Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Οι φιλοδοξίες του Πεκίνου ανατρέπουν το στάτους-κβο στο διάστημα και στα πυρηνικά

Δημοσιεύτηκε στις

Zajec Olivier , [Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)] Le Monde Diplomatique

KINA : Ταχύτατη πρόοδος της στρατιωτικής τεχνολογίας

Οι Αμερικανοί στρατιωτικοί αναλυτές ανησυχούν για
τις προόδους που σημειώνονται στον τομέα της κινεζικής πυρηνικής
αποτροπής, καθώς και για τα « μεγάλα άλματα προς τα εμπρός » που
πραγματοποιεί παράλληλα ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός στη διαστημική
τεχνολογία.

Συνδυάζοντας τους δύο αυτούς συναφείς τομείς, το Πεκίνο
βελτιώνει το μέγεθος, το βεληνεκές και την αποτελεσματικότητα του
οπλοστασίου του, δημιουργώντας το –επικίνδυνο- ενδεχόμενο να καταστήσει
πιο εύθραυστες τις πυρηνικές ισορροπίες που υπήρχαν έως τώρα.


Στο Πεκίνο δεν υπάρχει κανένα
άγαλμα του Αμερικανού αντικομμουνιστή γερουσιαστή Ζόζεφ Μακάρθι. Mάλλον
αχαριστία, αν σκεφθούμε ότι πρόκειται ουσιαστικά για τον πατέρα του
κινεζικού πυρηνικού προγράμματος. Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε
είναι ότι αυτή η ιστορία εμφανίζεται όντως εντυπωσιακή.
Αμέσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Κιάν
Ξουεσέν, νεαρός μετανάστης που κατάγεται από το Χανγκ Ζου, εργάζεται για
το αμερικανικό Πεντάγωνο, στο Jet Propulsion Laboratory της Πασαντένα. Η
διαίσθησή του και οι καινοτόμες ιδέες του στα διαστημικά ζητήματα και
στη βαλλιστική ενθουσιάζουν τους υπεύθυνους της US Air Force. Του έχουν
τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη, ώστε τον στέλνουν στη Γερμανία να ανακρίνει τον
Βέρνερ φον Μπράουν, τον εγκέφαλο του γερμανικού βαλλιστικού
προγράμματος [1].
Ο μακαρθισμός θα βάλει απότομα τέλος σε αυτήν τη λαμπρή
καριέρα : το 1950, τον κατηγορούν ότι είναι κομμουνιστής και τον θέτουν
σε κατ’ οίκον περιορισμό. Το 1955 απελαύνεται στη μαοϊκή Κίνα, παρά τις
σφοδρές αντιρρήσεις του Ντάνιελ Κίμπαλ, υφυπουργού Άμυνας αρμόδιου για
το Ναυτικό, ο οποίος υποστηρίζει ότι η « μεγαλοφυΐα » που έχει
αποφοιτήσει από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) « αξίζει από μόνος του όσο τρεις έως πέντε μεραρχίες » και δηλώνει ότι « θα προτιμούσε να τον δει νεκρό, παρά εξόριστο » [2].
Καθώς το κυνήγι μαγισσών βρίσκεται στο αποκορύφωμά του, οι διαμαρτυρίες
του δεν φέρνουν το παραμικρό αποτέλεσμα. Η συνέχεια είναι αναμενόμενη :
Ο Κιάν γίνεται δεκτός από τον Μάο, δηλώνει πίστη στο κομμουνιστικό
καθεστώς και σχεδιάζει, ξεκινώντας πραγματικά από το μηδέν, το πρώτο
κινεζικό βαλλιστικό πρόγραμμα.
Το 1966, δύο χρόνια μετά την πρώτη δοκιμή ατομικής
βόμβας, ο μεγαλοφυής επιστήμονας οργανώνει, στην έρημο του Ξιν Γιανγκ,
την πρώτη εκτόξευση πυραύλου με δυνατότητα μεταφοράς πυρηνικής κεφαλής.
Σε αυτόν οφείλεται εξάλλου και η κατασκευή του πρώτου κινεζικού
δορυφόρου στις 24 Απριλίου του 1970, του Dong Fang Hong (DFH-1), ο
οποίος μετέδιδε συνεχώς το πατριωτικό τραγούδι Η Ανατολή είναι κόκκινη, καθόλη τη διάρκεια των είκοσι έξι ημερών που παρέμεινε σε τροχιά.

Ένα πασίγνωστο … « μυστικό » εδώ και τρία χρόνια

Ο Κιάν, ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε το 1991 και απεβίωσε
το 2009 έχοντας τιμηθεί με όλες τις ανώτατες διακρίσεις της χώρας του,
συμβολίζει με τον καλύτερο τρόπο τη στενή αλληλεξάρτηση, ήδη από τις
πρώτες τους ημέρες, του πυρηνικού και του διαστημικού προγράμματος της
Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Από την πρώτη κινεζική πυρηνική δοκιμή,
τον Οκτώβριο του 1964, έως την ένδοξη ημέρα της 15ης Οκτωβρίου του 2003,
όταν ο αντισμήναρχος Γιανγκ Λι Βέι πραγματοποίησε την πρώτη κινεζική
επανδρωμένη πτήση με το διαστημόπλοιο Σεντζού και η Κίνα έγινε η τρίτη
διαστημική δύναμη που πέτυχε παρόμοιο επίτευγμα, το Πεκίνο έχει
πολλαπλασιάσει τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στους δύο τομείς,
καθώς εκτιμά ότι ενθαρρύνει μόνιμες προοπτικές τεχνολογικής,
δημοσιονομικής και στρατηγικής βελτιστοποίησης. Παρά τη δημιουργία, τη
δεκαετία του 1990, του Εθνικού Οργανισμού Διαστημικής Διαχείρισης (ANAS)
και την ανάπτυξη εμπορικών προγραμμάτων εκτόξευσης δορυφόρων, οι
στρατιωτικοί του Εθνικού Απελευθερωτικού Στρατού (APL) διατηρούν,
περισσότερο απ’ όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν, τον καθοριστικό ρόλο τους
στο διαστημικό πεπρωμένο του έθνους.
Βέβαια, η έντονη δυναμική που πυροδοτείται από τις
συνεργίες του τριγώνου που σχηματίζουν ο πυρηνικός, ο διαστημικός και ο
βαλλιστικός τομέας, δεν αποτελεί κινεζική ιδιαιτερότητα : οι
εξειδικευμένοι μηχανικοί του τομέα γνωρίζουν ότι αυτό το φαινόμενο
παρατηρείται και σε άλλες χώρες, κυρίως στις ΗΠΑ και στη Γαλλία. Ωστόσο,
η Κίνα αποτελεί εξαίρεση, από την άποψη ότι διατύπωσε –πολύ νωρίς- το
δόγμα τής « μη πρώτης χρήσης », συνδυάζοντας αυτή τη διακήρυξη αρχής με
την πανηγυρική διαβεβαίωση ότι τα όπλα δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ
εναντίον μιας μη πυρηνικής χώρας. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, στον
διαστημικό τομέα, η Κίνα αντιτάχθηκε πολύ γρήγορα σε οποιαδήποτε
στρατιωτικοποίηση. Η καθαρά αμυντική αυτή στάση οφείλεται εν μέρει και
στα λιγοστά μέσα του αμυντικού της οπλοστασίου, καθώς επίσης και στο
γεγονός ότι για πολλά χρόνια υπήρχαν αμφιβολίες για το κατά πόσον ήταν
σύγχρονα τα συστήματά του (τα βομβαρδιστικά αεροσκάφη, οι πύραυλοι και
τα υποβρύχια τα οποία είναι δυνατόν να εξοπλιστούν με πυρηνικές
κεφαλές). Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά συνέβαλαν ώστε να γίνει η Κίνα το
πιο διακριτικό μέλος της λέσχης των κρατών που είναι ταυτόχρονα
διαστημικές δυνάμεις και κάτοχοι πυρηνικών όπλων (ΗΠΑ, Ρωσία, Γαλλία,
Μεγάλη Βρετανία, Κίνα, στα οποία μπορούμε να προσθέσουμε σήμερα και την
Ινδία).
Διόλου σίγουρο, όμως, είναι ότι το χαμηλό αυτό προφίλ θα
διατηρηθεί και στο μέλλον, καθώς η οικονομική ανάπτυξη της χώρας
συνεπάγεται και την αύξηση της πολιτικής και της στρατιωτικής της
ισχύος, όπως αποκαλύπτεται και από τη Λευκή Βίβλο για την Άμυνα που
δόθηκε στη δημοσιότητα στις 16 Απριλίου του 2013. Στο εξής,
παρατηρούνται αλλαγές στις παραμέτρους της κινεζικής πυρηνικής εξίσωσης,
οι οποίες για μεγάλο χρονικό διάστημα είχαν μείνει σταθερές και
αναλλοίωτες. Κι οι Αμερικανοί ήταν οι πρώτοι που ανησύχησαν γι’ αυτές
τις εξελίξεις.
« Γνωρίζουμε, άραγε, πόσους πυραύλους διαθέτουν οι Κινέζοι σήμερα ; »
Θέτοντας αυτό το ερώτημα το 2011, ο Αμερικανός Ρίτσαρντ Φίσερ, ειδικός
του International Assessment and Strategy Center, για τον οποίο η Κίνα
έχει γίνει έμμονη ιδέα, γνώριζε ότι θα προκαλέσει την προσοχή του
Πενταγώνου και του Κογκρέσου [3].
Πράγματι, υπάρχει σχεδόν απόλυτη ασάφεια γύρω από το κινεζικό
οπλοστάσιο, καθώς η Κίνα είναι η μόνη χώρα από την ομάδα των Ρ5 [4],
η οποία δεν ανακοινώνει τον αριθμό των πυρηνικών όπλων που διαθέτει.
Για το Διεθνές Ινστιτούτο της Στοκχόλμης για την Έρευνα σε ζητήματα
Ειρήνης (Sipri), το σύνολό τους ανερχόταν, το 2009, σε 186 πυρηνικές
κεφαλές σε επιχειρησιακή ετοιμότητα. Από την πλευρά του, το
International Panel on Fissile Materials (IPFM) [5]
κάνει λόγο για 240 κεφαλές. Αν συγκριθούν οι δύο εκτιμήσεις με τις
χιλιάδες πυρηνικών κεφαλών που διαθέτει το δίδυμο Ουάσιγκτον-Μόσχας, οι
αμερικανικές ανησυχίες φαντάζουν υπερβολικές. Τον Μάιο του 2010, οι
Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν επίσημα ότι διαθέτουν 5.000 πυρηνικές
κεφαλές, στρατηγικού ή τακτικού χαρακτήρα, σε επιχειρησιακή ετοιμότητα ή
μη. Συνολικά, από αυτές, οι 1.700 βρίσκονται σε επιχειρησιακή
ετοιμότητα και είναι ανεπτυγμένες σε μονάδες βαλλιστικών διηπειρωτικών
πυραύλων (ICBM), υποβρυχίων με δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων (SLBM) και
στρατηγικών βομβαρδιστικών αεροσκαφών [6].
To 2011, μια έκθεση του αμερικανικού Πανεπιστημίου της
Τζορτζτάουν προκάλεσε ξαφνική αναταραχή στον μικρόκοσμο των
εμπειρογνωμόνων των κινεζικών πυρηνικών [7].
Επί τρία έτη, μια ομάδα φοιτητών υπό τη διεύθυνση του Φίλιπ Κάρμπερ,
πρώην υπαλλήλου του Πενταγώνου, προχώρησε στη συγκέντρωση και σύνθεση
των νέων διαθέσιμων στοιχείων και κατέληξε σε ένα συμπέρασμα που άφησε
άφωνους τους ειδικούς του τομέα : στην πραγματικότητα, οι Κινέζοι
διαθέτουν… 3.000 πυρηνικές κεφαλές ! Η έρευνα « αποκάλυψε » επίσης την
ύπαρξη ενός δικτύου σηράγγων μήκους 5.000 χιλιομέτρων, το οποίο
υποτίθεται ότι χρησιμεύει για τη μεταφορά και την αποθήκευση των
πυρηνικών όπλων και του εξοπλισμού των ειδικών μονάδων του κλάδου. Το
μυστηριώδες και μυστικό « υπόγειο Σινικό Τείχος » κέντρισε τη φαντασία
των δημοσιογράφων και μετατράπηκε αμέσως στο συμβολικό πυρηνικό
ισοδύναμο του « μαργαριταρένιου περιδέραιου » : με αυτόν τον κομψό τρόπο
οι Κινέζοι αποτελούν το δίκτυο των ναυτικών βάσεων που έχει
δημιουργήσει το Πεκίνο στα ασιατικά ύδατα [8].
Ορισμένοι Αμερικανοί υπέρμαχοι του πυρηνικού αφοπλισμού,
όπως ο Χανς Κρίστενσεν της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Επιστημόνων,
κατηγορούν το Πεντάγωνο ότι κατηύθυνε την έρευνα μέσω του Κάρμπερ, ο
οποίος, όπως και ο Φίσερ ή ο δημοσιογράφος των κοσμικών στηλών Ουίλιαμ
Γκερτζ, συγκαταλέγονται στις τάξεις εκείνων που καταγγέλλουν μανιωδώς
και αδιάκοπα τον « κινεζικό κίνδυνο ». Οι στρατιωτικοί απορρίπτουν
κατηγορηματικά αυτές τις ιδιαίτερα υψηλές εκτιμήσεις [9].
Στις 14 Οκτωβρίου του 2011, ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Μάικλ Τέρνερ
επικαλέστηκε ενώπιον του Κογκρέσου την ύπαρξη αυτού του « άγνωστου »
υπόγειου λαβύρινθου : « Τη στιγμή ακριβώς που εμείς
καταβάλλουμε προσπάθειες για μεγαλύτερη διαφάνεια στα ζητήματα των
πυρηνικών, η Κίνα κάνει το δικό της σύστημα ακόμα περισσότερο αδιαφανές
 ».
Ο ευρωπαϊκός Τύπος, από την πλευρά του, όταν
« ανακάλυψε » τη μελέτη του Πανεπιστημίου του Τζορτζτάουν, παρουσίασε
αυτό το « απίστευτα μεγάλο δίκτυο σηράγγων » ως έκπληξη [10].
Οι ινδικές εφημερίδες ακολούθησαν ομόφωνα αυτή τη γραμμή. Καθώς δε ο
Μπάρακ Ομπάμα βρισκόταν αντιμέτωπος με πιέσεις από όλες τις πλευρές,
κατέληξε να αναθέσει στο Πεντάγωνο, στις αρχές Ιανουαρίου του 2013, την
εκπόνηση μιας μελέτης για αυτό το ζήτημα, για τις 15 Αυγούστου.
Όμως, απ’ ό,τι φαίνεται, παρά το γεγονός ότι αυξάνονται
οι ακραίες απόψεις στον αμερικανικό πολιτικό διάλογο και παρότι οι
Ευρωπαίοι δημοσιογράφοι σπεύδουν να τις ακολουθήσουν άκριτα, αυτό το
« υπόγειο Σινικό τείχος » δεν αποτελεί μυστικό για κανέναν εδώ και πολλά
χρόνια. Ήδη από τις 11 Δεκεμβρίου του 2009, μια εφημερίδα του Χονγκ
Κονγκ, η Τα Κουνγκ Πάο, έδινε λεπτομερείς
πληροφορίες γι’ αυτό το γιγάντιο εργοτάξιο, στο οποίο λέγεται ότι
εργάστηκαν επί δέκα χρόνια δεκάδες χιλιάδες Κινέζοι στρατιώτες. Η
ασιατική κοινή γνώμη έμαθε ότι η 2η μεραρχία πυροβολικού του APL, στην
οποία είναι ενταγμένες οι στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις του κινεζικού
στρατού, έλαβε το 1995 την απόφαση να θάψει ακόμα βαθύτερα κάτω από τη
γη τους εκτοξευτές των βαλλιστικών πυρηνικών όπλων της, για να τους
καταστήσει λιγότερο ευάλωτους σε ένα αιφνιδιαστικό « πρώτο πυρηνικό
χτύπημα » που θα στόχευε στην καταστροφή τους.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, σε βάθος εκατοντάδων μέτρων κάτω από την επιφάνεια του εδάφους [11]
έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο σύγχρονων σηράγγων κάτω από τους πρόποδες
των ορεινών όγκων της επαρχίας Χεμπέι, στο βορειοανατολικό τμήμα της
χώρας : η περιοχή, όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός από βαθιά φαράγγια κι
απότομους γκρεμούς, ενδείκνυται ιδιαίτερα για την κατασκευή ασφαλών
εγκαταστάσεων για τις μονάδες πυρηνικής αποτροπής.
Πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η « αποκάλυψη »
πραγματοποιήθηκε από την ίδια την κρατική κινεζική τηλεόραση, από το
κανάλι CCTV, το οποίο, σε ντοκιμαντέρ που μετέδωσε στις 14 Μαρτίου του
2008, έκανε ένα σύντομο σχόλιο για το πρόγραμμα σηράγγων. Δεδομένου του
αυστηρού ελέγχου που ασκεί το καθεστώς στα μέσα ενημέρωσης, η
ανακοίνωση, η οποία δεν πέρασε απαρατήρητη από τις αμερικανικές, τις
ινδικές και τις ευρωπαϊκές στρατιωτικές ηγεσίες, ισοδυναμεί με επίσημη
ανακοίνωση. Επιπλέον, για τον APL, η κατασκευή των σηράγγων δεν αποτελεί
αυτοσκοπό αλλά έναν τρόπο για να δημιουργηθούν απόλυτα ασφαλείς
εγκαταστάσεις για μια πυρηνική δύναμη, η οποία υποστηρίζεται ότι
προορίζεται μονάχα για « ανταπόδοση πλήγματος ».
Παράλληλα, το Πεκίνο εγκαταλείπει τους μεγάλων
διαστάσεων πυραύλους, των οποίων η προώθηση γίνεται με υγρά καύσιμα,
επειδή είναι περισσότερο ευάλωτοι σε ένα πρώτο πλήγμα που αποσκοπεί στην
εξουδετέρωσή τους, και αναπτύσσει πυραύλους με στερεά καύσιμα, οι
οποίοι μπορούν να μετακινούνται εύκολα χάρη στους κινητούς εκτοξευτές
τους, όπως ο DF-31A, ο οποίος έχει βεληνεκές 11.000 km. Είτε πρόκειται
για σταθερές, υπόγειες εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων είτε για
κινητές μονάδες εκτοξευτών, οι πύραυλοι εδάφους-εδάφους αποτελούν τη
μοναδική συνιστώσα της κινεζικής πυρηνικής τριάδας (πύραυλοι
εδάφους-εδάφους, βομβαρδιστικά αεροσκάφη, υποβρύχια) που είναι
πραγματικά αξιόπιστη, τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή.
Ωστόσο, εάν η Κίνα θέλει να διατηρήσει μια στρατιωτική
πυρηνική αξιοπιστία την οποία οι Αμερικανοί θα είναι υποχρεωμένοι να
σέβονται, δεν μπορεί να αρκεστεί στο να εξασφαλίσει την προστασία των
πυρηνικών όπλων της που προορίζονται για την ανταπόδοση πυρηνικού
πλήγματος. Οφείλει επίσης να αντιδράσει ενεργά στις προόδους που
καταγράφει το αμερικανικό αμυντικό αντιπυραυλικό σύστημα, το οποίο θα
μπορούσε να εξουδετερώσει τις δυνατότητες πυρηνικής ανταπόδοσης που
διαθέτουν –θεωρητικά τουλάχιστον- οι Κινέζοι. Για να χαλαρώσει τον νέο
κλοιό που τον απειλεί, ο APL ποντάρει σε ένα εναλλακτικό πεδίο μάχης :
στο διάστημα.

Οι Αμερικανοί φοβούνται τον στρατιωτικό ξεπεσμό τους

Όσο κι αν ψάξει κανείς, δεν θα κατορθώσει να βρει έναν
βετεράνο Ερυθροφρουρό ο οποίος θα ήταν πρόθυμος να βροντοφωνάξει τώρα το
σύνθημα της Πολιτιστικής Επανάστασης « Όσο ανεβαίνει ο δορυφόρος, τόσο υποστέλλεται η κόκκινη σημαία ! » [12]
Σύμφωνα με τον Ξου Κιλιάνγκ, πρώην αρχηγό του επιτελείου της αεροπορίας
και σήμερα αντιπρόεδρο της πανίσχυρης Κεντρικής Στρατιωτικής Επιτροπής,
« τα κινεζικά εθνικά συμφέροντα βρίσκονται σε ανάπτυξη και η χώρα έχει περάσει στη διαστημική εποχή » [13].
Αν και το Πεκίνο επίσημα αντιτίθεται στη
στρατιωτικοποίηση του διαστήματος, είναι φανερό ότι διακατέχεται από την
επιθυμία να αμφισβητήσει την αμερικανική ηγεμονία στο πεδίο. Μάλιστα,
είναι διατεθειμένο να αμφισβητήσει αυτήν την ηγεμονία ακόμα και σε
περίπτωση σύγκρουσης, δεδομένου ότι οι σύγχρονοι στρατοί εξαρτώνται
ολοένα περισσότερο από δεδομένα που τους διαβιβάζονται μέσω δορυφόρου :
έτσι, σε περίπτωση σύγκρουσης, μια από τις προτεραιότητες της Κίνας θα
είναι να στερήσει από τον αντίπαλό της τη δυνατότητα πρόσβασης στο
διάστημα.
Ποντάροντας στο γεγονός ότι οι διαπραγματεύσεις
πραγματοποιούνται μεταξύ ίσων, η Κίνα –όπως εξάλλου και η Ρωσία- είναι
πεπεισμένη ότι μονάχα οι σημαντικές πρόοδοι που θα επιτυγχάνονται χωρίς η
χώρα να εξαρτάται από κανέναν, θα της επιτρέψουν να φρενάρει τις
φιλοδοξίες του Πενταγώνου να αποκτήσει τη space superiority,
εξαναγκάζοντας με αυτόν τον τρόπο τις Ηνωμένες Πολιτείες να δεσμευθούν
ότι αναγνωρίζουν τη στρατιωτική ουδετερότητα του διαστήματος. Έτσι, θα
ήταν εφικτό να καλυφθούν τα κενά της Συνθήκης του 1967 για το διάστημα
πέρα από τη γήινη ατμόσφαιρα. Εξάλλου, το 2001, μια αμερικανική έκθεση η
οποία δόθηκε στη δημοσιότητα από τη Space Commission (ή Επιτροπή
Ράμσφελντ), εκμεταλλευόταν τα πολυάριθμα προβληματικά σημεία του
κειμένου για να συμπεράνει ότι τίποτε δεν απαγόρευε « τη στάθμευση ή τη χρήση όπλων στο διάστημα », ούτε και τη « χρήση όπλων από το διάστημα προς τη Γη » ή τη « διεξαγωγή στρατιωτικών επιχειρήσεων μέσα στο διάστημα ή από το διάστημα » [14].
Αφότου η NASA παραμέρισε τους Κινέζους από τον Διεθνή
Διαστημικό Σταθμό, αυτοί κατασκευάζουν τον δικό τους διαστημικό σταθμό, ο
οποίος θα έχει ολοκληρωθεί το 2020 : ονομάζεται Tiangong και θα είναι
ανοιχτός στους επιστήμονες όλων των χωρών. Οι Κινέζοι αναπτύσσουν έναν
εκτοξευτή πυραύλων βάρους 130 τόνων και εξαγγέλλουν την πραγματοποίηση
μιας διαστημικής αποστολής στη Σελήνη το 2025, ενώ ταυτόχρονα
ονειρεύονται να προλάβουν τους Αμερικανούς, στέλνοντας μια επανδρωμένη
αποστολή στον Άρη μετά το 2030. Η δεύτερη γενιά του δορυφορικού
κινεζικού συστήματος Beidou-Compass (« Πυξίδα ») θα περιλαμβάνει σύντομα
35 μονάδες και θα προσφέρει τις ίδιες υπηρεσίες γεωεντοπισμού που
προσφέρει το GPS, ακόμα και στο στρατιωτικό επίπεδο.
Όμως, οι παράπλευρες συνέπειες αυτής της στρατηγικής
ίσως να έχουν ξεπεράσει τις προθέσεις των εμπνευστών της. Με την
καταστροφή ενός παλαιού μετεωρολογικού δορυφόρου FY-IC, τον Ιανουάριο
του 2007, από έναν κινεζικό πύραυλο αναχαίτισης SC-19, η οποία
αποσκοπούσε στο να αποδείξει την ικανότητα της χώρας να πραγματοποιήσει
πλήγματα στο διάστημα, η Κίνα έδωσε αφορμές για να της ασκηθεί κριτική.
Οι ΗΠΑ, υποστηριζόμενες από πολλά άλλα κράτη, κατακεραύνωσαν αμέσως
αυτήν τη συμπεριφορά « διαστημικού εγκληματία », καταγγέλλοντας τον
κίνδυνο που εγκυμονεί η διασπορά στο διάστημα των συντριμμιών που
προκλήθηκαν από αυτήν την ενέργεια [15]
και τονίζοντας την αντίφαση που δημιουργείται με την ενάρετη
πολιτικο-διαστημική στάση που προβάλλει η Κίνα. Τον Ιανουάριο του 2011, η
Ουάσιγκτον προειδοποιούσε, μέσα από την πλέον πρόσφατη εκδοχή της
αμερικανικής Εθνικής Στρατηγικής για τη Διαστημική Ασφάλεια : « Οι
Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν το δικαίωμα και τις ικανότητες απάντησης
στο πλαίσιο της νόμιμης άμυνας [στο διάστημα], εάν αποτύχει η αποτροπή
 » [16].
Στο επίπεδο της στρατηγικής θεωρίας, ο Αμερικανός Έβερετ Ντόλμαν δηλώνει ότι « ο επερχόμενος πόλεμος με την Κίνα θα αφορά τη μάχη για τον έλεγχο του πέρα από τη γήινη ατμόσφαιρα διαστήματος » [17].
Στο βάθος του προβλήματος βρίσκεται το πυρηνικό ζήτημα : στο εξής, οι
αμερικανικοί δορυφόροι που σημαίνουν συναγερμό ανιχνεύοντας αμέσως την
εκτόξευση βαλλιστικών πυραύλων, μετατρέπονται σε στόχους των οπλικών
κινεζικών συστημάτων. Όμως, χωρίς αυτούς τους δορυφόρους, η οργάνωση των
αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και της στρατηγικής πυρηνικής διοίκησης
βρίσκεται αυτόματα σε δυσχερή θέση.
Για τους Αμερικανούς, σε όλες αυτές τις ανησυχίες
προστίθεται και μία ακόμα, ότι στο μέλλον η Κίνα θα τους ξεπεράσει στο
επίπεδο της τεχνολογίας. Ποιος θυμάται σήμερα ότι οι κομμουνιστικοί
πύραυλοι Μεγάλη Πορεία είχαν εκτοξεύσει στο διάστημα
μια εικοσάδα εμπορικών δορυφόρων κι ότι χρειάστηκε να επιβάλλει η
Ουάσιγκτον εμπάργκο στις πωλήσεις προς την Κίνα όλων των εξαρτημάτων ή
συστατικών που χρησιμοποιούνται για την κατασκευή δορυφόρων ; Εκείνη την
εποχή, η NASA αδιαφορούσε γι’ αυτά τα ζητήματα και κοιτούσε την Κίνα
αφ’ υψηλού. Όμως, τώρα, οι καιροί έχουν αλλάξει. Όσο κι αν η διαφορά
ανάμεσα στο οπλοστάσιο των ΗΠΑ και της Κίνας εξακολουθεί να είναι
γιγάντια, οι Κινέζοι έχουν επιδοθεί σε μια ταχύτατη προσπάθεια για να
την καλύψουν. Διακατεχόμενος από ανησυχία, ένας Αμερικανός μηχανικός του
ΜΙΤ πραγματοποίησε, το 2008, την εξομοίωση μέσω υπολογιστών του
σεναρίου ενός διαστημικού πολέμου ανάμεσα στις δύο χώρες : σύμφωνα με το
–καθησυχαστικό για τους Αμερικανούς- αποτέλεσμά της, είναι βέβαιο ότι
οι Κινέζοι θα ηττηθούν [18].
Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι στην Κινεζική Λευκή Βίβλο για το Διάστημα,
του 2011, περιλαμβάνονται μονάχα πέντε « μείζονες άξονες » οι οποίοι δεν
έχουν τον παραμικρό στρατιωτικό χαρακτήρα (επιστημονική και ειρηνική
ανάπτυξη, καινοτομία, αυτονομία και διεθνές άνοιγμα), δεν μπορούμε να
αγνοήσουμε το γεγονός ότι, από τις 19 εκτοξεύσεις που πραγματοποίησε η
Κίνα, οι 18 αφορούσαν στον αμυντικό τομέα.
Το 2012, η Κίνα έθεσε σε τροχιά τριάντα δορυφόρους
διαφόρων τύπων (μάλιστα, ορισμένοι ήταν δορυφόροι μινιατούρες) :
τηλεπικοινωνιακούς (Zhongxing 10), πλοήγησης, επιτήρησης, αναγνώρισης,
μετάδοσης δεδομένων (Tianlian 1). Επιπλέον, υπάρχουν σχέδια για την
ανάπτυξη ενός προγράμματος δορυφόρων προειδοποίησης, ενώ κατασκευάζεται
και ένα νέο κέντρο διαστημικών εκτοξεύσεων στο Γουέν Τσανγκ της νήσου
Χαϊνάν. Στο μεταξύ, το αμερικανικό σεληνιακό πρόγραμμα Constellation
ακυρώθηκε από τον Μπάρακ Ομπάμα, τον Φεβρουάριο του 2010. Για τον
Γκρέγκορι Κουλάκι της Ένωσης Ανησυχούντων Επιστημόνων, όσον αφορά στα
διαστημικά ζητήματα, οι Αμερικανοί θα έπρεπε να εγκαταλείψουν « την τετριμμένη ιδέα ότι οι Κινέζοι μάς χρειάζονται περισσότερο απ’ όσο τους χρειαζόμαστε εμείς [19] ».
Η πυρετώδης και αταβιστική ανησυχία από την οποία
διακατέχονται ορισμένοι Αμερικανοί δημοσιογράφοι μπροστά στο ενδεχόμενο
της ανόδου της ισχύος ενός « ισότιμου ανταγωνιστή » παγκόσμιας
εμβέλειας, δεν μας επιτρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι η πρόοδος
που σημειώνει η Κίνα στον πυρηνικό και στον διαστημικό τομέα μάς θέτει
–αντικειμενικά- μπροστά σε έναν αριθμό ερωτημάτων. Όλοι οι παρατηρητές
συμφωνούν ότι η Κίνα είναι το μόνο μέλος της Ρ5 που αυξάνει τον αριθμό
των πυρηνικών κεφαλών του. Ποιος είναι, όμως, ο πραγματικός ρυθμός αυτής
της αύξησης ; Η μάχη των αριθμών μαίνεται και ορισμένοι εμπειρογνώμονες
υποστηρίζουν ότι φθάνουν τις 1.800 πυρηνικές κεφαλές σε επιχειρησιακή
ετοιμότητα. Όπως αναγνωρίζουν και οι ίδιοι οι ειδικοί στα ζητήματα της
μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων, το σημαντικό δεν είναι να αναρωτιόμαστε
εάν η Κίνα εκσυγχρονίζει το πυρηνικό της οπλοστάσιο –γιατί όντως το
εκσυγχρονίζει- αλλά το να μην υπάρχει παραπληροφόρηση για τον ρυθμό
αυτού του εκσυγχρονισμού.
Δεδομένων των κινεζικών πυρηνικών φιλοδοξιών, είναι
βέβαιο ότι θα αλλάξει η στρατηγική ισορροπία μέσα στην Ρ5. Το Ηνωμένο
Βασίλειο δηλώνει ότι, πλέον, κατέχει λιγότερες από 160 πυρηνικές κεφαλές
σε επιχειρησιακή ετοιμότητα [20].
Η Γαλλία, η οποία έχει μειώσει κατά 50% τις πυρηνικές κεφαλές της μετά
τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου, έχει μειώσει στο ήμισυ, κατά τη διάρκεια των
είκοσι τελευταίων ετών, τον προϋπολογισμό για την πυρηνική αποτροπή και
διατηρεί μια εκατοντάδα πυρηνικές κεφαλές σε επιχειρησιακή ετοιμότητα [21].
Μέσα σε δέκα μόλις χρόνια, στηριζόμενο στη στρατηγική που θα μπορούσε
να αποκληθεί « διαστημική και πυρηνική συμβίωση », το Πεκίνο έχει κάνει
ένα άλμα και έχει πολύ γρήγορα περάσει, από την τεχνολογική ισοτιμία με
τις δύο ευρωπαϊκές πυρηνικές δυνάμεις, η οποία -απ’ ό,τι φαινόταν-
αποτελούσε τον μεσοπρόθεσμο στόχο του, σε έναν ασύμμετρο διάλογο με το
αμερικανικό πυρηνικό δυναμικό.

Να διαπραγματευθούμε μια νέα συνθήκη

Σε τελική ανάλυση, εάν θυμηθούμε τη διεστραμμένη
διαλεκτική του Ψυχρού Πολέμου, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε εντελώς το
ενδεχόμενο να εμπλακούν το Πεκίνο και η Ουάσιγκτον σε έναν ανταγωνισμό
παρόμοιο με εκείνον που ώθησε την ΕΣΣΔ και τις Ηνωμένες Πολιτείες να
συσσωρεύουν πυρηνικές κεφαλές μέσα στα σιλό εκτόξευσης για να
διατηρήσουν την « ισορροπία του τρόμου », περιφρονώντας κάθε έννοια
ορθολογισμού. Τη δεκαετία του 1960, η Ουάσιγκτον είχε φθάσει, σύμφωνα με
ορισμένες εκτιμήσεις, στο σημείο να διατηρεί έως και 31.000 πυρηνικές
κεφαλές σε επιχειρησιακή ετοιμότητα…
Η μαξιμαλιστική αυτή αντίληψη για την πυρηνική αποτροπή
έρχεται σε αντίθεση με τη γαλλική αρχή περί « αυστηρής επάρκειας των
όπλων » (σε έναν πυρηνικό πόλεμο, « πεθαίνει κανείς μονάχα μια φορά »,
συνεπώς είναι περιττός ένας υπερβολικά μεγάλος αριθμός πυρηνικών όπλων
που μπορούν να καταστρέψουν τον πλανήτη πολλές φορές), με αυτό το δόγμα
του « ορθολογικού παραλογισμού », το οποίο είχαμε καταλήξει να
πιστεύουμε ότι η Κίνα είχε εμμέσως ενστερνιστεί από το 1964. Μήπως
–ακόμα και το 2009- ο πρόεδρος Χου Ζιντάο δεν δήλωνε ενώπιον του ΟΗΕ ότι
η Κίνα « επαναλαμβάνει πανηγυρικά τη σταθερή προσήλωσή της σε μια αμυντική πυρηνική στρατηγική » [22] ;
Ο πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε, στις 12 Φεβρουαρίου του
2013, μια νέα μείωση του αμερικανικού πυρηνικού οπλοστασίου, το οποίο θα
μπορούσε να περάσει, από τις 1.700 πυρηνικές κεφαλές σε επιχειρησιακή
ετοιμότητα, σε λιγότερες από 1.000 μέχρι το 2020. Ωστόσο, θα είναι,
άραγε, δυνατόν να διατηρηθεί σε χαμηλά επίπεδα η « στρατηγική ασφάλεια
ζωής », εάν αρχίσει να εντείνεται η κινεζική πρόοδος σε αυτόν τον
τομέα ; Θα δούμε, άραγε, να εμφανίζονται και πάλι παρανοϊκές απόψεις,
όπως εκείνες του Χέρμαν Καν, του στρατηγικού αναλυτή ο οποίος, το 1961,
ίδρυσε το Hudson Institute και διακήρυσσε ότι η συσσώρευση πυρηνικών
κεφαλών δεν ήταν και τόσο κακή ιδέα, δεδομένου ότι σε έναν πυρηνικό
πόλεμο μπορούσε να υπάρξει « νικητής » [23] ;
Οι γεμάτες ανησυχία αντιδράσεις των γειτονικών χωρών της
Κίνας θα έχουν επίσης βαρύνουσα σημασία σε αυτό το παιχνίδι.
Βραχυπρόθεσμα, οι Ιάπωνες είναι θεωρητικά σε θέση να μετατρέψουν τον
Epsilon -τον νέο τους διαστημικό εκτοξευτή δορυφόρων, ο οποίος
χρησιμοποιεί στερεά καύσιμα και θα πραγματοποιήσει φέτος την πρώτη του
πτήση- σε βαλλιστικό πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς. Το Βιετνάμ δεν κρύβει
τις διαστημικές του φιλοδοξίες, ενώ η Ινδία σημειώνει προόδους στην
αντιδορυφορική τεχνολογία (στους πυραύλους για την καταστροφή
δορυφόρων).
Η μόνη λύση που είναι δυνατόν να υπάρξει σε αυτήν την
κατάσταση θα είναι αναγκαστικά πολιτικού χαρακτήρα. Μήπως να τεθεί και
πάλι σε ισχύ η ασπίδα προστασίας που προσέφερε η Συνθήκη για τον
Περιορισμό των Πυραυλικών και των Αντιπυραυλικών Συστημάτων (Συνθήκη
ΑΒΜ) του 1972, η οποία καταγγέλθηκε μονομερώς από την κυβέρνηση Μπους ; Η
συγκεκριμένη επιλογή θα είχε κάποιο νόημα, καθώς αυτή τη φορά θα
περιλαμβανόταν και η Κίνα στις συνομιλίες. Φυσικά, σε αυτήν την
περίπτωση, οι διαπραγματεύσεις θα αποδειχθούν δύσκολες. Ωστόσο, αν
κρίνουμε από τις ολοένα και περισσότερες δηλώσεις της σχετικά με τους
όρους που θεωρεί αναγκαίους για τον παγκόσμιο πυρηνικό αφοπλισμό [24],
η κινεζική κυβέρνηση θα ήταν υποχρεωμένη να εξετάσει αυτήν την τόσο
μεγάλη προσφορά που της γίνεται. Εν αναμονή παρόμοιων εξελίξεων, ο
παράλληλος εκσυγχρονισμός του κινεζικού πυρηνικού και διαστημικού
οπλοστασίου προοιωνίζεται μια ανατροπή των στρατηγικών ισορροπιών στην
Ανατολική Ασία, η οποία –κατά τα φαινόμενα- θα έχει μόνιμο χαρακτήρα.

Notes

[1]
(ΣτΜ) Υπό τις οδηγίες του, οι Γερμανοί είχαν αναπτύξει –ευτυχώς πολύ
αργά για να αλλάξει η τροπή του πολέμου- μια σειρά βαλλιστικών πυραύλων
με τους οποίους βομβάρδιζαν το Λονδίνο.
[2] Evan Osmos, « The two lives of Qian Xuesen », The New Yorker, 3 Νοεμβρίου 2009.
[3] « US worries over China’s underground network », Agence France-Presse, 14 Οκτωβρίου 2011.
[4]
Τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Ηνωμένο
Βασίλειο, Κίνα, Γαλλία, Ρωσία και ΗΠΑ) είναι τα μόνα κράτη που διαθέτουν
πυρηνικά τα οποία αναγνωρίζονται από τη Συνθήκη για τη μη εξάπλωση των
πυρηνικών όπλων.
[5]
Το IPFM ιδρύθηκε το 2006 από μη στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες που
ειδικεύονται στη μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων, οι οποίοι προέρχονται
από δεκαεπτά χώρες. Προεδρεύεται δε από τον Ραμαμούτρι Ρατζαραμάν, του
Πανεπιστημίου του Νέου Δελχί.
[6] « Nuclear weapons : Who has what at a glance », Arms Control Association, Ουάσιγκτον, Νοέμβριος 2012.
[7]
« Strategic implications of China’s underground great wall », Asia Arms
Control Project, Πανεπιστήμιο του Τζορτζτάουν, 26 Σεπτεμβρίου 2011.
[8] Βλέπε « Η Κίνα προβάλλει τις ναυτικές της φιλοδοξίες », http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php ?article235
[9]
Hans M. Ristensen, « Stratcom commander rejects high estimates for
Chinese nuclear arsenal », Strategic Secutrity Blog, 22 Αυγούστου 2012,
http://blogs.fas.org
[10] « Que cache la Chine dans sa “grande muraille souterraine” ? », le Nouvel Observateur, Παρίσι, 7-12-11.
[11] Arnaud de La Grange, « Les missiles nucléaires chinois à l’abri d’un tunnel secret », Le Figaro, Παρίσι, 19 Δεκεμβρίου 2009.
[12]
(ΣτΜ) Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, τη δεκαετία του
1960, με την ενθάρρυνση του Μάο, οι Ερυθροφρουροί είχαν εξαπολύσει
επίθεση στους τεχνοκράτες και τους γραφειοκράτες, θεωρώντας ότι
εμποδίζουν το βάθεμα της επανάστασης.
[13] « China “to put weapons in space” », South China Morning Post, Χονγκ Κονγκ, 3 Νοεμβρίου 2009.
[14]
« Report of the commission to assess United States national security
space management and organization », 11 Ιανουαρίου 2001. Μεταγενέστερες
εκθέσεις του υπουργείου Άμυνας θεώρησαν αυτά τα συμπεράσματα υπερβολικά
επιθετικά.
[15]
(ΣτΜ) Καθώς τα διαστημικά συντρίμμια περιφέρονται στο διάστημα με
υψηλές ταχύτητες, ακόμα και τα πολύ μικρά –διαμέτρου 1 εκατοστού-
μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές ή και να καταστρέψουν έναν
δορυφόρο ή ένα διαστημόπλοιο.
[16] Εθνική Στρατηγική Διαστημικής Ασφάλειας, Ιανουάριος 2011.
[17] Everett C. Dolman, « New frontiers, old realities », Strategic Studies Quarterly, vol. 6, n°1, Ουάσιγκτον, 2012.
[18] Noah Sachtman, « How China loses the coming space war », Wired, Σαν Φρανσίσκο, 1η Οκτωβρίου 2008.
[19] Jeff Foust, « Space Challenges for 2011 », 3 Ιανουαρίου 2011, www.thespacereview.com
[20] Έκθεση της National Audit Office της 5ης Νοεμβρίου 2008, αφιερωμένη στο μέλλον της βρετανικής πυρηνικής αποτροπής.
[21]
« Désarmement, non prolifération des armes nucléaires et sécurité de la
France », ενημερωτική έκθεση της γαλλικής Γερουσίας n°332, 24
Φεβρουαρίου 2010. Εάν συνυπολογιστούν και τα αποθέματα που βρίσκονται σε
καθεστώς συντήρησης, η Γαλλία διαθέτει περίπου 300 πυρηνικές κεφαλές.
[22]
Hu Jintao, « Work together to build a safer world for all », δήλωση
κατά τη διάρκεια της διάσκεψης κορυφής του Συμβουλίου Ασφαλείας των
Ηνωμένων Εθνών για τη μη εξάπλωση των πυρηνικών όπλων και τον πυρηνικό
αφοπλισμό, Νέα Υόρκη, 24 Σεπτεμβρίου 2009.
[23] Herman Kahn, « On Thermonuclear War », Princeton University Press, 1960.
[24]
« Statement by the Chinese delegation on nuclear disarmament at the
thematic debate at the first committee of the 67th session of UNGA », 19
Οκτωβρίου 2012.

Le Monde Diplomatique 

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις27 λεπτά πριν

Από Αυτοκρατορία… επαίτης των Ταλιμπάν: Το οικονομικό ναυάγιο του Ιράν

Πώς έφτασε το Ιράν στο σημείο όπου η προοπτική επενδύσεων από το Αφγανιστάν των Ταλιμπάν θεωρείται επιτυχία;

Διεθνή56 λεπτά πριν

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Le Figaro: Στο χείλος του γκρεμού η Γαλλία ετοιμάζεται για τον ερχομό της τρόικας

Η Γαλλία δεν ανήκει πλέον στον πυρήνα της ευρωζώνης, αλλά έχει μετατραπεί σε περιφερειακή χώρα που απειλεί τη σταθερότητά της....

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Οι κινητές ομάδες πυρός αεράμυνας και η απειλή των drones

Μία από τις απαντήσεις σε αυτή την απειλή ήταν η δημιουργία Κινητών Ομάδων Πυρός Αεράμυνας (Mobile Air Defense Fire Groups)....

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

17 Οκτωβρίου 1941: Η σφαγή στα Άνω και Κάτω Κερδύλλια

Στις 17/10/1941 οι Γερμανοί κατακτητές παίρνουν σκληρά μέτρα για να χτυπήσουν στη γέννησή τους τις πρώτες ένοπλες αντιστασιακές ομάδες. Κύκλωσαν...

Δημοφιλή