Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ανισότητες, δημοκρατία, εθνική κυριαρχία. Που βρισκόμαστε, πώς θα προετοιμαστούμε

Δημοσιεύτηκε στις

Halimi Serge ,
[Βασιλοπούλου Κορίνα (μτφ)]

Κανένας δεν πιστεύει πια ότι η λογική θα
υπερισχύσει των παράλογων πολιτικών της λιτότητας, ούτε ότι η ηθική θα
αποτρέψει σκάνδαλα που ενώνουν το χρήμα με την εξουσία. Η ελπίδα για
αλλαγή κατεύθυνσης, τώρα πια, έγκειται στο να κατηγορήσουμε ανοιχτά τα
εν λόγω συμφέροντα.

Θέλω να ξέρω από πού θα φύγω
Για να διατηρήσω τόση ελπίδα
(Πολ Ελυάρ, « Ποίηση Αδιάκοπη »)

Ορισμένες αποκαλύψεις μας παραπέμπουν σε πράγματα που
ήδη γνωρίζαμε. Μήπως μάθαμε τώρα ότι υπάρχουν πολιτικοί που αγαπούν το
χρήμα και συναναστρέφονται εκείνους που το κατέχουν ; Ότι ενίοτε
συμπεριφέρονται από κοινού ως μια κάστα υπεράνω του νόμου ; Ότι η εφορία
θωπεύει τους πλουσιότερους φορολογούμενους ; Ή μήπως, ότι η ελεύθερη
διακίνηση κεφαλαίων τούς επιτρέπει να κρατούν φυλαγμένους τους θησαυρούς
τους σε φορολογικούς παραδείσους ;
Η αποκάλυψη των ατομικών παραβάσεων θα έπρεπε να μας
κάνει να αμφισβητήσουμε το σύστημα που τις εξέθρεψε. Αλλά, τις
τελευταίες δεκαετίες, ο κόσμος άλλαξε με τέτοια ταχύτητα που ξάφνιασε
την αναλυτική μας ικανότητα. Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ανάδυση
των Brics (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική), νέες
τεχνολογίες, οικονομικές κρίσεις, εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, παρακμή
της Ευρώπης : κάθε φορά, διάφοροι ειδικοί μπαίνουν στη σειρά για να μας
αναγγείλουν το τέλος της ιστορίας ή τη γέννηση μιας νέας παγκόσμιας
τάξης.
Πέρα από αυτούς τους όποιους πρόωρους ενταφιασμούς και
την αβέβαιη γέννηση του καινούργιου, τρεις μεγάλες τάσεις έχουν
εξαπολυθεί, λίγο ως πολύ σε ολόκληρο τον κόσμο, και, για αρχή, είναι
απαραίτητο να κάνουμε τον απολογισμό τους : η όξυνση των κοινωνικών
ανισοτήτων, η αποσύνθεση της πολιτικής δημοκρατίας και η συρρίκνωση της
εθνικής κυριαρχίας. Σαν απόστημα ενός μεγάλου, άρρωστου σώματος, το κάθε
σκάνδαλο μας επιτρέπει να βλέπουμε τα στοιχεία αυτού του τρίπτυχου να
αναδύονται χωριστά και να εγκιβωτίζονται το ένα μέσα στο άλλο. Το γενικό
φόντο θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής : οι κυβερνήσεις, επειδή
εξαρτώνται κατά κύριο λόγο από τους κανόνες που θέτει μια προνομιούχα
μειοψηφία (αυτή που επενδύει, κερδοσκοπεί, καταχράται, απολύει,
δανείζει), συναινούν στην ολιγαρχική παρέκκλιση των πολιτικών
συστημάτων. Μόλις επαναστατήσουν απέναντι σε αυτήν την παραβίαση της
εντολής που τους έδωσε ο λαός, η διεθνής πίεση του οργανωμένου χρήματος
αναλαμβάνει να τις τινάξει στον αέρα.
« Οι άνθρωποι γεννιούνται και παραμένουν
ελεύθεροι με ίσα δικαιώματα. Κοινωνικές διακρίσεις γίνονται μόνο με
γνώμονα το κοινό συμφέρον
 ». Το πρώτο άρθρο της Διακήρυξης των
Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη -όλοι το γνωρίζουν αυτό- δεν
τηρήθηκε ποτέ αυστηρά. Σε όλες τις εποχές, οι διακρίσεις γίνονταν με
γνώμονα οτιδήποτε άλλο εκτός από το κοινό συμφέρον : έχουν σχέση με τον
τόπο στον οποίο έχει κανείς την τύχη (ή την ατυχία) να γεννηθεί, με την
οικονομική κατάσταση των γονιών του, την πρόσβαση στην παιδεία και στην
υγεία κ.λπ.. Όμως, το βάρος αυτών των διαφορών ανακουφιζόταν ενίοτε με
την πίστη στην κοινωνική κινητικότητα, η οποία, θεωρητικά, θα πήγαινε
κόντρα στις προϋπάρχουσες ανισότητες. Για τον Αλέξις ντε Τοκβίλ, μια
τέτοια ελπίδα, περισσότερο υπαρκτή στις ΗΠΑ απ’ ότι στη Γηραιά Ήπειρο,
βοηθούσε τους Αμερικανούς να προσαρμοστούν στις εισοδηματικές
αποκλίσεις, οι οποίες στη χώρα τους είναι μεγαλύτερες συγκριτικά με
άλλων. Ένας λογιστάκος από το Κλήβελαντ ή ένας νέος χωρίς πτυχίο από την
Καλιφόρνια μπορούσε να ονειρεύεται ότι το ταλέντο του και η επιμονή του
θα τον οδηγούσαν στην ίδια θέση με τον Τζον Ροκφέλερ ή τον Στιβ Τζομπς.
« Η ανισότητα αυτή καθεαυτή δεν
αποτέλεσε ποτέ μεγάλο πρόβλημα για την αμερικανική πολιτική κουλτούρα, η
οποία εμμένει κυρίως στην ισότητα των ευκαιριών και όχι των
αποτελεσμάτων
 », υπενθυμίζει ακόμα και σήμερα ο συντηρητικός διανοούμενος Φράνσις Φουκουγιάμα. « Αλλά,
το σύστημα νομιμοποιείται μόνο αν οι άνθρωποι συνεχίζουν να πιστεύουν
ότι δουλεύοντας σκληρά και δίνοντας τον καλύτερο εαυτό τους, έχουν
σημαντικές πιθανότητες να προοδεύσουν οι ίδιοι και τα παιδιά τους, και
αν έχουν σοβαρούς λόγους να πιστεύουν ότι οι πλούσιοι έγιναν πλούσιοι
σεβόμενοι τους κανόνες του παιχνιδιού
 [1] ».
Η κοσμική αυτή πίστη, είτε λειτουργεί ως κατευναστικό
είτε ως αναισθητικό, φθίνει σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Φρανσουά Ολάντ,
όταν ρωτήθηκε, έξι μήνες πριν από την εκλογή του στην προεδρία της
Γαλλικής Δημοκρατίας με ποιον τρόπο θα επιτευχθεί η « ηθική ανύψωση », την οποία επικαλούνταν, αναφέρθηκε στο « γαλλικό
όνειρο. Είναι κάτι αντίστοιχο με τον μύθο της δημοκρατίας που μας
επέτρεψε να προχωρήσουμε μπροστά παρά τους πολέμους, τις κρίσεις και
τους διχασμούς. Έως πριν από λίγα χρόνια, είχαμε την πεποίθηση ότι τα
παιδιά μας θα ζούσαν καλύτερα από εμάς
 ». Αλλά, ο τότε υποψήφιος προσέθετε : « Η πίστη αυτή έχει διαλυθεί » [2] ».

Το κλαμπ των εκατομμυριούχων

Ο μύθος της κοινωνικής κινητικότητας παραχωρεί τη θέση
του στον φόβο του ταξικού υποβιβασμού. Ένας εργάτης δεν έχει πια καμία
πιθανότητα να γίνει αφεντικό, δημοσιογράφος, τραπεζίτης, καθηγητής
πανεπιστημίου ή πολιτικός. Τα καλά σχολεία σήμερα είναι ακόμα πιο
κλειστά για τις λαϊκές τάξεις, από την εποχή που ο Πιερ Μπουρντιέ
δημοσίευε τους « Κληρονόμους », το 1964. Το ίδιο ισχύει και για τα
μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, που τα δίδακτρά τους έχουν φτάσει
στα ύψη [3].
Πρόσφατα αυτοκτόνησε μια νεαρή γυναίκα στη Μανίλα, η οποία αδυνατούσε
πλέον να πληρώσει τις πανεπιστημιακές της σπουδές. Και πριν από δύο
χρόνια, ένας αμερικανός φοιτητής εξηγούσε τα ακόλουθα : « Χρωστάω
75.000 δολάρια. Σε λίγο, δεν θα μπορώ να πληρώνω τις δόσεις του δανείου
μου. Ο πατέρας μου, ο οποίος είναι και ο εγγυητής μου, θα πρέπει να
πληρώσει αυτός το χρέος μου. Θα χρεοκοπήσει και αυτός. Θα έχω, λοιπόν,
καταστρέψει την οικογένειά μου επειδή θέλησα να ανεβώ κοινωνική τάξη
 [4] ».
Θέλησε να ζήσει το αμερικανικό όνειρο, να βρεθεί « από τα κουρέλια στα
πλούτη ». Η οικογένειά του, εξαιτίας του, θα διανύσει την αντίστροφη
πορεία.
Όταν « ο νικητής τα παίρνει όλα [5] »,
η εισοδηματική ανισότητα αποτελεί μερικές φορές ένδειξη μιας κοινωνικής
παθολογίας. Η περιουσία της οικογένεια Ουόλτον, ιδιοκτήτριας της
εμβληματικής αλυσίδας σουπερμάρκετ Walmart, ήταν πριν από τριάντα χρόνια
61.992 φορές μεγαλύτερη από την περιουσία του μέσου Αμερικανού. Μάλλον
δεν της ήταν αρκετό, αφού σήμερα η οικογένεια έχει στην κατοχή της
1.157.827 φορές περισσότερα χρήματα. Οι Ουόλτον, δηλαδή, συσσώρευσαν από
μόνοι τους το εισόδημα των 48.000.000 φτωχότερων αμερικανικών
οικογενειών [6].
Η πατρίδα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι λίγο πίσω σε σχέση με αυτά τα
αμερικανικά κατορθώματα, πέρυσι όμως, η Τράπεζα της Ιταλίας ανακοίνωσε
ότι « οι δέκα μεγαλύτερες περιουσίες της χώρας είχαν
στην κατοχή τους τόσα χρήματα όσα και τα τρία εκατομμύρια των φτωχότερων
Ιταλών μαζί
 » [7] ».
Και τώρα πια, η Κίνα, η Ινδία, η Ρωσία και οι χώρες του
Κόλπου διαγκωνίζονται στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων. Σε ό,τι αφορά
στη συσσώρευση εισοδημάτων και στην εκμετάλλευση των εργαζομένων, δεν
χρειάζονται να μάθουν τίποτα από τους Δυτικούς. Ίσα – ίσα, τους
παραδίδουν επάξια μαθήματα άγριου φιλελευθερισμού [8].
Οι δισεκατομμυριούχοι της Ινδίας, οι οποίοι κατείχαν, το 2003, το 1,8%
του εθνικού πλούτου, έφτασαν να έχουν το 22% πέντε χρόνια αργότερα [9].
Στο μεταξύ, έγιναν λιγάκι περισσότεροι, αλλά, και πάλι, το 22% του
πλούτου για μια ομάδα 61 ατόμων, δεν είναι υπερβολικό σε μια χώρα με
πάνω από ένα δισεκατομμύριο πληθυσμό ; Ο Μουκές Αμπάνι, ο πλουσιότερος
άνθρωπος της Ινδίας, ίσως να αναρωτιέται το ίδιο μέσα από το σαλόνι του
εκθαμβωτικού εικοσιεπταόροφου σπιτιού του που δεσπόζει στη Βομβάη –μια
μεγαλούπολη όπου οι περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους της ζουν
ακόμα σε παράγκες.
Φτάσαμε στο σημείο όπου ανησυχεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο… Αφού διατυμπάνιζε για καιρό ότι η « διάχυση των εισοδημάτων »
αποτελεί παράγοντα ανταγωνισμού, ικανότητας και δυναμισμού, διαπιστώνει
πλέον ότι το 93% των κερδών από την ανάπτυξη που σημειώθηκε στις ΗΠΑ
τον πρώτο χρόνο της οικονομικής ανάκαμψης είχε ως αποδέκτες μόνο το 1%
των πλουσιότερων Αμερικανών. Αυτό, ακόμα και για το ΔΝΤ είναι
υπερβολικό. Γιατί, πέρα από την όποια ηθική θεώρηση, πώς να εγγυηθείς
την ανάπτυξη σε μια χώρα, όταν η ανάκαμψη της οικονομίας δεν ωφελεί πια
παρά μόνο μια κλειστή ομάδα, η οποία δεν αγοράζει κιόλας σπουδαία
πράγματα, γιατί διαθέτει τα πάντα, και η οποία, κατά συνέπεια,
θησαυρίζει ή κερδοσκοπεί, συντηρώντας για λίγο ακόμα μια ήδη παρασιτική
χρηματοπιστωτική οικονομία ; Πριν από δύο χρόνια, μια μελέτη του ΔΝΤ
κατέθετε τα όπλα. Παραδεχόταν ότι η ενίσχυση της ανάπτυξης και η μείωση
των ανισοτήτων αποτελούσαν « τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος » » [10].
Οι οικονομολόγοι, εξάλλου, παρατηρούν ότι ορισμένοι τομείς της
βιομηχανίας που εξαρτώνται από τον καταναλωτή της μεσαίας τάξης,
αρχίζουν να χάνουν την πελατεία τους, σε έναν κόσμο όπου η παγκόσμια
ζήτηση, όταν δεν στραγγαλίζεται από τις πολιτικές της λιτότητας, ευνοεί
είτε τα είδη πολυτελείας είτε τα φτηνά προϊόντα μαζικής παραγωγής.
Σύμφωνα με τους κήρυκες της παγκοσμιοποίησης, η όξυνση
των κοινωνικών ανισοτήτων οφείλεται κυρίως στη σημερινή ραγδαία εξάπλωση
της τεχνολογίας, η οποία τιμωρεί τους λιγότερο μορφωμένους, τους
λιγότερο κινητικούς, τους λιγότερο ευέλικτους, τους λιγότερο γρήγορους.
Οπότε, η απάντηση στο όλο πρόβλημα έχει βρεθεί : να εκπαιδευτούν και να
επιμορφωθούν (όσοι έχουν μείνει πίσω). Τον περασμένο Φεβρουάριο, το
περιοδικό της παγκόσμιας ελίτ The Economist
παρουσίαζε εν συντομία το παραμύθι της νομιμοφροσύνης από το οποίο
απουσιάζουν η πολιτική και η διαφθορά : « Το 1% των πιο πλούσιων είδαν
τα εισοδήματά τους να εκτοξεύονται ξαφνικά, χάρη στην πριμοδότηση που
αποδίδει μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία υψηλής τεχνολογίας στους
έξυπνους ανθρώπους. Η αριστοκρατία που άλλοτε αφιέρωνε τα χρήματά της
“στο κρασί, τις γυναίκες και τη μουσική”, έχει αντικατασταθεί από μια
ελίτ που έχει μορφωθεί στα business schools, τα μέλη της παντρεύονται
μεταξύ τους και δαπανούν σοφά τα χρήματά τους πληρώνοντας στα παιδιά
τους μαθήματα κινεζικής γλώσσας και συνδρομές στον The Economist » [11].
Επομένως, η σοβαρότητα, η επιμέλεια και η σοφία των
αφοσιωμένων γονέων που διαπαιδαγωγούν τα βλαστάρια τους με την ανάγνωση
του (μόνου) εντύπου που θα τα κάνει καλύτερα, αποτελούν την εξήγηση για
τη διόγκωση των περιουσιών τους. Δεν απαγορεύεται, βέβαια, να κάνουμε
και άλλες υποθέσεις. Όπως, για παράδειγμα, αυτή : το κεφάλαιο, το οποίο
φορολογείται λιγότερο από την εργασία, αφιερώνει στην εδραίωση των
πολιτικών του ερεισμάτων ένα τμήμα των κερδών που οφείλει σε ευνοϊκές
για αυτό αποφάσεις : βολική φορολόγηση, διάσωση των μεγάλων τραπεζών με
ομήρους τους μικροκαταθέτες, λαοί που πιέζονται προκειμένου να πληρωθούν
οι δανειστές, δημόσιο χρέος που για τους πλούσιους αποτελεί ένα
επιπλέον επενδυτικό πεδίο (και μέσο πίεσης)… Οι αμέτρητες συμπαιγνίες
του με την πολιτική εγγυώνται στο κεφάλαιο ότι θα διατηρήσει όλα τα
προνόμιά του. Το 2009, οι έξι από τους 400 πλουσιότερους Αμερικανούς δεν
πλήρωσαν καθόλου φόρους. Είκοσι επτά πλήρωσαν λιγότερο από 10%, ενώ
κανένας δεν πλήρωσε πάνω από 35%.
Εν ολίγοις, οι πλούσιοι χρησιμοποιούν την περιουσία τους
για να αυξήσουν την επιρροή τους, κατόπιν την επιρροή τους για να
αυξήσουν την περιουσία τους. « Με τον καιρό, οι ελίτ
είναι σε θέση να προστατεύουν τα προνόμιά τους χειραγωγώντας το πολιτικό
σύστημα, τοποθετώντας τα χρήματά τους στο εξωτερικό για να αποφύγουν τη
φορολογία και μεταβιβάζοντας αυτά τα προνόμια στα παιδιά τους χάρη σε
μια προνομιακή πρόσβαση σε επίλεκτους θεσμούς
 [12] »,
συνοψίζει ο Φουκουγιάμα. Μαντεύουμε λοιπόν ότι η όποια θεραπεία για
αυτό απαιτεί περισσότερα πράγματα από έναν απλό συνταγματικό
καλλωπισμό…
Μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία στην οποία « ο νικητής
τα παίρνει όλα », κατακερματισμένα εθνικά συνδικάτα, φορολογικές
ελαφρύνσεις για τα μεγάλα εισοδήματα : η μηχανή της ανισότητας κόβει και
ράβει από την αρχή ολόκληρο τον πλανήτη. Τα 63.000 άτομα (μεταξύ των
οποίων 18.000 στην Ασία, 17.000 στις ΗΠΑ και 14.000 στην Ευρώπη) που
έχουν στην κατοχή τους έναν πακτωλό άνω των 100 δισ. δολαρίων, διαθέτουν
συνολική περιουσία 39.900 δισ. δολάρια [13].Το να αναγκαστούν να πληρώσουν οι πλούσιοι αποκτά μια σημασία πολύ μεγαλύτερη της συμβολικής.

« Οι δυο φτερούγες του ίδιου αρπακτικού »

Παρ’ όλα αυτά, οι οικονομικές πολιτικές που χορταίνουν
τη μειοψηφία, δεν έχουν παραβιάσει σχεδόν ποτέ τα δημοκρατικά προσχήματα
-την κυβέρνηση της πλειοψηφίας. Εδώ, εκ των πραγμάτων, συναντάμε ένα
παράδοξο. Ο Λούις Μπράντεϊς, ένας από τους διασημότερους δικαστές στην
ιστορία του Ανώτατου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, είχε όντως δηλώσει ότι « πρέπει
να διαλέξουμε. Μπορούμε είτε να έχουμε δημοκρατία είτε να έχουμε
συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια λίγων – πάντως δεν μπορούμε να τα
έχουμε και τα δύο
 ». Η γνήσια δημοκρατία, εξάλλου, δεν περιορίζεται
στην τήρηση των προσχημάτων (επιλογή μεταξύ διαφόρων υποψηφίων, παραβάν,
κάλπη). Απαιτεί περισσότερα πράγματα από την απαθή συμμετοχή σε μια
ψηφοφορία που δεν θα αλλάξει τίποτα : εντατικοποίηση, εκπαίδευση του
λαού, πολιτική κουλτούρα, το δικαίωμα να απαιτείς απόδοση λογαριασμών
και ανάκληση των βουλευτών που προδίδουν τη λαϊκή εντολή. Δεν είναι
τυχαίο ότι το 1975, σε μια εποχή πολιτικού αναβρασμού, συλλογικής
αισιοδοξίας, διεθνούς αλληλεγγύης και κοινωνικών ουτοπιών, ο
συντηρητικός διανοούμενος Σάμιουελ Χάντινγκτον ομολογούσε την ανησυχία
του. Σε μια περίφημη έκθεση που δημοσίευσε η Τριμερής Επιτροπή,
εκτιμούσε ότι « η αποτελεσματική λειτουργία του
δημοκρατικού πολιτεύματος απαιτεί, σε γενικές γραμμές, ένα επίπεδο
απάθειας και μη συμμετοχής ορισμένων ατόμων και ομάδων
 [14] ».
Αποστολή εξετελέσθη. Η Τριμερής Επιτροπή, εξάλλου,
γιόρτασε πρόσφατα τα 40 της χρόνια διευρύνοντας τον κύκλο των
συνδαιτυμόνων της με πρώην σοσιαλιστές υπουργούς από την Ευρώπη (Πίτερ
Μάντελσον, Ελιζαμπέτ Γκιγκού, Ντέιβιντ Μίλιμπαντ) και με συμμετοχές από
Κίνα και Ινδία. Δεν χρειάζεται να ντρέπεται για τη διαδρομή της. Το
2011, δύο από τα μέλη της, ο Μάριο Μόντι και ο Λουκάς Παπαδήμος,
αμφότεροι πρώην τραπεζίτες, προωθήθηκαν από μια τρόικα μη εκλεγμένων
θεσμών –ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα– ως
επικεφαλής κυβερνήσεων στην Ιταλία και στην Ελλάδα. Συμβαίνει, όμως,
κάποιες φορές οι πρωτόγονοι που το « επίπεδο της απάθειας » τους
παραμένει ανεπαρκές, να συνεχίσουν να κλωτσάνε. Έτσι, όταν ο Μόντι
αποπειράθηκε να μετατρέψει την ψήφο υποτέλειας της τρόικας σε λαϊκή
ψήφο, υπέστη μια ηχηρή ήττα. Ο Γάλλος φιλόσοφος Λυκ Φερί δεν έκρυψε τη
στενοχώρια του για αυτό : « Αυτό που με θλίβει, επειδή
είμαι δημοκράτης στην ψυχή, είναι η συνέπεια με την οποία ο λαός, σε
περιόδους κρίσης, εκλέγει ανελλιπώς αν όχι τους χειρότερους, σίγουρα
εκείνους που του κρύβουν περισσότερο και με μεγαλύτερο ταλέντο την
αλήθεια
 » [15].
Το απλούστερο, προκειμένου να προφυλαχθεί κανείς από
τέτοιες απογοητεύσεις, είναι να μη λαμβάνει υπόψη του την ετυμηγορία των
ψηφοφόρων. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία παραδίδει μαθήματα δημοκρατίας σε
ολόκληρη την υφήλιο, έχει αναγάγει την άρνηση αυτή σε ειδικότητά της.
Κι αυτό δεν γίνεται τυχαία. Διότι, εδώ και 30 χρόνια, οι νεοφιλελεύθεροι
που σέρνουν τον ιδεολογικό χορό και στις ΗΠΑ και στη Γηραιά Ήπειρο,
εμπνέονται από τη « θεωρία των δημόσιων επιλογών » του οικονομολόγου
Τζέιμς Μπιουκάναν. Η συγκεκριμένη ιδεολογική σχολή, βαθιά δύσπιστη
απέναντι στη δημοκρατία, την οποία βλέπει ως τυραννία της πλειοψηφίας,
πρεσβεύει ότι οι πολιτικοί είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν το γενικό
συμφέρον –το οποίο είναι ένα και το αυτό με τις πρωτοβουλίες των
διευθυντών επιχειρήσεων– προκειμένου να ικανοποιήσουν την πελατεία τους
και να εξασφαλίσουν την επανεκλογή τους. Κατά συνέπεια, η δικαιοδοσία
τέτοιων ανεύθυνων ανθρώπων θα πρέπει να περιοριστεί αυστηρά. Αυτός είναι
ο ρόλος των μηχανισμών επιτήρησης που εμπνέουν αυτή τη στιγμή την
οικοδόμηση της Ευρώπης (ανεξαρτησία των κεντρικών τραπεζών, κανόνας για
έλλειμμα 3%, σύμφωνο σταθερότητας) και στις ΗΠΑ την αυτόματη περικοπή
των κρατικών πιστώσεων.
Διερωτάται κανείς, ωστόσο, τι έχουν ακόμα να φοβηθούν οι
νεοφιλελεύθεροι από τις κυβερνήσεις, αφού οι οικονομικές και κοινωνικές
μεταρρυθμίσεις που εφαρμόζουν δεν παύουν να ταυτίζονται με τις
απαιτήσεις των επιχειρηματικών κύκλων και των αγορών. Στην κορυφή του
κράτους, εξάλλου, η σύγκλιση αυτή ενισχύεται χάρη στην εξόφθαλμη
υπερεκπροσώπηση των μεγαλοαστικών κοινωνικών στρωμάτων και στην ευκολία
με την οποία οι εκπρόσωποί τους μεταπηδούν από τον δημόσιο στον ιδιωτικό
τομέα. Όταν, σε μια χώρα όπως η Κίνα, όπου το μέσο ετήσιο εισόδημα μετά
βίας ξεπερνά τα 2.500 δολάρια, η Βουλή αριθμεί 83 εκατομμυριούχους,
καταλαβαίνουμε ότι οι πλούσιοι Κινέζοι δεν πάσχουν από έλλειψη καλών
συνηγόρων στην κορυφή του κράτους. Σε αυτό το σημείο τουλάχιστον, το
αμερικανικό μοντέλο έχει βρει τον δάσκαλό του, όσο κι αν, ελλείψει
εκλογών, το Πεκίνο δεν μοιράζει ακόμα τις πολυπόθητες πρεσβείες του
στους πιο γενναιόδωρους χορηγούς των εκστρατειών του εκάστοτε προέδρου,
όπως κάνει η Ουάσινγκτον.
Οι συμπαιγνίες -και τα αντικρουόμενα συμφέροντα– ανάμεσα
σε κυβερνώντες και δισεκατομμυριούχους εκτυλίσσονται πλέον εκτός
συνόρων. Ο Νικολά Σαρκοζί, ο οποίος, όσο ήταν πρόεδρος, έκανε χάρες στο
Κατάρ, όπως μια φορολογική σύμβαση που απάλλασσε το εμιράτο από τον φόρο
στην υπεραξία των ακινήτων του, φιλοδοξεί σήμερα να επιδοθεί στο
χρηματιστηριακό παιχνίδι με την υποστήριξη της Ντόχα. « Το γεγονός ότι είναι πρώην πρόεδρος δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να κλειστεί σε μοναστήρι », είπε χαριτολογώντας ο πρώην υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησής του, Κλοντ Γκεάν [16].
Σε κανέναν πρώην πρωθυπουργό δεν αρέσει η φτώχεια. Οπότε, ο πρώην
πρωθυπουργός της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ, του Βελγίου, Ζαν-Λυκ Ντεάν και
της Ιταλίας, Τζουλιάνο Αμάτο, έγιναν αντίστοιχα σύμβουλοι της JP Morgan,
της Dexia και της Deutsche Bank. Είναι δυνατό να προασπίζεται κανείς το
κοινό καλό όταν πρέπει να προσέχει μήπως δυσαρεστήσει κάποια
φεουδαρχικά καθεστώτα ή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, αφού υπολογίζει ότι
μπορεί στο μέλλον να τον προσλάβουν ; Όταν σε όλο και περισσότερες χώρες
ένα τέτοιο αλισβερίσι αφορά και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα που
εναλλάσσονται στην εξουσία, στα μάτια του λαού παίρνουν τη μορφή αυτού
που ο συγγραφέας Άπτον Σινκλέρ ονόμαζε « οι δυο φτερούγες του ίδιου αρπακτικού ».
Το ινστιτούτο Demos θέλησε να σταθμίσει τις συνέπειες
της εγγύτητας ανάμεσα σε κυβερνητικά στελέχη και την οικονομική
ολιγαρχία. Πριν από δύο μήνες λοιπόν, δημοσίευσε μια έκθεση που αναλύει
« πώς η κυριαρχία των πλούσιων και του επιχειρηματικού
κόσμου επί της πολιτικής βάζει φρένο στην κοινωνική κινητικότητα στην
Αμερική
 [17] ».
Απάντηση : σε ό,τι αφορά στις οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές και
στο δικαίωμα στην εργασία, οι πιο εύποροι εκ των πολιτών συγκλίνουν σε
πολύ διαφορετικές προτεραιότητες από την πλειονότητα των συμπολιτών
τους. Μόνο που αυτοί διαθέτουν ασυνήθιστα μέσα προκειμένου να δουν τις
επιθυμίες τους να ικανοποιούνται.
Έτσι, ενώ το 78% των Αμερικανών εκτιμά ότι ο κατώτερος
μισθός πρέπει να συνδέεται με το κόστος ζωής και να είναι αρκετός ώστε ο
δικαιούχος του να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς, μόνο το 40% των
πλουσιότερων φορολογούμενων συμμερίζεται την ίδια άποψη. Η δεύτερη
κατηγορία, μάλιστα, αποδεικνύεται λιγότερο θετική από την πρώτη απέναντι
στα συνδικάτα και τους νόμους που διευκολύνουν τη λειτουργία τους. Η δε
πλειονότητα θα επιθυμούσε να φορολογείται το κεφάλαιο όσο και η εργασία
και δίνει πολύ μεγαλύτερη προτεραιότητα στην καταπολέμηση της ανεργίας
(33%) από ό,τι στη μείωση των ελλειμμάτων (15%).
Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της απόκλισης απόψεων ; Ο
κατώτατος μισθός έχει χάσει το 30% της αξίας του από το 1968. Κανένας
νόμος (παρά την προεκλογική υπόσχεση του Μπαράκ Ομπάμα) δεν έχει
διευκολύνει τον Γολγοθά που συνιστά η δημιουργία συνδικάτου σε μια
επιχείρηση. Το κεφάλαιο εξακολουθεί να φορολογείται δύο φορές λιγότερο
από την εργασία (20% έναντι 39,6%). Τέλος, το Κογκρέσο και ο Λευκός
Οίκος ερίζουν αυτή τη στιγμή πάνω στις περικοπές του προϋπολογισμού, σε
μια χώρα στην οποία η αναλογία του εργαζόμενου ενεργού πληθυσμού έπεσε
πρόσφατα σε σχεδόν ιστορικά χαμηλά επίπεδα.
Υπάρχει άλλος καλύτερος τρόπος για να πει κανείς ότι οι
πλούσιοι αφήνουν έντονα τη σφραγίδα τους στο κράτος και στο πολιτικό
σύστημα ; Ψηφίζουν συχνότερα, χρηματοδοτούν τις προεκλογικές εκστρατείες
περισσότερο από τους άλλους και, κυρίως, ασκούν διαρκή πίεση σε
βουλευτές και σε μέλη της κυβέρνησης. Η εκτόξευση των ανισοτήτων στις
ΗΠΑ οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ιδιαίτερα χαμηλή φορολόγηση του
κεφαλαίου. Κι αυτό, διότι τα διάφορα λόμπι ασκούν έντονες πιέσεις στο
Κογκρέσο υπέρ αυτού του μέτρου, τη στιγμή που το 71% του κόστους του
(που το επωμίζεται το σύνολο των φορολογούμενων) ωφελεί μόνο το 1% των
πλουσιότερων Αμερικανών.
Η άρνηση για την υιοθέτηση μιας δραστικής πολιτικής υπέρ
της εργασίας αποκαλύπτει και μια ταξική επιλογή, η οποία, με τη σειρά
της, υποκρύπτει ένα ολιγαρχικό σύστημα. Τον Ιανουάριο του 2013, το
ποσοστό της ανεργίας μεταξύ των Αμερικανών που διαθέτουν τουλάχιστον
έναν πανεπιστημιακό τίτλο, ήταν μόλις 3,7%. Αντίθετα, ανέβαινε στο 12%
στους μη πτυχιούχους, κατά πολύ φτωχότερους. Αυτούς δηλαδή, που η γνώμη
τους μετρά πολύ λιγότερο στην Ουάσινγκτον από τη γνώμη του Σέλντον και
της Μίριαμ Άντελσον, του ζεύγους των ρεπουμπλικάνων δισεκατομμυριούχων,
το οποίο συνεισέφερε πέρυσι περισσότερα χρήματα στις εκλογές από ό,τι
όλοι μαζί οι κάτοικοι δώδεκα αμερικανικών πολιτειών… « Στις
περισσότερες περιπτώσεις, οι επιθυμίες της συντριπτικής πλειονότητας
του πληθυσμού φαίνονται να μην έχουν κανέναν αντίκτυπο στις πολιτικές
επιλογές
 », καταλήγει η μελέτη του Demos.

Η αδυναμία των εθνικών κυβερνήσεων

« Θέλετε να παραιτηθώ ; Αν αυτό θέλετε, να μου το πείτε ! »
Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, φέρεται να
απευθύνθηκε με αυτά τα λόγια στην πρόεδρο του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ,
όταν απαίτησε το κλείσιμο μιας από τις μεγαλύτερες τράπεζες του νησιού,
από την οποία εξαρτώνται πολλά εισοδήματα και θέσεις εργασίας [18].
Ο Γάλλος υφυπουργός Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας και
Κατανάλωσης, Μπενουά Αμόν, μοιάζει κι αυτός να παραδέχεται ότι η
δικαιοδοσία (ή η επιρροή) της κυβέρνησής του είναι περιορισμένη, καθώς
« υπό την πίεση της γερμανικής δεξιάς, εφαρμόζονται
πολιτικές λιτότητας οι οποίες μεταφράζονται παντού στην Ευρώπη σε αύξηση
της ανεργίας
 » [19] ».
Οι κυβερνήσεις, εφαρμόζοντας μέτρα που εδραιώνουν την
πολιτική της υποτέλειας στο κεφάλαιο και το κέρδος, ξέρουν να ανατρέχουν
πάντα στην πίεση έξωθεν « ψηφοφόρων », που το όνομά τους και μόνο
προκαλεί τρόμο : τρόικα, οίκοι αξιολόγησης, αγορές. Μόλις ολοκληρωθεί η
τελετουργία των εθνικών εκλογών, οι Βρυξέλλες, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ
αποστέλλουν τις οδηγίες τους στη νέα κυβέρνηση, ώστε αυτή να αρχίσει
πάραυτα να καταπατά μία προς μία τις προεκλογικές της υποσχέσεις. Ακόμα
και η Wall Street Journal τον περασμένο Φεβρουάριο εξέφρασε την ενόχλησή της για αυτό : « Από
την έναρξη της κρίσης, πριν από τρία χρόνια, οι Γάλλοι, οι Ισπανοί, οι
Ιρλανδοί, οι Ολλανδοί, οι Πορτογάλοι, οι Έλληνες, οι Σλοβένοι, οι
Σλοβάκοι και οι Κύπριοι, όλοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ψήφισαν
κατά του οικονομικού μοντέλου της ευρωζώνης. Οι οικονομικές πολιτικές,
ωστόσο, δεν άλλαξαν ύστερα από αυτές τις εκλογικές αποτυχίες. Η αριστερά
αντικατέστησε τη δεξιά, η δεξιά έδιωξε την αριστερά, μέχρι που και η
κεντροδεξιά συνέτριψε τους κομμουνιστές (στην Κύπρο), όμως, τα κράτη
εξακολουθούν να μειώνουν τις δαπάνες τους και να αυξάνουν τους φόρους.
(…) Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι νέες κυβερνήσεις είναι ότι
πρέπει να δρουν μέσα στο πλαίσιο των θεσμών της ευρωζώνης και να
ακολουθούν τις μακροοικονομικές ντιρεκτίβες που έχει θέσει η Ευρωπαϊκή
Επιτροπή. (…) Δηλαδή, ύστερα από τη φασαρία και το πάθος μιας
εκλογικής αναμέτρησης, οι κυβερνήσεις έχουν στενά περιθώρια ελιγμών στην
οικονομία
 » [20] ». « Έχουμε την εντύπωση πως είτε μια δεξιά είτε μια αριστερή πολιτική χορηγεί την ίδια δοσολογία με διαφορετικούς τρόπους » [21] », παραδέχεται με θλίψη ο Αμόν.
Υψηλόβαθμος υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής παρευρέθη
σε μια συνάντηση ανάμεσα σε συναδέλφους του και την ηγεσία του γαλλικού
Γενικού Λογιστηρίου : « Ήταν εξωφρενικό : φέρονταν σαν
τον δάσκαλο στο σχολείο που εξηγεί σε έναν κακό μαθητή τι πρέπει να
κάνει. Θαύμασα πραγματικά τον διευθυντή του Γενικού Λογιστηρίου που
κράτησε την ψυχραιμία του
 » [22].
Η σκηνή θυμίζει την τύχη της Αιθιοπίας ή της Ινδονησίας την εποχή που
οι κυβερνήσεις τους είχαν υποβιβαστεί σε απλούς εκτελεστές των εντολών
που εξέδιδε το ΔΝΤ για τις χώρες τους [23].
Μια κατάσταση την οποία βιώνει σήμερα η Ευρώπη. Τον Γενάρη του 2012, η
Κομισιόν στις Βρυξέλλες διέταξε την ελληνική κυβέρνηση να περικόψει
περίπου 2 δισ. ευρώ από τις δημόσιες δαπάνες της χώρας. Αυτό, μέσα σε
διάστημα πέντε ημερών και υπό την απειλή προστίμου.
Αντιθέτως, καμία ποινή δεν απειλεί τον πρόεδρο του
Αζερμπαϊτζάν, τον πρώην υπουργό Οικονομικών της Μογγολίας, τον
πρωθυπουργό της Γεωργίας, τη σύζυγο του αναπληρωτή πρωθυπουργού της
Ρωσίας ή τον γιο του πρώην προέδρου της Κολομβίας. Όλοι τους, όμως,
έχουν στείλει ένα μέρος της περιουσίας τους –την οποία είτε απέκτησαν με
δόλια μέσα είτε την έκλεψαν ευθέως– σε φορολογικούς παραδείσους. Όπως,
για παράδειγμα, στις βρετανικές Παρθένες Νήσους, όπου η αναλογία μεταξύ
εταιρειών και κατοίκων είναι μεγαλύτερη από 20 προς 1. Ή στα Νησιά
Καϊμάν, τα οποία διαθέτουν τόσα hedge funds όσα και
οι ΗΠΑ. Για να μην παραλείψουμε και στην καρδιά της Ευρώπης την Ελβετία,
την Αυστρία και το Λουξεμβούργο, χώρες που δίνουν στη Γηραιά Ήπειρο το
στίγμα του εκρηκτικού κοκτέιλ με τις ιδιαίτερα βάρβαρες πολιτικές
δημοσιονομικής προσαρμογής και τη βιομηχανία της φοροδιαφυγής.
Δεν παραπονιούνται πάντως όλοι για το πόσο διάτρητα
είναι τα σύνορα. Ο Μπερνάρ Αρνό μάλιστα, ιδιοκτήτης μιας πολυεθνικής
ειδών πολυτελείας και ο δέκατος πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη,
εκφράζει την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι οι δημοκρατικές
κυβερνήσεις χάνουν την επιρροή τους : « Οι επιχειρήσεις,
οι πολυεθνικές κυρίως, έχουν στη διάθεσή τους ολοένα και περισσότερα
μέσα και έχουν κατακτήσει, τουλάχιστον στην Ευρώπη, τη δυνατότητα να
συναγωνίζονται τα κράτη. (…) Η πραγματική επιρροή των πολιτικών στην
οικονομική ζωή μιας χώρας περιορίζεται όλο και πιο πολύ. Ευτυχώς
 ». [24]
Αυτό που μεγαλώνει, αντίθετα, είναι η πίεση προς τα
κράτη. Την ασκούν μάλιστα ταυτόχρονα οι δανείστριες χώρες, η ΕΚΤ, το
ΔΝΤ, η επιτήρηση των οίκων αξιολόγησης και οι οικονομικές αγορές. Ο Ζαν
Πιέρ Ζουγιέ, νυν πρόεδρος της Δημόσιας Τράπεζας Επενδύσεων (BPI),
παραδέχθηκε πριν από δύο χρόνια ότι αυτές ήταν που άσκησαν στην Ιταλία
« πιέσεις στο δημοκρατικό παιχνίδι. Είναι η τρίτη
κυβέρνηση που καταρρέει με δική τους πρωτοβουλία, ως αποτέλεσμα αυτής
της κατάχρησης. (…) Η εκτόξευση στα ύψη των επιτοκίων του ιταλικού
χρέους ήταν το ψηφοδέλτιο των αγορών. (…) Στο τέλος, οι πολίτες θα
επαναστατήσουν ενάντια σε αυτή την de facto δικτατορία
 » [25].
Μόνο που η « de facto δικτατορία » μπορεί να υπολογίζει
στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης για να κατασκευάζει θέματα τα οποία αποσπούν
την προσοχή, καθυστερούν και εν συνεχεία διαστρέφουν τις συλλογικές
εξεγέρσεις, τα οποία προσωποποιούν, δηλαδή αποπολιτικοποιούν, τα πιο
κραυγαλέα πολιτικά σκάνδαλα. Το να ρίξεις φως πάνω στις αληθινές αιτίες
όλου αυτού που εξυφαίνεται, πάνω στους μηχανισμούς χάρη στους οποίους ο
πλούτος και η εξουσία είναι δέσμιοι μιας μειοψηφίας που ελέγχει
συγχρόνως τις αγορές και τα κράτη, είναι κάτι που απαιτεί συνεχή δουλειά
πάνω στην εκπαίδευση του λαού. Κάτι τέτοιο θα του υπενθύμιζε ότι η
εκάστοτε κυβέρνηση χάνει τη νομιμοποίησή της όταν αφήνει να διογκώνονται
οι κοινωνικές ανισότητες, επικυρώνει την αφαίμαξη της πολιτικής
δημοκρατίας και δέχεται να μπαίνει η εθνική κυριαρχία σε καθεστώς
κηδεμονίας.
Καθημερινά, γίνονται απανωτές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας
–στην κάλπη, στους δρόμους, στις επιχειρήσεις– οι οποίες επιβεβαιώνουν
την άρνηση των λαών απέναντι σε κυβερνήσεις που έχουν απολέσει τη
νομιμοποίησή τους. Όμως, παρά το μέγεθος της κρίσης, αυτές οι εκδηλώσεις
διαμαρτυρίας βαδίζουν ακόμα ψηλαφιστά, αναζητώντας εναλλακτικές
προτάσεις, κι έχοντας μισοπειστεί ότι δεν υπάρχουν ή ότι το κόστος τους
είναι μάλλον απαγορευτικό. Εξ ου και η εμφάνιση μιας απελπισμένης
αγανάκτησης. Η εξεύρεση διεξόδων αποτελεί επιτακτική ανάγκη.

Notes

[1] Francis Fukuyama, « Le Début de l’histoire. Des origines de la politique à nos jours », Saint-Simon, Παρίσι, 2012, σελ. 23.
[2] La Vie, Παρίσι, 15-12-11.
[3] Διαβάστε, Christoher Newfield, « La dette étudiante, une bombe à retardement », Le Monde diplomatique, Σεπτέμβριος 2012.
[4] Tim Mak, « Unpaid student loans top $1 trillion », 19 Οκτωβρίου 2011, www.politico.com.
[5] Robert Frank et Philip Cook, The Winner-Take-All-Society, Free Press, Nέα Υόρκη, 1995.
[6] « Inequality, exhibit A : Walmart and the wealth of American families », Economic Policy Institute, 17-7-12.
[7] Guillaume Delacroix, « L’Italie de Monti, laboratoire des “mesures Attali” », Les Echos, Παρίσι, 6-7 Απριλίου 2012.
[8] Διαβάστε, « Front antipopulaire », Le Monde diplomatique, Ιανουάριος 2013.
[9] « India’s billionaires club », Financial Times, Λονδίνο, 17-11-12.
[10] « Income inequality may take toll on growth, The New York Times, 16-10-12.
[11] « Repairing the rungs on the ladder », The Economist, Λονδίνο, 9-2-13.
[12] Francis Fukuyama, « Le Début de l’histoire », ό.π.
[13]
Το 2011, το ακαθάριστο εσωτερικό παγκόσμιο προϊόν ανερχόταν περίπου σε
70.000 δισ. δολάρια. Knight Frank και Citi Private Bank, « The Wealth Report 2012 ».
[14] Michel Crozier Samuel Huntington, Joji Watanuki, The Crisis of Democracy, New York University Press, 1975.
[15] Luc Ferry, « Le Figaro », Παρίσι, 7-3-13.
[16] Anne-Sylvaine Chassany & Camilla Hall, « Nicolas Sarkozy’s road from the Elysée to private equity », Financial Times, Λονδίνο, 28-3-13.
[17]
David Callahan & J. Mijin Cha, « Stacked deck : How the dominance
of politics by the affluent & business undermines economic mobility
in America », Demos.
[18] « Le FMI et Berlin imposent leur loi à Chypre », Le Monde, 26-3-13.
[19] Ραδιοφωνικός σταθμός RMC, 10-4-13.
[20] Matthew Dalton, « Europe’s institutions pose counterweight to voters’ wishes », The Wall Street Journal, 28-2-13.
[21] Ραδιοφωνικός σταθμός RTL, 8-4-13.
[22] « A Bruxelles, la grande déprime des eurocrates », Libération, Παρίσι, 7-2-13.
[23] Βλ. Joseph Stiglitz, « La preuve par l’Ethiopie », Le Monde diplomatique, Απρίλιος 2002.
[24] « Bernard Arnaud, “La passion créative”, συνομιλίες με τον Yves Messarovitch », Plon, Παρίσι, 2000.
[25] « Jouyet : “Une dictature de fait des marches” », Le Journal de dimanche, Παρίσι, 13-11-11.

Πηγή

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις9 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή