Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Ιάσων Αθανασιάδης: Ένα μήνα κρατούμενος στο Ιράν

Δημοσιεύτηκε στις

Esquire, Ιούνιος 2010

iason05
Την πρώτη μέρα ο Ιάσων έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. «Είχα από μια καλή πηγή την πληροφορία ότι θα έβγαινε ο Αχμαντινετζάντ από τον πρώτο γύρο», μου είπε, «πράγμα που μου προκάλεσε έκπληξη. Αποφάσισα να πάω στην Κομ, μια πολύ συντηρητική πόλη στο βόρειο Ιράκ, ώστε να πιάσω το σωστό σφυγμό των οπαδών του Αχμεντινετζάντ, και ώστε το ρεπορτάζ μου να είναι εστιασμένο στη σωστή πλευρά. Επέστρεψα στην Τεχεράνη το βράδυ της μέρας των εκλογών, και οι Αχμαντινετζαντικοί είχαν ήδη βγει στους δρόμους και πανηγύριζαν». Την επόμενη μέρα άρχισαν τα προβλήματα.
«Την επόμενη ξύπνησα περί τις 11. Με πήρε ένας φίλος με το αυτοκίνητό του και κατεβήκαμε στο κέντρο. Κοντά στο Υπουργείο Εσωτερικών όπου γινόταν η καταμέτρηση των ψήφων, είχαν ήδη αρχίσει επεισόδια. Ο κόσμος ήταν μαζεμένος, πολύ οργισμένος, και πολλοί είχαν βγει σε μπαλκόνια και παράθυρα και παρακολουθούσαν. Υπήρχε ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα, η κατάσταση ήταν πολύ τεταμένη».
«Μπήκαμε κατά λάθος σε ένα αδιέξοδο και βρεθήκαμε μπροστά σε παιδιά που έσπαγαν πέτρες για να έχουν πολεμοφόδια στον επερχόμενο πετροπόλεμο. Φύγαμε από εκεί, μπήκαμε σε μια κύρια οδό και γρήγορα μπλοκαριστήκαμε στην κίνηση. Δεν κινείτο τίποτα, γιατί μπροστά είχαν ήδη αρχίσει τα επεισόδια».
«Εκεί είδαμε και για πρώτη φορά τους μπασίτζ, κάτι σαν την ομάδα Ζ της Τεχεράνης, πάνω σε μηχανές ανά δύο, με μαύρη στολή και body armor. Λειτουργούσαν ως εξής: Ο μπροστά οδηγούσε και ο πίσω χτυπούσε».
«Τους είδαμε να έρχονται από τα πεζοδρόμια, καθώς στο δρόμο τα αυτοκίνητα ήταν ακίνητα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση το ότι χτυπούσαν γυναίκες με τρομερή μανία. Και ήταν ακατανόητο, καθώς δεν γίνονταν επεισόδια εκείνη την ώρα. Φαντάζομαι ξαναμμένοι από το ξύλο που είχε πέσει πιο μπροστά στην πλατεία, έριχναν και καμία εκεί πίσω πριν επιστρέψουν. Έβλεπα γυναίκες να σωριάζονται μέσα στα κανάλια δίπλα στους δρόμους που είναι σκαμμένα για να κατεβάζουν το λιωμένο χιόνι από το Αλμπόρζ στο βορρά, προς τη νότια Τεχεράνη».
Μετά από αυτή την επεισοδιακή βόλτα ο Ιάσων επέστρεψε στο σπίτι του φίλου του και έστειλε ένα κείμενο στην εφημερίδα. Καθώς η νύχτα έπεφτε τα πράγματα έγιναν χειρότερα, αλλά λιγότερο μαζικά. «Κόσμος ήταν μαζεμένος σε γωνίες, συνθήματα ακούγονταν», θυμάται. «Υπήρχαν και κάποιοι που τραβούσαν τους κάδους απορριμάτων στη μέση του δρόμου και τους έβαζαν φωτιά. Οπότε στη συνέχεια ερχόταν η αστυνομία και σκόρπιζαν, και έμπαιναν στα σπίτια τους. Γιατί στο Ιράν υπάρχει αυτός ο άτυπος νόμος: Ποτέ δεν μπαίνεις στο σπίτι του άλλου. Ακόμα και ο Χομεϊνί το σεβάστηκε».
Την επόμενη μέρα, και καθώς είχε πια ανακοινωθεί πως ο Μαχμούντ Αχμεντίνετζαν ήταν ο νικητής των εκλογών με ποσοστό 62,46%, τα πράγματα έγιναν ακόμα δυσκολότερα.
iason01«Μετά την τρίτη μέρα απαγόρευσαν τη δημοσιογραφία» λέει ο Ιάσων. «Είπαν ότι οι ξένοι δημοσιογράφοι απαγορεύεται να βγαίνουν έξω και μπορούν να κάνουν κάλυψη μόνο με όσα βλέπουν στην τηλεόραση. Το Ίντερνετ είχε κοπεί εντελώς σε πολλές συνοικίες, και σε άλλες ήταν πολύ αργό. Οι σελίδες των μεταρρυθμιστών είχαν μπλοκαριστεί, και μεγάλο μέρος της ενημέρωσης ερχόταν από τους Ιρανούς του εξωτερικού, στην Αμερική, στην Αυστραλία και κυρίως από το Ντουμπάι και το Άμπου Ντάμπι. Αυτοί δεν κοιμούνταν καθόλου και ήταν διαρκώς στα τηλέφωνα με τους συγγενείς, και μετέδιδαν νέα και πληροφορίες. «Η πορεία θα γίνει εκεί» ή «η συγκέντρωση έχει ακυρωθεί», ή «σύλλαβαν αυτόν».
«Τα πράγματα γίνονταν τόσο γρήγορα που έβγαιναν διαρκώς αποκαλύψεις: Πιάσανε αυτό το στέλεχος των μεταρρυθμιστών. Ο τάδε Αγιατολάχ από την Κομ που είναι υπέρ μας έχει πάρει ένα αυτοκίνητο και έρχεται στην Τεχεράνη. Φήμη. Διαψεύστηκε. Ο Χαταμί είναι σε ένα τζαμί στο κέντρο και έβγαλε το τουρμπάνι του και το πέταξε στο πάτωμα. Γίνεται χαμός –διαψεύδεται κι αυτό. Όλα αυτά έκαναν τον κόσμο να εξοργίζεται πιο πολύ».
«Υπήρχε δε και παραπληροφόρηση. Είχαν μπει κυβερνητικοί στο Twitter και ανακοίνωναν πχ «ακυρώθηκε αυτή η πορεία, αλλά θα συγκεντρωθούμε εκεί», και στο «εκεί» είχαν συγκεντρωθεί δικοί τους, και σκοπευτές, περιμένοντας να κάνουν συλλήψεις».
Καθώς περνούσαν οι μέρες και η κατάσταση εξακολουθούσε να παραμένει έκκρυθμη, τα μέτρα του καθεστώτος γίνονταν ακόμα πιο αποφασιστικά.
«Κάποια στιγμή έκοψαν και τα κινητά. Όλα τα κινητά, σε ολόκληρη την Τεχεράνη. Δεν μπορούσες να μιλήσεις –αλλά δούλευαν πάντα οι σταθερές γραμμές. Ο κόσμος γύρισε σε παλιότερες μορφές επικοινωνίας, όπως τα χαρτάκια στα πλήθη. Πήγαινες στο πλήθος και σου περνούσαν χαρτάκια που έγραφαν, για παράδειγμα «Αύριο στις 12 συγκέντρωση στην πλατεία Χαφτε Τιρ, προώθησέ το» και το έδιναν στους επόμενους. Ή και ακόμα πιο πρωτόγονες μεθόδους που θύμιζαν επανάσταση του ’99, όπως το σπρέι στους τοίχους. «Αύριο στις 4 στο τάδε μέρος», έγραφαν, για να το διαβάσουν όλοι».
Εκείνες τις ημέρες ο Ιάσων τις πέρασε στους δρόμους, παρακολουθώντας με πολλή προσοχή τα τεκταινόμενα. Δεν ήταν ώρες να πάρει ρίσκα: «Είχα ήδη αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να φωτογραφήσω, καθώς είχαν ήδη σπάσει αρκετές κάμερες συναδέλφων», λέει. «Αγόρασα τοπικά πουκάμισα και παντελόνια ώστε να μην ξεχωρίζω υπερβολικά, μιλούσα μόνο περσικά με τους γύρω μου, κι όταν με έβρισκε η αρχισυντάκτριά μου από τη Ουάσινγκτον στο τηλέφωνο δεν της μιλούσα ποτέ Αγγλικά μέσα στο πλήθος». Μα οι μέρες περνούσαν, η κατάσταση δεν εκτονωνόταν, και η βίζα έληγε.
«Δεν ήθελα να φύγω», μου λέει, «αλλά θα ήταν ηλίθιο να προσπαθούσα να μείνω παράνομα –και ποτέ δεν θα μου ξαναέδιναν βίζα. Οπότε σκέφτηκα να επιστρέψω στην Αθήνα, να πάω κατευθείαν στην πρεσβεία για να μου βγάλουν νέα βίζα και να επιστρέψω στην Τεχεράνη».
Δύο μέρες αργότερα τα επεισόδια θα έφταναν στην κορύφωσή τους, εκείνο το μοιραίο Σάββατο που δολοφονήθηκε η Νέντα Αγα-Σολτάν, και την είδαμε όλοι να ξεψυχάει στο YouTube.
Ο Ιάσων δεν θα μάθαινε την είδηση του θανάτου της, ούτε των δεκάδων (σύμφωνα με μαρτυρίες) άλλων νεκρών εκείνης της ημέρας. Γιατί εκείνο το Σάββατο ήταν ήδη στη φυλακή.

2.

Το Διεθνές Αεροδρόμιο Ιμάμ Χομεϊνί είναι σχετικά καινούριο (άνοιξε το 2005), είναι αχανές και πολυτελές, και βρίσκεται στο πολύ βολικό για τα αεροπλάνα υψόμετρο των 1007 μέτρων. Οι Ιρανοί το ονειρεύονταν με κάποια αφέλεια ως νέο κόμβο της Μέσης Ανατολής, που θα αντικαθιστούσε το Ντουμπάι στις Διεθνείς Πτήσεις.
Στις 17 Ιουνίου το απόγευμα ο Ιάσων Αθανασιάδης έκανε check-in στην πτήση που θα τον οδηγούσε στο Ντουμπάι κι από εκεί στην Αθήνα, έγραψε ένα τελευταίο κείμενο σε ένα καφέ του αεροδρομίου, και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς την πύλη. Εκεί εμφανίστηκε ξαφνικά ένας κύριος χωρίς στολή ή διακριτικά, και τον ρώτησε το όνομα που αναγράφεται στο διαβατήριό του.
«Φόουντεν», ήταν το όνομα –το όνομα του πατέρα του.
«Δεν θα ταξιδέψετε απόψε», είπε ο κύριος. «Ελάτε μαζί μου».
—
Κάθε φορά που συλλαμβάνεται ένας ξένος στο Ιράν, ακολουθείται η ίδια πρακτική: Οι αρχές υποστηρίζουν πως δεν έχουν το συγκεκριμένο πρόσωπο στην κατοχή τους, την ώρα που προσπαθούν να το αναγκάσουν με κάθε τρόπο να υπογράψει μια ομολογία στη φυλακή. Όταν υπογραφεί η ομολογία, παραδέχονται πως τον είχαν στην κατοχή τους μα να: Παραδέχεται ότι είναι ένοχος.
«Ήρθαν δυο άλλοι να με παραλάβουν, επίσης χωρίς στολή και διακριτικά», θυμάται ο Ιάσων Αθανασιάδης. «Καθώς με τραβούσαν έξω από το αεροδρόμιο αποφάσισα πως αν δεν κάνω κάτι θα υπάρχει πρόβλημα».
Και έτσι άρχισε να φωνάζει.
Οι δύο άνδρες με τον Έλληνα ανάμεσά τους διέσχιζαν την αίθουσα υποδοχής, δίπλα από τα baggage claims, όταν ο Ιάσων άρχισε να φωνάζει «είμαι Έλληνας», «πάρτε τηλέφωνο τους Washington Times» και «πάρτε την πρεσβεία» προς οποιονδήποτε ενδιαφερόταν να ακούσει. Οι άνθρωποι είχαν μείνει κοκαλωμένοι τριγύρω, μια ησυχία απλώθηκε, και το μόνο πράγμα που ακουγόταν ήταν οι φωνές, οι οποίες σιγά σιγά γίνονταν ακατάληπτες, καθώς οι Ιρανοί αστυνομικοί άρχισαν να τον χτυπούν στο πρόσωπο για να σταματήσει.
Εκείνη την ώρα στο χώρο υποδοχής βρισκόταν μια Αμερικανίδα, παντρεμένη με Ιρανό, που ήταν εκεί και περίμενε τα παιδιά τους που σπούδαζαν στις ΗΠΑ και επέστρεφαν εκείνο το βράδυ. «Η γυναίκα είχε τρομερά κότσια», λέει ο Ιάσων σήμερα. «Με ακολουθούσε από πίσω καθώς με τραβούσαν προς τα έξω, με ένα μπλοκάκι στο χέρι, και έγραφε το όνομά μου γράμμα-γράμμα. Πήρε τηλέφωνο την εφημερίδα, και οι Times επικοινώνησαν με τον Έλληνα πρέσβη στην Τεχεράνη».
Ο Νίκος Γαριλίδης, ο πρέσβης, θα έσπευδε λίγη ώρα αργότερα στο αεροδρόμιο –μα εκεί οι υπεύθυνοι θα αρνούνταν ότι ο Ιάσων είχε εμφανιστεί καν. Έτσι, το βράδυ της 17ης Ιουνίου, κανένας Έλληνας και κανένας γνωστός του Ιάσωνα Αθανασιάδη δεν ήξερε ότι ένα πολιτικό αυτοκίνητο διέσχιζε την Τεχεράνη οδηγώντας τον στη διαβόητη φυλακή Εβίν.

3.

Η Τεχεράνη δεν το καλύτερο μέρος του κόσμου για έναν ξένο. Πάρε την ιστορία της Κλοτίλ Ραϊς, ας πούμε, μιας 24χρονης καθηγήτριας από τη Γαλλία, που συνελήφθη τον ίδιο καιρό με τον Ιάσονα, κατηγορήθηκε για κατασκοπία, φυλακίστηκε επίσης στην Εβίν, και εκεί είδε δύο συγκατηγορούμενούς της να εκτελούνται τον περασμένο Ιανουάριο. Απελευθερώθηκε τελικά μετά από προσπάθειες της Γαλλικής κυβέρνησης που κράτησαν δέκα μήνες.
Ή θυμίσου την υπόθεση τριών Αμερικανών, της Σάρα Σουρντ, του Σέιν Μπάουερ και του Τζόσουα Φάταλ, που συνελήφθησαν επίσης τον ίδιο καιρό, κάνοντας πεζοπορία στα σύνορα με το Ιρακινό Κουρδιστάν (η κατηγορία ήταν ότι μπήκαν στο έδαφος του Ιραν χωρίς άδεια) και έμειναν επίσης για δέκα μήνες στην Εβίν.
Και υπάρχουν και Έλληνες: Ο Άγγελος Αλεξίου πέρασε 14 μήνες στη φυλακή για λαθρεμπόριο πριν επιστρέψει στην Ελλάδα τον περασμένο Ιανουάριο. Ή θυμήσου την απίθανη ιστορία ενός Έλληνα ιπτάμενου φροντιστή που εργαζόταν στην Ιρανική αεροπορική εταιρία Kish Air και που απελάθηκε από τη χώρα επειδή προειδοποίησε επιβάτες ότι θα ζητήσει τη σύλληψή τους, καθώς διαμαρτύρονταν έντονα για το ότι οι οθόνες του αεροσκάφους έγραφαν «Αραβικός Κόλπος» αντί για «Περσικός».
Πρόκειται, δε, για την πιο εχθρική χώρα στη Γη για τους δημοσιογράφους: Σύμφωνα με την Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists), το Μάρτιο βρίσκονταν στις Ιρανικές φυλακές 52 δημοσιογράφοι, νούμερο που αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ.
Ο Ιάσων Αθανασιάδης ήταν και ξένος, και δημοσιογράφος, και φυλακισμένος. Τα πράγματα δεν έμοιαζαν καθόλου ευοίωνα γι’ αυτόν.

