Γενικά θέματα
ΕΛΛΑΔΑ-ΚΥΠΡΟΣ: ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΑ ΣΚΑΦΗ ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ
Τι κακιά μοίρα κυνηγά τους νεοέλληνες!Διερωτάται σίγουρα κάθε νοήμων του οποίου τα μάτια δεν πιστεύουν αυτά
που βλέπουν και τα αυτιά αυτά που ακούνε.
κράτος –το νεοελληνικό, το οποίο διαθέτει μια συνεκτική, περιεκτική και
γεμάτο παραδόσεις κοινωνία όσο ελάχιστες άλλες και το οποίο παρά τα
προβλήματά του σε περιφερειακό επίπεδο ήταν και παραμένει πανίσχυρο στην
περιφέρεια που ανήκει–, το σύνολο του πολιτικού προσωπικού μετατράπηκε
σε έντρομους υπαλλήλους μιας κινούμενης από ξένους τεχνόσφαιρας που
ακυρώνει την πολιτική μας κυριαρχία. Υπογράφουν διατάγματα που τους
δίνουν τεχνοκράτες-εντολοδόχοι των αδιαφανών διεθνικών και ηγεμονικών
παρασκηνίων.
Αλεξανδρινό, «Ουδείς εξ αυτών ταράττεται» όταν διαπράττει αυτές τις
αθλιότητες.
Η καρέκλα μετρά και τα κοκαλάκια που γλύφει.
Λογικό είναι οι
καρεκλοκένταυροι «να μην ακούνε την βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» που
κάθε πολίτης πλέον ακούει. Εκδίδουν διατάγματα οι εγχώριοι μεταπράτες
εντολοδόχοι των ξένων τεχνοκρατών-εντολοδόχων τα οποία εξουθενώνουν τους
πολίτες, κατεδαφίζουν συστηματικά την οικονομία και εκποιούν τον πλούτο
που οι Έλληνες δημιούργησαν με κόπο και μόχθο επί δύο αιώνες μετά την
Ελληνική Επανάσταση. Μια νέα μεταμοντέρνα κατάκτηση και υποδούλωση
βρίσκεται σε πλήρη εξέταση.
ξένη κατάκτηση κάθε κοινωνίας πάντα υπάρχουν Εφιάλτες, δειλοί, ασθενείς
ψυχές, χρήσιμοι ηλίθιοι, λιγόψυχοι και φορείς συνδρόμων υποτέλειας οι
οποίοι ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα κάνουν τις βρωμοδουλειές των
κατακτητών. Στην εποχή μας η κατάκτηση είναι πρωτίστως μεταμοντέρνα.
Προηγείται ροκάνισμα των πνευματικών θεμελίων (ιστορικές
ανεκδοτολογίες), ηθική διάβρωση (σαπουνόνερες), αποπροσανατολισμός των
κοσμοθεωρητικών παραδοχών οι οποίες σε όλες τις κοινωνίες στηρίζουν την
Δημοκρατία-Εθνική Ανεξαρτησία-Ελευθερία (διεθνισμοί και κοσμοπολιτισμοί
κάθε είδους και απόχρωσης μέχρι και τα αξιοθρήνητα παραμιλητά περί …
«παγκοσμιοποίησης») και αναίρεση κάθε Δήμου Δημοκρατίας από αλλοπρόσαλλα
κόμματα, από διεθνικά (υπό)κινούμενα ΜΚΟ και από αποπροσανατολιστικές
συζητήσεις στα «δελτία των 8». Ως προς το τελευταίο, τα «μέσα μαζικής
εξαχρείωσης» είναι πλέον κύριο εργαλείο των μεταμοντέρνων κατακτήσεων
και των μεταμοντέρνων υποδουλώσεων.
είναι του παρόντος να επεκταθούμε. Σίγουρα η αντίσταση μιας κοινωνίας
στα εγχειρήματα υποδούλωσής της προϋποθέτει ισχυρά πνευματικά θεμέλια,
εδραίες κοσμοθεωρίες, κοινωνική συνοχή γύρω από τις τελευταίες, ηθικές
και κανονιστικές δομές συμβατές με τις εθνικές κοσμοθεωρίες, ισχυρή
οικονομία, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, ισχυρή διπλωματία, κρατικούς
λειτουργούς υψηλότερης βαθμίδας, σχέση εντολέα-εντολοδόχου μεταξύ
πολιτών-διακυβέρνησης και οτιδήποτε άλλο καθιστά το εθνοκράτος ισχυρό
και ανταγωνιστικό.
απάντηση είναι ότι κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Όχι ως κοινωνία
(γιατί δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη ενώ τα ελληνικά νοικοκυριά των
τελευταίων δύο αιώνων κινήθηκαν παραδειγματικά επιβιώνοντας ενός
ξενοκρατούμενου κράτους). Κρίνονται κυρίως όσοι κατεξουσιαστές μετά την
Επανάσταση έκατσαν πάνω στο σβέρκο της Ελληνικής κοινωνίας και τώρα
αδιάντροπα παρά το ναυάγιο που προκάλεσαν επιμένουν να κάθονται – είναι
μέλη του ίδιου περίπου γενεαλογικού δένδρου με τα οποία η κοινωνία δεν
έχει σχέση παρά μόνο ότι τους … ψήφιζε καθότι δεν είχε επιλογή. Μια από
τα ίδια ήταν και συνεχίζουν να είναι όλοι πλην ολοφάνερων και υπό δίωξη
ανεξάρτητων φωνών. Επιμένουν να κάθονται στις καρέκλες και όλοι μαζί
καθημερινά επιστρατεύουν όλη την διανοητική ικανότητά τους για να
εκλογικεύουν και για να εξαντικειμενικεύουν την υποδούλωση και την
εξανέμιση των νεοελλήνων.
επεκταθούμε –κάτι γράψαμε στο παρελθόν γι’ αυτό– αλλά μια κοινωνία με
πάμπλουτες πολιτικές παραδόσεις και συγκριτικά με κάθε άλλη κοινωνία
προικισμένη με υψηλοτάτη πνευματική υπόσταση, δεν χρειάζεται τα κόμματα
που είναι κληροδότημα της εποχής των δουλοπαροίκων. Πολλούς Δήμους
Δημοκρατίας χρειάζεται και μια μεγάλη Εθνοσυνέλευση τα μέλη της οποίας
είναι ανακλητά ανά πάσα στιγμή. Να ορίζουν και να ελέγχουν μια ανακλητή
κεντρική εξουσία εντολοδόχο της κοινωνίας και της Εθνοσυνέλευσης. Το πώς
οι Έλληνες έτσι θα γίνουν κάτοχοι της Πολιτείας τους και οι κυβερνήτες
εντολοδόχοι τους είναι και το μεγάλο ζητούμενο της μεταβατικής φάσης που
διανύουμε. Μερικοί λένε ότι ούτε καν συνταγματική αλλαγή δεν χρειάζεται
για να επιτύχουμε μια τέτοια σημαντική δημοκρατική τομή.
Ήδη από το 1990 και μετά ή κατ’ ακρίβεια από το 1985 όταν το Σοβιετικό
κράτος άρχισε να λικνίζεται. Μεταβατική φάση η οποία συνοδεύεται εξαρχής
με μεγάλες ανακατανομές ισχύος, ανάδυση πολλών μεγάλων δυνάμεων,
δραστικές στρατηγικές αλλαγές όλων των μεγάλων δρώντων, έγερση των
μεγάλων εθνών της ιστορίας που είχαν καταστείλει οι αποικιοκράτες επί
αιώνες, μεγάλες συγκρούσεις στις περιφέρειες και αλλαγές ισορροπιών,
δομών ισχύος και συνόρων σε κλίμακα και με ένταση όσο ποτέ άλλοτε στην
σύγχρονη ιστορία. Πως μας αγγίζουν; Είναι ολοφάνερο αλλά ας
μνημονεύσουμε ενδεικτικά κάποια σημεία που βλέπουμε καθημερινά στις
ειδήσεις και που δείχνουν τόσο τις μεγάλες προεκτάσεις για τα συμφέροντά
μας όσο και το πόσο επικίνδυνοι κατάντησαν όσους «ψηφίσαμε» και που
βρίσκονται στη εξουσία.
που κανονικώς εχόντων των πραγμάτων διασφαλίζονται από την διεθνή
νομιμότητα –είναι εκείνα τα συμφέροντα που κάθε κράτος διασφαλίζει με
την ισχύ του και όχι με προσδοκίες ότι θα τα διασφαλίσει η …
«παγκοσμιοποίηση»– οι Αμερικανοί και πολλοί άλλοι συμπεριφέρονται ως
επιτήδειοι ουδέτεροι. Την στιγμή μάλιστα που η Τουρκία εισβάλλει στην
Κυπριακή επικράτεια με στόλους και ερευνητικά σκάφη οι ΗΠΑ επιλέγουν
είτε μια επιτήδεια στάση αναμονής είτε στρατηγικά παίγνια που εν δυνάμει
θα μπορούσαν να βλάψουν βαθύτατα τα ελληνικά συμφέροντα ή ακόμη και την
επιβίωση του νεοελληνικού κράτους. Αναμενόμενο και αναπόδραστο αυτό:
Γιατί καμιά μεγάλη δύναμη δεν λαμβάνει υπόψη από άποψη διακυβέρνησης
ανυπόστατα κράτη τα οποία και γι’ αυτό θεωρούν αναλώσιμα. Όσο δε βλέπουν
την Ελληνική κοινωνία να εξουθενώνεται, να αποδυναμώνεται και να
εξουδετερώνονται τα αντανακλαστικά αντίστασης, τόσο περισσότερο θα μας
θεωρούν αναλώσιμους και τους εγχώριους πραιτοριανούς εργαλεία των
στρατηγικών τους παιγνίων.
πανίσχυρο Ισραηλινό κράτος εκμεταλλεύονται όσο μπορούν την κατάσταση. Με
το ένα μάτι σίγουρα παρακολουθούν τι γίνεται στην Τουρκία για να
ξαναφτιάξουν την σχέση τους εάν εκτιμήσουν ότι την ελέγχουν (και το
«κουρδικό» εδώ είναι καίριας σημασίας). Εμάς ήδη μας θεωρούν
αναξιόπιστους αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα μας συμπεριλαμβάνουν στα
στρατηγικά τους παίγνια. Το πώς «μας συμπεριλαμβάνουν» είναι το μεγάλο
ερώτημα η απάντηση του οποίου εξαρτάται από πολλούς παράγοντες τους
οποίους ενώ έπρεπε να ελέγχουμε η ακινησία μας και η αναξιοπιστία μας
είναι ολοφάνερη. Κάποιοι ας μην αναζητούν συνομωσίες. Κράτος είναι το
Ισραήλ σε ένα κρατοκεντρικό κόσμο και ως τέτοιο διαθέτει εθνική
στρατηγική και στρατηγικά σχέδια που εντάσσονται στο ανελέητο γεγονός
ενός ανταγωνιστικού διεθνούς συστήματος. Το γεγονός ότι εμείς δεν
διαθέτουμε εθνική στρατηγική δεν σημαίνει ότι και οι άλλοι δεν έχουν.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο το καλύτερο.
εκμεταλλεύονται κάθε περίσταση όταν βλέπουν παράθυρα ευκαιρίας μέσα στα
οποία μπορεί ο καθείς να εισέλθει για να αποκτήσει ερείσματα στο
ανελέητο παιχνίδι ισχύος των ηγεμονικών δυνάμεων. Ο σκοπός όπως και κάθε
άλλης δύναμης είναι να αυξήσουν τα περιφερειακά τους ερείσματα. Εδώ το
ζήτημα με τους Ρώσους είναι πανομοιότυπο με κάθε άλλη δύναμη. Το ζήτημα
δεν είναι οι «συγγένειες», οι συναισθηματισμοί και οι αισθητικές σχέσεις
αλλά τα στρατηγικά παίγνια, οι Συμπληγάδες που στήνονται και κατά πόσο
εμείς θα τις διασχίζουμε εκπληρώνοντας τον σκοπό μας και συνεχίζοντας το
ταξίδι στο δύσκολο και ανελέητα ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα. Επί
αυτού θα επανέλθουμε κατωτέρω.
σύστημα στο οποίο ανήκουμε –όπως και στο ευρύτερο διεθνές σύστημα–, «τα
πάντα ρει και πόλεμος πατήρ πάντων». Οι Αιγύπτιοι προσπαθούν να
ξανασταθούν στα πόδια τους και κινούνται ευέλικτα αλλά όπως φαίνεται
κάποιο σχεδιασμό έχουν στο νου. Πολλά άλλα Αραβικά κράτη λικνίζονται,
ταλανίζονται από εσωτερικές διαιρέσεις, συχνά κινούνται αντιφατικά και
συχνά ταλαντεύονται αντιφατικά ανάλογα με τις εξελίξεις. Το «ισλαμικό
(ψευδο)κράτος του αποκεφαλιστάν», εξάλλου, ολοφάνερα υποκινούμενο
συνεχίζει να πλήττει τους πάντες και τα πάντα προκαλώντας κατατριβή όσων
θέλουν να αποδυναμώσουν αυτοί που κινούν τα νήματά του (σιγά που δεν
τους ξέρουμε! μιας και μόνο πίσω από το δάκτυλό τους κρύβονται).
κυριολεκτικά σαν αγρίμι αγωνίζεται, ελίσσεται και αγωνιά για την
επιβίωσή της. Γιατί μόνο τυφλοί δεν βλέπουν ότι «κάποιες» δυνάμεις
θέλουν γύρω στα 3 ή 4 κουρδικά κράτη. Το κατά πόσο θα είναι «κρατίδια» ή
κράτη ή κατά πόσο στην παρούσα φάση οι κούρδοι διαθέτουν Υψηλή
Στρατηγική που θα οδηγήσει σε ένα ενιαίο ισχυρό Κουρδικό κράτος είναι
μια άλλη υπόθεση πλην σε όλες τις περιπτώσεις η Τουρκία θα υποστεί
μεγάλες ζημιές. Εξ ου και τίθεται το μεγάλο ερώτημα γιατί εμείς
κινούμαστε τρομαγμένα και δειλά απέναντι σε ένα κράτος βαθύτατα
εσωτερικά διαιρεμένο και διαφοροποιημένο συνάμα και περιβαλλόμενο από
πλήθος επικίνδυνων γεγονότων στο άμεσο περιβάλλον της και στο εσωτερικό
της. Εν τούτοις, εν μέσω Ελληνικής ακινησίας και αξιοθρήνητης αδράνειας
διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, ότι στις 31.10.14, μετά από μια συνεδρία του
Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας στην Άγκυρα που κράτησε 10 ώρες και 20
λεπτά!!, δηλώθηκε ότι η «Τουρκία θα λάβει με αποφασιστικότητα κάθε
αναγκαίο μέτρο για την προστασία των συμφερόντων και των δικαιωμάτων της
εντός της δικής της υφαλοκρηπίδας και ως εγγυήτρια δύναμη στις περιοχές
που η Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου, [όπως λένε το εγκάθετη
διοίκηση των εποίκων] την εξουσιοδότησε». Όπως λέμε, το λαβωμένο αγρίμι
βρήκε ελεύθερο έδαφος στα πεδία της Ελληνικής ανυπαρξίας και βυσσοδομεί.
περιβάλλον ένα οποιοδήποτε κράτος για να επιβιώσει απαιτείται να
διαθέτει αξιόπιστη εθνική στρατηγική και όχι να κάνει λαϊκίστικες
κινήσεις εντυπωσιασμού ή άλματα στο άγνωστο όπως οι συνομιλίες και οι
πρόχειρες συναντήσεις προέδρων και πρωθυπουργών με Αμερικανούς και
Ρώσους που ανακοινώνονται εν μέσω καταιγίδας ως και ο πλανήτης να
διαθέτει ασφαλή αεροδρόμια διπλωματικής προσγείωσης όποτε και όταν
ξυπνάμε και έντρομοι αναζητούμε διέξοδο. Η αλήθεια είναι ότι στις μέρες
μας η Ελλάδα και η Κύπρος δεν διαθέτουν ούτε ίχνος εθνικής στρατηγικής.
Γι’ αυτό κάθε βήμα που κάνουν τα μέλη του αναξιόπιστου «πολιτικού»
προσωπικού που κακιά τους μοίρα τους έλαχε να διακυβερνά τους
νεοέλληνες, είναι ακραία επικίνδυνο. Κάθε βήμα τους είναι, δυνητικά,
σεισμός, κατακλυσμός και καταποντισμός.
ένας αρχηγός κράτους επισκέπτεται ένα άλλο κράτος για μεγαλειώδεις
«στρατιωτικές και άλλες συμφωνίες» στοιχειώδης γνώση της πρακτικής που
ακολουθείται διδάσκει ότι απαιτείται βασανιστική προετοιμασία επί
μακρόν, έντονη διπλωματική διεργασία με όλους τους ενδιαφερόμενους
(διαπραγματεύσεις όχι δηλώσεις υποτέλειας κάτω από το τραπέζι),
συνεκτίμηση των κινδύνων και των ευκαιριών, υπολογισμό του κόστους και
του οφέλους κάθε βήματος και μέριμνα για αντιμετώπιση κάθε ενδεχόμενου.
Κάθε κίνηση που δεν τηρεί αυτά και άλλα στοιχειώδη και ουσιώδη είναι
ταξίδι χωρίς πυξίδα ή άλμα στο κενό ανθρώπων που γνωρίζουν από εθνική
στρατηγική όσα γνώριζε η μακαρίτισσα η γιαγιά μου από κινέζικη
λογοτεχνία.
οποία διαβάζουμε κάθε μέρα στις ειδήσεις. Λέμε μόνο ότι οι νεοέλληνες
μετατρέπονται σε αναλώσιμο είδος αφενός λόγω δικού μας ερασιτεχνισμού
και αφετέρου λόγω πάγιων στάσεων, αποφάσεων και ενεργειών των μεγάλων
δυνάμεων. Μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες, ήδη από το 1990, εισήλθαν σε μια
τροχιά ολοένα μεγαλύτερου ανταγωνισμού και υπερπόντιων εξισορροπήσεων
αλλήλων και με μέσα κάθε είδους, κλίμακας και βαθμίδας. Αυτό που
βλέπουμε τώρα είναι αυτό το οποίο εκκολάφθηκε τα είκοσι τελευταία χρόνια
και για το οποίο κάποιοι προειδοποιήσαμε ότι εάν δεν δυναμώσουμε και
συσπειρωθούμε και εάν δεν κινηθούμε προσεκτικά θα καταστούμε αναλώσιμοι
και ως κράτος ίσως μη βιώσιμοι. Όχι μόνο «λεφτά δεν υπήρχαν» αλλά και
μυαλό δεν υπήρχε σε αυτούς που αναπόδραστα λόγω της αξιοθρήνητης έμμεσης
αντιπροσώπευσης τα μέλη της ελληνικής κοινωνίας «ψήφιζαν». Εάν είναι
δυνατό να είναι Δημοκρατία και Πολιτική Ελευθερία η θεσμικά κατοχυρωμένη
αρπαγή της ψήφου με τρομοκρατικές επικοινωνιακές μεθόδους που
εκφοβίζουν τους ψηφοφόρους. Εξ ου και η ανάγκη για βαθύτατες
Συνταγματικές αλλαγές που θα προσαρμόσουν την Πολιτεία στις δημοκρατικές
πολιτικές παραδόσεις της κοινωνίας μας. Όσον δε αφορά τους
«ψηφοφόρους», η συντριπτική πλειονότητα σύντομα δεν θα έχει να χάσει
παρά μόνο τα δεσμά της.
μας είναι κυριολεκτικά καταιγιστικές και ίσως οι δραστικότερες της
σύγχρονής εποχής. Αυτό γιατί μετά το 1990 μέχρι και σήμερα [φάση κατά
την οποία πολλοί παραμιλούντες αριστεροδεξιοκεντρωοαναρχικοί Έλληνες
έβλεπαν την ένωση του πλανήτη μέσω … παγκοσμιοποίησης και … ΜΚΟ] λόγω
γιγαντιαίων ανακατανομών ισχύος το διεθνές σύστημα κινείται δυναμικά
προς ολοένα μεγαλύτερο ανταγωνισμό και προς ένα φαύλο κύκλο συγκρούσεων,
ιδιαίτερα στις περιφέρειες.
εμπειρία σε όλες τις ανάλογες και αντίστοιχες περιστάσεις, αναπτύσσονται
τάσεις δημιουργίας νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων μεταξύ των
μεγάλων δυνάμεων και στις περιφέρειες. Με την διαφορά, βέβαια, ότι αυτή
την φορά αναπόδραστα θα είναι ασυνήθιστα παρατεταμένες και συγκρουσιακές
καθότι 5-6 αναδυόμενες μεγάλες δυνάμεις αναζητούν θέση, ρόλο, κατοχή ή
έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πόρων και αύξηση της ισχύος τους και των
ερεισμάτων τους με κάθε τρόπο (και εδώ για όποιον γνωρίζει στοιχειωδώς
την τυπολογία αυτού του «τρόπου», «ο σκοπός τους αγιάζει και κάθε
μέσο»).
αναλυτής, κατ’ αρχάς δεν διαθέτει συνταγές παρά μόνο μιλά για τους
προσανατολισμούς που είναι θεμελιώδεις, στρατηγικοί και απαραίτητοι για
κάθε βιώσιμο κράτος. Το ζήτημα είναι πολιτικό και κανείς να μην αναμένει
θαυματουργές συνταγές. Οι απαντήσεις θα δοθούν μόνο εάν παλινορθωθεί η
δημοκρατία, η εθνική ανεξαρτησία και η πολιτική ελευθερία.
μεγάλης διάρκειας με Αμερικανούς ηγέτες και για ταξίδια του κ
Αναστασιάδη στην Μόσχα (ναι, του κ Αναστασιάδη, αυτού του Κυρίου που
φανατικά υποστήριξε το φασιστικό σχέδιο Αναν και που μόλις εκλέχθηκε
λόγω των γνωστών κομματικών παρωπίδων, κάθε βήμα ήταν σεισμός,
κατακλυσμός και καταποντισμός). Είναι ο ίδιος ο οποίος τάχιστα υπέγραψε
«κοινό ανακοινωθέν» για διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία κατιτί που εκτός
από τους ισλαμιστές της Άγκυρας κανείς δεν ξέρει τι είναι ή που
οδηγεί). Μάλιστα οι τυμπανοκρουσίες στον τύπο ιλαροτραγικά εμφανίζουν
αυτά τα ταξίδια στην Μόσχα ως περίπου κοσμογονική αλλαγή της
(ανύπαρκτης) στρατηγικής μας. Ακούμε επίσης για κάτι συναντήσεις
ημέτερων επικίνδυνων πρωταθλητών των κατευνασμών και των υποκλίσεων με
Ισραηλινούς και Αιγύπτιους που οδηγεί, δήθεν, σε «συμμαχίες» και
«άξονες». Και πολλά άλλα που προκαλούν σοκ και δέος γιατί οι κύριοι
αυτοί κινούνται αντανακλαστικά, σπασμωδικά, αποσπασματικά, χωρίς θέαση
των ευρύτερων εξελίξεων, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό, χωρίς επαρκή μεταξύ
τους συντονισμό και ολοφάνερα χωρίς γνώση για πελατειακό χαρακτήρα των
διακρατικών διαπραγματεύσεων και συμφωνιών.
που μας «αντιπροσωπεύουν» είναι περιδεείς, τρομαγμένοι, ασυνάρτητοι,
μπερδεμένοι, πολιτικά τρωτοί, βεβαρημένοι με μύρια λάθη, αναξιόπιστοι,
άσχετοι με την διεθνή πολιτική, πρωταθλητές του κατευνασμού,
εκπαιδευμένοι να υποκλίνονται και έτοιμοι να υπογράψουν χαρτιά που
καταργούν το Σύνταγμά μας και την Εθνική μας Ανεξαρτησία. Τα γνωστά
δηλαδή μνημόνια που ο Κολοκοτρώνης ή ο Παλληκαρίδης και οι άλλοι που
μας έφεραν την Ελευθερία μας θα πετούσαν στα σκουπίδια.
σπασμωδικές κινήσεις έντρομων μικρών ανθρώπων τους οποίους οι νεοέλληνες
ατύχησαν να έχουν … «ηγέτες». Συντομεύω λέγοντας ότι το σύνολο των
στάσεων και συμπεριφορών που βλέπουμε –φανταστείτε αυτά που δεν
βλέπουμε– αυτών των «αντιπροσώπων μας» οδηγεί σε μια κατάσταση όπου:
- α) κανείς δε μπορεί να μας παίρνει σοβαρά,
- β) αφήνει όλους τους άλλους να διαπραγματεύονται ασελγώντας πάνω στα δύο ημιθανή νεοελληνικά κράτη και
- γ) όταν μας συναντούν σαν φίλοι ή σαν εχθροί ή εναλλασσόμενα ως
φίλοι και εχθροί, είναι για να δουν πόσο μέσα από αυτό θα εκμεταλλευτούν
την αδυναμία μας.
καταφέρνουν να κάθονται στο σβέρκο των νεοελλήνων, τίποτα, μα τίποτα
άλλο, δεν μπορεί να συμβαίνει!! Φρικτό αλλά ανελέητα αληθινό και ο
κρημνός πολύ κοντά.
πολιτειακά συστήματα ακόμη και στις χειρότερες στιγμές τους
εκκολάπτονται εναλλακτικές δομές διακυβέρνησης. Το δράμα μας έγκειται
στο γεγονός ότι αμφίπλευρα παραμονεύει η καταστροφή. Στην μια πλευρά του
αριστεροδεξιοκεντρωαναρχικού χώρου εδώ και 4 χρόνια οι δράστες της
συμφοράς μας καθημερινά υπογράφουν την καταδίκη μας και τέλος όλων
πλησιάζει. Στοιχειώδες ένστικτο επιβίωσης απαιτεί να κλωτσηθούν με αηδία
στα χειρότερα ράφια της ελληνικής ιστορίας.
που μάλλον θα ανέβει στην εξουσία, τα μέλη του πολιτικού προσωπικού
–πλην μιας «ανεξάρτητης» πολιτικής ομάδας που μέχρι στιγμής τα ποσοστά
μετρούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού– αρνούνται να αναφέρουν την λέξη
«εθνική ανεξαρτησία».
συζητούσαν επί μακρόν στα Εξάρχεια, έχουν αλλεργία με την μεγάλων
κοσμοθεωρητικών προεκτάσεων έννοια της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της
Ελευθερίας δηλαδή των νεοελλήνων. Αυτά παθαίνουμε όταν πανταχόθεν
κυκλοφορούν, για να παραφράσω ένα όρο που μου είπε ο Παναγιώτης Κονδύλης
«μπουμπουνοκέφαλοι» [βλ. άριθρο: «Οι Έλληνες “μπουμπουνοκέφαλοι
προοδευτικοί”» http://t.co/3GIRSBUO21].
εκλογές, έστω και εάν εντάσσεται στην λογική της αξιοθρήνητης και
πολιτικά παρωχημένης έμμεσης αντιπροσώπευσης, θα πρέπει να είναι ψήφος
αυστηρά Πολιτική. Αυστηρά πολιτική και έχοντας κατά νου την την Εθνική
Ανεξαρτησία-Ελευθερία και την Δημοκρατία-πολιτική Ελευθερία. Ψήφος
Πολιτική για να ενισχυθεί κάθε Φιλοπάτριδα Ανεξάρτητη φωνή. Σε πρώτη
φάση για να σφίγγουν τα λουριά της άμαξας μιας νέας διακυβέρνησης ούτως
ώστε να κινείται στην βάση παραδοχών Εθνικής Ανεξαρτησίας. Σε δεύτερη
φάση για να υπάρξει μια νέα αφετηρία που θα φέρει δημοκρατικές δομές
συμβατές με τις πολιτικές παραδόσεις της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας