Ακολουθήστε μας

Ισλάμ

Turkey has failed Kobani, Kurds

Δημοσιεύτηκε

στις

Smoke rises in the Syrian town of Kobani as Kurds in Turkey watch on the Turkish-Syrian border in the southeastern town of Suruc on Oct. 9.
Smoke rises in the Syrian town of Kobani as Turkish Kurds watch on
the Turkish-Syrian border in the southeastern town of Suruc on Oct. 9.

By Dilar Dirik  The Boston Globe (USA)

This op-ed will appear in the Oct. 19 print edition of The Boston Globe.

For two years, the Kurds have been warning the world about the Islamic State.

Accusations by the Kurds that Turkey, Saudi Arabia, and Qatar support jihadists in Syria were dismissed as conspiracy theories until Joe Biden confirmed them.
The son of Salih Muslim, the co-president of the Democratic Union
Party, or PYD, in Rojava — the Kurdish region in northern Syria — was
killed fighting ISIS in 2013, nearly a year before the rest of the world
even heard about the militant group. Muslim tried to spread word to
international actors, but was denied meetings, even visas.


Adding to the sense of cynicism, the same states that previously supported the Islamic State are now part of the coalition against it. And yet again, though the airstrikes finally started to have an effect on the ground a few days ago, it has been the Kurds fighting alone in Kobani. While American officials openly admit that Kobani is “not a priority” and suggest that there are no groups on the ground to cooperate with, the entire city of Kobani armed itself, from teenagers to senior citizens. In the anticipation of genocide, they defend Kobani with Kalashnikovs. For the same reasons why they were excluded from peace negotiations in Geneva, the Kurds are abandoned in Kobani today: the lack of genuine interest of the international community in resolving the crisis, and an instinct to appease NATO member Turkey.

In order to weaken Kurdish autonomy in Syria, Turkey financially, militarily, and logistically supported jihadists against Rojava. Right now, the Turkish army can literally see Islamic State fighters but does nothing to repel them. Turkey’s President Recep Tayyip Erdogan has set conditions for support for Kobani: A buffer zone in northern Syria — basically a Turkish occupation of Rojava — should be created. The Kurds should join the Syrian-Arab opposition, and The PYD should distance itself from the Kurdistan Workers’ Party, known as the PKK.

These terms are unacceptable to Kurds. They are also an immoral abuse of the desperate situation of Kobani. Salih Muslim has responded as much, saying Kurds fought the Syrian regime in Rojava and have been opposing it since 2004: “We were being tortured while you dined with Assad.”

Turkey portrays itself as the victim and refuses to carry the burden in the fight against the militants. But Turkey is not a victim but an active perpetrator in this war. Erdogan has been pushing this buffer zone for a long time, previously “to fight Assad” — it is clear that his priority is to destroy Rojava, not the Islamic State.

This is obvious through his actions. Through support for Kobani, Erdogan had the chance to show that he is genuine about the peace process with the PKK. Instead he has authorized attacks against the Kurds, who crossed the border to defend Kobani, and bombed the PKK, which has allied with the Kurdish forces in Syria that have gained an international reputation as the Islamic State’s strongest enemy. With these actions, Erdogan not only facilitates further attacks on Kobani but uses its siege as his golden moment to weaken the Kurds, dramatically exposing his complete lack of interest in peace with the PKK.

Government officials in Turkey have stated that the PKK and the Islamic State are the same to them. Yet, in his refusal to support Rojava, Erdogan suggests that the self-governing, gender-egalitarian, inclusive, grassroots democratic project of the region are a bigger “terrorist” threat to him than ISIS, which beheads, crucifies, and systematically rapes people and sells them as sex slaves.

Clashes between the Kurds and racist and Islamist groups as well as the police in Turkey already killed more than 40 people. The Kurds do not want the Turkish army to intervene. Rather they want Turkey to stop supporting the Islamic State, to dump the buffer zone plan, and to let people and aid cross the border into Kobani.

No one should expect the Kurds to tolerate the preventable fall of Kobani. Already, they have started popular uprisings, removed border fences, replaced state flags at border posts with Kurdish flags, and occupied streets, parliaments, press headquarters, embassies, and airports across the world within hours. This is only a small glimpse of the mobilization capabilities of the PKK-affiliated Kurdish movement.

For one month, the world has been predicting that “Kobani will fall any minute.” But, without arms or outside support, Kobani still stands thanks to Kurdish resistance. This fortitude should reignite hope in the Middle East, torn by unjust wars, ethnic tensions, and sectarianism, that independent democracy and sustainable peace are possible. That freedom is no utopia. That they do not have to pick between evils.

It can even give the international community a chance to save face by averting another genocide. Kobani needs arms, and Rojava needs political recognition. If the peace process ends, if the Islamic State commits a massacre in Kobani, if more people die in clashes in Turkish streets, the Kurds will rightfully blame Erdogan and his government — but also the inaction of the United States and its allies, which appeased a Turkish state that supported jihadists. It is time for the world to pick which side of history to be on.

Related:
EDITORIAL: Don’t let Turkey veto US help

Dilar Dirik is a Kurdish activist and a PhD student at the University of Cambridge.

The Boston Globe

Γαλλία

Le Figaro: Ο πολιτισμικός πόλεμος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας

Η τεχνική της υπονόμευσης των κοσμικών δημοκρατιών από την Μουσουλμανική Αδελφότητα αναπτύσσεται γύρω από το «δικαίωμα της διαφορετικότητας» ένα δικαίωμα που δεν υπάρχει πουθενά ως τέτοιο αλλά το οποίο συναγάγουν από το άρθρο κατά των διακρίσεων που υπάρχει στον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι των ευρωπαικών χωρών εκπόνησαν και συνέταξαν μια στρατηγική για να ενισχύσουν το αίσθημα του ανήκειν στην Umma των μουσουλμανικών κοινοτήτων που είναι εγκατεστημένες στη Δύση.

Η διαστροφή του διεθνούς δικαίου είναι μέρος της στρατηγικής της Isesco (Islamic Educational, Scientific and Cultural Organization), που οφείλει πολλά στις οδηγίες του Yusuf al-Qaradâwî. Η τεχνική της υπονόμευσης των κοσμικών δημοκρατιών από την Μουσουλμανική Αδελφότητα αναπτύσσεται γύρω από το «δικαίωμα της διαφορετικότητας» ένα δικαίωμα που δεν υπάρχει πουθενά ως τέτοιο αλλά το οποίο συναγάγουν από το άρθρο κατά των διακρίσεων που υπάρχει στον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Για την Μουσουλμανική Αδελφότητα η τεχνολογική και οικονομική δύναμη της Δύσης δεν αφήνει πολλά περιθώρια χρήσης στρατιωτικών μέσων και η κατάκτηση της μπορεί να γίνει μόνο μέσω της εκπαίδευσης και του πολιτισμού. Οι δυτικές δημοκρατίες θα υποχωρήσουν όπως υποχώρησε ο μουσουλμανικός κόσμος τον 18ο αιώνα.

Η τεχνική της υπονόμευσης των κοσμικών δημοκρατιών από την Μουσουλμανική Αδελφότητα αναπτύσσεται γύρω από το «δικαίωμα της διαφορετικότητας» ένα δικαίωμα που δεν υπάρχει πουθενά ως τέτοιο αλλά το οποίο συναγάγουν από το άρθρο κατά των διακρίσεων που υπάρχει στον καταστατικό χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.

Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980 οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι των ευρωπαικών χωρών εκπόνησαν και συνέταξαν μια στρατηγική για να ενισχύσουν το αίσθημα του ανήκειν στην Umma των μουσουλμανικών κοινοτήτων που είναι εγκατεστημένες στη Δύση. Εκδόθηκε στο Κατάρ το οποίο και είναι ο σημαντικότερος χρηματοδότης της Αδελφότητας στον κόσμο από την Isesco που δημιουργήθηκε κατά τα πρότυπα της Unesco για τον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας (αντίγραφο του ΟΗΕ των μουσουλμανικών χωρών), υπό τον τίτλο Πολιτιστική Ισλαμική Δράση έξω από τον Ισλαμικό Κόσμο. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που αποσκοπεί να εμποδίσει τις μουσουλμανικές μειονότητες να υιοθετήσουν τοπικούς νόμους και αρχές που απορρέουν από την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στο έγγραφο, που δημοσιεύθηκε στα αγγλικά και τα γαλλικά, οι Αδελφοί αναλαμβάνουν να «χτίσουν την προσωπικότητα του μουσουλμάνου », ώστε αυτός «να σέβεται στην καθημερινή του ζωή τις εντολές του Αλλάχ, τις απαγορεύσεις του, να συμπεριφέρεται στα πλαίσια της γενναιόδωρης και ανεκτικής ισλαμικής ηθικής και να εφαρμόζει την σαρία.». Η στρατηγική αποσκοπεί στην παροχή προστασίας από την «πολιτισμική αλλοίωση και αποξένωση» και «εγγυάται την απαραίτητη πολιτισμική ασφάλεια για την ανάπτυξη της μουσουλμανικής προσωπικότητας».

Η διδασκαλία των δυτικών αξιών, της ανεξιθρησκίας και των κανόνων του κοσμικού κράτους στο σχολείο αποτελούν εμπόδιο για την ισόρροπη ανάπτυξη των παιδιών των μουσουλμάνων.

Το έγγραφο της Isesco είναι ένα κείμενο εκατό σελίδων, μπερδεμένο, άτακτο και επαναλαμβανόμενο. Δεν είναι υπογεγραμμένο αλλά ορισμένα χωρία που σχετίζονται με τη Γαλλία υποδηλώνουν μια εγγύτητα με τα κείμενα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας του IESH (Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών) του Château-Chinon. Το έγγραφο εστιάζει στην εκπαίδευση των νεότερων γενεών που γεννήθηκαν στη Δύση, τις οποίες το Ισλάμ δεν πρέπει να χάσει, καθώς θα είναι εκείνες οι αγγελιοφόροι που θα διαδώσουν τη θρησκεία των εκλεκτών σε όλο τον κόσμο. Οι αδελφοί εξηγούν ότι οι μουσουλμάνοι δεν είναι «αφομοιώσιμοι», ότι θα προκαλέσουν προβλήματα στους Δυτικούς μόνο εάν αυτοί επιμείνουν να αγνοούν την ανάγκη τους να καθοδηγούνται από το Ισλάμ (ένα επιχείρημα γνωστό από τον βασιλιά του Μαρόκου που ήθελε να κρατήσει υπό τον έλεγχό του το Μαροκινή διασπορά στην Ευρώπη). Σύμφωνα με το κείμενο λόγω της ιδιαιτερότητάς τους οι μουσουλμάνοι «συνεχίζουν να υποφέρουν από ρατσισμό, ιδιαίτερα όταν ασκούν ορισμένες θρησκευτικές πρακτικές και τηρούν θρησκευτικούς κανόνες. Θεωρούνται υπεύθυνοι για τρομοκρατικές επιθέσεις, οι οποίες είναι μεμονωμένες πρακτικές ξένες προς το Ισλάμ».

Ο Isesco καλεί τις ισλαμικές χώρες να διατηρήσουν δεσμούς με τις μουσουλμανικές μειονότητες “χρησιμοποιώντας όλο το φάσμα των μέσων ενημέρωσης προκειμένου να διασφαλιστούν […] μόνιμες, διαρκείς και γόνιμες σχέσεις και επικοινωνία”.

Η διδασκαλία των δυτικών αξιών, της ανεξιθρησκίας και των κανόνων του κοσμικού κράτους στο σχολείο αποτελούν εμπόδιο για την ισόρροπη ανάπτυξη των παιδιών των μουσουλμάνων. «Ορισμένα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά των μεταναστών […] στις δυτικές χώρες οφείλονται εν μέρει στα σχολικά προγράμματα που απευθύνονται τόσο σε μουσουλμάνους όσο και σε δυτικούς. Είναι δύσκολο για ένα παιδί που έχει εμποτιστεί από την κοσμική δυτική εκπαίδευση να απομακρυνθεί από αυτήν. Είναι λοιπόν απαραίτητο να εφαρμοστεί στη Δύση –και αυτή είναι η στρατηγική– «μια κατάλληλη και υγιή ισλαμική εκπαίδευση με συνετά επεξεργασμένα προγράμματα που στοχεύουν στην ευαισθητοποίηση, τον πολιτισμό, τον προσανατολισμό και την κοινωνική προστασία (των μουσουλμάνων), σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα του Ισλάμ». Ο σκοπός είναι «η επίτευξη μιας βιώσιμης πολιτιστικής ανάπτυξης των ισλαμικών κοινωνιών εντός μη μουσουλμανικών χωρών» και η ανάπτυξη ενός βιώσιμου ισλαμικού οικοσυστήματος σε μη μουσουλμανικές χώρες.

Ο Isesco καλεί τις ισλαμικές χώρες να διατηρήσουν δεσμούς με τις μουσουλμανικές μειονότητες “χρησιμοποιώντας όλο το φάσμα των μέσων ενημέρωσης προκειμένου να διασφαλιστούν […] μόνιμες, διαρκείς και γόνιμες σχέσεις και επικοινωνία”. […] Ο εκπαιδευτικός τομέας των media halal που αναπτύχθηκε από τη δεκαετία του 2010 είναι ένα από τα αποτελέσματα αυτής της στρατηγικής. Με το πρόσχημα ότι παρέχουν στους Μουσουλμάνους «μια θετική εικόνα για τον εαυτό τους, εμπνευσμένη από την πνευματικότητα του Ισλάμ», οι Αδελφοί απαιτούν σεβασμό για την ιερότητα του Ισλάμ τόσο από τους Μουσουλμάνους όσο και από τους μη Μουσουλμάνους εξού και η προώθηση της αόριστης έννοιας της ισλαμοφοβίας.

ΠΗΓΗ: Le Figaro

Μετάφραση: Μπάμπης Πετράκης

Συνέχεια ανάγνωσης

Video

Ο Ράμα ιδρύει την πρωτεύουσα του Ισλάμ στην Ευρώπη

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σταύρος Καλεντερίδης: Τι είναι το νέο κράτος που ιδρύει ο Έντι Ράμα στην καρδιά των Τιράνων;

Σε τι αποσκοπεί ο πρωθυπουργός της Αλβανίας και πώς κερδίζει η Τουρκία μία νέα παρουσία στα βόρεια σύνορά μας.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ισλάμ

Ολλανδία: «Τρομοκρατικό» το κίνητρο του άνδρα που επιτέθηκε με μαχαίρι σε περαστικούς στο Ρότερνταμ

Δημοσιεύτηκε

στις

REUTERS/Piroschka van de Wouw

Η εισαγγελία ανακοίνωσε ότι του ασκήθηκε δίωξη για ανθρωποκτονία και απόπειρα ανθρωποκτονίας με τρομοκρατικό κίνητρο

«Τρομοκρατικά κίνητρα» ενδέχεται να είχε ο άνδρας που εξαπέλυσε επίθεση με μαχαίρι το βράδυ της Πέμπτης, στο Ρότερνταμ, σκοτώνοντας έναν άνθρωπο και τραυματίζοντας έναν ακόμη, σύμφωνα με Ολλανδούς εισαγγελείς.

Ο 22χρονος, που κατάγεται από το Άμερσφουτ, μαχαίρωσε και τραυμάτισε το πρώτο θύμα του σε ένα πάρκινγκ κάτω από τη Γέφυρα του Εράσμου. Στη συνέχεια ανέβηκε στο οδόστρωμα και σκότωσε έναν άλλο άνδρα. Περαστικοί και αστυνομικοί τον ακινητοποίησαν και τον συνέλαβαν.

Δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο να υπάρχει κι άλλο κίνητρο
Η εισαγγελία ανακοίνωσε ότι του ασκήθηκε δίωξη για ανθρωποκτονία και απόπειρα ανθρωποκτονίας με τρομοκρατικό κίνητρο. Πριν από την επίθεση ο νεαρός φέρεται ότι φώναξε πολλές φορές «Αλαχού Ακμπάρ», δηλαδή «Ο Θεός είναι μεγάλος», στα αραβικά.

Πάντως οι εισαγγελείς δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο να υπάρχει και κάποιο άλλο κίνητρο.

Ο ύποπτος ζούσε στο Άμερσφουτ, μια πόλη που απέχει περίπου 80 χιλιόμετρα από το Ρότερνταμ. Οι αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι κρατούσε δύο μεγάλα μαχαίρια και επέλεξε τα θύματά του στην τύχη.

Πηγές: ΑΜΠΕ, AFP, Reuters

Συνέχεια ανάγνωσης

Ινφογνώμων

Infognomon Logo

Περιηγηθείτε στα κορυφαία βιβλία του βιβλιοπωλείου μας

Προβολή όλων

Δημοφιλή