4.

Η φυλακή Εβίν βρίσκεται στα βόρεια της Τεχεράνης, κοντά σε ένα χωριό που λέγεται Νταρακέ, στο οποίο πηγαίνει πολύς κόσμος εκδρομή, για να περπατήσει στα βουνά κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, που είναι το Ιρανικό Σαββατοκύριακο. «Όταν ζούσα στην Τεχεράνη πήγαινα εκεί και περπατούσα», θυμάται ο Ιάσων. «Ήταν η μοναδική ευκαιρία να βγεις από την Τεχεράνη και να αναπνεύσεις λίγο». Στο δρόμο κάθε φορά περνούσε μπροστά από την Εβίν.
Το κελί στο οποίο τον έβαλαν βρισκόταν στο τμήμα 209 της φυλακής. Ήταν ένα δωμάτιο τρία επί δύο, με ένα μικρό σιδερόφρακτο παράθυρο ψηλά, μόνιμο φωτισμό 24 ώρες το 24ωρο, και μια γεννήτρια ντίζελ απ’ έξω που έστελνε μέρος των αναθυμιάσεών της στο εσωτερικό. Η ζέστη ήταν αφόρητη, και ο Ιάσων δεν είχε τρόπο να υπολογίσει την ώρα πέρα από τη Φαζρ, τη Ζορ και τη Μαγκρέμπ, τις τρεις προσευχές που ακούγονταν από έξω. Το φαγητό ήταν καλό, ένας χυλός με κρέας ή κοτόπουλο και γιαούρτι, αλλά ο Ιάσων επέλεξε να τρώει μόνο μία φορά την ημέα για να συνηθίσει ο οργανισμός του, στο ενδεχόμενο που θα ήθελε να κάνει απεργία πείνας στο μέλλον.
Και ύστερα, υπήρχαν οι άνθρωποι.
Η Σοφία Κουτλάκη, Ελληνίδα παντρεμένη με Ιρανό, έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο «Among The Iranians», το οποίο περιγράφει την Ιρανική κοινωνία από την οπτική ματιά του Δυτικού που την έχει ζήσει από κοντά. Στο βιβλίο (και, πιο αποσπασματικά,στο blog της amongtheiranians.blogspot.com) περιγράφει την εικόνα μιας κοινωνίας με κώδικες συμπεριφοράς πολύ διαφορετικούς από τους δικούς μας. Οι Ιρανοί, γράφει, αποφεύγουν πάση θυσία τη σύγκρουση στις καθημερινές τους επαφές, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κρύβουν έντεχνα τα αληθινά τους συναισθήματα. Όλες οι συνομιλίες και οι ανταλλαγές απόψεων γίνονται με μια ευγένεια που ενίοτε μπορεί να είναι και απολύτως ψεύτικη. («Αν ακούσεις τον Αχμεντίνετζαντ να μιλάει με τον Ραφσαντζάνι», μου είπε ο Αθανασιάδης, «νομίζεις ότι ακούς δυο φίλους. Ή μάλλον όχι φίλους –οι φίλοι δε μιλάνε τόσο μελιστάλαχτα μεταξύ τους»). Για κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, ειδικά κάποιον από κουλτούρες σαν τη δικιά μας, όπου η γνώμη μας είναι κάτι που διατρανώνουμε φωναχτά και οι τσακωμοί κάτι που ενίοτε επιδιώκουμε, η κοινωνία τους μοιάζει βασισμένη στην υποκρισία και τον ψυχαναγκασμό. Είναι όμως ένας τρόπος συμπεριφοράς που έχει τις ρίζες του σε συνήθειες και έθιμα (και συμπλέγματα) αιώνων. Ως ξένος, πρέπει να μάθεις να τον χειρίζεσαι.
Να χωνέψεις, ας πούμε, την υπόθεση με το τσάι.
«Είσαι στην Εβίν, σε μια από τις χειρότερες φυλακές του κόσμου», λέει ο Ιάσων, «και έχεις πέντε φορές τη μέρα να περνάει ο τύπος με το τσάι, και σε ρωτάει «θέλετε τσαγάκι»; Εγώ έλεγα όχι, και με κοιτούσαν περίεργα, γιατί στο Ιράν εντάξει να μη φας –αλλά να μην πιείς τσάι; Ο διπλανός μου λοιπόν συμπεριφερόταν σαν διευθυντάκος στο γραφείο του που είχε επίσκεψη. «Περάστε, πώς είστε, ήσαστε καλά σήμερα;» έλεγε στον τσαγά κάθε μέρα».
Ο Ιάσων Αθανασιάδης, γνώστης της ντόπιας ιδιοσυγκρασίας, ήξερε τους κώδικες συμπεριφοράς του συγκεκριμένου λαού, βεβαίως, παρ’ όλα αυτά μια φορά δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τους κώδικες, και θύμωσε. Και αντέδρασε.
«Οι φρουροί ήταν απλά παιδιά», θυμάται, «χωρίς μόρφωση, από την επαρχία κυρίως, πολύ πιστοί. Είναι πιθανό να μην ήταν καν κανονικοί φρουροί, αλλά μπασίτζ που τους είχαν πει να πάνε στη φυλακή Εβίν για να βοηθήσουν. Φοβούνταν κιόλας γιατί ζούσαν στην κοινωνία, δεν ήταν κανονικοί φύλακες. Θυμάμαι έναν τύπο που είχε έρθει στην υπηρεσία του φορώντας μια άσπρη χειρουργική μάσκα και γελοία γυαλιά ηλίου, για να μην τον γνωρίσει κανένας κρατούμενος. Έμοιαζε σαν να είναι αυτός στη φυλακή».
«Γίνεται να πείτε στον ανακριτή ότι θέλω να πάρω ένα τηλέφωνο τη μητέρα μου», του είπα, μιλώντας απ’ το παραθυράκι της πόρτας. «Επίσης θέλω να μιλήσω με τον Έλληνα πρέσβη, και να δω τον ανακριτή». «Δεν μπορώ να επικοινωνήσω μαζί τους», μου είπε. «Εγώ σίγουρα δεν μπορώ», του είπα, «αλλά εσύ έχεις περισσότερες ελπίδες αν δοκιμάσεις. Ένα τηλεφωνηματάκι κάνε, είμαι τόσο καιρό εδώ μέσα, δεν έχει έρθει κανείς να με δει». «Πόσο καιρό είσαι, δηλαδή», με ρώτησε. «Δέκα μέρες». «Είναι άτομα εδώ μέσα που είναι χρόνια και δεν έχουν πάει σε δίκη». «Καλά εντάξει, κάνε όμως κάτι αν μπορείς». «Θα προσπαθήσω», μου είπε, αλλά με έναν τρόπο που κατάλαβα ότι δεν είχε καμία διάθεση. Εκεί εκνευρίστηκα και κλώτσησα τη μεταλλική πόρτα. Ταράχτηκε, πήγε πίσω, κι εγώ δεν συνέχισα γιατί σκέφτηκα ότι δεν αποσκοπεί όλο αυτό πουθενά, και πήγα και έκατσα πίσω και έκανα ότι τον αγνοώ. Αυτός έκλεισε το πορτάκι, και μετά από μία ώρα ήρθε για το φαγητό. Άνοιξε την πόρτα και μου το έδωσε, όπως πάντα. Χωρίς να πάρει καποια προφύλαξη, χωρίς να με χτυπήσει ή να μου πει τίποτα. Παρ’ όλο που είχα συμπεριφερθεί βίαια. Εκεί τον παραδέχτηκα».
Εκτός από τις ώρες τις αναμονής στο κελί, οπού το μόνο πράγμα που υπήρχε να κάνει κάποιος ήταν να διαβάσει το Κοράνι, τις επισκέψεις του τσαγά και του φρουρού για το φαγητό, η καθημερινότητα του Ιάσονα στη φυλακή περιλάμβανε τις ανακρίσεις. Γιατί, παρ’ όλο που δεν υπήρξε ποτέ επίσημο κατηγορητήριο για τα εγκλήματά του, υπήρχαν ανώνυμοι και βλοσυροί ανακριτές που θα προσπαθούσαν να τον κάνουν να τα ομολογήσει.
Iason03«Ο πρώτος ανακριτής δεν ήξερε τίποτα», θυμάται. «Εγώ ήμουν γυρισμένος στον τοίχο με τα μάτια δεμένα, κι αυτός μου έκανε ερωτήσεις γενικού περιεχομένου, για τα τρία χρόνια που είχα ζήσει στη χώρα, ποιους είχα γνωρίσει, τέτοια πράγματα. Ήταν φανερό πως δεν είχε πληροφορίες για την υπόθεση, δεν είχε καν το φάκελό μου».
«Ένα βράδυ, καθώς καθόμουν με το πρόσωπο γυρισμένο στον τοίχο, αισθάνθηκα ότι υπήρχαν πολλά άτομα πίσω μου. Και υπέθεσα ότι ήταν σημαντικά άτομα, γιατί είχε αλλάξει ο τόνος του ανακριτή, μου μιλούσε πιο θεατρικά. Μου έκανε και μία ερώτηση του στιλ «τι κάνεις όλη μέρα στο κελί», και το απάντησα «διαβάζω το Κοράνι». «Α, πολύ ωραία», μου απάντησε, «διαβάζεις αραβικά;» αν και ήξερε την απάντηση. «Ναι, φυσικά», είπα. «Απάγγειλέ μας ένα στίχο». Και του απήγγελα δυο-τρεις στίχους. Κατάλαβα ότι τους άρεσε πάρα πολύ.
Και μετά μου έδειξαν τις αποδείξεις».
«Οι αποδείξεις ήταν μια φωτογραφία που είχε παρθεί στο διάλειμμα ενός συνεδρίου το 2005 ή ‘06 στο Κομ, όπου είχα πάει ως φοιτητής. Σε ένα πηγαδάκι με πολλά άτομα βρέθηκα με έναν Άγγλο διπλωμάτη που ήταν υπεύθυνος για τα media στην Βρετανική πρεσβεία. «Να, απόδειξη ότι έχεις επαφές με την Βρετανική πρεσβεία». «Πράγματι, τους απάντησα, «είμαι Άγγλος υπήκοος, και δημοσιογράφος, κι αυτός ο κύριος είναι υπεύθυνος για τα media. Φυσικά έχω επαφές με την Αγγλική πρεσβεία». Μετά μου έδειξε και με εκτύπωση μηνυμάτων SMS μεταξύ δυο ατόμων, σε μισο-περσικά και μισο-αγγλικά. Ήταν από έναν αριθμό που πράγματι χρησιμοποιούσα όταν ήμουν στο Ιράν, αλλά ανήκε σε ένα φίλο. Τον καιρό που είχαν σταλθεί αυτά τα μηνύματα, βεβαίως, δεν ήμουν εγώ στη χώρα. «Μπορείτε να ελέγξετε τις ημερομηνίες των βιζών που έχω πάρει», τους είπα. Τα μηνύματα ήταν μια αδέξια ερωτική συνομιλία, που είχε μέσα και λίγη περσική ποίηση, λίγο κωδικοποιημένο αίσθημα, ώστε κάποιος θα μπορούσε να σκεφτεί πως ήταν δύο που μιλάνε σε κώδικα. Αλλά απλά φλέρταραν Ιρανικά. «Δεν ξέρω τόσο καλά Περσικά, και σίγουρα δεν ξέρω ποίηση», τους είπα. Δεν μου έδειξαν άλλες αποδείξεις».
iason02
Δέκα μέρες μετά, και καθώς η φυλακή είχε αρχίσει να γεμίζει με αντικαθεστωτικούς από τις ταραχές έξω, ο Ιάσων μεταφέρθηκε σε μια άλλη πτέρυγα της φυλακής που μέχρι τότε ήταν κλειστή. «Εκεί που με πήγαν ήταν σαν νοσοκομείο», θυμάται. «Τόσο στενό που δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια, με τρομερά έντονο φωτισμό περιτρυγιρισμένο με γυαλί οπότε είχε αντανάκλαση 24 ώρες το 24ωρο».
Σ΄αυτή την πτέρυγα ξεκίνησε και η κανονική ανάκριση. «Τότε ήρθαν οι πραγματικοί ανακριτές, που είχαν διαβάσει το φάκελό μου και ήξεραν την υπόθεση. Ήταν άνθρωποι με παιδεία, διαβασμένοι, και μ’ αυτούς μπήκαμε και σε φιλοσοφικές συζητήσεις, για την δυτικοτοξικοποίηση και τον Ιρανό φιλόσοφο Τζαλάλ Άλ-Ε Αχμάντ, για τον μαρξιστοισλαμιστή Αλί Σαριατί, για βιβλία, για γεωπολιτικά θέματα. Αυτοί μου επέτρεπαν να γυρνάω και να τους κοιτάζω. Φορούσαν, ωστόσο, χειρουργικές μάσκες».
Κάποια μέρα ήρθαν και του είπαν πως η δουλειά τους είχε τελειώσει. «Μου είπαν «κλείνουμε την υπόθεση, αλλά εμείς φυσικά δεν έχουμε καμία επιρροή στο δικαστικό τομέα, που είναι ανεξάρτητος στο Ιράν. Εμείς είμαστε απλώς υπάλληλοι». Και έφυγαν. Ποτέ δεν έμαθα από ποιά υπήρεσία ήταν, ή την ιδιότητά τους. Ήμουν μόνο έρμαιο σε ό,τι ήθελαν να κάνουν, και ταυτόχρονα, αν και τυφλός, έπρεπε να είμαι διαρκώς τρομερά ευγενικός».
«Πριν φύγουν, με ρώτησαν αν μπορούν να κάνουν κάτι άλλο για μένα. Ζήτησα να πάω να κάνω ένα ντους, γιατί ήταν Ιούλιος και ήμουν πέντε μέρες άπλυτος. Οι ανακριτές πήγαν στο φύλακα, ο οποίος ήταν ένας αρκετά απότομος και βάναυσος τύπος, και του ζήτησαν να με αφήσει. «Α, σήμερα δεν σας το προτείνω», είπε αυτός. «Είναι Παρασκευή και δεν έχουμε προλάβει να ζεστάνουμε το νερό».
Τρεις ημέρες μετά, κι αφού δεν είχε έρθει κανείς να τον δει, ο Ιάσων άρχισε πάλι να ανησυχεί.
«Είδα τον υπεύθυνο της πτέρυγας, και του ζήτησα να πάρω τηλέφωνο τη μητέρα μου. «Έχω να της μιλήσω είκοσι μέρες και πεθαίνει από την αγωνία. Εγώ είμαι καλά. Είμαι μαζί σας, με προσέχετε, αυτοί δεν το ξέρουν όμως». Μου είπε ότι είναι πολύ δύσκολο, ότι θα πρέπει να βρουν μεταφραστή για να ακούσει τη συζήτηση, αλλά να μην ανησυχώ, κάτι θα γίνει».
«Δύο ώρες αργότερα ήρθε ένας τύπος χωρίς δόντια με μια γλυκιά προφορά από το Γιαζντ, μια πόλη στο κεντρικό Ιράν, και μου είπε: «μάζεψε τα πράγματά σου, απελευθερώνεσαι».

5.

Τις μέρες που είχαν μεσολαβήσει μια επανάσταση είχε ξεκινήσει, είχε καταπνιγεί βίαια, και είχε ξεφουσκώσει. Η Τεχεράνη ήταν πια ήσυχη, κι εκείνη τη μέρα ήταν μουντή και γκρίζα, καθώς μια αμμοθύελα απ’ το Ιρακ είχε φέρει και σκόνη πάνω από την πόλη.
Αλλά υπήρχε κάτι διαφορετικό στην ατμόσφαιρα.
«Ξαφνικά παρατήρησα από το παράθυρο πόσο τολμηρές ήταν οι εμφανίσεις των γυναικών», λέει ο Ιάσων. «Ακόμα και σε παραδοσιακές περιοχές της Νότιας Τεχεράνης όπως η Νάζι Αμπάντ και η Σαχρερέ από όπου περάσαμε, και όπου υποτίθεται ότι η αστυνόμευση των ηθών γίνεται από την ίδια την κοινωνία, έβλεπες γυναίκες με ρούχα μικροσκοπικά, με φουστάνια ροζ, ή με τα μαλλιά τους να φαίνονται (αλλά πάντα με μαντίλες, βέβαια), πράγματα που μπορείς να τα δεις στα εμπορικά κέντρα της Βόρειας Τεχεράνης, αλλά ποτέ σ’ αυτές τις περιοχές. Και κατάλαβα ότι είχε συμβεί μια πολιτική αλλαγή τόσο μεγάλη που ξαφνικά ο κόσμος δεν νοιαζόταν τόσο πολύ γι’ αυτά τα πράγματα».
Όταν το αυτοκίνητο έφτασε στο αεροδρόμιο ο Ιάσων συνάντησε τον Έλληνα πρέσβη, το Νίκο Γαριλίδη, που είχε έρθει να τον ξεπροβοδίσει (σ.σ. επικοινωνήσαμε με τον κύριο Γαριλίδη, ο οποίος αρνήθηκε να σχολιάσει τα γεγονότα εκείνης της ημέρας). Όλοι μαζί, ένα αλλόκοτο συνοθύλευμα επιφυλακτικών Ελλήνων και ευγενέστατων Ιρανών, κάθισαν να πιούν (τί άλλο;) ένα τσάι, περιμένοντας το αεροπλάνο.
Καθώς η ώρα πλησίαζε, οι αστυνομικοί ζήτησαν από τον πρέσβη να αποχωρήσει, και οι ίδιοι αποσύρθηκαν σε ένα άλλο δωματιάκι για να φάνε. Όταν επέστρεψαν, κάτι είχε αλλάξει.
«Μου είπαν να σηκωθώ», λέει ο Ιάσων, «οπότε πήρα τα πράγματά μου, βγήκαμε και αρχίσαμε να περπατάμε προς την πύλη. Και τότε με έστριψαν προς ένα άλλο σημείο, και αναγνώρισα ότι εκεί με είχε πάει ο κύριος που με είχε συλλάβει 19 μέρες νωρίτερα. Ήμουν στο τηλέφωνο με τη φίλη μου όταν συνέβη αυτό. «Δεν θέλω να σε ανησυχήσω», της είπα, «αλλά κάτι συμβαίνει τώρα». Εκεί που με πήγαν μου έκαναν πάλι φύλλο και φτερό την τσάντα, άνοιξαν τους φακούς των μηχανών, με ρωτούσαν τι είναι όλα τα πράγματα, και στη συνέχεια με διέταξαν να κλείσω το κινητό μου. «Όχι», τους είπα. «Κλείστο, είμαστε η αστυνομία και σου λέμε να το κλείσεις».
Αντί να το κλείσει, ο Ιάσων τηλεφώνησε στο Νίκο Γαριλίδη και του εξήγησε τί συμβαίνει.
Οι Ιρανοί ήταν προβληματισμένοι.
«Τους είχαν δώσει εντολές προφανώς να μη με χτυπήσουν, οπότε δεν μπορούσαν να μου πάρουν το κινητό δια της βίας. Φτάσαμε στο σημείο να μου πουν ότι αν αφήσω το κινητό στο τραπέζι ανοιχτό δεν θα το ακουμπήσει κανείς, και θα είμαστε εντάξει».
Μόλις το άφησε, φυσικά, οι Ιρανοί το πήραν και του έβγαλαν την κάρτα SIM και τη μπαταρία.
Στη συνέχεια, τον έβαλαν σε ένα κελί που δεν παραδέχονταν ότι είναι κελί. ««Γιατί με βάζετε σε κελί», τους ρώτησα. «Μα πώς λέτε ότι αυτό είναι κελί», μου είπαν, «ένας τόσο ωραίος χώρος». Ήταν ένα δωμάτιο τρεις-τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το κελί μου στις φυλακές, αλλά το χρησιμοποιούσαν για να στοιβάζουν πολύ κόσμο –απλώς εκείνο το βράδυ έτυχε να είναι άδειο. Βρισκόταν ακριβώς κάτω από τους σωλήνες που έφερναν τις αποσκευές στο baggage claim, και είχε μια κανονική μεταλλική πόρτα με μπάρες. «Δείτε, έχει μοκέτα. Βγάλτε τα παπούτσια σας πριν μπείτε μέσα». Και επειδή δεν τα έβγαζα, με μάλωσαν. «Μα είναι συμπεριφορά αυτή;» μου είπαν. «Εσείς στην Ελλάδα έτσι συμπεριφέρεστε στα χαλιά σας;»
«Τελικά τα έβγαλα και τα παπούτσια, μπήκα μέσα, με έκλεισαν. Φυσικά έχασα την πτήση. Μου είπαν ψέματα ότι δήθεν λόγω της αμμοθύελλας δεν έφυγε το αεροπλάνο, αλλά εγώ άκουγα τις αναγγελίες στα περσικά, και καταλάβαινα πως είχε φύγει. Με διαβεβαίωσαν πως με είχαν βάλει στην επόμενη πτήση που έφευγε στις 4 το πρωί».
«Στις 3 ξύπνησα με την προσευχή στην απόλυτη ερημιά. Δεν υπήρχε κανείς, οπότε άρχισα να φωνάζω. Ήρθε αστυνομικός που δεν ήξερε τίποτα, οπότε αναγκάστηκα να περιμένω άλλες οκτώ ώρες εκεί. Το μεσημέρι ήρθαν και με πήραν, με έβαλαν πάλι σε ένα αυτοκίνητο και με πήγαν στην κεντρική Τεχεράνη. Νόμιζα ότι με πηγαίνουν πάλι στη φυλακή, αλλά τελικά με πήγαν σε ένα κτίριο γραφείων, όπου βρίσκονταν ένας συνταγματάρχης και μαζί του ο πρέσβης. Ο συνταγματάρχης ήθελε να υπογράψω μια ομολογία ότι έχω δράσει κατά της Ιρανικής δημοκρατίας, αλλά εγώ αρνήθηκα έντονα. «Αν το υπογράψεις θα σε αφήσουμε», μου είπε, κι εγώ πάλι αρνήθηκα. Τελικά βρήκαμε μια συμβιβαστική λύση: Υπέγραψα ένα πολύ γενικό χαρτί που έλεγε ότι «λόγω ελιππούς πληροφόρησης ο Ιάσων Αθανασιάδης παραβίασε κάποιους από τους κανόνες που διέπουν τη δημοσιογραφία στην Ισλαμική δημοκρατία του Ιράν, τους οποίους δεν γνώριζε». Αυτό το υπέγραψα, γιατί όντως το είχα κάνει: Στην Κομ είχα φωτογραφίσει χωρίς να έχω πέραν της δημοσιογραφικής κάρτας και τη δημοσιογραφικής βίζας και ένα χαρτί που έλεγε ότι την τάδε μέρα και ώρα στην τάδε γεωγραφική τοποθεσία ο τάδε θα φωτογραφίζει. Το είχα βγάλει, αλλά δεν το είχα μαζί μου».
iason04
Αντί για την επόμενη πτήση προς Αθήνα μέσω Ντουμπάι που ήταν στις 10:30 το βράδυ, ο Ιάσων με τον πρέσβη έκλεισαν την πρώτη πτήση προς Ντουμπάι που υπήρχε. Ήταν μια της Iran Air, γεμάτη με θρησκευτικούς προσκυνητές που είχαν επισκεφθεί την Κομ και τη Μασάντ, κυρίως Ιρακινοί Σιίτες. Ήταν τα γενέθλια του Ιμάμ Αλί, ξαδέρφου του Μωάμεθ οπότε στην πτήση μοίρασαν σε όλους από ένα κόκκινο ρόδο.
Ήταν όλοι πολύ ευγενικοί.
Μέσα στην ξηρή ατμόσφαιρα της καμπίνας, στη μιάμιση ώρα που διαρκεί η πτήση, το ρόδο μαράθηκε τελείως.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε από το Θοδωρή Γεωργακόπουλο. Μπορείς να το διαβάσεις ολόκληρο εδώ: http://www.georgakopoulos.org/work/non-fiction-story/iason/#ixzz39PC30SrF 
Follow us: @tgeorgakopoulos on Twitter

Σχετικά θέματα
Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.

Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο

Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.

Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.

Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.

Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές

Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς

Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.

Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών

Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.

Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.

Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.

Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες

Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.

Δημοσιεύτηκε

7 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.

Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.

Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή

Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.

Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.

Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.

Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.

Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.

Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.

Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.

Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.

Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.

Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις

Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.

Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.

Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.

Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας

Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.

Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.

Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.

Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.

Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.

Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.

Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.

Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία

Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.

Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.

Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.

Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.

Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.

Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.

Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.

Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία

Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;

Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.

Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.

Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.

Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.

Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.

Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Ιστορία - Πολιτισμός11 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Αναλύσεις12 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
GEOPOLITICO12 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
GEOPOLITICO12 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή