Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ούτε κραυγές, ούτε ψίθυροι

Δημοσιεύτηκε στις

«Μεγαλώσαμε σε αυτά τα χώματα. Αναμνήσεις και βάσανα σε αυτά τα χώματα τα βιώσαμε. Αλλά η μητέρα πατρίδα ήταν κάτι το διαφορετικό για εμάς. Το μεγάλο Ελληνικό Έθνος ήταν κάτι το ξεχωριστό για εμάς. Πάντοτε εκεί βρεθήκαμε για να στήσουμε τα όνειρά μας και να θρέψουμε τις ελπίδες μας. Ο Δημιουργός χάρισε σήμερα μια ξεχωριστή χαρά και στις δύο πλευρές…



Σήμερα βρισκόμαστε εδώ με πολλούς μας φίλους δημοσιογράφους που έχουν έρθει από Αθήνα και από Θεσσαλονίκη. Μην ανησυχείτε καθόλου, χτες ήμασταν εδώ, σήμερα είμαστε εδώ, και αύριο θα είμαστε πάλι μαζί σας! Όπου αυτό το έθνος έχει κάποια παρουσία, όπου έχει ένα ιστορικό παρελθόν, θα βρισκόμαστε και εμείς εκεί. Μακάρι να συνεχίζουμε την πορεία μας με ενότητα, ομοψυχία και εμπιστοσύνη. Εάν σήμερα βρισκόμαστε στην Κωνσταντινούπολη και επιθυμούμε και αύριο να βρισκόμαστε, τότε χρειάζεται να στηρίξετε δύο χαρακτηριστικά σας: πρώτον είμαστε μέλη του Ελληνικού Έθνους. Δεύτερον είμαστε ορθόδοξοι και μέλη της Χριστιανικής Κοινότητας. Αισθανόμαστε τιμή και περηφάνια που είμαστε Έλληνες και Χριστιανοί».

Αν αυτό ήταν το περιεχόμενο ομιλίας ενός Έλληνα Κωνσταντινουπολίτη υπουργού, στην ελληνική κοινότητα της Πόλης, πώς θα τη χαρακτηρίζαμε; Εθνικά υπερήφανη, ε; Με λίγο ίσως παραπάνω δόση εθνικοχριστιανικού οίστρου, αλλά πολιτικά ορθή, ε; Το ότι τους Έλληνες της Πόλης τους ονομάζουμε Έλληνες της Πόλης και όχι Τούρκους ορθόδοξους, πώς μας φαίνεται; Φυσιολογικό, ε; Άρα, γιατί μας ενοχλεί που ο Τούρκος υπουργός, Έλληνας με καταγωγή από την Κομοτηνή, που έφυγε στα 28 του από την Ελλάδα και πήρε την Τουρκική υπηκοότητα στα 31, χρησιμοποίησε την ίδια γλώσσα για τον εαυτό του και για όσους είναι ή αισθάνονται Τούρκοι και ζουν στη Θράκη;

Μα, θα πείτε, δεν είναι το ίδιο. Η Συνθήκη της Λωζάνης μιλάει για ΕΛΛΗΝΙΚΗ μειονότητα στην Κωνσταντινούπολη αλλά για ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΕΣ μειονότητες στη Θράκη. Η μία προσδιορίζεται με εθνικό όρο, οι άλλες με θρησκευτικό. Σωστά. Μας ενόχλησε λοιπόν γιατί ο Μουεζίνογλου προσπαθεί να κάνει, με το στανιό, Τούρκους τους μουσουλμάνους Πομάκους, καθώς σε δική τους περιοχή μίλησε. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς: καμία συνθήκη του 1923 δεν είναι σε θέση να υπαγορεύσει σε έναν πολίτη το 2013, πώς θα αισθάνεται. Και ρωτάω: σηκώθηκε κανένας από το μουσουλμανικό ακροατήριο να πει: «τι είναι αυτά που λες; Εμείς δεν αισθανόμαστε Τούρκοι, είμαστε Έλληνες Πομάκοι και έτσι θέλουμε να παραμείνουμε!»; Κανένας. Γιατί; Αυτό θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει. Αυτό να συζητάμε. Γι’ αυτό να καταθέτουμε προτάσεις.
Αντίθετα, η κυβέρνηση ακολουθεί την κλασική ελληνική συνταγή: τσαμπουκαλήδικες κραυγές στο εσωτερικό, ραγιάδικοι ψίθυροι στο εξωτερικό, αν καταφέρουμε να αρθρώσουμε κουβέντα! Τι απάντησε στον Μουεζίνογλου ο Θρακιώτης Υφυπουργός Εξωτερικών; Έκανε κανένα διάβημα διαμαρτυρίας; Κατήγγειλε την τουρκική επιθετικότητα στα διεθνή fora; Όχι βέβαια! Έδωσε στα ΜΜΕ μια αστεία δήλωση: «Την ελληνικότητα της Θράκης κανένας δεν μπορεί να την αμφισβητήσει. Όσοι το κάνουν, να ξέρουν πως οι Έλληνες είναι έτοιμοι να τους κόψουν το χέρι!». Σιγά, ρε μοβόρε! Φέρε τη σφουγγαρίστρα να μαζέψουμε τα αίματα!
Δυστυχώς, ο κ. Γεροντόπουλος, όπως και οι προκάτοχοί του, όχι μόνο στρουθοκαμηλίζει στην απροκάλυπτη, από πλευράς Τουρκίας, αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Θράκης αλλά αμφισβητεί και το αυτονόητο: κανένα πρόβλημα δεν λύνεται όταν αγνοείς τα δεδομένα. Και τα δεδομένα, για τη μουσουλμανική μειονότητα, είναι τα παρακάτω, είτε μας αρέσουν είτε όχι:
1. Από την εποχή, κιόλας, της συνθήκης της Λωζάνης, οι Τούρκοι θέλησαν να προσεταιριστούν όλους τους Μουσουλμάνους της Θράκης. Ο όρος Μουσουλμάνοι και όχι Τούρκοι μπήκε στη συνθήκη μετά από επιμονή του Τούκου διαπραγματευτή Ριζά Νουρ Μπέη ο οποίος, πονηρός και διορατικός συνάμα, θέλησε να δημιουργήσει τουρκικό προγεφύρωμα με βάση τους 86.000 Μουσουλμάνους του 1923 και όχι τους Τουρκικής καταγωγής πολίτες που ήταν λιγότεροι από τους μισούς. Είναι γνωστή η επιμονή του Βενιζέλου στον όρο «μειονότητες» κι όχι «μειονότητα», για να γίνει σαφές ότι οι Τούρκοι μουσουλμάνοι ήταν η μία μόνο από αυτές. Από το 1990 οι προσπάθειες των Τούρκων έχουν ενταθεί. Η Τουρκία στέλνει καραβιές με λεφτά, χρηματοδοτώντας τους πάντες, επιδοτώντας τη χρήση της μαντίλας (!) και εξαγοράζοντας περιουσίες χριστιανών. Το Τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή είναι ο μεγαλύτερος εργοδότης της περιοχής και λειτουργεί απροκάλυπτα ως εμφανές πλέον ορμητήριο πρακτόρων και ουσιαστική Αρχή στη Θράκη.
2. Τους Πομάκους που είναι ο μισός περίπου πληθυσμός της μειονότητας κάναμε τα πάντα για να τους… εκτουρκίσουμε! Μέχρι την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, προτιμούσαμε ΕΜΕΙΣ να τους θεωρούμε Τούρκους, γιατί το γλωσσικό τους ιδίωμα έχει σλαβική προέλευση και το ΝΑΤΟ φοβόταν μήπως τους προσεταιριστεί η κομμουνιστική, τότε, Βουλγαρία! Βλέπετε, η Τουρκία ήταν στο ΝΑΤΟ και ήταν σύμμαχος… Σήμερα υπακούουμε πειθήνια στις επιταγές της μουσουλμανικής ηγεσίας, που δεν θέλει ούτε να ακούει τη λέξη Πομάκος. Το 1988 η Νομαρχία Ροδόπης εξέδωσε έναν οδηγό με τίτλο «Ροδόπη: η γη των θρύλων», στον οποίον υπήρχαν οι όροι Πομάκοι και Πομακοχώρια. Ξέρετε τι έγινε; Πολτοποιήθηκε μετά από τουρκικές πιέσεις! Την ίδια τύχη είχε, το 2004, οδηγός που εξέδωσε η περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας – Θράκης και έκανε το ίδιο «λάθος»! Μέχρι πομακικό τραγούδι από CD με συλλογή παραδοσιακών τραγουδιών της Θράκης αφαίρεσε ο Δήμος Σαπών, γιατί διαμαρτυρήθηκε το τουρκικό προξενείο! Ο Πομάκος, αν δηλώσει Πομάκος, εισπράττει την έχθρα των μουσουλμανικών αρχών και την περιφρόνηση των ελληνικών! Δηλώνει λοιπόν Τούρκος και έχει το κεφάλι του ήσυχο!
3. Τα θέματα της μειονότητας τα «ρυθμίζει» ένα απαρχαιωμένο και περίπλοκο από τη θέσπισή του νομικό καθεστώς (Σύμβαση του 1881 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, νόμος ΑΛΗ/1882, Συνθήκη των Αθηνών, νόμος 2345/1920, Συνθήκη των Σεβρών, Συνθήκη της Λωζάνης) που έχει γίνει ακόμα πιο περίπλοκο από τις διοικητικές αυθαιρεσίες και της ελληνικής και της τουρκικής πλευράς. Μάλιστα, η Ελλάδα έχει καταδικαστεί από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για διακρίσεις εις βάρος της μουσουλμανικής μειονότητας και παράβαση των συνθηκών.
4. Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης στην οποία εφαρμόζεται η σαρία. Στην ίδια την Τουρκία έχει καταργηθεί από το 1926! Ο μουφτής είναι και θρησκευτικός ηγέτης και δικαστής, ειδικά σε περιπτώσεις οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου. Η ύπαρξη δύο πλαισίων δικαίου δημιουργεί τραγελαφικές καταστάσεις και αφήνει πολλά κενά, αν π.χ. ένας διάδικος επιλέξει το Ελληνικό Δίκαιο και ο άλλος τη σαρία! Είναι ασύμβατη επίσης με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο: δύο τσιγγανόπουλα 13 και 14 ετών θεωρούνται παντρεμένα στη Θράκη, αλλά ανύπαντρα, ως ανήλικα, οπουδήποτε αλλού! Σύμφωνα με τη σαρία, το αγόρι παίρνει διπλάσιο μερίδιο κληρονομιάς απ’ ό,τι το κορίτσι. Τι θα συμβεί (όχι μόνο σε νομικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο) αν ένα κορίτσι διεκδικήσει ίσο μερίδιο στα ελληνικά δικαστήρια; Την κατάσταση μπερδεύει ακόμα περισσότερο η ύπαρξη, από το 1990, δύο μουφτήδων: αυτού που εκλέγεται (με διαβλητές και ύποπτες διαδικασίες) από την κοινότητα κι αυτού που διορίζεται από τις Ελληνικές αρχές!
5. Η Τουρκία χρησιμοποιεί τη Θράκη ως προκεχωρημένο φυλάκιο του Νεοοθωμανισμού. Προσπαθεί να μετατρέψει τη θρησκευτική μειονότητα σε εθνική και να αποκτήσει, σε διεθνές επίπεδο, δικαίωμα λόγου για τις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας. Στη νότια Βουλγαρία ζουν περίπου 800.000 τουρκόφωνοι μουσουλμάνοι και η Τουρκία θέλει να τους συνενώσει με τους μουσουλμάνους της Ελλάδας, σχηματίζοντας μία περιοχή Τούρκων με μελλοντικό στόχο την «κοσσυφοπεδοποίησή» της. Στο εσωτερικό, με δέλεαρ τις μειονοτικές ψήφους, η Τουρκία χρησιμοποιεί τα ελληνικά κόμματα για να περνάει την πολιτική της. Ακόμα και όταν οι πολιτικοί κάνουν «ανοίγματα» δίνοντας το χρίσμα σε περιπτώσεις όπως των Καραχασάν και Μουσταφάογλου, η τουρκική διπλωματία, πολύ σύντομα, μεταμορφώνει αυτές τις «μετριοπαθείς» φωνές σε μουεζίνηδες του τουρκικού επεκτατισμού.
6. Σήμερα η Τουρκία, παρά τις πρόσφατες αναταραχές, και παρότι χρεοκοπημένη πριν από 13 χρόνια, είναι στους G20, μια περιφερειακή υπερδύναμη και εμείς ο παρίας της Ευρώπης. Όσο για την «ισορροπία» στρατιωτικών δυνάμεων, πολεμικής βιομηχανίας και επιχειρησιακών δυνατοτήτων των δύο χωρών, καλύτερα να μην το θίξουμε, μέχρι να βρούμε χρήματα να αγοράσουμε βλήματα και βενζίνη για τα άρματά μας, τη στιγμή που η Τουρκία ολοκλήρωσε την παραγωγή αεροσκάφους κατασκευασμένου αποκλειστικά από την ίδια. Μόνον η ιδιότητά μας ως μέλος της Ε.Ε. την εμποδίζει από το να μας κάνει μια χαψιά. Να είναι σίγουροι όσοι θα σπεύσουν να με κατηγορήσουν για το «ξεμπρόστιασμα» της γύμνιας μας ότι οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες αυτό το ξέρουν πολύ καλά, και με πολλές λεπτομέρειες…
7. Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ευρώπης αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο, δημιουργώντας ομάδες πίεσης και στο εσωτερικό των Ευρωπαϊκών χωρών. Στο όχι μακρινό μέλλον, θα επηρεάζουν την κατεύθυνση της εξωτερικής τους πολιτικής.
8. Η Τουρκία είναι το εφαλτήριο για εκατοντάδες χιλιάδες παράνομους μετανάστες από μουσουλμανικά κράτη που διοχετεύονται στην Ελλάδα, με την ανοχή, αν όχι την υποστήριξη, των τουρκικών αρχών. Επίσης, αρνείται να δεχθεί επαναπροώθηση μεταναστών στο έδαφός της, παρά τη διμερή συμφωνία που έχει υπογράψει με τη χώρα μας, με τον απίστευτο ισχυρισμό ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να αποδείξει ότι όσοι π.χ. συνελήφθησαν περνώντας τον Έβρο, προήλθαν από την Τουρκία! Αυτό το στοιχείο μολονότι άσχετο φαινομενικά με τη μειονότητα της Θράκης έχει μακροπρόθεσμη στόχευση: αυξάνει τον αριθμό των μουσουλμάνων που ζουν εδώ. Θυμίζουμε ότι το όριο του 3% στις εθνικές εκλογές μπήκε για να εμποδιστεί η λειτουργία αμιγώς μουσουλμανικού κόμματος στην Ελλάδα.
Υπάρχουν όμως και άλλα δεδομένα, που πηγάζουν από τη γνώση της λειτουργίας των κοινωνιών και τον κοινό νου:
  1. Δεν είναι δυνατόν να αλλάξεις τα έθιμα και την εσωτερική οργάνωση μιας κοινότητας χωρίς να το θέλει η ίδια. Ό,τι αισθάνεσαι αυτό είσαι! Κάθε βίαιη, έξωθεν, επιβολή δημιουργεί δυνάμεις αντίδρασης, που φέρνουν αντίθετα αποτελέσματα.
  2. Αυτό που θα προτείνεις πρέπει να είναι καλύτερο, και με άμεσα αποτελέσματα, από αυτό που ήδη υπάρχει.
  3. Καμία κομματική μικροπολιτική δεν είναι σε θέση να χειριστεί ένα εθνικό πρόβλημα.
  4. Οι λύσεις σε τόσο πολυσχιδή ζητήματα πρέπει να είναι συμβιβαστικές και θέλουν σχεδιασμό σε βάθος χρόνου.
  5. Στη διεθνή πολιτική παίζουν ρόλο ΜΟΝΟΝ η δύναμη, το συμφέρον και οι ισορροπίες. Ούτε το ηθικό, ούτε το ιστορικώς δίκαιο, ούτε οι συναισθηματικές γλυκεράτζες με τις οποίες έχουμε συνηθίσει να βαυκαλιζόμαστε από την εποχή που περιμέναμε τον Μόσκοβο να φέρει το σεφέρι. Οι Τούρκοι το ξέρουν. Εμείς, καθόλου.
Απ’ όλα αυτά τα δεδομένα, τόσα χρόνια δεν λάβαμε υπόψη τίποτε! Η κοντόφθαλμη, μικρόψυχη, χωρίς ίχνος στρατηγικής, μικροπολιτική που εφαρμόσαμε στη Θράκη έσπρωξε τους Έλληνες μουσουλμάνους στην αγκαλιά της Άγκυρας. Ποτέ δεν είχαμε εθνική στρατηγική στο μειονοτικό αλλά και στα ελληνοτουρκικά που να την υπηρετούν ΟΛΕΣ οι κυβερνήσεις. Απέναντι στη δαιμόνια, επίμονη και κατά κανόνα στρεψόδικη τουρκική διπλωματία, απέναντι στις ιδιοφυΐες του Γκιούλ και του Νταβούτογλου, αντιπαρατάξαμε τις ανεκδοτολογικές περιπτώσεις του φον Δρούτσα και του Δημητρίου του Μεγαλοπρεπή. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ τακίμιαζαν με τη μουσουλμανική κοινότητα ανάλογα με το πόσες ψήφους θα εξασφάλιζαν στις εθνικές εκλογές. Και φυσικά, έπεφταν, αφελώς, θύματα των χειρισμών της Άγκυρας.
Τα ξέρουμε όλα αυτά αλλά δεν τα λέμε. Ακόμα και η σχετική ειδησεογραφία «θάβεται». Γιατί πάντα η υποκρισία και η εθελοτυφλία ήταν το χαρακτηριστικό της πολιτικής μας, εσωτερικής και εξωτερικής. Γιατί η έννοια του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού μάς είναι παντελώς άγνωστη. Γιατί οι πολιτικοί μας σκέφτονται τις επόμενες εκλογές – αν όχι τις επόμενες δημοσκοπήσεις – και ποτέ τις επόμενες γενιές.
Είναι προφανές ότι μια εθνικά επωφελής πολιτική στην περιοχή θα πρέπει να έχει τρία πεδία αναφοράς: α) τη μουσουλμανική μειονότητα, β) την Τουρκία γ) τη διεθνή πολιτική σκηνή. Φυσικά, το θέμα δεν μπορεί να εξαντληθεί σε ένα άρθρο, όπως αυτό. Όμως, μερικές σκέψεις, ειδικά σε ζητήματα χειρισμού της μουσουλμανικής μειονότητας, μπορεί να είναι χρήσιμες. Λυπάμαι που δεν συνάδουν ούτε με τις κραυγές των Ελληναράδων ούτε με τους ψιθύρους των Νενέκων της εθνικής μειοδοσίας. 
Οι μουσουλμάνοι είναι αυτό που αισθάνονται. Όσοι αισθάνονται Τούρκοι, δεν πα’ να λένε ό,τι θέλουν οι συνθήκες της Λωζάνης και των Σεβρών, θα είναι και θα συμπεριφέρονται, αυτή η γενιά τουλάχιστον, ως Τούρκοι. Εμείς θέλουμε να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία, να αισθάνονται και να λειτουργούν ως Έλληνες τουρκικής καταγωγής όπως, ας πούμε, ο Τζων Πάπας αισθάνεται Αμερικανός ελληνικής καταγωγής, σωστά;
Αυτό γίνεται μόνο με πολιτική μη διακρίσεων ούτε προς τα πάνω ούτε προς τα κάτω. Οι μουσουλμάνοι της Θράκης πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα, τις ίδιες υποχρεώσεις και τις ίδιες ευκαιρίες με κάθε άλλον Έλληνα πολίτη. Όμως μέχρι τώρα κάνουμε ακριβώς το αντίθετο. Τους συμπεριφερόμαστε από τη μια ως πολίτες β’ κατηγορίας και ως οιονεί κράτος εν κράτει, ενώ ως αντιστάθμισμα τους δίνουμε νομοθετικά προνόμια με σκανδαλώδη εύνοια σε βάρος των μη μουσουλμάνων. Ο νόµος για την ποσόστωση εισόδου µουσουλµάνων φοιτητών στα ΑΕΙ & ΤΕΙ είναι ενδεικτική περίπτωση λάθους:
Το σύμπτωμα, όχι το πρόβλημα, ήταν ότι λίγοι μουσουλμανόπαιδες και πολύ λιγότεροι Πομάκοι εισάγονταν στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα της χώρας. Το ουσιαστικό πρόβλημα ήταν το παρανοϊκό εκπαιδευτικό σύστημα σε Δημοτικό και Γυμνάσιο – Λύκειο στην περιοχή. Τα παιδιά των Πομάκων ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΙ να «μαθαίνουν» τρεις γλώσσες: τη μητρική Πομακική, τα Τουρκικά που ουδέποτε μιλούσαν οι γονείς τους και τα Ελληνικά. Αποτέλεσμα είναι να μην έχουν επαρκή γνώση της Ελληνικής και να ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ να παρακολουθήσουν πανεπιστημιακά μαθήματα στα οποία θα χρειαστούν και 4η, την αγγλική. Οι περισσότεροι παρατούν το σχολείο πολύ νωρίτερα. 
Ο Γ. Παπανδρέου, ως Υπουργός Παιδείας το 1996, που είδε τα στοιχεία, πήρε (ακόμα) μία βλακώδη απόφαση. Αντί να ενισχύσει την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας και γενικότερα της ημετέρας Παιδείας, ώστε να έχουμε ουσιαστικά αποτελέσματα σε κάποια χρόνια (τι να κάνουμε; – υπάρχουν προβλήματα που από τη φύση τους δεν λύνονται εδώ και τώρα…) βρήκε την ευκολία της ποσόστωσης: το 0,5% των εισακτέων θα είναι μουσουλμάνοι! Έτσι, οι νέοι μουσουλμάνοι της Θράκης, έρχονται σε επαφή, τσάτρα πάτρα, με την τριτοκοσμική και απόλυτα διεφθαρμένη… ημετέρα Παιδεία, και εντάσσονται στον μηχανισμό των κομματικών νεολαιών για να περνάνε τα μαθήματα, αποφοιτώντας με εντελώς ανεπαρκείς γνώσεις αλλά εξπέρ στην εκμετάλλευση των μικροκομματικών ελληνικών συμφερόντων στα οποία, οι εκκολαπτόμενοι ως μειονοτικά στελέχη, κάνουν διδακτορικό στην Τουρκία. 

Προφανώς, το επίπεδο των υπηρεσιών που παίρνει ο πολίτης από τον γιατρό π.χ. που εισήχθη με ποσόστωση και αποφοίτησε με κομματικό «σπρώξιμο» δεν ενδιαφέρει κανέναν! Ταυτόχρονα αδικούνται κατάφωρα οι χριστιανοί μαθητές που με πολύ ψηλότερη βαθμολογία από τον μουσουλμάνο γείτονά τους αποκλείονται από την Ανώτατη Εκπαίδευση. (Είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξει, αν δεν υπήρξε, και το λαμόγιο – Έλληνας που ασπάζεται, πρόσκαιρα ενδεχομένως, τον ισλαμισμό για να μπει με ποσόστωση!) Ως επιστέγασμα του αλισβερισιού των κομματικών με τη μειονότητα είναι ο διορισμός στο Ελληνικό Δημόσιο, μουσουλμάνων που δεν μιλάνε καθόλου ελληνικά!

Προσθέστε στο παραπάνω το 20% μόνο που πληρώνει ο Μουσουλμάνος για πρόστιμο νομιμοποίησης αυθαιρέτου σε σχέση με τον Χριστιανό (νόμος Β. Βενιζέλου, ποιου άλλου!) την πλήρη απουσία ελέγχων στο πόθεν έσχες φυσικών προσώπων και στην οικονομική δραστηριότητα μουσουλμανικών επιχειρήσεων, καθώς «μεροκαματιάρηδες» μουσουλμάνοι αγοράζουν ακίνητη περιουσία που εμφανώς δεν έχει καμία σχέση με τα εισοδήματά τους, την έως και ύποπτη αδιαφορία στη δράση της σφηκοφωλιάς του Τουρκικού Προξενείου, στην τρομοκρατία των γκρίζων λύκων που έχουν εισρεύσει στην περιοχή και απειλούν και Χριστιανούς και Πομάκους, στη δράση των ψευτο – μουφτήδων, και θα καταλάβετε γιατί οι ακραίες ενθικιστικές ιδέες βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε όλο και μεγαλύτερα στρώματα πληθυσμού.
Καμία αδικία δεν θεραπεύεται με άλλη αδικία. Τι έπρεπε να γίνει; Ενίσχυση της ελληνικής εκπαίδευσης και τόνωση της ελληνικής συνείδησης. Ισότητα παντού! Διακρίσεις πουθενά! Ευκαιρίες σε όλους! Τρόποι υπάρχουν πολλοί και έχουν προταθεί από τους σοβαρούς και των δύο πλευρών που δεν τους αρέσει να γίνονται διελκυστίνδα ανάμεσα στους ανόητους της Αθήνας και τους πονηρούς της Άγκυρας. Αυτό όμως θέλει χρόνο, ειλικρινείς και σοβαρούς ανθρώπους που μπορούν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στον καχύποπτο, μετά από όσα τράβηξε, μουσουλμανικό πληθυσμό. Δηλαδή χρειάζεται ΣΟΒΑΡΟ ΚΡΑΤΟΣ!
Μπορεί π.χ. η σαρία να είναι καραμπινάτος αναχρονισμός και αντίθετη με κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όμως τι θα πεις στον Έλληνα Μουσουλμάνο που πήγαινε στον μουφτή και σε ένα πρωί η υπόθεσή του έληγε; «Κάνε αγωγή στο ελληνικό δικαστήριο, πάρε ημερομηνία πρωτόδικης εκδίκασης το 2017, με κανα-δυό αναβολές περίμενε να εκδικαστεί το 2019, να καθαρογραφεί η απόφαση το 2020, κι αν υπάρξει και έφεση, καλό κουράγιο μέχρι το 2030;».
Μια Δικαιοσύνη αυτοακυρωμένη μόνο και μόνο λόγω του εφιαλτικά αργού χρόνου απονομής της (για να μην μιλήσουμε για θέματα ηθικής και ανεξαρτησίας…) πώς θα αντικαταστήσει ένα άλλο, προβληματικό επίσης, σύστημα;
Ένα κράτος εχθρικό και πρόστυχο προς τον «κανονικό» Έλληνα πολίτη, πώς περιμένουμε να γίνει «γοητευτικό» για τον Τούρκο ή Μουσουλμάνο Έλληνα, όπως θέλετε πείτε τον;
Μια Δημόσια Διοίκηση ανίκανη, αναποτελεσματική και μισητή στο σύνολο των πολιτών αυτής της χώρας, πώς μπορεί ξαφνικά να αποκτήσει δεξιοτεχνικές ικανότητες και ευαισθησία στον χειρισμό της μειονότητας;
Άρα, η επανίδρυση (κανονική όχι καραμανλική…) του κράτους είναι βασική προϋπόθεση για τη λύση κάθε χρονίζοντος προβλήματος. Ουσιαστικά είναι προϋπόθεση για την ίδια την επιβίωσή μας. Κάποτε πρέπει να σοβαρευτούμε και να βάλουμε «τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων», όχι όμως για να ξαναερεθίσουμε το τραύμα. Αλλιώς, ο ιστορικός του μέλλοντος θα έχει πολλά να πει, όπως ο Μπέργκμαν, για την πορεία θανάτου μιας χώρας που κάποτε έσφυζε από ζωή και δημιουργικότητα. Πείτε με αφελή, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που δεν δέχονται να πρωταγωνιστήσουν σε μια εκδοχή αλά Ελληνικά του «Κραυγές και ψίθυροι». Και αυτοί δεν προσδιορίζονται από το θρήσκευμα, αλλά από την ποιότητα που έχουν ως πολίτες, σε όποια μειοψηφία ή πλειοψηφία κι αν ανήκουν.
Υ.Γ.: Ευχαριστώ την Περιφερειακή Οργάνωση Θράκης της «Δημιουργίας» για την πολύτιμη πληροφόρηση.
*Ο Θάνος Τζήμερος είναι ο Ιδρυτής της πολιτικής κίνησης «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΞΑΝΑ!»

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός18 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις18 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή