Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

ΟΥΓΓΑΡΙΑ-ΟΥΚΡΑΝΙΑ-ΣΛΟΒΕΝΙΑ Τα σύνορα μετακινούνται, οι πληθυσμοί μένουν

Δημοσιεύτηκε στις

Οδοιπορικό στο περιθώριο του Σένγκεν 

Geslin Laurent ,
Gobert Sébastien ,
[Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)] Le Monde Diplomatique

Η ενσωμάτωση των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην
Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και η σταδιακή εξάλειψη των συνοριακών φραγμών
θα συγκρατούσαν, υποτίθεται, την ορμητική επανεμφάνιση των εθνικών
ταυτοτήτων που παρατηρείται από τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Ωστόσο, στην Ουγγαρία και στη Σλοβακία, όπως και στην Ουκρανία, που
βρίσκεται από την άλλη πλευρά του « Τείχους του Σένγκεν », οι πληθυσμοί
εξακολουθούν να είναι αιχμάλωτοι πολιτικών στρατηγικών που καπηλεύονται
τα ζητήματα που αφορούν τις εθνικές ταυτότητες.


« Ο παππούς μου έζησε σε πέντε χώρες χωρίς να φύγει ποτέ από το χωριό του ».
Η κουφόβραση πνίγει την κωμόπολη Τυαχίβ, στις όχθες του ποταμού Τίσσα,
στις δυτικές υπώρειες της οροσειράς των Καρπαθίων. Η Υπερκαρπαθία, η
οποία ανήκει σήμερα στην Ουκρανία, αποτέλεσε για μεγάλο χρονικό διάστημα
αναπόσπαστο τμήμα της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, μέχρι τη στιγμή
που η Συνθήκη του Τριανόν παραχώρησε, στις 4 Ιουνίου του 1920, την
περιοχή στη νεοσύστατη Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας [1].
Ο Σάντορ Ιγκιαρτό, πρώην τελωνοφύλακας, Ουκρανός υπήκοος ουγγρικής
καταγωγής, τραβάει βαθιές ρουφηξιές από το αμερικάνικο τσιγάρο του.
Μερικές σταγόνες ιδρώτα κυλούν στους κροτάφους του. « Μετά την επιστροφή των Ούγγρων στην περιοχή, το 1938 [2], ο
παππούς μου κλήθηκε να υπηρετήσει στον ουγγρικό στρατό κατά τη διάρκεια
του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στάλθηκε στο Ανατολικό Μέτωπο. Όταν, το
1944, η περιοχή προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Ένωση, εκτοπίστηκε στη
Σιβηρία και μπόρεσε να επιστρέψει μονάχα μετά τον θάνατο του Στάλιν
 ».
Στο Τυαχίβ συνυπάρχουν καλβινιστικές, καθολικές,
ορθόδοξες και ουνιτικές εκκλησίες. Στην κεντρική του πλατεία ορθώνονται
μνημεία προς τιμήν των πεσόντων παρτιζάνων του « μεγάλου πατριωτικού
πολέμου » [3],
των σοβιετικών στρατιωτών που σκοτώθηκαν στο Αφγανιστάν και των
στρατιωτών της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας που σκοτώθηκαν στον Α’
Παγκόσμιο Πόλεμο. Καλώς ήλθατε στο κέντρο της Ευρώπης, τουλάχιστον
σύμφωνα με τους υπολογισμούς των Αυστροούγγρων γεωγράφων, οι οποίοι
τοποθέτησαν, το 1887, μια στήλη μερικά χιλιόμετρα δυτικότερα, κοντά στο
χωριό Ραχίβ. Σήμερα, η Υπερκαρπαθία είναι μια ξεχασμένη περιοχή, στα
ανατολικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στριμωγμένη πίσω από τη « γραμμή
Σένγκεν » που χωρίζει την Ουγγαρία, τη Σλοβακία και την Πολωνία από τη
Ρουμανία και την Ουκρανία. Για τους κατοίκους της περιοχής, η Ευρώπη
είναι πολύ κοντινή : αρχίζει αμέσως μετά τα σύνορα –τα οποία, αφενός,
τους χωρίζουν αλλά, αφετέρου, τους εξασφαλίζουν τα προς το ζην- από την
άλλη πλευρά του τελευταίου « Τείχους » της ηπείρου.
Όπως και στην υπόλοιπη Κεντρική Ευρώπη, η Υπερκαρπαθία
ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα μια πολυπολιτισμική περιοχή όπου
συνυπήρχαν Ούγγροι, Ρουθήνιοι, Ουκρανοί, Γερμανοί, Ρομά και Εβραίοι.
Ωστόσο, η διαδικασία απλοποίησης όλων αυτών των σύνθετων ταυτοτήτων, η
οποία δρομολογήθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα, επιταχύνθηκε μετά την
ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, το 1991. Σύμφωνα με την
απογραφή του 2001 [4], στην Υπερκαρπαθία έχουν απομείνει 150.000 Ούγγροι που αποτελούν το 12% του πληθυσμού της περιοχής έναντι 17% το 1921 [5]. Κι ο Ιγκιαρτό συνεχίζει : « Κάθε
χρόνο, 5.000-7.000 άτομα μεταναστεύουν στην Ουγγαρία, καθώς εδώ δεν
υπάρχει καμία προοπτική, η οικονομική κατάσταση είναι δραματική
 ».
Παρ’ όλα αυτά, στη συνοριακή πόλη Χοπ, πρώην
σιδηροδρομική πύλη της Σοβιετικής Ένωσης, στο τριεθνές της Ουκρανίας,
της Ουγγαρίας και της Σλοβακίας, τα τελευταία χρόνια έχουν χτιστεί
πολλές ακριβές κατοικίες. Ένας ντόπιος δημοσιογράφος που επιθυμεί να
διατηρήσει την ανωνυμία του, εξηγεί : « Είναι πολύ απλό, εκείνοι που έχουν τα ωραία σπίτια εμπλέκονται σε δίκτυα λαθραίας διακίνησης τσιγάρων και μεταναστών ».
Καθώς από το Κίεβο τους χωρίζει η οροσειρά των Καρπαθίων και
περισσότερο από 800 χιλιόμετρα οδικού δικτύου σε κακή κατάσταση, οι
Ούγγροι της Υπερκαρπαθίας έχουν ολοκληρωτικά στραφεί προς τα δυτικά :
βλέπουν ουγγρική τηλεόραση και ζουν με την ουγγρική ώρα (διαφορά μιας
ώρας, νωρίτερα, με το Κίεβο).
Η νεκρή ζώνη που χώριζε κάποτε τη Σοβιετική Ένωση από τη
Λαϊκή Δημοκρατία της Ουγγαρίας, επιτηρείται τώρα από αστυνομικούς,
σκύλους και ανιχνευτές θερμότητας. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες μετανάστες
από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν ή τη Σομαλία αποπειρώνται να διαβούν το
εμπόδιο. « Το πέρασμα κοστίζει περίπου 5.000 ευρώ και
είναι ουσιαστικά αδύνατον να κατορθώσεις να περάσεις χωρίς να πληρώσεις
τους συνοριοφύλακες
 », μας εξηγεί ο Χαρούνι, ένας Σομαλός που
περιμένει εδώ και δύο χρόνια στο Όζγκοροντ, την πρωτεύουσα της
ουκρανικής αυτής περιφέρειας. Το καλοκαίρι του 2012, ανακαλύφθηκαν δύο
τούνελ που κατέληγαν στη Σλοβακία και κατασχέθηκαν 13.000 κούτες
λαθραίων τσιγάρων, αξίας 130.000 ευρώ. Όπως επιβεβαιώνει ο κοινωνιολόγος
Άνταμ Ορκένι, « ο περισσότερος κόσμος επιβιώνει μονάχα
χάρη στις πρακτικές της μικροδιακίνησης, καθώς, από τότε που τέθηκε σε
ισχύ η συνθήκη του Σένγκεν, οι πληθυσμοί είναι περισσότερο αποκομμένοι
από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε σχέση με το παρελθόν
 ».

« Απειλή για την ασφάλεια της Ουκρανίας »

Πενήντα χιλιόμετρα νοτιότερα, η μικρή πόλη του Μπέρεχοβ [6]
μοιάζει βυθισμένη στην αποχαύνωση εδώ και πολύ καιρό. Μια αγέλη σκύλων
περιπλανιέται στα στενάκια του κέντρου της πόλης. Με το πέρασμα του
χρόνου, οι παστέλ προσόψεις των παλαιών ουγγρικών κτηρίων έχουν
ξεθωριάσει. Οι θέσεις εργασίας σπανίζουν πια, με εξαίρεση μερικές
ιταλικές υφαντουργίες, όπου οι μισθοί δεν ξεπερνούν τα 250 ευρώ τον
μήνα. Η Ιλντικό Ορόσζ, διευθύντρια του Ουγγρικού Ινστιτούτου της
Υπερκαρπαθίας Ferenc-Il-Rákóczi, δηλώνει : « Προσπαθούμε
να κρατήσουμε τους νέους εδώ, όμως πολλοί μεταναστεύουν στην Ουγγαρία
αμέσως μόλις τελειώσουν τις σπουδές τους. Στις περιοχές όπου είμαστε
μειοψηφία, τα παιδιά πηγαίνουν στο ουκρανικό σχολείο και σιγά σιγά
αφομοιώνονται, ενώ άλλοτε κανένας δεν μιλούσε ουκρανικά στην περιοχή
 ».
Σε αυτές τις απομακρυσμένες –και για πολύ καιρό διαφιλονικούμενες-
περιοχές, οι σλαβικές κοινότητες χρησιμοποιούσαν κατά κύριο λόγο τη
Ρουθηνική, μια γλώσσα της οποίας η ύπαρξη αμφισβητείται από τους
Ουκρανούς εθνικιστές. « Υποφέραμε πολύ κατά τη διάρκεια
του 20ού αιώνα, η πνευματική ελίτ μας αποδεκατίστηκε. Χάρη στο
ινστιτούτο μας, που άνοιξε το 1996, οι νεαροί Ούγγροι της Υπερκαρπαθίας
έχουν τη δυνατότητα να ολοκληρώσουν τη μόρφωσή τους στη γλώσσα τους. Το
ουκρανικό πανεπιστήμιο δεν τους εξασφαλίζει αυτή τη δυνατότητα
 ».
Στον δρόμο που συνδέει το Όζγκοροντ με το Μπέρεχοβ
δεσπόζει το κάστρο του Πόλανοκ, το οποίο στο παρελθόν υπήρξε φέουδο του
πρίγκιπα Φέρεντς Ιλ Ρακόζι, ο οποίος ηγήθηκε του πολέμου της
ανεξαρτησίας εναντίον των Αψβούργων (1703-1711). « Οι
Ούγγροι ζούσαν ανέκαθεν εδώ, ενώ το κράτος της Ουκρανίας έκανε την
εμφάνισή του πριν από 20 μόλις χρόνια. Σήμερα, προσπαθούν να μας
παρουσιάσουν σαν μια ανωμαλία, ωστόσο εμείς έχουμε τα σχολεία μας, τα
πολιτικά μας κόμματα, τις οργανώσεις μας και τους συλλόγους μας. Φυσικά,
συνυπάρχουμε όλοι μαζί και προσπαθούμε να έχουμε τις καλύτερες δυνατές
σχέσεις με τις σημερινές αρχές. Ωστόσο, δεν περιμένουμε τίποτα από το
ουκρανικό κράτος
 », μας λέει η Μπέτυ Χένκελ, άνεργη νεαρή πτυχιούχος.
Ο Ρομάν Οφιτσίνσκιι, αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου του Όζγκοροντ της Υπερκαρπαθίας, δεν καλοβλέπει το αυτόνομο σύστημα : « Το
πρόγραμμα σπουδών του ινστιτούτου του Μπέρεχοβ δεν εξασφαλίζει
προοπτικές απασχόλησης. Όχι μόνο η ουγγρική γλώσσα δεν είναι διόλου
χρήσιμη για να βρεις μια δουλειά στην Ουκρανία, αλλά επιπλέον τα
προγράμματα σπουδών δίνουν έμφαση στη φιλολογία ή στη ιστορία,
παραμελώντας τις πιο πρακτικές σπουδές. Μα πόσους καθηγητές ιστορίας
χρειάζονται ; Στο δικό μας πανεπιστήμιο διαθέτουμε τμήμα ουγγρικών
σπουδών και έχουμε θεσπίσει υποτροφίες για τους ουγγαρόφωνους φοιτητές,
συχνά εις βάρος των υπόλοιπων φοιτητών. Μιλάνε για διακρίσεις, αλλά στην
πραγματικότητα είναι εξαιρετικά προνομιούχοι
 ».
Καθώς η Ουκρανία απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1991, η
ταυτότητα της χώρας βρίσκεται ακόμα υπό κατασκευή. Τα γλωσσικά ρήγματα
ανάμεσα στην ανατολική πλευρά της χώρας, όπου κυριαρχούν οι ρωσόφωνοι,
και στο δυτικό τμήμα όπου συνυπάρχουν ουκρανόφωνοι και πολλές γλωσσικές
μειονότητες, αποτελούν ευκαιρίες για κάθε είδους πολιτικάντικες
χειραγωγήσεις. Ο Ιστβάν Τσερνίτσκο, αντιπρύτανης του Ουγγρικού
Ινστιτούτου του Μπέρεχοβ, εξηγεί : « Κατά τη διάρκεια
της σοβιετικής περιόδου, εγκαταστάθηκαν στην Υπερκαρπαθία Ρώσοι
στρατιώτες και δημόσιοι υπάλληλοι που επέβαλαν έναν μαζικό “εκρωσισμό”.
Έτσι, το 2004, οι Ούγγροι της Ουκρανίας υποστήριξαν την “πορτοκαλί
επανάσταση” του Βίκτορ Γιουτσένκο και της Γιούλια Τιμοσένκο. Όμως, η νέα
εξουσία δεν είχε την πρόθεση να ενισχύσει τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην
περιφέρεια της Υπερκαρπαθίας, φοβούμενη μήπως έτσι το ανατολικό τμήμα
της χώρας αποκτήσει υπερβολικά μεγάλη αυτονομία. Αντίθετα, επέβαλε την
ουκρανική γλώσσα παντού, όπου αυτό ήταν δυνατόν. Οι μειονότητες έγιναν
όμηροι συγκρούσεων στα ζητήματα της ταυτότητας
 ».
Όταν ο Βίκτορ Γιανούκοβιτς επέστρεψε στην εξουσία μετά
την ήττα της Τιμοσένκο, στις προεδρικές εκλογές του 2010, υπέγραψε, τον
Αύγουστο του 2012, έναν νόμο με τον οποίο αναγνωρίζεται επίσημο καθεστώς
στις μειονοτικές γλώσσες των περιοχών όπου ομιλούνται από ποσοστό του
πληθυσμού που υπερβαίνει το 10%. Ο νόμος κυρώθηκε από το Περιφερειακό
Κοινοβούλιο της Υπερκαρπαθίας στις 24 του περασμένου Δεκεμβρίου.
Ο Ιστβάν Γκάζντος, πρόεδρος της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας
των Ούγγρων της Ουκρανίας (UMDSZ), ενός από τα δύο πολιτικά κόμματα που
εκπροσωπούν την ουγγρική κοινότητα της Υπερκαρπαθίας [7]
και δήμαρχος του Μπέρεχοβ, εξελέγη στη Verkhovna Rda, την ουκρανική
Βουλή, με το ψηφοδέλτιο του Κόμματος των Περιφερειών του προέδρου
Γιανούκοβιτς. « Στο εξής, η ουγγρική γλώσσα είναι
επίσημη γλώσσα στο καντόνι και στον Δήμο. Ήταν σημαντικό για μας να
μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη μητρική μας γλώσσα μέσα στην πόλη μας. Με
βάση τον νόμο, οι πινακίδες στους δρόμους και οι επίσημες ανακοινώσεις
είναι πλέον και στις δύο γλώσσες. Κατανοώ το γεγονός ότι όλοι οι
υπάλληλοι της Δημόσιας Διοίκησης δεν μιλάνε καλά την ουγγρική γλώσσα.
Ωστόσο, από δω και πέρα, η γνώση της θα αποτελεί κριτήριο για την
πρόσληψη σε μια θέση
 ».
Για το ακροδεξιό ουκρανικό κόμμα Svoboda -το οποίο
πέτυχε στις βουλευτικές εκλογές του περασμένου Οκτωβρίου μια ιστορική
νίκη, συγκεντρώνοντας ποσοστό 10% και εκλέγοντας για πρώτη φορά τριάντα
οκτώ βουλευτές στο Ουκρανικό Κοινοβούλιο- η απόφαση αυτή είναι
απαράδεκτη. Για τον Όλεχ Κούτσιν, τον τοπικό ηγέτη του κόμματος σε αυτήν
την περιφέρεια, η « επανουγγροποίηση » του Μπέρεχοβ αποτελεί
χαρακτηριστικό παράδειγμα των αποσχιστικών προθέσεων των Ούγγρων της
Υπερκαρπαθίας και του ιμπεριαλισμού της Βουδαπέστης. « Η
Ουγγαρία δαπανά ένα εκατομμύριο δολάρια την ημέρα για την ανάπτυξη των
Ούγγρων της Ουκρανίας και το ουγγρικό προξενείο μοιράζει ουγγρικά
διαβατήρια με τη σέσουλα, παρ’ όλο που ένας Ουκρανός πολίτης μπορεί να
διαθέτει μονάχα μια υπηκοότητα ! Η Βουδαπέστη κάνει τα πάντα για να
απομονώσει από την Ουκρανία τις διοικητικές περιφέρειες με έντονη
ουγγρική παρουσία, έτσι ώστε, μακροπρόθεσμα, να τις προσαρτήσει στην
επικράτειά της. Πρόκειται για ένα σοβαρό πρόβλημα για την ασφάλεια της
χώρας μας
 ».
Από το 2001, μια « κάρτα Ούγγρου ομογενούς » διευκολύνει
τις σπουδές και την εργασία στην Ουγγαρία, ενώ μια συμφωνία που
υπογράφηκε ανάμεσα στο Κίεβο και στη Βουδαπέστη επιτρέπει στα άτομα που
κατοικούν σε απόσταση μικρότερη των πενήντα χιλιομέτρων από τα σύνορα,
να εισέρχονται στην Ουγγαρία χωρίς βίζα Σένγκεν. Από τον Ιανουάριο του
2011, τα δυόμισι εκατομμύρια Μαγυάρων που ζουν εκτός Ουγγαρίας, κυρίως
σε Ρουμανία, Σλοβακία, Σερβία και Ουκρανία, δικαιούνται επίσης ουγγρικό
διαβατήριο, ακόμα και στην Ουκρανία, η οποία απαγορεύει –θεωρητικά
τουλάχιστον- τη διπλή υπηκοότητα. Κι ο Ιστβάν Τοθ, γενικός πρόξενος της
Ουγγαρίας στο Μπέρεχοβ, προβάλλει προσεκτικά την εξής δικαιολογία : « Η ουκρανική Δικαιοσύνη δεν τιμωρεί όσους κατέχουν δύο διαβατήρια, από τη στιγμή που δεν το γνωστοποιούν δημόσια ». Αρνείται να μας δώσει τον αριθμό των Ουκρανών που έχουν ζητήσει την ουγγρική υπηκοότητα [8],
αλλά αναγνωρίζει τη μαζική οικονομική ενίσχυση που προσφέρει η
Βουδαπέστη. Η επιχορήγηση διατηρεί ζωντανό το πανεπιστήμιο, τους
πολιτιστικούς συλλόγους και τα πολιτικά κόμματα των Ούγγρων της
Υπερκαρπαθίας.
Κι ο Μίκλος Κόβακς, πρόεδρος του Ουγγρικού Κόμματος της
Ουκρανίας (KMKSZ), το οποίο διατηρεί εξαιρετικά στενές σχέσεις με το
Fidesz, το κόμμα του Ούγγρου προέδρου, Βίκτορ Όρμπαν, διαπιστώνει
γεμάτος απογοήτευση : « Είναι απόλυτα φυσιολογικό να
ενδιαφέρεται η ουγγρική κυβέρνηση για τους Ούγγρους που ζουν στο
εξωτερικό, ωστόσο, δεν κάνει όλα όσα θα έπρεπε. Κάθε χρόνο, είμαστε
ολοένα και λιγότεροι κι είναι ολοένα δυσκολότερο να κινητοποιήσεις τους
Ούγγρους για την προάσπιση των συμφερόντων τους. Είμαστε βέβαια σε θέση
να διατηρήσουμε μια κάποια πολιτιστική δραστηριότητα, αλλά αυτό ανήκει
κυρίως στην κατηγορία του φολκλόρ. Σε μερικά χρόνια θα εξαφανιστούμε,
όχι απαραίτητα ως κοινότητα, αλλά ως πολιτική δύναμη. Και το ουγγρικό
ζήτημα θα έχει κλείσει οριστικά στην Ουκρανία
 ».

Ο Βίκτορ Όρμπαν ανησυχεί τους γείτονές του

Για πολλούς, καθώς ο Βίκτορ Όρμπαν δεν μπορεί να
αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρα του, αναζωπυρώνει
τον ουγγρικό εθνικισμό στο εξωτερικό. Από τη στιγμή που επανήλθε στην
εξουσία, μετά τη συντριπτική νίκη που κατήγαγε επί του Σοσιαλιστικού
Κόμματος, στις βουλευτικές εκλογές του 2010, πολλαπλασιάζει τις
θορυβώδεις δηλώσεις που απευθύνονται στο ακροατήριο των νοσταλγών της
« Μεγάλης Ουγγαρίας » και οι οποίες προκαλούν ανησυχίες στις γειτονικές
χώρες όπου ζουν οι ουγγρικές κοινότητες. Ο θεμελιώδης νόμος της
Ουγγαρίας, το νέο Σύνταγμα που ψηφίστηκε στις 25 Απριλίου του 2011,
υπενθυμίζει τις χριστιανικές ρίζες της « χιλιετούς » ιστορίας της χώρας
και διακηρύσσει ότι η « Ουγγαρία φέρει την ευθύνη για την κατάσταση των Ούγγρων που ζουν εκτός των συνόρων της χώρας ».
Σε μια χώρα που δέχεται τα σφοδρά πλήγματα της οικονομικής κρίσης και
στην οποία δεν έχουν επουλωθεί τα τραύματα που δημιούργησε η Συνθήκη του
Τριανόν, η οποία ακρωτηρίασε το βασίλειο της Ουγγαρίας κατά τα δύο
τρίτα [9], αυτός ο λόγος κινητοποιεί και συσπειρώνει.

Πτωτικές τάσεις στην ουγγρική δημογραφία

Στην πόλη του Μίσκολτς, του μεγαλύτερου βιομηχανικού
κέντρου της ανατολικής Ουγγαρίας, το οποίο απέχει περίπου 150 χιλιόμετρα
από τα ουκρανικά σύνορα, οι σκελετοί που έχουν απομείνει από τις
μονάδες σιδηρουργίας καταρρέουν. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η
χαλυβουργία Λένιν απασχολούσε περισσότερα από 18.000 άτομα και τα δύο
τρίτα από τους 200.000 κατοίκους της πόλης ζούσαν άμεσα από τη βαριά
βιομηχανία. Το περιβάλλον αυτό κατέρρευσε με το πέρασμα στην οικονομία
της αγοράς. Ο Γκιόργκι Μίκε, υπεύθυνος των δημοσίων επιχειρήσεων στον
δήμο του Μίσκολτς, τον οποίο κατέκτησε το Fidesz στις τελευταίες
δημοτικές εκλογές, διηγείται : « Τη δεκαετία του 1990, η
ανεργία έφτανε το 30% του ενεργού πληθυσμού. Σιγά σιγά, αναπτύχθηκε η
υφαντουργία και ο τραπεζικός τομέας, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη βαριά
βιομηχανία. Όμως, πολλοί από τους εργαζόμενους υπερχρεώθηκαν κι έχουν
οδηγηθεί σήμερα στην καταστροφή
 ». Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής
κρίσης, το 2008, τα μαγαζιά του κέντρου κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Κι
οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, χάρη στις οποίες -μεταξύ άλλων-
ανακαινίστηκε το δημαρχείο, δεν επαρκούν πλέον για την ανάκαμψη της
οικονομίας. « Ο σοσιαλιστής πρώην δήμαρχος τριπλασίασε
το χρέος του Δήμου κι εμείς δεν μπορούμε πλέον να ζητήσουμε δάνειο.
Αντιμέτωποι με την υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής τους, οι πρώην
εργάτες ψήφισαν μαζικά το Fidesz
 », συνεχίζει ο Μίκε.
Έτσι, το Μίσκολτς, το πρώην « κόκκινο κάστρο » της
δεκαετίας του 1990, μετατράπηκε σε προπύργιο του κόμματος της άκρας
δεξιάς, Jobbik (Κίνημα για μια καλύτερη Ουγγαρία), το οποίο απέσπασε το
16,67% των ψήφων στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές του Απριλίου 2010,
εκλέγοντας σαράντα επτά βουλευτές. Στο μικρό του γραφείο στο κέντρο της
πόλης, ο Μίκλος Αρπάντ, τοπικός ηγέτης του κόμματος, κοιτάζει σκεφτικός
τον χάρτη της « Μεγάλης Ουγγαρίας » που κρέμεται στον τοίχο. « Η
Ουκρανία απέκτησε την Υπερκαρπαθία με άδικο τρόπο κι είναι σίγουρο ότι
οι Ούγγροι της Σλοβακίας και της Τρανσυλβανίας δεν ήθελαν να αποκοπούν
από τη μητέρα πατρίδα. Η Ουγγαρία υπήρξε το μεγάλο θύμα των συνθηκών
ειρήνης. Πολλοί Ούγγροι εξακολουθούν να ζουν σε αυτές τις περιοχές. Ο
ρόλος της χώρας μας είναι να τους προστατεύσει
 ».
Έχει υποστηριχθεί ότι ο Όρμπαν μοιράζει διαβατήρια στους
Ούγγρους που ζουν στο εξωτερικό, κυρίως επειδή επιθυμεί να προσελκύσει
μια εκλογική πελατεία, η οποία είναι εκ των προτέρων φιλικά διακείμενη
προς αυτόν, αλλά και επειδή επιθυμεί ταυτόχρονα να προσδώσει δυναμισμό
στη δημογραφία της χώρας του. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, η
Ουγγαρία έχει χάσει 350.000 κατοίκους, ενώ ο δείκτης γονιμότητας έχει
κολλήσει στο 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, τη στιγμή που η ανανέωση των γενεών
εξασφαλίζεται με 2,1 παιδιά ανά γυναίκα. Έτσι, η προσέλκυση των Ούγγρων
του εξωτερικού αποτελεί πιθανότατα έναν τρόπο για να αντιμετωπιστεί η
δημογραφική κρίση. Ο κοινωνιολόγος Ζόλταν Κάντορ αμφισβητεί τη θεωρία
αυτήν και υποστηρίζει ότι το « διαβατήριο Τριανόν » αποτελεί « δικαιολογημένη εκδήλωση του εθνικού ενδιαφέροντος ». Κατά τη γνώμη του, « πριν
από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η
χορήγηση διαβατηρίων θα μπορούσε όντως να παρακινήσει τους Ούγγρους του
εξωτερικού να εγκατασταθούν στην Ουγγαρία, δεν συμβαίνει όμως κάτι
τέτοιο σήμερα που είναι ανοιχτά τα σύνορα. Ωστόσο, δίνοντας έμφαση στο
ζήτημα των ουγγρικών κοινοτήτων που ζουν στις γειτονικές χώρες, ο Όρμπαν
ιδιοποιήθηκε το κυριότερο θέμα της προεκλογικής εκστρατείας του Jobbik,
πράγμα που θα του επιτρέψει, ενδεχομένως, να ανακόψει την αύξηση της
δύναμης του
 ».

« Μεγάλος αριθμός μικτών γάμων στη Σλοβακία »

Στη Σλοβακία παρακολουθούν με ανησυχία την εθνικιστική
πλειοδοσία των Ούγγρων πολιτικών, η οποία αυξάνεται από το γεγονός ότι
τα επεισόδια ανάμεσα στις δύο χώρες είναι συχνά. Ο Ρόμπερτ Φίκο, ο
πρόεδρος της σλοβακικής κυβέρνησης, ο οποίος κατά την πρώτη του θητεία
συνεργάστηκε με τους εθνικιστές του Σλοβακικού Εθνικού Κόμματος (SNS),
δήλωνε, το 2010 [10], ότι το Fidesz επιθυμεί την επιστροφή στη « Μεγάλη
Ουγγαρία της εποχής πριν από τη Συνθήκη του Τριανόν (…) γεγονός που
αποτελεί κίνδυνο για την ασφάλεια της Σλοβακίας. Φανταστείτε το
ενδεχόμενο να λάβουν την ουγγρική υπηκοότητα χιλιάδες πολίτες μας : οι
Ούγγροι πολιτικοί θα συμπεριφέρονταν, σε αυτήν την περίπτωση, σάμπως το
νότιο τμήμα της Σλοβακίας να αποτελούσε αναπόσπαστο τμήμα της
επικράτειάς τους
 » ! Ήδη από τον Ιούλιο του 2009, η Σλοβακία είχε
απαγορεύσει τη χρήση της ουγγρικής γλώσσας στη δημόσια διοίκηση και σε
όλους τους δημόσιους χώρους, ενώ από το 2010 απαγορεύεται η κατοχή δύο
διαβατηρίων επί ποινή απώλειας της σλοβακικής υπηκοότητας. Η απόφαση
χαιρετίστηκε από το SNS, μάλιστα, ο Γιάν Σλότα, ο ηγέτης του, αποκάλεσε
τους Ούγγρους « καρκίνωμα πάνω στο σώμα του σλοβακικού έθνους ». Κατά τη γνώμη του Σίριλ Λέσκο, ηγετικού στελέχους του SNS στην πόλη του Πρεσόβ, « το μέτρο είναι απολύτως θεμιτό και νόμιμο. Ειδάλλως, η ουγγρική μειονότητα θα μπορούσε να υποκύψει στον πειρασμό της απόσχισης ».
Στη Σλοβακία ζουν περίπου 500.000 Ούγγροι. Η πλειονότητά
τους είναι συγκεντρωμένη στο νότιο τμήμα της χώρας, κατά μήκος των
συνόρων με την Ουγγαρία. Από το χωριό του Βέλκε Ράσκοβτσε, το οποίο
βρίσκεται σε απόσταση μερικών χιλιομέτρων από το Κόσιτσε, αρχίζει μια
ελώδης πεδιάδα που εκτείνεται μέχρι το βάθος του ορίζοντα. Ο ήλιος δύει
αργά. Ο Ζάκαμπ Έλεμερ αφήνει το βλέμμα του να πλανηθεί προς τον Νότο,
προς τα ουγγρικά σύνορα. « Είμαστε Ούγγροι, αλλά είμαστε
και πολίτες της Σλοβακίας. Διεκδικούμε το δικαίωμα να έχουμε πολλαπλές
ταυτότητες. Δεν ανεχόμαστε να μας υπαγορεύει τις επιλογές της η
Βουδαπέστη
 ». Ο Έλεμερ είναι ένας από τους δεκατέσσερεις βουλευτές που εξέλεξε το Most-Hid [11] στη Národná Rada, στο σλοβακικό κοινοβούλιο. « Εγκαταλείψαμε,
το 2009, το Κόμμα του Ουγγρικού Συνασπισμού (SMK), για να
δημιουργήσουμε έναν νέο πολιτικό σχηματισμό, δεδομένου ότι δεν θέλουμε
να μας θεωρούν « εθνοτικό » κόμμα : ενθαρρύνουμε την ενσωμάτωση στη
σλοβακική κοινωνία, χωρίς ωστόσο και να απαρνούμαστε τις ρίζες μας και
την κουλτούρα μας
 ». Πρόκειται για μια ασυνήθιστη πολιτική επιλογή,
δεδομένου ότι η πλειονότητα των ουγγρικών κομμάτων του εξωτερικού
διατηρεί στενούς δεσμούς με τους πολιτικούς της Βουδαπέστης, αλλά και
μια επιτυχημένη πολιτική. Πράγματι, στις βουλευτικές εκλογές της
Σλοβακίας, τον Ιούνιο του 2010, το κόμμα συγκέντρωσε το 8,12% των ψήφων,
έναντι 5% για το SMK, το οποίο ήταν υπέρμαχο μιας πιο σκληρής
εθνικιστικής γραμμής. Όπως μας λέει ο Άνταμ Ορκένι, « αντίθετα
απ’ ό,τι συμβαίνει στην Ουκρανία ή στη Ρουμανία, οι μικτοί γάμοι είναι
πολυάριθμοι στη Σλοβακία. Η ουγγρική μειονότητα έχει μικρότερη κοινωνική
επιρροή και συνεπώς έχει κάθε συμφέρον να ενσωματωθεί στη σλοβακική
κοινωνία
 ».
Συνεπώς, κατά τη γνώμη του κοινωνιολόγου, οι στρατηγικές
των μειονοτήτων για τα ζητήματα της ταυτότητάς τους εξαρτώνται σε
μεγάλο βαθμό από τις κοινωνικοοικονομικές περιστάσεις. Στην Ουγγαρία, σε
απόσταση μερικών χιλιομέτρων από το Μίσκολτς, ο εκπρόσωπος του Εθνικού
Σλοβακικού Συμβουλίου στο χωριό Μπουκσζεντκέρεσζτ, μας δείχνει γεμάτος
υπερηφάνεια την αίθουσα εορτών όπου οργανώνονται οι συναυλίες σλοβακικής
φολκλορικής μουσικής, και μας εξηγεί : « Οι πρόγονοί
μας έφτασαν στην περιοχή στα μέσα του 18ου αιώνα, για να δουλέψουν στα
χυτήρια γυαλιού που είχαν αρχίσει να εγκαθίστανται γύρω από το Μίσκολτς.
Σήμερα, οι βιομηχανίες έχουν κλείσει, αλλά εμείς είμαστε πολύ καλά
ενταγμένοι στην Ουγγαρία. Κανένας δεν σκέφτεται να εγκαταλείψει την
περιοχή
 ». Στο χωριό, ολοένα και λιγότεροι κάτοικοι μιλάνε τη γλώσσα
των γονιών τους, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να υπάρχει ένα
σλοβακικό δημοτικό σχολείο. Ωστόσο, ο Ορκένι κάνει την εξής πρόγνωση :
« Εάν η οικονομική κατάσταση στην Ουγγαρία επιδεινωθεί
και η μετανάστευση στη Σλοβακία αρχίσει να γίνεται μια ενδιαφέρουσα
προοπτική, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι κάτοικοι του
Μπουκσζεντκέρεσζτ θα σκεφτούν σοβαρά να επανασυνδεθούν με τις ρίζες τους
 ».
Το 2004, όταν οι πρώην χώρες του Ανατολικού Μπλοκ
ενσωματώθηκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όλοι ήθελαν να πιστεύουν ότι η
αναζωπύρωση των εθνικών ταυτοτήτων που παρατηρήθηκε στις αρχές της
δεκαετίας του 1990, θα μετριαζόταν χάρη στη σταδιακή εξαφάνιση των
συνόρων. Σε τελική ανάλυση, η ενσωμάτωση θα καθιστούσε εφικτή την
ανασύσταση μιας Mitteleuropa, η οποία είχε εξιδανικευθεί σε μεγάλο
βαθμό. Ωστόσο, η οικονομική κρίση και οι αποτυχίες των ευρωπαϊκών
πολιτικών δεν επέτρεψαν την υπέρβαση των εθνικών οριζόντων. Επιπλέον, η
ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, το 2008, δημιούργησε ένα
προηγούμενο, αποδεικνύοντας ότι δεν είχε ολοκληρωθεί στην ευρωπαϊκή
ήπειρο η διαδικασία της συγκρότησης των κρατών και ότι είναι ακόμα
δυνατόν να αλλάξουν τα σύνορά τους.

Notes

[1]
(ΣτΜ) Ανάλογα με την εποχή και τη χώρα στην οποία ανήκε, η περιοχή
ονομαζόταν Ρουθηνία, Καρπαθοουκρανία, Υπερκαρπαθική Περιοχή της
Ουκρανίας, Υπερκαρπαθία.
[2] (ΣτΜ) Μετά τη Διάσκεψη του Μονάχου και την κατάληψη της Τσεχοσλοβακίας από τους ναζί με την ανοχή των Δυτικών.
[3] Έτσι αποκαλούσαν οι Σοβιετικοί τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
[4] Η επόμενη εθνική απογραφή στην Ουκρανία θα διεξαχθεί το 2013.
[5] Slovenský náucný slovník (« Σλοβακική Εγκυκλοπαίδεια »), τόμος 1, Litevna, Μπρατισλάβα, 1932.
[6] Το Μπέρεχοβ έχει περίπου 25.000 κατοίκους, οι μισοί από τους οποίους δηλώνουν ουγγρικής καταγωγής.
[7] Το UMDSZ διατηρεί εξαιρετικά στενές σχέσεις με το Ουγγρικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (MSZP).
[8]
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, 300.000 Ούγγροι του εξωτερικού έχουν ζητήσει την
ουγγρική υπηκοότητα και οι αρχές της Βουδαπέστης έχουν χορηγήσει
180.000 διαβατήρια. Τα στοιχεία που αφορούν την Ουκρανία δεν
ανακοινώνονται επίσημα.
[9] Βλέπε Michael Minkenberg, « A l’Est, l’obsession des frontières », « Le Monde Diplomatique », Ιανουάριος 2011.
[10] « Robert Fico : “La Hongrie exporte sa peste brune” », « Le Figaro », Παρίσι, 3-6-10.
[11] Από τη σλοβακική λέξη « most » και την ουγγρική « hid », οι οποίες σημαίνουν και οι δύο « γέφυρα ».

Le Monde Diplomatique

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός9 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις9 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO9 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή