Γενικά θέματα
Η κοινοτυπία της Μέρκελ
Γιατί οι Γερμανοί έχουν συγκλονιστεί από το κομμουνιστικό παρελθόν της Μέρκελ
«Στη Δυτική Γερμανία οι άνθρωποι δεν ξέρουν σχεδόν τίποτα για μια 35ετία από τη ζωή μου», είπε η Άνγκελα Μέρκελ, η σημερινή ισχυρή πρωθυπουργός μιας ενοποιημένης Γερμανίας, σε μια συνέντευξη της το 2004. Αυτό το απόσπασμα χρησιμεύει τώρα ως υπότιτλος στο νέο βιβλίο δύο Γερμανών δημοσιογράφων, του Günther Lachmann και του Ralf Georg Reuth, που αφορά στις ρίζες της Γερμανίδας καγκελαρίου στην Ανατολική Γερμανία. Οι συγγραφείς του Das Erste Leben der Angela M. («Ο πρότερος βίος της Άνγκελα Μ.») θέλουν να κάνουν τους αναγνώστες τους να καταλάβουν ότι η Άνγκελα Μέρκελ, η οποία έζησε τα πρώτα τριάντα πέντε χρόνια της ζωής της στην κομμουνιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας, ήταν μέρος αυτής της κοινωνίας με πολύ πιο βαθύ τρόπο από ό,τι έχει γίνει αντιληπτό. Το βιβλίο έχει καταφέρει να προκαλέσει έντονη συζήτηση στη Γερμανία επικεντρωνόμενο στην πραγματική προσωπικότητα της Μέρκελ και τις πολιτικές της πεποιθήσεις. «Μόνο η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ μπορεί να πει τι παραμένει σε ισχύ από την παλιά της ζωή», κατέληξε ένα πρόσφατο άρθρο του περιοδικού. Αυτό που αποκαλύπτει η αντιπαράθεση, όμως, δεν είναι ότι οι Γερμανοί γνωρίζουν πολύ λίγα πράγματα για την καγκελάριο, οκτώ χρόνια μετά την εκλογή της, αλλά μάλλον ότι γνωρίζουν πολύ λίγα για το κομμουνιστικό παρελθόν της Ανατολικής Γερμανίας, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την πτώση του κομμουνισμού.
Τα βασικά στοιχεία της βιογραφίας της Μέρκελ έχουν δημοσιοποιηθεί εδώ και καιρό. Η Μέρκελ γεννήθηκε το 1954 στην Δύση, στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Ο πατέρας τής Μέρκελ, ένας προτεστάντης ιερέας και σοσιαλιστής εκ πεποιθήσεως, μετακόμισε με την οικογένειά του στην ανατολική πλευρά, λίγο αργότερα. Είχε σταλεί εκεί από την εκκλησία του, της οποίας η ηγεσία ήθελε να υποστηρίξει τους Χριστιανούς που υφίσταντο παρενοχλήσεις από το κυβερνών Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας. Οι συγγραφείς του Das Erste Leben der Angela M. τονίζουν ότι παρά το επάγγελμα τού πατέρα της, η Μέρκελ δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη θεολογία. Τα ρωσικά ήταν προφανώς το αγαπημένο της θέμα. «Αγαπούσε τη ρωσική γλώσσα, επειδή ήταν γεμάτη συναίσθημα. Και τη μάθαινε με ενθουσιασμό», γράφουν. Περιγράφουν τον τρόπο που το 1970, έχοντας κερδίσει την Ολυμπιάδα της ρωσικής γλώσσας στην Ανατολική Γερμανία, η Μέρκελ ταξίδεψε στη Μόσχα για να συμμετάσχει στη διεθνή Ολυμπιάδα ρωσικών. Αυτό που υπονοείται είναι ότι η δεινότητά της στην εκμάθηση της ρωσικής γλώσσας ήταν ύποπτη.
Η Μέρκελ έγινε στη συνέχεια φυσικός. Ενώ ήταν νέα ερευνήτρια στην Ακαδημία των Επιστημών στο Ανατολικό Βερολίνο, συνέχισε τη συμμετοχή της στην Freie Deutsche Jugend (Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία), τη σοσιαλιστική οργάνωση νεολαίας που πριμοδοτείτο από το κράτος. Ποτέ δεν απέκρυψε τη συμμετοχή της. Ο πυρήνας της κατηγορίας του βιβλίου που εκλαμβάνεται σήμερα ως σκανδαλώδης είναι το γεγονός ότι η Μέρκελ δεν ήταν, όπως η ίδια είχε υποστηρίξει, ένα «πολιτιστικό στέλεχος» της οργάνωσης, αλλά, μάλλον, μια «γραμματέας κινητοποίησης και προπαγάνδας». Η Μέρκελ συνήθιζε να διοργανώνει εξορμήσεις στο θέατρο και αναγνώσεις Σοβιετικών συγγραφέων. Ο Lachmann και ο Reuth καταγράφουν τον πρώην υπουργό Μεταφορών, Günther Krause, να λέει ότι το πρόσωπο που κατείχε αυτή τη θέση ήταν «υπεύθυνο για την πλύση εγκεφάλου με τη μαρξιστική έννοια. Αυτό ήταν το έργο της και δεν ήταν πολιτιστικό έργο».
Η Άνγκελα Μέρκελ δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι ήταν από τους αντιφρονούντες. («Όντως δεν ήμουν ακτιβίστρια της αντίστασης», έχει πει για τον εαυτό της). Παρ’ όλ’ αυτά, οι Γερμανοί ψηφοφόροι θα πρέπει να έχουν σοκαριστεί, αναφέρουν οι συγγραφείς, από το ενδεχόμενο η Μέρκελ να ήταν ίσως κατά κάποιο τρόπο μια μεταρρυθμίστρια κομμουνίστρια -δηλαδή, μια από τους δυσαρεστημένους με το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας που προσέβλεπε στις μεταρρυθμίσεις του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ μετά το 1985 ως ένδειξη ότι ο δρόμος προς ένα δημοκρατικό σοσιαλισμό θα μπορούσε να υπάρξει. «Η Άνγκελα Μέρκελ», γράφουν, «η οποία είχε μια ιδιαίτερα στενή σχέση με όλα όσα ήταν ρωσικά, θεωρούσε την υπόσχεση της γκλάσνοστ και της περεστρόικα ως μια ουσιαστική ευκαιρία».
Εκείνο που συχνά ξεχνάμε είναι ότι ακόμη και οι αντιφρονούντες, όσοι ήταν πιο θαρραλέοι και ειλικρινείς από την Μέρκελ, προέρχονταν συχνά από το μαρξισμό. Οι ήρωες του 1989, δεν ήταν όλοι φιλελεύθεροι της Δύσης από τα γεννοφάσκια τους, οι οποίοι κατανοούσαν πάντα το «Τέλος της Ιστορίας», με τον τρόπο του Francis Fukuyama. Οι πιο ισχυρές επικρίσεις του κομμουνιστικού συστήματος προέκυψαν από γνώσεις που θα μπορούσαν να προέλθουν μόνο από τη συμμετοχική εμπειρία. Η εξέχουσα προσωπικότητα της πολωνικής αντιπολίτευσης, ο Adam Michnik ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα όταν ήταν ένας ώριμος έφηβος με ενδιαφέροντα στον ρεβιζιονιστικό μαρξισμό. Η πρώτη σύλληψη του Michnik, το 1965, προέκυψε από τη διανομή τής «Ανοικτής Επιστολής προς το Κόμμα» των Jacek Kuroń και Karol Modzelewski, η οποία διακήρυσσε ότι η επανάσταση των εργατών είχε προδοθεί.
Ακόμη και οι διαφωνούντες που δεν ήταν ποτέ μαρξιστές δεν εξιδανίκευαν απαραίτητα τη Δύση. Οι Lachmann και Reuth φέρουν την Μέρκελ να λέει στην γυναίκα ενός θεολόγου, «Αν μεταρρυθμίσουμε τη ΛΔΓ, δεν θα χρησιμοποιήσουμε το μοντέλο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας». Αυτό θα μπορούσε να μπει σε ένα γενικότερο πλαίσιο: ο Václav Havel, ο επί μακρόν φυλακισμένος αντιφρονών της Τσεχίας που έγινε ο μετα-κομμουνιστικός Πρόεδρος της χώρας, γράφει στο περίφημο παράνομο (σαμιζντάτ) δοκίμιό του, το 1978 «Η δύναμη των αδύναμων»: «Δεν υπάρχει πραγματική απόδειξη ότι η δυτική δημοκρατία … μπορεί να προσφέρει πιο βαθιές λύσεις».
Γράφοντας για το νέο βιβλίο των Lachmann και Reuth, η εφημερίδα Die Welt περιγράφει την υποστήριξη της Μέρκελ για το δημοκρατικό σοσιαλισμό ως «ένα αναπάντεχο σημείο εκκίνησης» για τη μελλοντική καγκελάριο της Ομοσπονδίας και επικεφαλής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης. Το ερώτημα είναι: γιατί τούτο είναι τόσο αναπάντεχο; Στο κάτω – κάτω, κατά το δεύτερο ήμισυ της δεκαετίας του 1980, εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι έβλεπαν επίσης ως κάτι ελπιδοφόρο την γκλάσνοστ και την περεστρόικα. Εκείνη την εποχή, σχεδόν κανείς από όλο το κομμουνιστικό μπλοκ – είτε μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, είτε αντιφρονούντες, είτε μέλη της μεγάλης σιωπηρής πλειοψηφίας – φανταζόταν ότι ο κομμουνισμός θα κατέληγε όπως κατέληγε, όσο ζούσαν.
Αυτό που είναι αναπάντεχο είναι ίσως η ίδια η υπενθύμιση ότι η κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία υπήρξε πράγματι. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που οι Ευρωπαίοι έμαθαν με έκπληξη ότι οι προσωπικότητες που θαύμαζαν, είχαν κάποτε εμπλακεί με τον κομμουνισμό. Όταν, το 2008, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την πιθανότητα ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα, ως νεαρός άνδρας, να είχε αναφέρει στην κομμουνιστική αστυνομία την παρουσία ενός δυτικού κατασκόπου στον κοιτώνα του, οι αναγνώστες σοκαρίστηκαν. Μια βιογραφία του Ryszard Kapuściński το 2010, του πιο σημαντικού ανταποκριτή της κομμουνιστικής Πολωνίας στον Τρίτο Κόσμο, προκάλεσε αίσθηση με την αποκάλυψη ότι ο αυτός ο γίγαντας της λογοτεχνίας παρέμεινε όλη του την ζωή κατά κάποιο τρόπο μαρξιστής, ελπίζοντας για έναν σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο.
Και στις δύο περιπτώσεις, η ουσία εκείνου που «αποκαλύφθηκε» με τόσο δραματικό τρόπο, δεν είχε ποτέ κρυφτεί στην πραγματικότητα. Η αφοσίωση των δύο νεαρών, του Κούντερα και του Kapuściński, κατά τη σταλινική εποχή, ήταν ζήτημα δημοσίευσης των αρχείων. Και οι ευαίσθητοι αναγνώστες είναι σίγουρο ότι θα καταλάβαιναν ότι η κριτική αυτών των συγγραφέων στον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό ήταν τόσο διεισδυτική ακριβώς επειδή προέρχονταν από το εσωτερικό του. Είναι αδύνατον να διαχωριστούν το σταλινικό παρελθόν του Κούντερα και οι δια βίου αριστερές συμπάθειες του Kapuściński από τα σημαντικότερα γραπτά τους.
Ο Kapuściński και ιδίως ο Κούντερα – αν δεν υπάρξουν περαιτέρω αποκαλύψεις – είχαν πολύ πιο μεγάλη εμπλοκή από ό,τι η Μέρκελ. Η Γερμανίδα καγκελάριος δεν θα μπορούσε να ήταν σταλινική, καθώς έζησε τη νεότητά της αρκετά μετά το θάνατο του Στάλιν: και οι συγγραφείς του Das Erste Leben der Angela M. δεν ισχυρίζονται, ούτε καν αφήνουν να εννοηθεί, ότι η Μέρκελ συνεργάστηκε με την κομμουνιστική μυστική αστυνομία. Παρ’ όλ’ αυτά, ορισμένες αναλογίες στο πώς ανταποκρίθηκαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης υποδηλώνουν ένα κοινό φαινόμενο ιστορικής αμνησίας που «μεταμφιέζεται» σε ιστορική κρίση.
Είτε ο επίσημος ρόλος της Μέρκελ στην Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία είχε τον τίτλο «πολιτιστικό στέλεχος» είτε «γραμματέας προπαγάνδας», εκείνοι που έχουν ενστερνιστεί τη φαινομενικά ριζοσπαστική αυτή διάκριση παρουσιάζουν είτε ηθελημένα κακή πίστη – από επιθυμία να δυσφημίσουν μια πολιτική αντίπαλο – ή απλά άγνοια για το τι σημαίνει να ζεις υπό κομμουνιστικό καθεστώς. Στην Ανατολική Γερμανία, όπως και σε άλλες κομμουνιστικές χώρες, η διάκριση μεταξύ «κουλτούρας» και «προπαγάνδας» ήταν ασαφής, τόσο στη θεωρία όσο και στην πρακτική. Ο σκοπός οργανώσεων όπως η Ελεύθερη Γερμανική Νεολαία ήταν να επιβεβαιώσουν ότι δεν υπήρχε ανεξάρτητος πολιτιστικός χώρος εκτός σοσιαλισμού, όπως τον αντιλαμβανόταν το κράτος. Η γλώσσα του σοσιαλισμού ήταν πανταχού παρούσα.
Ίσως η γερμανική ενοποίηση – η απορρόφηση της Ανατολικής Γερμανίας από τη Δυτική Γερμανία – να έχει δημιουργήσει συνθήκες που συμβάλλουν ιδιαίτερα στην ιστορική αμνησία. Οι ανατολικοί Γερμανοί θα ήταν δυνατόν να «αναμιχθούν» με μια μεγαλύτερη εθνική αφήγηση. Επιπλέον, η Γερμανία εξακολουθεί να είναι μια χώρα που λειτουργεί κάτω από το βάρος της αναμέτρησης με το ναζιστικό παρελθόν της. Τα ναζιστικά εγκλήματα ήταν σε μεγάλο βαθμό εγκλήματα που έγιναν εις βάρος άλλων. Τα κομμουνιστικά εγκλήματα ήταν σε μεγάλο βαθμό εγκλήματα κατά των ίδιων των πολιτών, και ως εκ τούτου παρουσιάζουν διαφορετικές προκλήσεις για την εθνική ολοκλήρωση, ενοποίηση και ταυτότητα. Αυτό που ήταν κοινό και στα δύο ολοκληρωτικά πειράματα ήταν η δημιουργία ενός συστήματος που εξαρτιόταν από τη συνενοχή λίγο – πολύ όλων. Υπό αυτή την έννοια, εκείνο που έγραψε η Hannah Arendt το 1945 έχει επίσης σχέση και με τη μετα-κομμουνιστική αναμέτρηση με το παρελθόν: «Η ολοκληρωτική πολιτική … έχει καταστρέψει εντελώς την ουδέτερη ζώνη όπου ζουν συνήθως οι άνθρωποι την καθημερινή τους ζωή».
Οι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι θα προτιμούσαν όλοι οι ηγέτες τους να είναι σήμερα «ανέγγιχτοι» από τα κακά του κομμουνισμού. Και όμως, η ιστορία του κομμουνισμού (και όχι μόνο ως μια ιστορία αλλόκοτων συνεπειών καλών προθέσεων) έρχεται σε αντίθεση με τη λαχτάρα για την ηθική καθαρότητα. Κατά γενικό κανόνα, όποιος έζησε τον κομμουνιστικό κόσμο συμμετείχε σε αυτόν και διαμορφώθηκε από αυτόν. Κανείς δεν βγήκε ανέγγιχτος. Το ότι κάποιος θα μπορούσε να έχει βγει ανέγγιχτος, τείνει να είναι μια ψευδαίσθηση εκείνων που, όπως ανέφερε σε μια φράση του ο πρώην καγκελάριος Χέλμουτ Κολ για τις μετα-ναζιστικές γενιές, «είχαν την τύχη να γεννηθούν αργότερα» – ή σε τούτη την περίπτωση, είχαν την τύχη να γεννηθούν αλλού.
«Στη Δυτική Γερμανία οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για 35 χρόνια από τη ζωή μου», δήλωσε η Άνγκελα Μέρκελ. Με αυτή την αναφορά, οι συγγραφείς υπαινίσσονται την απόκρυψη ενός σκοτεινού παρελθόντος. Ωστόσο, η φράση θα μπορούσε να διαβαστεί κάπως διαφορετικά: δηλαδή, ότι σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, η Δυτική Ευρώπη κατανοεί λίγα πράγματα ή ίσως σχεδόν τίποτα για το τι σήμαινε να ζεις υπό τον κομμουνισμό.
Η MARCI SHORE είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο
Yale. Είναι η συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Μια γεύση από τέφρα: Η
μετά θάνατον ζωή του ολοκληρωτισμού στην Ανατολική Ευρώπη.
Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.
Στα αγγλικά: http://www.foreignaffairs.com/articles/139410/marci-shore/the-banality-o…
Γενικά θέματα
Θρίλερ στα βάθη της Τουρκίας με 58χρονο Έλληνα μοναχό από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών! Αγνοείται από τον Ιούλιο
Ο 58χρονος μοναχός έφυγε από το Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, με προορισμό την Τουρκία, αποφασισμένος να φτάσει στον Πόντο και την Καππαδοκία, τόπους που συνδέονταν βαθιά με τις ρίζες του και το όραμά του να ζήσει ως ασκητής. Τα ίχνη του όμως χάθηκαν μέσα στην απέραντη τουρκική επικράτεια, βυθίζοντας την οικογένειά του στην αγωνία.
Πρόκειται για τον μοναχό Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαο Τσιγκόζη, ο οποίος έφυγε στις 23 Ιουλίου από τον Νέο Μυλότοπο Γιαννιτσών, χωρίς έκτοτε να έχει επικοινωνήσει με την οικογένειά του.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η απάντηση του ελληνικού Προξενείου στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία ένα άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο εμφανίστηκε στα γραφεία του στις 25 Ιουλίου, αναζητώντας πληροφορίες για το πώς θα μπορούσε να ταξιδέψει προς τον Πόντο.
Το όνειρο να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες και να ζήσει ως ασκητής
Η απόφαση του 58χρονου να ταξιδέψει στην Τουρκία δεν ήταν, σύμφωνα με τους συγγενείς του, μια παρορμητική ενέργεια. Αντίθετα, αποτελούσε μια βαθιά προσωπική επιθυμία που είχε εκφράσει επανειλημμένα.
Ο μοναχός Ιωσήφ ήθελε να επισκεφθεί τον Πόντο και την Καππαδοκία, περιοχές με τις οποίες συνδεόταν η οικογενειακή του καταγωγή, αλλά και το όραμά του να ακολουθήσει μια πιο απομονωμένη ασκητική ζωή.
«Είχε διακαή πόθο να πάει στον Πόντο. Έλεγε ότι θέλει να γίνει ασκητής», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία, στην εκπομπή.
Η ίδια μίλησε και για την πορεία του αδελφού της στον μοναχισμό, εξηγώντας ότι είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής του στη μοναστική κοινότητα.
«Ο αδελφός μου ανήκει στο σχήμα του μοναχισμού. Το 2003 ήταν στο Άγιον Όρος και μετέβη μετά στην Αγία Τριάδα Λαγκαδά. Ακολούθησε τον ηγούμενό του στην Ελασσόνα και έκανε και κουρά. Από Νικόλαος μετονομάστηκε σε Ιωσήφ αλλά το μοναστήρι ορφάνεψε από ηγούμενο και το διάστημα της μετάβασης του σε άλλο μοναστήρι, έμενε μαζί μου στο πατρικό μας», περιέγραψε.
Έτσι, ο 58χρονος βρισκόταν το τελευταίο διάστημα στο οικογενειακό σπίτι στον Νέο Μυλότοπο, περιμένοντας να μεταβεί σε άλλο μοναστήρι. Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, είχε ήδη αρχίσει να σχεδιάζει το ταξίδι του στην Τουρκία.
Η αναχώρηση στις 23 Ιουλίου και το εισιτήριο για την Τουρκία
Η εξαφάνιση του μοναχού έγινε αντιληπτή την Πέμπτη 23 Ιουλίου, όταν οι συγγενείς του διαπίστωσαν ότι είχε φύγει από το χωριό χωρίς να γνωρίζουν τον προορισμό του.
Η αδελφή του, Ευτυχία, που κατοικεί στη Θεσσαλονίκη, κινητοποιήθηκε άμεσα και ξεκίνησε να τον αναζητά. «Το πρωί της 23ης Ιουλίου, ημέρα Πέμπτη, έφυγε ο αδερφός μου. Πήγα στο χωριό μας το Μυλότοπο στα Γιαννιτσά. Ξεκινήσαμε να τον ψάχνουμε αλλά δεν τον βρίσκαμε πουθενά. Πήγα στην αστυνομία, το δήλωσα αλλά έκανα και τον συνειρμό στο μυαλό μου ότι ανέφερε συνέχεια την Κωνσταντινούπολη και πήγαμε να ψάξουμε στα τρένα. Εκεί ήταν ένα ταξιδιωτικό γραφείο και βρήκαμε ότι ένα εισιτήριο κόπηκε στο όνομά του. Επιβεβαιώσαμε αργότερα ότι ανέβηκε στο λεωφορείο για Τουρκία», ανέφερε.
Η επίσκεψη στο ελληνικό Προξενείο και η αναζήτηση διαδρομής προς την Τραπεζούντα
Οι προσπάθειες των συγγενών οδήγησαν και σε επικοινωνία με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη.
Σύμφωνα με όσα περιέγραψε η Ευτυχία, ο αδελφός τους που ζει στον Καναδά επικοινώνησε με τις προξενικές Αρχές, αναζητώντας πληροφορίες για τον αγνοούμενο.
«Ο αδελφός μου από τον Καναδά πήρε τηλέφωνο στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης. Εγώ είχα ενημερώσει και την αστυνομία και μας είπαν ότι όντως ήρθε ένας κύριος που δεν φορούσε ράσα, με ταξί και έψαχνε πώς να πάει στην Τραπεζούντα», ανέφερε.
Κατά την οικογένεια, οι υπάλληλοι του Προξενείου είδαν το διαβατήριο του άνδρα και του έδωσαν οδηγίες για να μεταβεί στον σταθμό υπεραστικών λεωφορείων, ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του. Η πληροφορία αυτή ενίσχυσε την εκτίμηση των συγγενών ότι ο μοναχός είχε φτάσει στην Κωνσταντινούπολη και προσπαθούσε να βρει τρόπο να μετακινηθεί προς τον Πόντο. Ωστόσο, κανείς δεν γνωρίζει αν τελικά επιβιβάστηκε σε άλλο λεωφορείο, ποια διαδρομή ακολούθησε ή αν έφτασε στην Τραπεζούντα.
Η επίσημη απάντηση του Προξενείου
Στην προσπάθεια να συγκεντρώσει περισσότερες πληροφορίες για την εξαφάνιση, η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» επικοινώνησε με το ελληνικό Προξενείο στην Κωνσταντινούπολη, το οποίο έδωσε γραπτή απάντηση. Σύμφωνα με όσα ανέφερε το Προξενείο, το μεσημέρι του Σαββάτου 25 Ιουλίου εμφανίστηκε στα γραφεία του ένα άτομο που έμοιαζε με τον αγνοούμενο μοναχό.
Ο άνδρας αναζητούσε πληροφορίες σχετικά με τους τρόπους μετάβασης στην περιοχή του Πόντου.
Στην απάντησή του, το Προξενείο ανέφερε: «Ζητούσε πληροφορίες σχετικά με τρόπους μετάβασής του στην περιοχή του Πόντου. Καθώς επρόκειτο για μη εργάσιμη ημέρα, κατόρθωσε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον αρμόδιο υπάλληλο στον αριθμό έκτακτης ανάγκης της Αρχής, με χρήση κινητού τηλεφώνου που ανήκε, ωστόσο, σε τρίτο πρόσωπο. Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας, αδελφός του αγνοούμενου επικοινώνησε για πρώτη φορά μαζί μας».
Η αναφορά στη χρήση κινητού τηλεφώνου τρίτου προσώπου αποτελεί ένα ακόμη στοιχείο που ενδεχομένως θα μπορούσε να βοηθήσει στην αναζήτηση του μοναχού. Παράλληλα, η χρονική ακολουθία των γεγονότων δείχνει ότι η εμφάνιση του άνδρα στο Προξενείο έγινε δύο ημέρες μετά την αναχώρηση του 58χρονου από τα Γιαννιτσά. Πάντως, στην απάντηση του Προξενείου γίνεται λόγος για άτομο που μοιάζει με τον αγνοούμενο και όχι για οριστική ταυτοποίηση του μοναχού Ιωσήφ.
Η ενημέρωση της Interpol και η αγωνία των συγγενών
Η οικογένεια συνεχίζει τις προσπάθειες εντοπισμού του μοναχού, έχοντας απευθυνθεί τόσο στις ελληνικές Αρχές όσο και στις αρμόδιες υπηρεσίες που μπορούν να συνδράμουν στη διασυνοριακή αναζήτηση. «Η Ίντερπολ και το ελληνικό προξενείο στην Τουρκία έχουν ενημερωθεί», ανέφερε η αδελφή του, Ευαγγελία.
Οι συγγενείς θεωρούν ότι οι έρευνες θα πρέπει να επικεντρωθούν κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, στην Τραπεζούντα και στις υπόλοιπες περιοχές του Πόντου, καθώς εκεί σκόπευε να κατευθυνθεί ο 58χρονος. Παράλληλα, δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να προσπάθησε να μεταβεί στην Καππαδοκία, την οποία επίσης επιθυμούσε να επισκεφθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται ή αν έχει εγκατασταθεί σε κάποια μοναστική κοινότητα. Η μεγαλύτερη αγωνία των συγγενών του είναι να μάθουν αν είναι καλά στην υγεία του και αν βρίσκεται σε ασφαλές περιβάλλον.
«Θέλουμε να μάθουμε… Ζει; Είναι καλά;», λένε χαρακτηριστικά.
Τα χαρακτηριστικά του αγνοούμενου μοναχού
Ο μοναχός Ιωσήφ, κατά κόσμον Νικόλαος Τσιγκόζης, είναι 58 ετών και έχει ύψος περίπου 1,64 μέτρα. Έχει μακριά γκρίζα μαλλιά, τα οποία συνήθως πιάνει σε κοτσίδα, γκρίζο μουστάκι, κοντοκουρεμένο μούσι και πράσινα μάτια. Είναι κανονικού σωματικού βάρους. Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, κατά την επίσκεψη του άνδρα που του έμοιαζε στο ελληνικό Προξενείο δεν φορούσε μοναχικά ράσα, στοιχείο που ενδέχεται να δυσχεραίνει την αναγνώρισή του από ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τη μοναχική του εμφάνιση.
Η οικογένεια απευθύνει έκκληση σε όποιον μπορεί να έχει πληροφορίες για τις κινήσεις του στην Τουρκία ή γνωρίζει εάν βρίσκεται σε κάποιο μοναστήρι ή ασκητήριο να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες Αρχές. Σχεδόν τρεις μήνες μετά την αναχώρησή του, το βασικό ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Κατάφερε ο μοναχός Ιωσήφ να φτάσει στον Πόντο και να πραγματοποιήσει το όνειρό του ή συνέβη κάτι που διέκοψε το ταξίδι του; Για τους δικούς του ανθρώπους, το μόνο που έχει σημασία είναι να υπάρξει ένα σημάδι ζωής και να μάθουν ότι ο 58χρονος είναι ασφαλής.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Μάικλ Ρούμπιν: Ο Τομ Μπάρακ θα Καταστρέψει την κληρονομιά του Τραμπ;
Ο Μπάρακ έχει αναδιαμορφώσει σχεδόν μόνος του την πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος...
Γεωπολιτική και Προφητεία: Ο γέροντας Σίμων της Λατινικής Αμερικής, οι «τρεις ημέρες σκοταδιού» στην ανθρωπότητα
Η πραγματική εγρήγορση δεν είναι ο φόβος για το αύριο· είναι η υπεύθυνη, η φροντίδα της οικογένειας για τον άνθρωπό...
Ο Πούτιν χτυπά την οικονομία, ο Τραμπ περιπλέκει το παιχνίδι: Η Ευρώπη μπροστά στη μεγάλη δοκιμασία της Ουκρανίας
Από στρατιωτικής άποψης, η προφανής λύση είναι η παροχή περισσότερων και καλύτερων συστημάτων αεράμυνας. Ωστόσο, αυτά βρίσκονται σε περιορισμένη διαθεσιμότητα...
Γιατί το Πεντάγωνο ανησύχησε τόσο πολύ για τα βομβαρδιστικά B-1 στην Αγγλία
Το περιστατικό συμβολίζει τη σταδιακή υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής και την αυξανόμενη αβεβαιότητα στο διεθνές περιβάλλον, όπου αντίπαλοι όπως το...
Παρέλαση από το μέλλον: Τα υπερσύγχρονα συστήματα «Spyder» και «David’s Sling»
Η φετινή παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου δεν θα έχει σχέση με τις προηγούμενες, αναφέρουν από το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, καθώς...
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας