδα του διεθνούς Τύπου τη
«φονική απειλή» για την ευρωζώνη, ο άνθρωπος που μπορεί να τινάξει στον
αέρα το ευρώ. Στα δύο χρόνια που ακολουθούν, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ
στρογγυλεύει τις αιχμές στο λόγο του και μαλακώνει τη ρητορική του,
φροντίζοντας ωστόσο πάντα να διατηρεί τη συγκρουσιακή γραμμή απέναντι
στη λιτότητα. Σταδιακά τα διεθνή Μέσα είναι πιο φιλικά διακείμενα για το
πρόσωπό του, για να φτάσουν γερμανικά Μέσα να σημειώσουν πρόσφατα «ο
Τσίπρας δεν αποτελεί φόβητρο για το ευρώ και τη Γερμανία».
Πλέον, σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να δώσει σάρκα και οστά στο
παιδικό του όραμα για την κυβέρνηση της Αριστεράς. Μένει να φανεί από τα
αποτελέσματα της κάλπης κατά πόσο θα του δοθεί η ευκαιρία να κριθεί σε
αυτό που ως κνίτης καταληψίας στα 16 του οραματιζόταν με φίλους και
συντρόφους του πίσω από τα κάγκελα του Πολυκλαδικού Αμπελοκήπων. Να
αλλάξουν τον κόσμο.
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Αποκαλύψεις για την τηλεφωνική αντιπαράθεση Νετανιάχου – αλ-Σαρέχ: Το τελεσίγραφο για τη Σουεΐδα και οι ισραηλινές επιδρομές στη Δαμασκό
Διαρροές που αποδίδονται στα ισραηλινά μέσα i24NEWS και Channel 12 φέρονται να αποκαλύπτουν το περιεχόμενο μιας έντονης συνομιλίας μεταξύ του...
Ελληνικά Ναυπηγεία: Το Σχέδιο των 7 Αξόνων για 12.000 Θέσεις Εργασίας και Ισότιμο Ρόλο στην ΕΕ
Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά...
Πρώην διπλωμάτης του Ηνωμένου Βασιλείου: «Με αντιμετώπισαν σαν απειλή επειδή επέστρεψα από τη Μόσχα»
Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία...
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...
Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή
Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας