Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

«Η διαχρονική γεωπολιτική σημασία της Δωδεκανήσου»

Δημοσιεύτηκε στις

Ομιλία του Παντελή Σαββίδη στο Σύλλογο Δωδεκανησίων Θεσσαλονίκης με θέμα «Η διαχρονική γεωπολιτική σημασία της Δωδεκανήσου» που θα πραγματοποιήσω σε λίγη ώρα στο Σύλλογο Δωδεκανησίων Θεσσαλονίκης. 
Κυρίες και κύριοι καλημέρα σας.
Γιορτάζουμε σήμερα την 66η επέτειο από την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου
στον εθνικό κορμό. Όσο και αν επαναλαμβάνεται κάθε  χρόνο από τους ομιλητές, με την ευκαιρία της
επετείου της ενσωμάτωσης, θα πρέπει να επισημάνουμε τις θυσίες των κατοίκων
αυτού του συμπλέγματος νησιών να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους και την
ενσωμάτωση του τόπου τους στη μητέρα πατρίδα.

Όπως και σε άλλα γεωγραφικά
διαμερίσματα της χώρας, έτσι και στα Δωδεκάνησα, από ένα σημείο και πέρα το
θέμα της μοίρας του νησιωτικού συμπλέγματος και της προοπτικής ένταξής του στον
εθνικό κορμό, έφυγε από τα χέρια της επίσημης ελληνικής κυβέρνησης η οποία δεν
μπορούσε να το διαχειριστεί και πέρασε σε ανεπίσημη διαχείριση, στη θέληση
ιδιωτών και των κατοίκων των νησιών.
Κάτι ανάλογο, δηλαδή, που έγινε και με τη Μακεδονία. Χρειάστηκε να
ενεργοποιηθεί το «Μακεδονικό Κομιτάτο» με τον Καλαποθάκη στην Αθήνα και μια
πλειάδα αγωνιστών στη Μακεδονία, για να ενδιαφερθεί το εθνικό κέντρο για τη
μοίρα ελληνικών πληθυσμών που παρέμεναν, και μετά την ανεξαρτησία του ελληνικού
κράτους, υπόδουλοι στους Οθωμανούς. 
Το θέμα μας σήμερα είναι να δούμε τη διαχρονική γεωπολιτική σημασία της
Δωδεκανήσου.
Είναι απορίας άξιον με πόση επιμονή από την εποχή των Μυκηναίων και των
Δωριέων, τα νησιά της Δωδεκανήσου κατοικήθηκαν από ελληνικούς πληθυσμούς παρά
το γεγονός ότι γνώριζαν ότι κάποια στιγμή θα υποστούν μιαν επίθεση.
Οι αγώνες και η βούληση των κατοίκων τους, πρωτίστως, οι σωστές συμμαχίες
και η ευνοϊκή συγκυρία, βοήθησαν στις 7 Μαρτίου 1948, τα Δωδεκάνησα να γίνουν
μέρος της ελληνικής επικράτειας.
Ο Δωδεκανησιακός χώρος διαδραμάτισε έναν σημαντικό διαχρονικό γεωπολιτικό
ρόλο. Αποτέλεσε φορέα επικοινωνίας μεταξύ του Ευρωπαϊκού και του Μεσογειακού
κόσμου. Ένωσε τη Δύση με την Ανατολή και το Βορρά με το Νότο.
ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
Η ελληνική παρουσία στο σύμπλεγμα είναι διαρκής από τη δεύτερη π.χ.
χιλιετία.
Την ιστορία του τόπου σας τη γνωρίζετε καλύτερα από εμένα αλλά, για την
οικονομία της συζήτησης σας υπενθυμίζω επιγραμματικά πως αρχαιότεροι κάτοικοι των
νησιών ήταν  οι Τελχίνες και οι Κάρες,
αργότερα οι Αχαιοί και οι Δωριείς. Τα Δωδεκάνησα, ήταν μέλος της πρώτης και της
δεύτερης Αθηναϊκής Συμμαχίας. Γνώρισαν μεγάλη ακμή κατά τους ελληνιστικούς
χρόνους.
Με την υποταγή τους αργότερα στη ρωμαϊκή κυριαρχία, αποτέλεσαν τμήμα του
Ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους (395 μ.Χ.).
 Το 1310 βρέθηκαν κάτω από την
εξουσία των Ιωαννιτών Ιπποτών και η περίοδος αυτή αποτέλεσε σημαντικό σταθμό
στην ιστορία τους.
Οι Τούρκοι τα κατέλαβαν το 1522. Στην Τουρκοκρατία αναφέρονταν
σαν Προνομιούχα νησιά του Αρχιπελάγους..

Από το 1912
τα κατείχαν οι Ιταλοί  και τελικά απελευθερώθηκαν το 1945.

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ- ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ

Είναι γνωστές οι τρείς δωρικές πόλεις της Ρόδου (Λίνδος, Ιαλυσός και
Κάμιρος) και ο ρόλος που διαδραμάτισαν ως πόλεις κράτη. Η Λίνδος, συνέχισε την
παλαιότερη ναυτιλιακή και εμπορική παράδοση και οι άλλες δύο, την
αριστοκρατικού τύπου αγροτική παραγωγή.   
Οι σχέσεις με την απέναντι στεριά ήταν στενές και μαζί με την Κω και, απέναντι,
την Κνίδο και Αλικαρνασσό, συγκρότησαν τη δωρική εξάπολη.
Πλοία μερικών νησιών αναγκάστηκαν να πάρουν μέρος, υπό την ηγεσία της
βασίλισσας της Αλικαρνασσού Αρτεμισίας, στον πόλεμο των Περσών κατά των
ηπειρωτικών πόλεων αλλά μετά τη νικηφόρα έκβαση του πολέμου για τους έλληνες,
ναυτική δύναμη της Αθήνας απομάκρυνε τους Πέρσες. Οι Ρόδιοι πήραν μέρος και
στις δύο αθηναϊκές συμμαχίες και την περίοδο αυτή ανέδειξαν στην ηγεσία τους
τρείς γενιές ολυμπιονικών το Διαγόρα, τους γιούς του και τα εγγόνια του.   
Στα χρόνια της εκστρατείας του Αλεξάνδρου της Μακεδονίας, η Ρόδος και η Κως
τάχθηκαν με το μέρος του. Μετά το θάνατό του, όμως, απομάκρυναν τις μακεδονικές
φρουρές και επιδόθηκαν στη ναυτιλία. Από τις ναυτιλιακές δραστηριότητες
αποκόμισαν μεγάλα κέρδη, κυρίως, η Ρόδος, διότι επωφελήθηκε από τον οικουμενικό
οικονομικό χώρο που προέκυψε, από τις κατακτήσεις του Αλεξάνδρου. Τα νησιά και
κυρίως η Ρόδος ανέπτυξαν σχέσεις με τους Πτολεμαίους που τους πρόσφεραν μεγάλες
δυνατότητες.
Οι σχέσεις με
την Αίγυπτο έχουν μια ιστορική διάρκεια και χαρακτηρίζουν τη γεωπολιτική
σημασία της Δωδεκανήσου διαχρονικά.
Οι Ρόδιοι, απέφυγαν να αναμιχθούν στις διενέξεις των διαδόχων του Μ.
Αλεξάνδρου.
Αρνήθηκαν να ενισχύσουν με πλοία τον Δημήτριο, γιό του Αντίγονου, για να
πολεμήσει τον Πτολεμαίο της Αιγύπτου. Ο Δημήτριος με πολλά πλοία και
πολιορκητικές μηχανές πολιόρκησε για ένα έτος (305-304) τη Ρόδο, χωρίς
αποτέλεσμα.
Το ποσό που απέφερε στους Ρόδιους η εγκατάλειψη των πολιορκητικών μηχανών
και των άλλων όπλων του Δημητρίου, το διέθεσαν για να υψωθεί μνημείο αντάξιο
της νίκης τους. Ήταν ο περίφημος στην Αρχαιότητα Κολοσσός της Ρόδου.
Τα χρόνια που ακολούθησαν η Ρόδος,
αποτελεί τον ισχυρότερο παράγοντα του διαμετακομιστικού εμπορίου του Ελληνιστικού
κόσμου
συμβάλλοντας στην ανάπτυξή του και στη δική της ευημερία.
Φαίνεται καθαρά ο γεωπολιτικός ρόλος της αυτήν την εποχή λόγω της
γεωγραφικής της θέσης.
Τα πλοία της σχίζουν ασταμάτητα τόσο τα νερά της Μεσογείου όσο και της
Μαύρης Θάλασσας.
Η ανθηρή αυτή
εξέλιξη διακόπηκε με την εμφάνιση και την κυριαρχία των Ρωμαίων
η οποία
διατάραξε την ισορροπία δυνάμεων στον ελλαδικό χώρο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Τα νησιά της Δωδεκανήσου, λόγω της γεωπολιτικής τους θέσης, κατά τη βυζαντινή περίοδο όπως και κατά
την αρχαιότητα
δέχτηκαν επιθέσεις μικρών ή μεγάλων πειρατικών ομάδων.
Το 1204 όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορίας κατακτήθηκε από τους Λατίνους, τα
νησιά περιήλθαν στο κράτος της Νίκαιας, αντιπάλου της λατινικής αυτοκρατορίας
της Κωνσταντινούπολης,  αλλά μετά την
ανάκτηση της Πόλης, το 1261, το ενδιαφέρον των Παλαιολόγων στράφηκε στα
Βαλκάνια και τη Δύση και στα νησιά του Αιγαίου επιδρομές Βενετών και Γενουατών προκάλεσαν μεγάλες αναστατώσεις.
Την περίοδο αυτή εμφανίζονται και οι Ιωαννίτες
Ιππότες,
οι οποίοι άφησαν το ιστορικό στίγμα τους, κυρίως, στη Ρόδο.
Στους δύο αιώνες κυριαρχίας των Ιπποτών, η Ρόδος και τα άλλα νησιά δέχτηκαν την επίδραση της δύσης σε
διαφορετικό βαθμό το καθένα.
Η Ρόδος γνώρισε μεγάλη άνθηση, συνδέοντας
τον Εύξεινο Πόντο με την Αίγυπτο και τη Δύση με την Ανατολή,
σε μια εποχή
που οι ιταλικές πόλεις έμπαιναν στην Αναγέννηση.
 Την Οθωμανική περίοδο τα νησιά τη
βίωσαν όπως και οι άλλες κατακτημένες περιοχές. Ανέπτυξαν τους θεσμούς που
επέτρεπαν οι Οθωμανοί, οι οποίοι προσπάθησαν να αλλοιώσουν την πληθυσμιακή τους
σύνθεση.
Η Δωδεκάνησος, πήρε μέρος στον απελευθερωτικό αγώνα αλλά δεν ευτύχησε, παρά
πολύ αργότερα, να αποτελέσει μέρος του ελληνικού εθνικού κορμού.
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ
Από γεωπολιτικής απόψεως, ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίοδος από τις αρχές
του 20ου αιώνα οπότε και τα νησιά πέρασαν στη δικαιοδοσία της
Ιταλίας. 
Η Ιταλία προκειμένου να καταστήσει την Τριπολίτιδα και την Κυρηναϊκή
(σημερινή Λιβύη) αποικία της, κήρυξε, στις 29 Σεπτεμβρίου 1911, τον πόλεμο ενάντια
στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, που είχε την κυριαρχία αυτών των εδαφών.
Για να εμποδίσει τον ανεφοδιασμό των Αράβων πολεμιστών από τους τούρκους, ο
ιταλικός στόλος τον Απρίλιο και Μάιο του 1912 κατέλαβε την Αστυπάλαια, τη Ρόδο και με εξαίρεση το Καστελόριζο, τα
άλλα νησιά των Δωδεκανήσων, με τελευταία τη Σύμη και την Κω.
Την Ικαρία, τον Οκτώβριο του 1912, την κατέλαβε ο ελληνικός στρατός και το
Καστελόριζο, το 1915, η Γαλλία για να το χρησιμοποιήσει ως προγεφύρωμα στις
επιχειρήσεις της στην Κιλικία, στη Συρία.
Η Γαλλία παραχώρησε το 1920 το Καστελόριζο στην Ιταλία.
Στη διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού
Πολέμου
η Οθωμανική Αυτοκρατορία για να είναι απερίσπαστη στο έργο της
υπέγραψε στη Λωζάννη, τον Οκτώβριο του 1912, συνθήκη με την Ιταλία κατά την
οποία αποδεχόταν την προσωρινή ιταλική
κατοχή στα Δωδεκάνησα.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,  η Ιταλία, για να μετάσχει στον πόλεμο στο
πλευρό της Αντάντ, υπέγραψε τον Απρίλιο του 1915, στο Λονδίνο μυστική συνθήκη
κατά την οποία, η προσωρινή κατοχή των
Δωδεκανήσων μετατρεπόταν σε κυριαρχία.
Μετά το τέλος του πολέμου, με τη συμφωνία
Βενιζέλου-
Tittoni, τον Ιούλιο του
1919 στο Παρίσι, η Ιταλία παραχωρούσε τη Δωδεκάνησο στην Ελλάδα. Κρατούσε μόνο
τη Ρόδο με την υποχρέωση εντός δύο μηνών να παράσχει σ αυτήν ευρεία αυτονομία.
Η συμφωνία,
όμως, δεν εφαρμόστηκε.
 
Οι εξελίξεις στη Μικρά Ασία από τις οποίες προέκυψε το τουρκικό εθνικό
κράτος οδήγησαν στην υπογραφή της νέας Συνθήκης
Ειρήνης στη Λωζάννη
στις 24 Ιουλίου 1923.
Η Τουρκία παραιτήθηκε από τα παλαιά της δικαιώματα στη Δωδεκάνησο υπέρ των
ενδιαφερομένων αλλά η Ιταλία αρνήθηκε κάθε συζήτηση για παραχώρηση των νησιών
στην Ελλάδα.
Με την ανοχή της Αγγλίας και Γαλλίας επέβαλε το δικό της ιδιότυπο καθεστώς.
Με το όνομα Ιταλικά Νησιά του Αιγαίου
τα θεώρησε κτήση που δεν σημαίνει ούτε μητροπολιτικό έδαφος ούτε αποικία.
Ως το 1943, οπότε συνθηκολόγησε με τους συμμάχους, η Ιταλία προσπάθησε να ενσωματώσει τα νησιά από πολιτική,
οικονομική και πολιτισμική άποψη.
Έδρασε με γνώμονα τη φασιστική ιδεολογία και τις επεκτατικές θεωρίες για
ανασύσταση του ρωμαϊκού κόσμου (romanita) στη βάση ενός νέου λατινικού πολιτισμού. (nuova latinita).
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΔΙΑΚΥΒΕΥΣΗ
Με την ιταλική κατάκτηση, η Ρόδος συνδέθηκε και πάλι με τη Δύση, όπως επί
Ιπποτών. Από τα ιταλικά λιμάνια, με σύγχρονα πλοία, έφταναν τα εμπορεύματα στη
Ρόδο, που όπως και στο παρελθόν ήταν κέντρο διανομής προς τα άλλα νησιά και
κέντρο διαμετακομιστικού εμπορίου προς την Ανατολή.
Το Δωδεκανησιακό εμπόριο πριν το 1912 ήταν στραμμένο προς τα μικρασιατικά
παράλια και ιδιαίτερα προς τη Σμύρνη.
Το λιμάνι της Ρόδου στην ιταλική περίοδο συνέδεαν πλοία που
πραγματοποιούσαν κανονικά εβδομαδιαία δρομολόγια με τα ιταλικά λιμάνια της
Αδριατικής και του Τυρηννικού πελάγους, καθώς και με όλα τα μεγάλα λιμάνια της
Ανατολής.
Το ελληνικό
στοιχείο
που από την απώτατη αρχαιότητα κατοικούσε στα νησιά δεν αποδέχτηκε την ιταλική κυριαρχία. Αισθάνθηκε, μάλιστα, πως ο
νέος κατακτητής σε εποχή κοσμογονικών αλλαγών, του στέρησε τη δυνατότητα ένωσης
με την Ελλάδα η οποία με τους Βαλκανικούς πολέμους προσάρτησε μαζί με άλλα
εδάφη τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ο διεθνής, εξάλλου, παράγοντας, κατά την
υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, θεώρησε την παρουσία των ιταλών στη Δωδεκάνησο
ως προσωρινή κατοχή.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, καθώς η Ελλάδα δεν μπορούσε να ανατρέψει την
κατάσταση, το βάρος, για να παραμείνει το θέμα ανοιχτό, έπεσε στον ανεπίσημο
παράγοντα, κυρίως σε οργανώσεις Δωδεκανησίων ανά τον κόσμο και στους ίδιους
τους κατοίκους των νησιών.
Στις 8 Μαίου 1945 ο Γερμανός διοικητής Δωδεκανήσου υπέγραψε στη Σύμη την
παράδοση των νησιών στους αντιπροσώπους της Βρετανίας, Γαλλίας, Ελλάδας.
Μέχρι τις 31 Μαρτίου 1947 η κατοχή της Δωδεκανήσου πέρασε στη Βρετανία και
στις 7 Μαρτίου 1948, ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα.
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ
 Η Μικρά
Ασία, με την οποία η Δωδεκάνησος γειτνιάζει, και γενικά αυτός ο χώρος της
Ανατολής ελεγχόμενος από την Υψηλή Πύλη ήταν πολύ σημαντικός για τις Δυνάμεις.
Μια ματιά στον χάρτη αρκεί για να καταλάβουμε την
στρατηγική σημασία της Αυτοκρατορίας.
Η Μικρά Ασία διέθετε σίδηρο, χρυσό, χαλκό, μάρμαρο κτλ,
ενώ είναι γνωστή η σημασία του καπνού (κυρίως στον Πόντο) και των πετρελαίων
της Μέσης Ανατολής στην περιοχή του σημερινού Ιράκ, Κουβέιτ κτλ., από τα οποία
είχαν τεράστια ανάγκη όλες οι χώρες της Ευρώπης, αλλά και οι ΗΠΑ.
Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Η
χώρα που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις στην Οθωμανική Αυτοκρατορία,
κυρίως βέβαια μετά την ενοποίησή της το 1871, ήταν η Γερμανία. Αναζητούσε
πρώτες ύλες, αποικίες και γεωπολιτικό χώρο.
 Με το σύνθημα «δρόμος προς την Ανατολή» οι Γερμανοί άσκησαν μια παγκόσμια
πολιτική από την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα και φυσικά ήταν η
Οθωμανική Αυτοκρατορία αυτή που βρίσκονταν στον δρόμο τους.  
Σε
αντίθεση με τη Ρωσία, ακολούθησε το δόγμα του Bismarck, σύμφωνα με το οποία της
στρατιωτικής κατοχής προηγείται η οικονομική.
Χαρακτηριστικό
παράδειγμα ήταν ο σιδηρόδρομος της Βαγδάτης, τον οποίο ανέλαβαν κατά τη
δεκαετία του 1870 γερμανικά κεφάλαια, ενώ το 1888 η λειτουργία μέρους της
γραμμής, αλλά και η μελλοντική επέκτασή της ανατέθηκαν σε γερμανική τράπεζα.
Γενικά
η Γερμανία έπαιξε μεγάλο ρόλο ακόμα και κατά τη διάρκεια του πολέμου σε αυτό το
τεράστιο έργο, που είχε ως απώτερο σκοπό τη δημιουργία της σιδηροδρομικής γραμμής Βερολίνου- Βαγδάτης, που  θα εξυπηρετούσε άψογα τα συμφέροντα του
γερμανικού κεφαλαίου.
 Όπως είχε δηλώσει χαρακτηριστικά και ο Lenin,
«η Γερμανία έχει ήδη
μετατρέψει την Τουρκία σε οικονομικό και στρατιωτικό προτεκτοράτο της
».[
Όμως
αν και η περίπτωση της Γερμανίας είναι ενδεικτική για το είδος των συμφερόντων
που υπήρχαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και την εκμετάλλευσή τους από τους
Δυτικούς (εμπόριο, κεφάλαιο, πετρέλαιο κτλ.), ωστόσο είναι προφανές ότι μετά το 1918 ο ρόλος της Γερμανίας
εξαλείφθηκε εντελώς.
Οι
δύο κύριες πλευρές με άμεσα συμφέροντα στην περιοχή ήταν οι νικήτριες χώρες
στην Ευρώπη το 1918, δηλαδή η Μ. Βρετανία και η Γαλλία.
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ
ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑΣ
Η
Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε μεγάλη σημασία και για τη Βρετανία. Πέραν των σιδηροδρόμων, η Βρετανία κατείχε από το 1878
την Κύπρο και από το 1882 την Αίγυπτο, με τη δεύτερη ειδικά, λόγω του Σουέζ, να είναι εξαιρετικά
σημαντικό σημείο για την ενότητα της μητρόπολης με τις βρετανικές αποικίες

και κυρίως την Ινδία.
Στην
ίδια λογική κινούνταν και η γαλλική
πολιτική.
Αν
και είχε εκτοπιστεί σε αρκετά μεγάλο βαθμό από τη Γερμανία, η Γαλλία
εξακολουθούσε να έχει πολύ ισχυρά ερείσματα ως προς το επενδεδυμένο ξένο κεφάλαιο
στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, τα οποία ήθελε να ενισχύσει ακόμη περισσότερο μετά
την αναγκαστική αποχώρηση της Γερμανίας. 
Ήδη,
μάλιστα, από το 1915, έτος που η Οθωμανική Αυτοκρατορία εισήλθε στον πόλεμο στο
πλευρό των Κεντρικών Δυνάμεων, η Γαλλία
η Μ. Βρετανία και η Ρωσία
υπέγραφαν συμφωνίες σχετικές με τα Στενά και μοίραζαν, με τις συμφωνίες Σάικς –Πικό τις πετρελαιοφόρες
περιοχές.
Το
τι θα ακολουθούσε την ήττα της Τουρκίας στον Μεγάλο Πόλεμο ήταν αναμενόμενο. Το
ερώτημα όμως είναι πώς και γιατί ενεπλάκη
η Ελλάδα
σε όλη αυτή την περιπέτεια.  
Ο
Βενιζέλος, λόγω των διωγμών που υφίσταντο συμπαγείς ελληνικού πληθυσμοί της
Μικράς Ασίας, ζήτησε από τους Συμμάχους την παρουσία του ελληνικού στρατού στην
περιοχή, ώστε να μπορέσει να τους προστατέψει.
 Η πρότασή του όμως δε θα γινόταν δεκτή αν δεν
συνέπιπτε με τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
 Η ιταλική επιθετικότητα στην περιοχή ανησύχησε
τις υπόλοιπες δυνάμεις. Οι
Ιταλοί, πέραν των επιχειρήσεών τους στην
Μικρά Ασία, με στρατό και ναυτικό, οι οποίες ενίσχυαν επικίνδυνα την ιταλική
επιρροή,
είχαν αρχίσει να επιδεικνύουν και ανθελληνικό χαρακτήρα με την καταστολή ενεργειών κατοίκων των
Δωδεκανήσων που ζητούσαν ένωση με την Ελλάδα.
 Η Μ.
Βρετανία
, όντας απασχολημένη με τα αποικιακά
της ζητήματα,
προτίμησε να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα για να ικανοποιήσει
τους στόχους της.
Από
την άλλη, οι αγγλογαλλικές διενέξεις
στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής και ιδιαίτερα στο ζήτημα της πετρελαιοφόρου
περιοχής της Μοσούλης οδήγησαν την Γαλλία στην «αγκαλιά» των Κεμαλικών και τους
απομάκρυναν από την Μ. Βρετανία.
    Κατ’ ουσίαν
οι Σύμμαχοι άλλαξαν στρατόπεδο, επειδή συνειδητοποίησαν ότι οι αρχικοί τους
σχεδιασμοί δεν ταίριαζαν με τις εξελίξεις και έτσι απροκάλυπτα «φόρτωσαν» στην
Ελλάδα τις ευθύνες και τις συνέπειες της εμπλοκής.
Με
πολύ λίγα λόγια, αυτό ήταν το γεωπολιτική παιχνίδι που παίχτηκε στην περιοχή
μετά τον Α!Π.Π. και το οποίο επηρέασε καθοριστικά τη μοίρα του ελληνισμού.
Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ
Τη γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου, μαρτυρεί
περισσότερο παντός άλλου, η ίδια η ιστορία του τόπου.
 Η ελληνική
ιστορία σε όλη τη διαδρομή της,  έχει να
επιδείξει δράση που σχετίζεται με γεωπολιτικές επιδιώξεις.
Η αργοναυτική εκστρατεία και τα κατορθώματα του
Ηρακλή αντανακλούν τέτοιες επιδιώξεις. Ο πόλεμος της Τροίας, επίσης. Η πρώτη
σύγκρουση Ανατολής – Δύσης έλαβε χώρα στον ελληνικό χώρο (Μαραθώνας –
Σαλαμίνα). Ναυμαχίες παγκόσμιας εμβέλειας – με τα τότε δεδομένα – όπως του
Ακτίου και αιώνες αργότερα της Ναυπάκτου, διεξήχθησαν σε ελληνικές θάλασσες.
Στη σκέψη του Ναπολέοντα ήταν πάντα ο ελληνικός χώρος, σαν βάση για τις προς
ανατολάς βλέψεις του.
Αν η ελληνική υποταγή στον Τούρκο δυνάστη κράτησε τόσους αιώνες, τούτο δεν
είναι άσχετο με τη δυτική γεωπολιτική αντίληψη που ήθελε ακεραία την οθωμανική
επικράτεια,
διότι αυτή, με την κατοχή των
Στενών και του ελληνικού κορμού, συνιστούσε ιδεώδη φραγμό στις βλέψεις της
διαρκώς μεγενθυνόμενης Ρωσίας προς τις θερμές θάλασσες.
Γι΄ αυτό και ο Ναύαρχος Κόδριγκτων περιέπεσε σε
δυσμένεια μετά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, διότι το πλήγμα κατά της τουρκικής
ισχύος ήταν ανεπιθύμητο, μια και η πολιτική της Αυτοκρατορίας απέβλεπε στην
Πελοπόννησο και μόνο, υπό μορφή προτεκτοράτου της, για τη διασφάλιση του
σημαντικού άξονα Γιβραλτάρ, Μάλτα, Σουέζ. Πολύ αργότερα προσέθεσε στον άξονα
και την Κύπρο. Δεν απέβλεπε στην αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
ΘΡΗΣΚΕΙΑ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
Στο πλαίσιο του παγκοσμίου «παιγνίου» ισορροπιών
ισχύος, μια από τις σημαντικές παραμέτρους της άσκησης εξωτερικής πολιτικής
ήταν και είναι ο πολιτισμός και η θρησκεία. Η σημασία της θρησκείας για το
σύμπλοκο της Ν/Α Μεσογείου, και ειδικότερα για την Ελλάδα, γίνεται εύκολα
κατανοητή, αν σκεφτούμε ότι στις περιοχές αυτές διαβιούν κοινωνίες οι οποίες
έχουν δομηθεί βάσει αριστοτελικών και ιουδαϊκών προτύπων. Άρα οι κοινωνίες
αυτές προσδίδουν ιδιαίτερη σημασία στο «συναίσθημα» ως παράγοντα δημιουργίας
κοινωνικών σχέσεων και κατ΄ επέκταση, πολιτικής.
Ο ελληνικός χώρος διαχρονικά αποτελεί
σημείο τομής γεωπολιτικών συμφερόντων
και πεδίο ανταγωνισμού
-πολλές φορές σκληρού- των μεγάλων δυνάμεων του
πλανήτη.
Τα συμφέροντα αυτά την περίοδο ίδρυσης του
ελληνικού κράτους σχετίζονταν κυρίως με τον έλεγχο των θαλασσίων οδών και την ασφάλεια του θαλασσίου εμπορίου, που
απειλούσε κατά καιρούς η δράση των πειρατών.
Υπάρχουν μάλιστα απόψεις σύμφωνα με τις οποίες οι
Μεγάλες Δυνάμεις, από ένα σημείο και μετά, συναίνεσαν και υποστήριξαν την
ίδρυση του ελληνικού κράτους, θεωρώντας
τους Έλληνες τους μόνους ικανούς να κυριαρχήσουν και να ελέγξουν τον κρίσιμο
θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
Για κάποια περίοδο, ο ελλαδικός χώρος απετέλεσε πεδίο διελκυστίνδας μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, όποτε η δεύτερη
αποπειράθηκε να δημιουργήσει συνθήκες που θα της επέτρεπαν την κάθοδο στο
Αιγαίο.
Από τις διαπιστώσεις αυτές εξάγεται το διαχρονικό
συμπέρασμα πως σε κρίσιμες γεωπολιτικές περιοχές, πολύ δύσκολα μπορεί να
αποφύγει ένα κράτος την εμπλοκή του στις εξελίξεις και πως οι Δυνάμεις,
υπολογίζουν στον πλέον ισχυρό και αποφασιστικό παίκτη.
 ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΔΙΑΥΛΟΣ
Το Αιγαίο δεν είναι κλειστή θάλασσα με τοπική σημασία. Είναι ένα από τα πιο
ζωτικά τμήματα της Ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου . Είναι γεμάτο από νησιά
που στη μεγάλη τους πλειοψηφία  αποτελούν
ελληνικό έδαφος.
Η θάλασσα αυτή αποτελεί τις προσβάσεις
προς την Προποντίδα και τον Εύξεινο Πόντο.
Είναι ο θαλάσσιος δρόμος προς
τις χώρες της Μαύρης Θάλασσας και η μοναδική θαλάσσια διέξοδος των χωρών αυτών
προς τη Μεσόγειο και την εγγύς Ανατολή.  Και η θαλάσσια αυτή οδός, διέρχεται από τη
Δωδεκάνησο.
Η σημασία, λοιπόν, του Αιγαίου είναι διεθνής. Σχετίζεται ακόμη με τις
διεθνείς ανταλλαγές και με την παγκόσμια στρατηγική (οικονομική, πολιτική,
πολεμική) των διαφόρων δυνάμεων.
Η ΚΡΙΜΑΙΑ
Ενώ η Ρωσία έχει μεγάλη ανάγκη
παρουσίας στη Μεσόγειο, στερείται μόνιμων ναυτικών βάσεων, πλην της Συρίας, σήμερα,
στην Ταρσό.  Και αυτή αμφισβητείται από
τις ΗΠΑ.
 Οι ρωσικές βάσεις βρίσκονται στη
Μαύρη Θάλασσα, στην Κριμαία.
Η αδυναμία αυτή περιορίζει τη ρωσική δυνατότητα επιρροής στην περιοχή.
Υπάρχει η ιστορική εκτίμηση ότι η Ρωσία, σε
γεωπολιτικό επίπεδο ενθάρρυνε τις ελληνικές εξεγέρσεις και την επανάσταση,
επειδή η ισχυρή για την εποχή, Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν της επέτρεπε ελεύθερη
είσοδο στις θερμές θάλασσες.
Ο Κριμαϊκός πόλεμος το 1853-54 κατά τον οποίο η
Ελλάδα τάχθηκε με τη ρωσική πλευρά, έχει μια τέτοια ισχυρή διάσταση. Ο πόλεμος
εξελίχθηκε σε βάρος της Ρωσίας και οι απώλειες και για τη Ρωσία και για την
Ελλάδα ήταν σημαντικές. Οι δυτικές δυνάμεις, τότε, υποστήριξαν τους Οθωμανούς.
Από τότε, η Ρωσία άλλαξε τον προσανατολισμό της στο
θέμα της, στρατηγικής σημασίας, εξόδου στις θερμές θάλασσες. Αναπτύχθηκε η
θεωρία του πανσλαβισμού και άρχισε
να υποστηρίζει όχι γενικά τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας αλλά, τους σλαβικούς
χριστιανικούς πληθυσμούς.
Αυτό την οδήγησε στην υποστήριξη της Βουλγαρίας και
στη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου,
(1877),  αυτό την οδήγησε να ενθαρρύνει,
όταν το χρειαζόταν, και το φαινόμενο του «μακεδονισμού».
ΑΙΓΑΙΟ-ΣΤΕΝΑ
Όποιος ελέγχει τις διεθνείς εμπορικές οδούς ελέγχει
και τη διεθνή οικονομία.
Τι σημαίνει όμως η αντίληψη αυτή για την περίπτωση
του Αιγαίου; Το Αιγαίο είναι μια θαλάσσια και εναέρια οδός από τη Μεσόγειο και
την Ευρώπη προς τα Δαρδανέλια αλλά και τα Τουρκικά λιμάνια της Ανατολής.
Το Αιγαίο δεν επηρεάζει γεωπολιτικά μόνον την
Ελλάδα και την Τουρκία.
Αποτελεί πρακτικώς – και όχι νομικώς – διεθνή
θαλάσσια και εναέρια δίοδο
που εξυπηρετεί πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες., όπως η Ουκρανία και η Ρωσία, αλλά συνδέει από
απόψεως μεταφορών την εμπορική κίνηση μεταξύ Ευρώπης και Ασίας.
Αποτελεί, επίσης, τμήμα ενός εκ των αεροδιαδρόμων
που συνδέουν το Ισραήλ με τις Η.Π.Α. και έχουν μέγιστη σημασία, σήμερα, για την
επιβίωση του κράτους του Ισραήλ., το οποίο, στο βαθμό που μπορεί το ίδιο, ή και
με τους ισχυρούς συμμάχους του, να επηρεάσει τα πράγματα, δεν θα συναινούσε
στην κατοχή του χώρου αυτού από δυνάμεις που το απέκοπταν από τη δύση.
 Είναι προφανές ότι Αιγαίο χωρίς ‘Στενά’ είναι άνευ ουσίας. Ή ελέγχει κανείς το σύμπλεγμα Αιγαίο-Στενά, ή το ένα εξ αυτών
μόνο του δεν έχει νόημα.
Η γεωστρατηγική ενότητα των δύο αυτών χώρων γίνεται
προφανής και από τις προθέσεις που είχε εκδηλώσει η Τουρκία κατά το Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο.
 Οι σκοποί
της τότε εστρέφοντο προς τον έλεγχο του Λιμένος της Θεσσαλονίκης
ώστε να σταθεροποιηθεί ο έλεγχός της επί των Στενών και επί των
Δωδεκανήσων, γεγονός το οποίο θα επέτρεπε τον έλεγχο της θαλάσσιας
κυκλοφορίας στο Νότιο Αιγαίο.
Άλλωστε η
υπόθεση των Ιμίων
δεν αφορά, φυσικά, δύο βραχονησίδες. Η Τουρκία στόχευσε
πολύ ψηλότερα: στην ανατροπή του νομικού
καθεστώτος των Δωδεκανήσων
και με  επίσημο –και μάλιστα θερμό – τρόπο καταγραφή
των διεκδικήσεων της επί των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Περιοριζόμενος μόνο στη γεωπολιτική διάσταση του
θέματος θα αναφέρω ότι
το καθεστώς κυριαρχίας (‘ιδιοκτησίας’, κατά τα
αμερικανικά κείμενα) είναι
ιδιαίτερα σημαντικό διότι επηρεάζει σχετικώς ‘η
απολύτως τον καθορισμό της
εκτάσεως των χωρικών υδάτων και της Ζώνης
Αποκλειστικής
Εκμεταλλεύσεως.
 Η ΑΟΖ
ΚΑΙ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ
Η Δωδεκάνησος, και,
κυρίως, το σύμπλεγμα νησιών γύρω από το Καστελόριζο, διαδραματίζουν σημαντικό
γεωπολιτικό ρόλο στις ημέρες μας σε ό,τι αφορά τη γεωπολιτική της Ανατολικής
Μεσογείου και την προώθηση των ενεργειακών αποθεμάτων που βρέθηκαν στην Κύπρο
και το Ισραήλ.
Η αντίληψη που κυριαρχεί
είναι ότι σήμερα, είναι προτιμότερος ο προσδιορισμός Αποκλειστικής Οικονομικής
Ζώνης, από την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας μεταξύ γειτονικών κρατών.
Η διαδικασία για τον
ορισμό της ΑΟΖ προϋποθέτει ότι ένα κράτος ανακηρύσσει τα όρια της ΑΟΖ του και
στη συνέχεια καλεί τα ενδιαφερόμενα κράτη να συζητήσουν τον ακριβή προσδιορισμό
της.
Όπως καλά γνωρίζετε, το θέμα
της προώθησης των ενεργειακών αποθεμάτων της Ανατολικής Μεσογείου στις
ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί μείζονα γεωπολιτική διακύβευση των ημερών μας.
Η βελτίωση των σχέσεων
Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ, η επιδείνωση των αντίστοιχων τουρκικών και η ωρίμανση
της σκέψης για την αναζήτηση εναλλακτικής οδού προώθησης των αποθεμάτων μέσω
αγωγού που θα διέρχεται από Κύπρο και Ελλάδα ή μέσω μεταφοράς τους, μετά από
υγροποίηση του αερίου στο Βασιλικό της Κύπρου, έχει ανεβάσει τη γεωπολιτική
σημασία του προαναφερθέντος τριγώνου (Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ).
Το ζήτημα της ΑΟΖ και της
αμφισβήτησης εκ μέρους της Τουρκίας ότι ΑΟΖ διαθέτουν και τα νησιά, θα ανεβάσει
και την ένταση στην περιοχή.
Λυδία λίθος το
Καστελόριζο. Αν η ελληνική ΑΟΖ υπολογιστεί με βάση την υπόθεση- που είναι σαφής,
ως αναφορά, στο Δίκαιο της Θάλασσας- ότι τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ, συνεπώς και το
Καστελόριζο, τότε η ελληνική και η κυπριακή ΑΟΖ θα εφάπτονται. Διαφορετικά, θα
παρεμβάλλεται η Τουρκία.
Στη δεύτερη αυτή
περίπτωση, το θέμα του προαναφερθέντος αγωγού Ισραήλ-Κύπρου- Ελλάδας, αποκτά
άλλη διάσταση.
Εν πάση περιπτώσει,
σήμερα, και η προσπάθεια επίλυσης του κυπριακού και οι πιέσεις σε όλες τις
ενδιαφερόμενες πλευρές, κατατείνουν στο να υπάρξει συνεργασία του τετραγώνου
Τουρκία, Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ.
Οι ημέρες μας αναδεικνύουν,
για άλλη μια φορά, την μεγάλη και διαχρονική γεωπολιτική σημασία της περιοχής
της Ανατολικής και Νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Εμπόριο, θαλάσσιες
διελεύσεις, ενεργειακά αποθέματα, έλεγχος της θαλάσσιας οδού Εύξεινος, Στενά,
Ανατολικό Αιγαίο, Δύση ή Ανατολική Μεσόγειος ήταν η διαχρονική διακύβευση. Και
όπως είδαμε, η Δωδεκάνησος είχε κομβική θέση σε όλο αυτό το γεωπολιτικό
παίγνιο.
Ευλογία ή κατάρα; Ίσως
είναι ένα από τα μεγάλα ιστορικά ερωτήματα.   

  ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Έψαξα αρκετά για να βρω
στοιχεία πάνω ακριβώς στο θέμα της ομιλίας αλλά, δεν βρήκα. Ή η
γεωπολιτική της Δωδεκανήσου δεν έχει απασχολήσει ακόμη σε ευρεία έκταση τους
ειδικούς επιστήμονες και αναλυτές, ή δεν κατάφερα να εντοπίσω ο ίδιος στοιχεία,
ακριβώς, πάνω στο θέμα αυτό. Το κείμενο της ομιλίας μου βασίστηκε σε στοιχεία
που συγκέντρωσα απο διαφορετικά βιβλία και άρθρα. Βεβαίως, τα συνέδεσα και σε
κρίσιμα σημεία οι εκτιμήσεις είναι δικές μου.
  

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή