Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Η ευρωπαϊκή ήπειρος υπό γερμανική κατοχή

Δημοσιεύτηκε στις

 συνέντευξη του
Emmanuel
Todd
(Γαλλία)          (μτφ. Κριστιάν)
“Ο χάρτης αυτός δείχνει τη νέα γερμανική
αυτοκρατορία, όπως είναι κατά τη γνώμη σας. Βλέπουμε την κεντρική θέση της
Γερμανίας ενώπιον των διαφόρων δορυφόρων της, ή εκείνων που βρίσκονται, όπως το
λέτε πολύ καλά, σε κατάσταση ‘οικειοθελούς δουλείας’. 

Τι παριστάνει αυτός ο
χάρτης για σας; “

Θα ήθελα να βοηθήσει για να συνειδητοποίει ο
καθένας το γεγονός ότι η Ευρώπη έχει αλλάξει στη φύση της και ότι παριστάνει όχι μόνο το παρόν αλλά και
ένα πιθανό πολύ εγγύς μέλλον. 
Οι χάρτες που παρέχονται γενικά από τη Ευρωπαϊκή
Κοινότητα είναι χάρτες ισοτίμων κρατών και  δεν απεικονίζουν πλέον την
πραγματικότητα. 
Εδώ είναι ένα είδος πρώτης προσπάθειας οπτικής οργάνωσης
της νέας πραγματικότητας της Ευρώπης. Βοηθά να συνειδητοποιήσουμε το κεντρικό
χαρακτήρα της Γερμανίας και του τρόπου που κρατά την ευρωπαϊκή ήπειρο. 
Το πρώτο πράγμα που προσπαθεί να εκφράσει αυτός ο
χάρτης είναι ότι υπάρχει ένας άτυπος χώρος, μεγαλύτερος από την ίδια τη Γερμανία, ο «άμεσος γερμανικός
χώρος», ο οποίος περιλαμβάνει τις χώρες των οποίων οι οικονομίες έχουν σχεδόν απόλυτη εξάρτηση από τη Γερμανία.
Ορισμένοι ίσως θα δουν «σφάλματα» στο χάρτη, όπως, για
παράδειγμα, την ένταξη της Ελβετίας, η οποία δεν είναι καν στα ευρωπαϊκά
θεσμικά όργανα. Αλλά ανεξάρτητα από τα συναισθήματα των Ελβετών, η
αντικειμενική πραγματικότητα είναι ότι, μόλις έχουμε να κάνουμε με μεγάλες
ελβετικές εταιρείες, νιώθει κανείς τη γερμανική παρουσία. Ο βαθμός
διεισδυτικότητας είναι τέτοιος που οικονομικά δεν μπορούμε να μιλάμε για
ελβετική ανεξαρτησία.
Η Ολλανδία, εν τω μεταξύ, όπως το προέβλεψε ο Friedrich
List, δεν είναι πια τίποτα περισσότερο από την έξοδο της Γερμανίας στο
Ρήνο. 
Η Τσεχοσλοβακία, την ημέρα που αποφάσισε να πουλήσει τη Skoda στη
Volkswagen, σφράγισε τη μοίρα της. 
Χάρη σ’ αυτή τη πυκνοκατοικημένη κεντρική περιοχή,
η Γερμανία έχει μια πολύ μεγαλύτερη επιρροή από αυτή των μόνο 82 εκατομμυρίων κατοίκων
της.
Πρόκειται για ζώνη περίπου 130 εκατομμύριων κατοίκων…
Πράγματι. Αλλά αυτός ο χώρος δεν είναι ο μόνος
λόγος της γερμανικής επιρροής. 
Νομίζω ότι η Γερμανία δεν θα ήταν ποτέ σε θέση να
αναλάβει τον έλεγχο της ηπείρου, χωρίς τη συνεργασία της Γαλλίας. 
Αυτό είναι άλλο ένα στοιχείο που απεικονίζεται σ’
αυτό το χάρτη: η οικειοθελή δουλεία της Γαλλίας και του οικονομικού συστήματος της
και, εντός αυτού του πλαισίου, η αποδοχή από τις γαλλικές ελίτ που μπορεί να
είναι για αυτούς – αλλά όχι για τους Γάλλους – της επιχρυσωμένης κλούβας του
ευρώ. Οι γαλλικές τράπεζες επιβιώνουν λίγο πολύ σε αυτό το επίχρυσο
κλουβί. 
Η Γαλλία προσθέτει τους 65 εκατομμύρια κατοίκους της στο άμεσο γερμανικό
χώρο και της παρέχει με αυτό τον τρόπο ένα είδος κρίσιμης μάζας στην ηπειρωτική
κλίμακα.
Σχεδόν 200 εκατομμύρια …
Αυτό σημαίνει ότι είμαστε ήδη πάνω από τη ρωσική ή την
ιαπωνική κλίμακα. 
Αυτό το μαύρο και γκρίζο μπλοκ αντιπροσωπεύουν την
καρδιά της γερμανικής εξουσίας, διατηρεί υπό την υποβολή της τη νότια
Ευρώπη, η οποία έγινε μια περιοχή υπό γερμανική κυριαρχία μέσα στον ίδιο το
χώρο του ευρωπαϊκού συστήματος. 
Η Γερμανία είναι μισητή στην Ιταλία, την Ελλάδα, και
πιθανώς σε όλη τη νότια Ευρώπη, για το δημοσιονομικό σιδερένιο χέρι της. 
Αλλά αυτές οι χώρες δεν μπορούν να κάνουν τίποτα,
επειδή η Γερμανία, με τον εγγύς χώρο της συν τη Γαλλία, έχει τη δυνατότητα να
κυριαρχήσει τα πάντα. Οι χώρες αυτές εμφανίζονται με πορτοκαλί χρώμα στο χάρτη.
Προτείνω μία άλλη ειδική κατηγορία χωρών, με
κόκκινο χρώμα, αυτών που αποκάλεσα «ρωσοφόβους δορυφόρους».
Παραδόξως, αυτές οι χώρες έχουν έναν ορισμένο βαθμό
ελευθερίας. Βρίσκονται στο χώρο της γερμανικής εθνικής κυριαρχίας, αλλά δεν θα τους
χαρακτήριζα ως υπό κατάσταση υποτέλειας, επειδή έχουν πραγματικές
αυτονομιστικές φιλοδοξίες και μεταξύ άλλων μεγάλο αντιρωσικό πάθος. 
Κοιτάξτε: Η Γαλλία δεν έχει πλέον όνειρο, υπό
την ηγεσία του PS, της UMP και των οικονομικών επιθεωρητών της, λαχταρά μόνο να
υπακούει, να μιμήσει και να εισπράξει την αμοιβή της. 
Η Πολωνία, η Σουηδία, οι χώρες της Βαλτικής, όλες
αυτές οι χώρες έχουν όνειρο: να πιάσουν τη  γούνα της αρκούδας. 
Η εθελοντική συμμετοχή τους στο χώρο της γερμανικής
κυριαρχίας τους επιτρέπει να το πιστέψουν. 
Αλλά αναρωτιέμαι αν, βαθύτερα, η Σουηδία, η οποία
ξαναπέρασε στη δεξιά, δεν θα ξαναγίνει αυτή που ήταν πριν από το 1914, ήτοι γερμανόφιλη.
Οι αντιρωσικοί δορυφόροι αξίζουν μια ειδική
κατηγορία, επειδή ανήκουν στις δυνάμεις που μπορούν να βοηθήσουν τη Γερμανία να
εκτρέπεται προς τα χειρότερα. 
Οι γαλλικές ελίτ, από την πλευρά τους, έχουν ήδη βοηθήσει
τη Γερμανία να εκτραπεί προς τα στραβά, θεοποιώντας την και αρνούμενη να την επικρίνουν. 
Η γαλλική υποταγή θα φανεί στους ιστορικούς του
μέλλοντος ως μια ουσιαστική συμβολή στην ψυχική ανισορροπία που αναμένεται να επικρατήσει στη Γερμανία. 
Για τη Σουηδία ή τη Πολωνία ή τις χώρες της Βαλτικής,
πρόκειται για κάτι άλλο. Εκεί πρόκειται σαφώς να επαναφέρουν τη Γερμανία στη
βία στις διεθνείς σχέσεις.
Δεν κατέταξα τη Φινλανδία και τη Δανία σε αυτή την
κατηγορία. 
Σε αντίθεση με τη Σουηδία, η Δανία διαθέτει
αυθεντική φιλελεύθερη ιδιοσυγκρασία. 
Η σχέση της με την Αγγλία πηγαίνει πέρα ​​από την απλή τυπική σκανδιναβική διγλωσσία ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού
της. 
Κοιτάζει προς τη Δύση και δεν έχει εμμονή με τη Ρωσία. 
Όσον αφορά τη Φινλανδία, εκείνη είχε μάθει να ζει
με τους Σοβιετικούς, και δεν έχει κανένα πραγματικό λόγο να αμφιβάλλει για τη
δυνατότητα της να συνεννοηθεί με τους Ρώσους. 
Βέβαια, ήταν σε πόλεμο με τους τελευταίους. Ανήκε
στην Αυτοκρατορία των Τσάρων μεταξύ 1809 και 1917, αλλά υπό τη μορφή Μεγάλου
Δουκάτου, μια κατάσταση που, στην πραγματικότητα, της έδωσε τη δυνατότητα να
ξεφύγει από το σουηδικό έλεγχο. 
Για τους Φινλανδούς, η πραγματική αποικιοκρατική δύναμη
είναι η Σουηδία, και αμφιβάλλω ότι θέλουν πραγματικά να επανέρθουν κάτω από
σουηδική ηγεσία. 
Στο χάρτη λοιπόν, η Φινλανδία και η Δανία βρίσκονται
υπό ξένη κυριαρχία, όπως οι χώρες του Νότου. 
Παράλογο; Η φινλανδική οικονομία ήδη πληρώνει
το τίμημα της Ευρωπαϊκής επίθεσης κατά της Ρωσίας. Και η Δανία θα μπει σε
δυσκολίες μετά την αγγλική φυγή.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, το περιέγραψα ως καθεστώς «υπό
φυγή», επειδή οι Άγγλοι δεν μπορούν να ενταχθούν σε ένα ηπειρωτικό σύστημα που
τους δημιουργεί φρίκη. 
Επειδή δεν έχουν, όπως ορισμένοι Γάλλοι, συνηθίσει
να υπακούν στους Γερμανούς. 
Αλλά και επειδή ανήκουν σε έναν άλλο κόσμο, πολύ
πιο συναρπαστικό, νεότερο, και λιγότερο αυταρχικό από τη γερμανική Ευρώπη, την
«Αγγλοσφαίρα»: την Αμερική, τον Καναδά, τις πρώην αποικίες …
Είχα την ευκαιρία να πω ότι συμπαρατάσσομαι με το
δίλημμά τους, πόσο φρικτό θα πρέπει να είναι να είσαι Βρετανός ενώπιον μιας
τόσο σημαντικής Ευρώπης για τις εμπορικές συναλλαγές, αλλά διανοητικά αρθριτική.
Πιστεύετε ότι μια μέρα θα εγκαταλείψουν την
Ευρωπαϊκή Ένωση;
Φυσικά! Οι Άγγλοι δεν είναι ισχυρότεροι η
καλύτεροι, αλλά έχουν πίσω τους τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Ήδη στην περίπτωση μου, μικρός Γάλλος  που αντιμετωπίζει την απώλεια της αυτονομίας
του έθνους μου, αν θα είχα την επιλογή μεταξύ της γερμανικής και της
αμερικανικής ηγεμονίας, θα επέλεγα την αμερικανική ηγεμονία χωρίς
δισταγμό. 
Συνεπώς, τι νομίζετε ότι θα επιλέξουν οι Άγγλοι;
Συνέδεσα την Ουγγαρία με τους Βρετανούς στην
προσπάθειά διαφυγής τους.
Ο Viktor Orban έχει κακή φήμη στην
Ευρώπη. Δήθεν επειδή είναι αυταρχικός και αγνός δεξιός. Ίσως. 
Αλλά προπαντός επειδή αντιστέκεται στη γερμανική
πίεση. 
Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί γιατί η Ουγγαρία δεν
είναι αντιρωσική, παρά του γεγονότος ότι υπέστη μια βίαιη σοβιετική καταστολή το 1956. Όπως συμβαίνει
συχνά, το «παρά» πρέπει μάλλον να αντικατασταθεί από το «γιατί». 
Το 1956, μόνο η Ουγγαρία αντιστάθηκε. Περισσότερο από
τους Πολωνούς ή τους Τσέχους   -οι οποίοι
τότε αντιστάθηκαν λίγο ή καθόλου-   η Ουγγαρία
μπορεί να είναι υπερήφανη για την ιστορία της υπό τη ρωσική κυριαρχία. Εκείνη
μπορεί να συγχωρήσει. 
Ένα ωραίο ουγγρικό ανέκδοτο της δεκαετίας του 70
μπορεί να βοηθήσει να εξηγήσει τις ανατολικο-ευρωπαϊκές διαφορές: «Το 1956,
οι Ούγγροι συμπεριφέρθηκαν σαν Πολωνούς, οι Πολωνοί σαν Τσέχους και οι Τσέχοι
σαν γουρούνια».
Παρουσίασα την Ουκρανία ως «υπό προσάρτηση».
Η Ουκρανία δεν εμφανίζεται άμεσα ως ευρωπαϊκή
ονειρεμένη προσάρτηση. 
Πρόκειται για προσάρτηση μιας περιοχής υπό κρατική και
βιομηχανική αποσύνθεση, αποσύνθεση η οποία θα επιταχυνθεί με τις συμφωνίες
ελεύθερου εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση. 
Αλλά πρόκειται επίσης για προσάρτηση ενός ενεργού
πληθυσμού με πολύ χαμηλό εργατικό  κόστος.
Αλλά ουσιαστικά, το νέο γερμανικό σύστημα βασίζεται
στη προσάρτηση ενεργών πληθυσμών. 

Στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν οι πληθυσμοί της
Πολωνίας, της Τσεχικής Δημοκρατίας, της Ουγγαρίας, κ.λπ. 

Οι Γερμανοί έχουν αναδιοργανώσει το ίδιο το βιομηχανικό
τους σύστημα, χρησιμοποιώντας το φθηνό εργατικό δυναμικό αυτών των χωρών. 
Ο πληθυσμός μιας Ουκρανίας με 45 εκατομμύρια
κατοίκους, με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης που κληρονόμησε από τη σοβιετική εποχή,
θα ήταν ένα εξαιρετικό λάφυρο για τη Γερμανία, θα ήταν η δυνατότητα μιας
δεσπόζουσας Γερμανίας για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, και προπαντός,
με την αυτοκρατορία της, θα περάσει άμεσα στο επίπεδο μιας πραγματικής παγκόσμιας οικονομικής
δύναμης, πάνω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
Καημένε μου Μπρεζίνσκι!
Και στο επίπεδο των θεμάτων ενέργειας;
Εδώ, στο δεύτερο χάρτη  παρουσιάζονται οι κύριοι αγωγοί φυσικού αερίου
για να καταρρεύσει ένας μύθος. 
Ο μύθος είναι ότι οι Ρώσοι, με τη κατασκευή του αγωγού
South Stream θα ήθελαν μόνο να ξεφύγουν  από
τον έλεγχο των ενεργειακών τους σχέσεων με την Ουκρανία. 
Αν κοιτάξετε τις διαδρομές των υφιστάμενων αγωγών,
το μόνο κοινό σημείο τους δεν είναι ότι διέρχονται από την Ουκρανία, αλλά επίσης
ότι όλοι καταλήγουν στη Γερμανία. 
Στην ουσία, το πραγματικό πρόβλημα των Ρώσων, δεν
είναι μόνο η Ουκρανία, αλλά επίσης ο έλεγχος του τέρματος των αγωγών στη
Γερμανία. Και αυτό αποτελεί, επίσης, το πρόβλημα των Ευρωπαίων του Νότου.
Αν σταματήσουμε να σκεφτόμαστε την Ευρώπη με αφελή
τρόπο ως σύστημα ισότητας που έχει προβλήματα με τη ρωσική αρκούδα, βλέπουμε
ότι η Γερμανία μπορεί επίσης να έχει συμφέρον να μη κατασκευαστεί ο αγωγός
φυσικού αερίου South Stream, γιατί θα διέφυγε του ελέγχου της όλος ο ενεργειακός
εφοδιασμός όλης της περιοχής της Ευρώπης όπου κυριαρχεί. 
Το στρατηγικό διακύβευμα του South Stream δεν είναι
απλώς ένα ζήτημα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ της Ουκρανίας και της
Ρωσίας, αλλά είναι επίσης ένα διακύβευμα μεταξύ της Γερμανίας και της υποταγμένης
Ευρώπης του Νότο .
Αλλά, και πάλι, αυτός ο χάρτης δεν είναι οριστικός, είναι
ένας χάρτης, του οποίου ο σκοπός είναι να δημιουργήσει μια πρώτη εικόνα της
πραγματικότητας στην Ευρώπη και να μας βγάλει από την ιδεολογία των ουδέτερων χαρτών
που κρύβουν το τι γίνεται στην Ευρώπη και με την Ευρώπη: ένα σύστημα άνισων εθνών,
εγκλωβισμένων σε μια ιεραρχία που περιλαμβάνει χώρες υπό σκληρή κυριαρχία,
επιθετικές χώρες, μια κυρίαρχη χώρα και μια χώρα που είναι η ντροπή της
ηπείρου, τη δική μας, τη Γαλλία.
Δεν αναφέρεστε στο τουρκικό ζήτημα …
Αν δεν το ανέφερα είναι γιατί δεν είναι πλέον ζήτημα. 
Οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν την Τουρκία.
Αλλά αυτό που είναι πολύ πιο σημαντικό είναι ότι οι
Τούρκοι δεν θέλουν πια την Ευρώπη.
Ποιος θέλει να μπει σ’ αυτή τη φυλακή των λαών;
[συνέχεια εδώ ]
Η συνέντευξη στην ιστοσελίδα www.les-crises.fr αναπαράχτηκε ελεύθερα
για μη εμπορικό σκοπό

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Διεθνή

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.

Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.

Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».

166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.

Σύμφωνα με την αστυνομία του Παρισιού, περίπου 100 διαδηλωτές επιτέθηκαν στα κεντρικά γραφεία του τηλεοπτικού δικτύου CNews, που ανήκει στον όμιλο του συντηρητικού δισεκατομμυριούχου Βανσέν Μπολορέ, πετώντας αντικείμενα στα παράθυρα του κτιρίου.

Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.

Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών

Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.

Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.

Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.

Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.

Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.

Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.

Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.

Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.

Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.

Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.

Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.

Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.

Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.

Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.

Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.

Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.

Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.

Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.

Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές

Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.

Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.

Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.

Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.

«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.

Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή7 λεπτά πριν

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...

Αναλύσεις38 λεπτά πριν

Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή

Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!

Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για...

Newsroom1 ώρα πριν

Project Bromo: Η Ευρώπη επιταχύνει τη δημιουργία διαστημικού γίγαντα απέναντι στη SpaceX

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει να επιταχύνει την αντιμονοπωλιακή αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ Airbus, Thales και Leonardo. Ο νέος όμιλος, με...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους

Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις...

Δημοφιλή