Γενικά θέματα
Επιστολή στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου
ΠΑΓΟΥ
Αποστολίδη του Παναγιώτη, π δικηγόρου, κατοίκου Θεσσαλονίκης, οδός Καραολή και
Δημητρίου των Κυπρίων αριθμ. 20, ταχ. κωδ. 54630, τηλ. 2310550250, κιν.6932916443,
apostolidis.p.i@gmail.com
Συλλόγους Αθηνών και Θεσσαλονίκης, καθώς και στην Ένωση Δικαστών και
Εισαγγελέων
Δικτύωσης
Κατόπιν της από 18.11.2012 αναφοράς μου
σχηματίσθηκε η με ΑΒΜ: Α.ΟΙ.Ε/2013/214 δικογραφία στην Εισαγγελία Πρωτοδικών
Αθηνών. Με την αναφορά μου έθετα θέμα
τυχόν ποινικών ευθυνών των εξής: α)Της πλειοψηφίας της σύνθεσης του δικαστηρίου
του άρθρου 88 του Συντάγματος (Μισθοδικείο) που εξέδωσε την αριθμ. 13/2006
απόφασή του με αντικείμενο τις δικαστικές αποδοχές, διότι, ανεξαρτήτως των
άλλων σφαλμάτων και της ειδεχθώς
καταχρηστικής και άδικης αναλογικής εξίσωσης των αποδοχών όλων των δικαστών και των μελών του ΝΣΚ
προς τις δυσθεώρητες αποδοχές ενός
ατόμου, του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων
(ΕΕΤΤ), δεύτερου, μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στην μισθολογική πυραμίδα
του δημόσιου τομέα, δημιουργεί, κατά τη γνώμη μου, ποινικό θέμα το γεγονός ότι το δικαστήριο αυτό προέβη στην εξίσωση παρότι
γνώριζε (αλλά παρέβλεψε πλήρως) ότι οι επεκτεινόμενες στους δικαστές
αποδοχές αυτού του δημόσιου λειτουργού, πέρα από αντισυνταγματικές (έτσι τις
κήρυξε το ίδιο το Μισθοδικείο) ήταν και τυπικά παράνομες, διότι η
υπουργική απόφαση που τις καθόρισε είχε υπερβεί την οικεία νομοθετική εξουσιοδότηση,
β) Εκείνων που διετέλεσαν υπουργοί Οικονομικών και Μεταφορών το 2007, διότι
καίτοι το ίδιο το Μισθοδικείο έκρινε αντισυνταγματικές τις αποδοχές του
προέδρου της ΕΕΤΤ κατά το μέρος που υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των
Ανωτάτων Δικαστηρίων, δεν προέβησαν, μετά την έκδοση της απόφασης αριθμ.
13/2006 του Μισθοδικείου, σε ανάκληση του αντισυνταγματικού μέρους της ΚΥΑ που
καθόρισε αυτές τις αποδοχές, του προέδρου ΕΕΤΤ. Αν γινόταν τότε αυτό που σήμερα
γίνεται κατά σύστημα και ανάγκη από τις κυβερνήσεις σε βάρος όλων των Ελλήνων,
αν δηλαδή περικόπτονταν τότε οι
αποδοχές μόνον ενός ατόμου, του
προέδρου της ΕΕΤΤ, κατά το ποσό που κρίθηκαν αντισυνταγματικές από ένα ανώτατο δικαστήριο, το Μισθοδικείο , θα είχε εξαλειφθεί εκ των υστέρων αλλά
με αναδρομική ενέργεια η βάση των δικαστικών απαιτήσεων, οπότε και θα είχε
αποκρουσθεί αποτελεσματικά, με μορφές παλινδικίας ( κυρίως με ανακοπή του
Δημοσίου κατά των εκτελέσεων που θα είχαν τυχόν επιχειρηθεί από τους δικαστές, αλλά
και με άλλα κατάλληλα ένδικα μέσα και βοηθήματα) η επίκληση των αποδοχών του
προέδρου ΕΕΤΤ για την εξίσωση προς αυτές των δικαστικών αποδοχών και θα είχε
αποσοβηθεί έτσι η καταστροφική για τα δημόσια οικονομικά επιβάρυνσή τους, το
2008, με τα 830.000.000 ευρώ των αναδρομικών των δικαστών και των μελών του ΝΣΚ (140.000 ευρώ μέσο όρο σε κάθε
δικαστή και μέλος του ΝΣΚ) και τα 195.000.000 ευρώ ετησίως για αύξηση των
αποδοχών τους γ) Των μελών του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, διότι, ενώ είχαν
αρμοδιότητα και συγκεκριμένο υπηρεσιακό καθήκον, ως νομικοί καθοδηγητές του
Κράτους (άρθρα 2 α,στ και 17 παρ. 2 εδ. δ΄ Ν 3086/2002) δεν εισηγήθηκαν στους
αρμόδιους υπουργούς την εν μέρει, ως ανωτέρω, ανάκληση των αποδοχών του
προέδρου της ΕΕΤΤ. Να σημειωθεί ότι την παράλειψή τους καθιστά ευλόγως ύποπτη
και το γεγονός ότι είχαν κάθε συμφέρον να μην περικοπούν οι αποδοχές του
προέδρου ΕΕΤΤ, όπου στηρίχθηκαν τα αναδρομικά και η αύξηση των δικαστικών
αποδοχών, διότι κατά το επιτήδειο για τα συμφέροντά τους άρθρο 100 Α του
Συντάγματος οι αποδοχές των μελών του ΝΣΚ είναι ίδιες με τις δικαστικές
αποδοχές, δηλαδή η αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου ήταν παραγωγική και
για τους ίδιους.
από προκαταρκτική εξέταση που διενήργησε για την αναφορά μου αντεισαγγελέας πρωτοδικών
των Αθηνών, η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο με την συνυποβαλλόμενη διάταξη, την οποία επικύρωσε αρμόδιος εισαγγελέας εφετών των Αθηνών, που
έκριναν ότι δεν προέκυψε η τέλεση αξιόποινης πράξης.
διάταξη φρονώντας ότι ενόψει της σοβαρότητας του θέματος θα ήταν χρήσιμο να εκτιμηθεί
σε ανώτατο επίπεδο η ορθότητά της. Ας μου επιτραπούν δε σχετικώς οι εξής
παρατηρήσεις:
που εξέδωσε την διάταξη, το Μισθοδικείο στην προκειμένη υπόθεση ακολούθησε την πάγια νομολογία από το
1986 και εντεύθεν – αντίθετη ήταν προ του έτους εκείνου – σύμφωνα με την οποία
οι δικαστικοί λειτουργοί δεν μπορεί να λαμβάνουν αποδοχές κατώτερες άλλων λειτουργών και ότι σε αντίθετη περίπτωση υποχρεούται ο νομοθέτης από τα άρθρα 26,
87, και ιδίως το άρθρο 88 παρ 2 Συντ. («Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών
είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους») σε ταυτόχρονη παροχή και στους δικαστές ίσων
αποδοχών, η παράλειψη δε αυτής της (δήθεν) οφειλόμενης νομοθέτησης
θεμελιώνει ευθύνη του Δημοσίου για αποζημίωση των δικαστών κατ’ άρθρο 105 ΕισΝΑΚ. Το πρακτικό αποτέλεσμα της
επιδίκασης τέτοιας αποζημίωσης είναι η εξίσωση των δικαστικών αποδοχών με
οποιεσδήποτε μεγαλύτερες αποδοχές στον δημόσιο τομέα. Βέβαια στην προκειμένη
περίπτωση, την αριθμ. 13/2014 απόφαση του Μισθοδικείου, αυτή η εξίσωση, αναλογική
για όλους τους δικαστές, ενεργούς και συνταξιούχους, και για τα μέλη του ΝΣΚ,
έγινε όχι προς τις αποδοχές κάποιας άλλης κατηγορίας λειτουργών, όπως σε όλες
τις άλλες παλαιότερες εξομοιώσεις (με τους καθηγητές ΑΕΙ, τους γιατρούς του ΕΣΥ
κλπ) αλλά προς τις αποδοχές ενός ατόμου,
του προέδρου της ΕΕΤΤ. Αυτό ήταν δημοσιονομικά καταστροφικό και εμφάνισε ολόκληρο
το δικαστικό σώμα να εκμεταλλεύεται το τυχαίο
γεγονός ότι οι αποδοχές κάποιου δημόσιου λειτουργού, του προέδρου της ΕΕΤΤ,
ορίσθηκαν από τον ανυποψίαστο
νομοθέτη σε διπλάσιο σχεδόν ύψος σε σύγκριση με τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων
Δικαστηρίων! Και θα μπορούσε να πει κάποιος ότι βρίσκονταν το λιγότερο σε υπηρεσιακή
αταξία, αν μη σε κολάσιμη παράλειψη, τα μέλη του ΝΣΚ που δεν προέβαλαν στη δίκη
στο Μισθοδικείο (ή στο Διοικητικό Πρωτοδικείο, που δίκασε την ουσία μετά την
«απάντηση» από το Μισθοδικείο ότι δήθεν γεννάται αδικοπρακτική ευθύνη του
Δημοσίου από την παράλειψη του νομοθέτη να καθορίσει αναλογικά για όλους τους
δικαστές τις αποδοχές τους στο ίδιο ύψος με τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ) ένσταση καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος
του ενάγοντος δικαστή, διότι όντως ήταν προφανώς και πρωτοφανώς καταχρηστικό το
ότι εξισώθηκαν, με αυτή την απόφαση, οι αποδοχές 6000 ατόμων, των δικαστών και
των μελών του ΝΣΚ, προς τις αδιανόητα υψηλές αποδοχές ενός ατόμου, του προέδρου
ΕΕΤΤ, με υπολογιζόμενη ζημία του Δημοσίου τάξεως δισεκατομμυρίων ευρώ σε
κεφάλαιο, τόκους και χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (καταδικάσθηκε
όντως το Δημόσιο να πληρώσει σε κάθε δικαστή, επί πλέον της αποζημίωσης λόγω
μισθολογικών διαφορών, και 5000 ευρώ χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης,
διότι, όπως έκρινε η αριθμ. 1445/2007 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου
Αθηνών, η παράλειψη του νομοθέτη να αυξήσει τις αποδοχές των δικαστών
ταυτόχρονα – και στο ίδιο ύψος – με τον καθορισμό των αποδοχών του προέδρου της
ΕΕΤΤ, τους ανάγκασε να ασκήσουν αγωγές κατά του Δημοσίου, και αυτό προκάλεσε
δυσμενή και βλαβερά για την υπόληψη των δικαστών σχόλια του έντυπου και ηλεκτρονικού
τύπου!) που θα πλήρωνε το δύστυχο Δημόσιο αν εφαρμοζόταν στο ακέραιο η αριθμ.
13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, αν δηλαδή δεν γινόταν το 2008 ο γνωστός λεόντειος
υπέρ των δικαστών συμβιβασμός μεταξύ αφενός του Κράτους, ανυπεράσπιστου από όλους τους
θεσμικούς φορείς και από την ίδια την κυβέρνηση, και αφετέρου των επιτιθέμενων
σ’ αυτό δικαστών, κατεξοχήν εντούτοις τεταγμένων φρουρών του, με καταβολή σε αυτούς 830.000.000 ευρώ
για αναδρομικά (έτσι τα χαρακτηρίζει όλος ο κόσμος και οι ίδιες οι Δικαστικές Ενώσεις,
αλλά το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών και το Ελεγκτικό Συνέδριο – που ανέτρεψε το
2012 προηγούμενη αντίθετη νομολογία της Ολομέλειάς του το 2010! – τα θεώρησαν,
σε σχετικές αποφάσεις τους, όχι ως αναδρομικά, γιατί σε τέτοια περίπτωση θα τα
δικαιούνταν και οι συνταξιούχοι βουλευτές, οπότε θα είχε ξεσηκωθεί ο λαός, αλλά
ως έκτακτη παροχή προς τους δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ λόγω «πρόσθετου
μεγάλου φόρτου εργασίας τους» κατά τα έτη 2003 μέχρι 2007 εξαιτίας των οικονομικών μεταναστών και των Ολυμπιακών
Αγώνων!) και με πρωτοφανή αύξηση των τακτικών αποδοχών τους, για την οποία
προβλέφθηκε δαπάνη 195.000.000 ευρώ κατ’
έτος. Αύξηση που οδήγησε τις δικαστικές αποδοχές στο εξής σημείο, που φέρνω
ως παράδειγμα: Πριν την έναρξη των γενικών περικοπών, στρατιωτικός της Σχολής
Ευελπίδων με 17 χρόνια υπηρεσίας είχε ετήσιες αποδοχές 28.796 ευρώ, γιατρός του
ΕΣΥ με τα ίδια χρόνια 41.675 ευρώ και δικαστικός με τα ίδια χρόνια 82.547 ευρώ! – τα στοιχεία είναι από το
ΒΗΜΑ της 9.9.2012. Και είχε αναρωτηθεί κάποιος αναγνώστης εφημερίδας με επιστολή
του: Γιατί ο Αρχηγός Ενόπλων Δυνάμεων να έχει αποδοχές μικρότερες από τον
Ειρηνοδίκη Γυθείου;
αν δεν τίθεται θέμα ποινικής ευθύνης για την προαναφερόμενη παράλειψη των μελών
του ΝΣΚ να προβάλουν εκ μέρους του Δημοσίου αυτήν την ένσταση, της καταχρηστικής
άσκησης δικαιώματος, τίθεται όμως,
νομίζω, τέτοιο θέμα από το γεγονός ότι το Μισθοδικείο επεξέτεινε στους δικαστές
και στα μέλη του ΝΣΚ τις αποδοχές του προέδρου της ΕΕΤΤ ενώ αυτές ήταν, κατά το
ποσό που υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων,
παράνομες, διότι καθορίσθηκαν με υπουργική απόφαση που υπερέβη την χορηγηθείσα
στους υπουργούς νομοθετική εξουσιοδότηση.
που διενήργησε την προκαταρκτική εξέταση για την αναφορά μου, κρίνει (σελ. 4
της διάταξης) ότι « δεν προέκυψε οποιοδήποτε στοιχείο που να επιρρωνύει
κατ’ ελάχιστον τους ισχυρισμούς του (δηλ.
τους δικούς μου), ήτοι να δημιουργεί έστω και την παραμικρή ένδειξη ότι η
πλειοψηφία της σύνθεσης του κατ΄άρθρο 88 παρ. 2 του Συντάγματος Ειδικού
Δικαστηρίου παρανόμησε κατά την έκδοση της ως άνω αποφάσεως, όπως αβάσιμα ό
ίδιος στην υπό κρίσιν Ανοιχτή Αναφορά – Καταγελία του, ισχυρίζεται». Και στη
συνέχεια παραθέτει μόνο την πάγια
νομολογία προς την οποία συμμορφώθηκε το Μισθοδικείο, που πράγματι υφίσταται,
ως μη έδει, και που δέχεται πράγματι την
(δήθεν) υποχρέωση του νομοθέτη να αναβαθμίσει τις αποδοχές των δικαστών κάθε φορά που θα κάνει την αποκοτιά ή την απροσεξία
να δώσει σε κάποια κατηγορία προσώπων ή
ακόμα και σε ένα μόνο άτομο (όπως στην ακραία και πλουτοφόρα για τους
δικαστές περίπτωση της αριθμ. 13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου) αποδοχές
μεγαλύτερες από τις δικαστικές.
αναφοράς μου και το κριτήριο τέλεσης ή όχι αξιόποινης πράξης από τους δικαστές
του Μισθοδικείου: Ότι
δηλαδή, εφόσον καλώς ή κακώς (κάκιστα κατά τη γνώμη μου) οι ίδιοι με την ίδια την
επίμαχη απόφαση αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου έκριναν ότι οι αποδοχές του
προέδρου της ΕΕΤΤ είναι αντισυνταγματικές, πάντοτε κατά το υπερβάλον τις
δικαστικές αποδοχές μέρος, παρέπεται ότι η υπουργική απόφαση που τις
καθόρισε, παραβίασε με υπέρβαση
την εξουσία που είχαν οι υπουργοί από το νομοθέτη, παρ. 9 άρθρ. 3 Ν 2867/2000,
να καθορίσουν αυτές τις αποδοχές «κατά παρέκκλιση των ισχυουσών διατάξεων»,
όπου ως τέτοιες διατάξεις νοούνται φυσικά οι συνήθους τυπικής ισχύος και όχι οι
συνταγματικές διατάξεις, όπως οι θεωρηθείσες ως παραβιασθείσες των άρθρων 26,
87 και 88 παρ. 2 του Συντάγματος, και επομένως αυτή η υπουργική απόφαση ήταν
παράνομη σε σχέση προς τον ανωτέρω εξουσιοδοτικό νόμο και άρα ανίσχυρη και
συνεπώς δεν δημιουργούσε καμιά υποχρέωση του νομοθέτη για ταυτόχρονη αύξηση των
δικαστικών αποδοχών στο ύψος αυτών των παράνομων αποδοχών, όπως αντίθετα έκρινε
το Μισθοδικείο, χωρίς καθόλου να λάβει υπόψη αυτήν την πλημμέλεια της
υπουργικής απόφασης, και έτσι προκάλεσε την επέκταση στους δικαστές παράνομων
αποδοχών. Σχετικά με την παρανομία τέτοιας επέκτασης προσκόμισα
στον αντεισαγγελέα της προκαταρκτικής εξέτασης την ad hoc απόφαση αριθμ. 95/2013 της ΟλΣτΕ, αλλά αυτή δεν μνημονεύεται στην διάταξή
του!
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΘΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΒΑΛΛΩ
ΔΥΟ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΕΝΑ ΤΗΣ κ ΘΑΝΟΥ, ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ
ΕΝΩΣΗΣ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΥΠΟΒΑΛΛΟΜΕΝΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΚΗ
ΔΙΑΤΑΞΗ, ΘΑ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΑ ΔΕ ΤΟΝ ΚΟΙΝΟ ΠΟΛΙΤΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, ΟΧΙ
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΠΟΥ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ
ΠΑΘΕΙ ΑΠΟΠΛΗΞΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΛΗΞΗ ΠΟΥ ΘΑ ΝΟΙΩΣΕΙ ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΚΡΑΙΑ ΑΝΤΙΘΕΣΗ
ΤΩΝ ΔΥΟ ΝΟΜΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ, ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ
ΣΤΟ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΞΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ:
ΚΕΙΜΕΝΟ Α) Σε λόγο που εκφώνησε η αξιότιμη Πρόεδρος
της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων κ Θάνου σε πρόσφατη πανδικαστική
συγκέντρωση είπε και τα εξής, αυτολεξεί: «
Το υπηρεσιακό καθήκον των δικαστών επιβάλλει να ελέγχουν τις ενέργειες των
κρατικών οργάνων και όταν προκύπτει ότι αυτές γίνονται κατά παράβαση του
Συντάγματος και των νόμων, υποχρεούνται να τις κηρύσσουν αντισυνταγματικές,
παράνομες
και κατ’ ακολουθίαν ανίσχυρες».
το άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος, που υποχρεώνει τα δικαστήρια να μην εφαρμόζουν
νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.
ΚΕΙΜΕΝΟ Β) Όμως στην προκειμένη εισαγγελική διάταξη
με την οποία τέθηκε στο αρχείο (δηλαδή απορρίφθηκε – το διευκρινίζω για τους μη
νομικούς αναγνώστες των ΜΚΔ) η αναφορά μου, περιέχονται και τα εξής, που
συνιστούν την κεντρική σκέψη της και τον λόγο απόρριψης:
πλειοψηφία των μελών του ως άνω Δικαστηρίου (σημ.:δηλαδή του Μισθοδικείου), με
την προαναφερόμενη κρίση της , αρχικώς αναγνωρίζει την παρανομία που έχει συντελεσθεί με την χορήγηση στον
Πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ. αποδοχών μεγαλύτερων από εκείνες των Προέδρων των Ανωτάτων
Δικαστηρίων, δυνάμει αντισυνταγματικών
νομοθετικών διατάξεων και εν συνεχεία προβαίνει στην άρση της προκύπτουσας αντισυνταγματικότητας παρέχοντας
και στους ανωτέρω ίδιες συνολικά αποδοχές με αυτές που η πολιτεία είχε
καθορίσει να λαμβάνει ο Κρατικός Λειτουργός που κατείχε τη θέση του Προέδρου της
Ε.Ε.Τ.Τ. Με τη ρύθμιση αυτή
ουδόλως αναγορεύθηκε η παρανομία σε πηγή δικαίου (σημείωση: αυτό
ισχυριζόμουν εγώ ο υποφαινόμενος), ούτε συνετελέσθη παράνομη μισθολογική
επέκταση στους Δικαστές, τουναντίον αποκαταστάθηκε η συνταγματική νομιμότητα,
σύμφωνα με την πάγια νομολογία των παραπάνω Ανωτάτων Δικαστηρίων».
αντισυνταγματική και παράνομη τη νομοθεσία των
αποδοχών του προέδρου ΕΕΤΤ. Αλλά αντί, κατά
την ορθή και σύννομη λογική της κ Θάνου, να την κηρύξει και ανίσχυρη, την κατέστησε
ΠΑΝΙΣΧΥΡΗ, πολλαπλασιάζοντας την ισχύ
της επί 6000 φορές, επεκτείνοντάς
την δηλαδή και στους 6000 δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ!
παραπάνω θέση της (κείμενο Α) υπερασπίσθηκε
την δικαστική ακύρωση της περικοπής, το 2012, των δικαστικών αποδοχών με την
αριθμ. 88/2013 απόφαση του Μισθοδικείου, που λέει ότι οι μνημονιακοί νόμοι 4046
και 4093/2012 που επέβαλαν αυτές τις περικοπές ήταν αντισυνταγματικοί και ως τέτοιοι κηρύχθηκαν από το δικαστήριο παράνομοι και ανίσχυροι. Έτσι επανήλθαν οι
δικαστικές αποδοχές εκεί που διαμορφώθηκαν υπό την επίδραση (ευτυχώς όχι την
πλήρη εφαρμογή) της αριθμ. 13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου. Αυτή όμως η απόφαση,
ενώ επίσης δέχθηκε, όπως βεβαιώνει και επικροτεί η εισαγγελική διάταξη (κείμενο Β), ότι ήταν αντισυνταγματική η νομοθεσία καθορισμού
των αποδοχών του προέδρου ΕΕΤΤ, ενώ δέχθηκε ότι ήταν παράνομη, αντί να την κηρύξει και αυτή ανίσχυρη την χρησιμοποίησε ως πανίσχυρο
εκτοξευτήρα των δικαστικών αποδοχών στα ύψη!!!
γάλα» (έτσι λεγόταν σκωπτικά στην αρχαία Αθήνα ο μισθός των δικαστών) που
έγραψα το 2008 και το 2010 στο περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ, επίσημο όργανο του
Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, χαρακτήριζα την απόφαση αριθμ. 13/2006
του Μισθοδικείου ως προδοσία της ιδέας της δικαιοσύνης. Και ο θαρραλέος
αυτός Σύλλογος δημοσίευσε τα άρθρα μου! Ας κρίνει ο αναγνώστης των παραπάνω αντιπαραβαλλόμενων
κειμένων της κ Θάνου και της εισαγγελικής διάταξης αν ο χαρακτηρισμός αυτός
ήταν δίκαιος ή άδικος.
παράλογη, κατά πολύ ήπιο χαρακτηρισμό, άποψη, δηλαδή η δήθεν υποχρέωση του
νομοθέτη να αναβαθμίζει τις δικαστικές αποδοχές κάθε φορά που χορηγεί ανώτερες
αποδοχές σε κάποια κατηγορία λειτουργών ( ή, κατά την ακραία λογική της αριθμ.
13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου, ακόμη και σε ένα άτομο!), αποτελεί πράγματι
πάγια και πολύ προσοδοφόρα για τους δικαστές νομολογία των Ανωτάτων Δικαστηρίων
από το 1986 και εντεύθεν, την οποία νομολογία παραθέτει και η εισαγγελική
διάταξη. ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΜΩΣ, ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΤΩΝ
ΜΚΔ: Επαναλαμβάνω ότι θέμα ποινικής ευθύνης των δικαστών του Μισθοδικείου δεν τίθεται φυσικά – και δεν έθετα ούτε εγώ
με την αναφορά μου – από τη συμμόρφωσή τους με αυτήν την, ηθικά απαράδεκτη, νομολογία αλλά από το ότι ενώ γνώριζαν ότι
η ΚΥΑ που καθόρισε τις αποδοχές του προέδρου ΕΕΤΤ ήταν παράνομη, ως κείμενη εκτός
του πλαισίου του εξουσιοδοτικού νόμου, καθόσον παραβίαζε, χωρίς φυσικά
εξουσιοδότηση, συνταγματικές διατάξεις, όπως
δέχθηκε το ίδιο το Μισθοδικείο, εντούτοις την επεξέτειναν στους δικαστές
και τα μέλη του ΝΣΚ. Για αυτό το θέμα δεν
λέει τίποτε απολύτως η εισαγγελική διάταξη, μη έχοντας άλλωστε τι να πει.
αυτής της διάταξης και από Εσάς, κ Εισαγγελέα, διότι το σκεπτικό της δεν είναι πειστικό
και ενέχει, νομίζω, τον κίνδυνο να δώσει την εντύπωση παραπειστικής αποφυγής μείζονος και θορυβώδους θέματος σχετικά με τις
αποδοχές των δικαστών και των μελών του ΝΣΚ.
φοβούμενο νέες εξομοιώσεις των δικαστικών αποδοχών νομοθέτησε ήδη ( άρθρο 57 Ν 3691/ 2008, ο ίδιος νόμος που
έδωσε τις θηριώδεις αυξήσεις στους δικαστές) ότι απαγορεύονται στο δημόσιο
τομέα αποδοχές μεγαλύτερες από εκείνες των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων. Και τίθεται το αμείλικτο ερώτημα: Αν σε
κάποια περίπτωση παραβλέψει κάποιος υπουργός αυτή την απαγόρευση και δώσει σε
κάποιον δημόσιο λειτουργό αποδοχές μεγαλύτερες από τις αποδοχές των Προέδρων
των Ανωτάτων Δικαστηρίων και άρα παράνομες, ως αντικείμενες στο Ν 3691/ 2008, θα
ακολουθήσει, ερωτάται, πάλι το Μισθοδικείο τη νομολογία που δέχθηκε και η
αριθμ. 13/2006 απόφασή του, θα κρίνει δηλαδή και πάλι ότι με αυτήν την παράνομη
πράξη του κρατικού οργάνου, του υπουργού, κλονίζεται η ισοτιμία των εξουσιών
και «πλήττεται καίρια η δικαστική ανεξαρτησία» και υποχρεούται, τάχα, ο
νομοθέτης να δώσει αυτές τις παράνομες αποδοχές και στους δικαστές για να
αποκατασταθεί έτσι η συνταγματική τάξη, αλλιώς, αν δεν τις δώσει, θα παρανομήσει
και θα ευθύνεται το Δημόσιο σε αποζημίωση των δικαστών κατά το άρθρο 105 ΕισΝΑΚ
; Υποθέτω ότι δεν παραφρονήσαμε τελείως ώστε να μη δώσουμε σ’ αυτήν την ερώτηση
οι πάντες αρνητική απάντηση. Όντως, και αν ακόμη προσχωρήσουμε στην κρατούσα στη
νομολογία άποψη ότι κάθε φορά που ο νομοθέτης παρέχει σε κάποιο δημόσιο
λειτουργό αποδοχές μεγαλύτερες από τις δικαστικές υποχρεούται να αναβαθμίσει
στο ίδιο ύψος και τις δικαστικές αποδοχές, προϋποτίθεται πάντως ότι οι πρώτες,
προς τον δημόσιο λειτουργό, παρεχόμενες αποδοχές θα είναι τυπικά νόμιμες, δηλαδή
δεν θα αντίκεινται σε τυπικό νόμο. Δεν
υποχρεούται, δηλαδή, ο νομοθέτης να αναβαθμίσει τις δικαστικές αποδοχές στο
ύψος μεγαλύτερων αλλά παράνομων αποδοχών. Πως λοιπόν επεκτάθηκαν στους
δικαστές οι κηρυχθείσες από το Μισθοδικείο αντισυνταγματικές αποδοχές (και
προσοχή, αναγνώστη, ακόμη και νομικέ: αντισυνταγματικές ως παραβιάζουσες τα
άρθρα 26, 87, 88 παρ.2 Συντ. και όχι ως παραβιάζουσες το περί ισότητας άρθρο 4
Συντ., οπότε το θέμα τίθεται διαφορετικά και η αποκατάσταση της συνταγματικής
τάξης συντελείται πραγματικά μόνο με την επέκταση των άνισων αποδοχών προς τις
υστερούσες) του προέδρου ΕΕΤΤ παρόλο που επίσης ήταν ακόμη και τυπικά, σε σχέση
δηλαδή και προς τυπικό νόμο, παράνομες , με την μορφή της παρανομίας να συνίσταται στο ότι η υπουργική απόφαση που
τις καθόρισε βρισκόταν, κατά το υπερβάλλον τις δικαστικές αποδοχές μέρος, εκτός
της χορηγηθείσας νομοθετικής εξουσιοδότησης, αφού η εξουσιοδότηση επέτρεπε,
όπως προεξέθεσα, την «παρέκκλιση από ισχύουσες νομοθετικές διατάξεις» και όχι φυσικά
την παραβίαση συνταγματικών διατάξεων, όπως έκρινε το Μισθοδικείο;
συμβαίνει να είμαι πρόεδρος της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης, του μεγαλύτερου,
του μητροπολιτικού ποντιακού σωματείου. Από τη θέση αυτή γνωρίζω δυστυχώς ότι
οι υπερήλικοι συμπατριώτες μου Πόντιοι παλιννοστούντες από την πρώην ΕΣΣΔ, όπως
και οι Βορειοηπειρώτες, βρίσκονται σε δεινή κατάσταση, πεθαίνουν, λόγω της
στέρησης της σύνταξης των 330 ευρώ που τους έδινε η πολιτεία -και υπάρχουν, αλλοίμονο,
και τρισχειρότερες και πιο επείγουσες καταστάσεις στο λαό. Και φυσικά το
δύστυχο και ταπεινωμένο Κράτος μας, αν και οφείλει να κάνει τα πάντα, ελάχιστα
και μηδαμινά μπορεί πλέον να κάνει για την επανόρθωση της αδικίας, λόγω της
οικτρής κατάστασης των δημοσίων οικονομικών, για την οποία φταίνε πρωτίστως και
οι δικαστικοί, ως σώμα, με τις αλαζονικές συντεχνιακές συμπεριφορές τους
(επιβιώνει δυστυχώς το πνεύμα του Ελευθερίου Βενιζέλου, πνεύμα δηλαδή άλλων
εποχών, ο οποίος έλεγε ότι «Εκεί όπου τελειώνει η υπαλληλική ιεραρχία θα
αρχίζει πάντοτε η δικαστική τοιαύτη») που ενώ είναι και αυτοί απλοί εργαζόμενοι
όπως όλοι μας και τίποτε περισσότερο, που οφείλουν να κάνουν τη δουλειά τους
χρησιμοποιώντας πρωτίστως τη γνώση του Νόμου αλλά και μια γερή και
καλλιεργημένη συνείδηση ως εργαλείο
δουλειάς, όπως ο εργάτης τα γερά και επιδέξια χέρια του, έχουν εντούτοις ως
συντεχνία την αναχρονιστική αντίληψη ότι είναι οι εκλεκτοί του Κράτους, που
οφείλει τάχα να τους αμείβει πλουσιοπάροχα για λόγους προστασίας του κύρους της
Δικαιοσύνης, λέτε και δεν είναι περιττό το κύρος για τη Δικαιοσύνη, αν αυτή διαθέτει
γνώση του Νόμου και αυστηρή αποφασιστικότητα να τον εφαρμόσει, φυσικά δε και
ακέραιη συνείδηση και λέτε και χρειάζεται εν πάση περιπτώσει να περιτειχισθεί
αυτό το κύρος με «τούβλα» από ευρώ για να προστατευθεί. Η αληθινή Δικαιοσύνη,
κατά τον ορφικό ύμνο της «το πλέον στυγαίει, ισότητι δε χαίρει», δηλαδή μισεί
την πλεονεξία και χαίρεται με την ισότητα. Δυστυχώς η υπόθεση των δικαστικών
αποδοχών δίνει την εικόνα μιας
Δικαιοσύνης που καθόλου δεν μισεί «το πλέον». Και έφτασε μάλιστα στο
σημείο, για να υπερασπισθεί αυτό «το πλέον», που απέσπασε από το δύστυχο Κράτος
μας με την αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, πρωτοφανή στην παγκόσμια
ιστορία της δικαιοσύνης, αφού οι αδιανόητα υψηλές αποδοχές ενός ατόμου έγιναν λόγος αναβάθμισης στο ίδιο, αναλογικά, ύψος των
αποδοχών 6000 ατόμων, των δικαστών
και των μελών του ΝΣΚ, έφτασε λέω στο σημείο να κάνει πολύμηνη παράνομη,
απαγορευμένη από το Σύνταγμα (άρθρο 23) απεργία! Και αφήνω το γεγονός ότι με
τέτοιου είδους αποφάσεις για τα δικαστικά συντεχνιακά συμφέροντα έφτασε η
Δικαιοσύνη να αντιποιείται τη νομοθετική εξουσία σε θέματα προϋπολογισμού!
Αφήνω και το ότι ενώ με το νόμο 3203/2003 η βάση υπολογισμού (με χρήση
συντελεστών) των δικαστικών αποδοχών είναι ο μισθός του πρωτοδίκη, η απόφαση
13/2006 του Μισθοδικείου καθόρισε εν ψυχρώ ως βάση υπολογισμού τις αποδοχές των
Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων! Δηλαδή η αυθαιρεσία της δικαστικής εξουσίας
για τα συμφέροντα των λειτουργών της έφτασε σε σημείο επικίνδυνο! Όσο θα δειλιάζουμε να καταγγέλλουμε αυτήν
την πραγματικότητα, τόσο θα αυξάνει ο εκτραχηλισμός της δικαστικής συντεχνιακής
αλαζονείας, αυτού του υπαρκτού, έστω και ασυναίσθητου από τους ίδιους και
ανομολόγητου από την κοινωνία μας, φαινομένου, και τόσο θα πηγαίνουμε ως έθνος από
το κακό στο χειρότερο. (Παρέκβαση: Ωστόσο κάθε δίκαιος άνθρωπος οφείλει να
παραδεχθεί ότι οι περικοπές στις δικαστικές αποδοχές το 2012 ήταν πράγματι υπερβολικές
και ίσως οφείλονταν σε ανάρμοστη εκδικητική διάθεση του Κράτους για τον αυτόχρημα
εκβιαστικό τρόπο με τον οποίο «επιτεύχθηκαν» αυτές οι αποδοχές).
συνυποβαλλόμενη εισαγγελική διάταξη διαβιβάστηκε η δικογραφία στον Άρειο Πάγο
λόγω αναφοράς μου σε ευθύνες των τότε υπουργών Οικονομικών και Μεταφορών, διότι
μετά τον χαρακτηρισμό από το Μισθοδικείο των αποδοχών του προέδρου ΕΕΤΤ ως
αντισυνταγματικών δεν τις περιέκοψαν, όπως
είχαν απόλυτο και αναντίλεκτο υπηρεσιακό – πέρα από το ηθικό και πολιτικό – καθήκον, κατά το
υπερβάλλον τις δικαστικές αποδοχές μέρος, με συνέπεια την πρωτοφανή, κατά τα
ανωτέρω, ζημία του Δημοσίου, διότι αυτές οι αποδοχές χρησιμοποιήθηκαν για τα αναδρομικά και τις
θηριώδεις αυξήσεις των δικαστών. Παρακαλώ όθεν όπως, όταν θα ενεργήσετε σ’
αυτήν την κατεύθυνση τα νόμιμα, να λάβετε υπόψη και το παρόν υπόμνημα.
Συλλόγους Αθηνών και Θεσσαλονίκης καθώς και στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων,
διότι φρονώ ότι η υπόθεση αυτή πρέπει να προβληματίσει ιδίως τους σπουδαιότερους
φορείς του νομικού κόσμου της Χώρας.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
