Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Φορολογικοί παράδεισοι και υπεράκτιες εταιρείες

Δημοσιεύτηκε στις

Του Αντρέα Κατσανέβα*, Stanford University

Όταν γίνεται λόγος για τις “offshore” εταιρίες, πολλοί φέρνουν στο μυαλό τους ένα
παραδείσιο νησάκι κάπου στη μέση του Ειρηνικού ωκεανού, όπου εκτός από
μαγευτικές παραλίες, προσφέρονται και μυθικές χρηματοοικονομικές συνθήκες για
την εναπόθεση μυστικών κεφαλαίων που προέρχονται κυρίως από παράνομες
δραστηριότητες. Σίγουρα, υπάρχουν αυτοί οι λεγόμενοι «φορολογικοί παράδεισοι»,
αλλά η παραπάνω εικόνα αυτή  είναι ιδιαίτερα απλουστευτική των
δραστηριοτήτων που επιτελούνται στις υπεράκτιες (ή παράκτιες ή offshore) χρηματαγορές. Επιστημονικά, θα ήταν καλύτερο να
γίνει λόγος για υπεράκτια «δραστηριότητα» και όχι τόσο για υπεράκτια
«γεωγραφική περιοχή», καθώς  offshore κέντρο μπορεί να
αποτελούν εξίσου αποτελεσματικά τόσο τα νησιά Καϋμάν, όσο και η Ελβετία, αν και
η νομοθετημένη αδιαφάνεια που καλύπτει παραδοσιακά τις τραπεζικές συναλλαγές
της τελευταίας, δεν περιλαμβάνονται τυπικά τουλάχιστον στην κατηγορία των
υπεράκτιων δραστηριοτήτων.

Τι Είναι οι Οffshore
Οι offshore (υπεράκτιες) εταιρείες είναι ιδιόμορφα εταιρικά
σχήματα που εδρεύουν σε μια συγκεκριμένη χώρα, μέσω των οποίων ασκούν
οικονομικές δραστηριότητες πρόσωπα ή εταιρείες που η κύρια έδρα τους βρίσκεται
σε  άλλη χώρα. Αυτό προκύπτει  και από τον ίδιο τους τον τίτλο που
εμπεριέχει το προσωνύμιο «υπεράκτιες». Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μας
παρέχει μια περισσότερο πολύπλοκη και επιστημονική προσέγγιση. Τις
προσδιορίζει  ως: «χρηματοοικονομικά συστήματα με εξωτερικό ενεργητικό και
ληξιπρόθεσμες οφειλές (assets and liabilities) που είναι δυσανάλογες με τις
τραπεζικές συναλλαγές (account transactions) των οικονομιών αυτών…»[1].
Στη χώρα μας, σύμφωνα
με το Ν.2238/1994, ως εξωχώρια, δηλ. υπεράκτια εταιρεία, ορίζεται «η εταιρεία
που έχει την έδρα της σε αλλοδαπή χώρα και με βάση τη νομοθεσία της
δραστηριοποιείται αποκλειστικά σε άλλες χώρες και απολαμβάνει ιδιαίτερα
ευνοϊκής φορολογικής μεταχείρισης». Ίσως μια πιο  ρεαλιστική προσέγγιση
είναι αυτή που τις οριοθετεί ως νομικά – εταιρικά κατασκευάσματα που
λειτουργούν με αδιαφάνεια, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από κάποιον δημόσιο
φορέα,  υπόκεινται σε ελάχιστη ή και μηδενική φορολόγηση, η ιδιοκτησία
τους  υποκρύπτεται πίσω από παρένθετα πρόσωπα και οι πραγματικοί
ιδιοκτήτες τους είναι εγκαταστημένοι σε άλλες χώρες.
Γεγονός είναι πάντως,
ότι οι υπεράκτιες εταιρείες καλύπτουν ένα ευρύτατο φάσμα οικονομικών πράξεων
που εκτείνεται από ναυτιλιακές, κτηματικές, εμπορικές, χρηματιστηριακές,
τραπεζικές, διαμεσολαβητικές δραστηριότητες, τη δημιουργία μη εμφανών
τραπεζικών  λογαριασμών, μέχρι  το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, ακόμη και
σαφώς παράνομων πράξεων.
Οι
υπεράκτιες   εταιρείες συνήθως εδρεύουν σε λιλιπούτεια  κράτη
και κυρίως σε μικρά νησιά με  μικροσκοπικές οικονομικές και
χρηματοπιστωτικές υποδομές,  όπου επιδιώκεται η προσέλκυση ξένων
εταιρειών, μέσω της ύπαρξης ειδικού  νομοθετικού πλαισίου που καλύπτει τα
συναφή αδιαφανή  εταιρικά σχήματα. Αν και οι εταιρείες αυτές αποδίδουν
ελάχιστη έως μηδενική φορολόγηση, η εισροή τεράστιων κεφαλαίων που
προσελκύουν,  συνεπάγεται σημαντικά πολλαπλασιαστικά οφέλη, όπως η
δημιουργία καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας, παράπλευρων  οικονομικών
δραστηριοτήτων, κλπ.  
Θα πρέπει να
σημειωθεί ότι οι περισσότερες μεγάλες χώρες δεν ευνοούν τη δημιουργία στην
επικράτειά τους παρόμοιων εταιρειών, αφού σε μια τέτοια περίπτωση, πολλά 
κλασικά εταιρικά σχήματα που φορολογούνται κανονικά, υπάγονται σε αυστηρή
φορολογική,  εργασιακή και ασφαλιστική νομοθεσία  και υπόκεινται σε
νόμιμους ελέγχους, ίσως θα προτιμούσαν να μεταταγούν, μέσω εξαγωγής και
επανεισαγωγής κεφαλαίων,  στο καθεστώς των υπεράκτιων εταιριών, για να
έχουν τα σχετικά οφέλη Αυτό φυσικά  δεν ισχύει σε  μικροσκοπικές
χώρες όπου δεν υφίσταται σημαντική επιχειρηματική δραστηριότητα γενικότερα.
Μια παραπλήσια αλλά
διαφορετικού τύπου οικονομική δραστηριότητα, είναι τα υπεράκτια οικονομικά
κέντρα. Κύριος εκπρόσωπος της είναι η  Ελβετία, όπου υφίσταται υψηλή
φορολόγηση, αλλά η νομισματική σταθερότητα και το παραδοσιακό απόρρητο των εκεί
τραπεζικών  συναλλαγών, έχει οδηγήσει στη συγκέντρωση τεράστιων διεθνών
κεφαλαίων.[2]  Εκτιμάται ότι η οικονομική αυτή
ιδιαιτερότητα   της Ελβετίας ως κρατικής οντότητας, χωρίς να
παραγνωρίζεται η σημασία της  παραδοσιακής της ουδετερότητας, εξηγεί και
το γεγονός ότι είναι η μοναδική Ευρωπαϊκή χώρα όπου ουδέποτε έχει τεθεί θέμα
ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Κι’ αυτό γιατί το  υπερκείμενο
Συνταγματικό καθεστώς, σε συνδυασμό με τις σχετικά ενιαίες κατευθυντήριες
οικονομικές πολιτικές της Ε.Ε., πιθανώς να  παρενέβαλλε σοβαρές δυσχέρειες
στη διατήρηση της  ως μεγάλου υπεράκτιου οικονομικού κέντρου.
Αν και με μικρότερη
επιτυχία, παρόμοιες πολιτικές  για την προσέλκυση διεθνών κεφαλαίων με τη
νομοθέτηση ευνοϊκών συνθηκών για κατοίκους του εξωτερικού,  έχουν γίνει
και από  άλλες χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία και πιο πρόσφατα η 
Ιρλανδία.  Η Κύπρος είναι μια άλλη χώρα μικρομεσαίου μεγέθους όπου έχει
θεσπιστεί ειδικό καθεστώς για υπεράκτιες εταιρείες, οι οποίες έχουν προσελκύσει
ιδιαίτερα ελληνόκτητο και κυρίως ναυτιλιακό κεφάλαιο.
Στη χώρα μας, της
οποίας η  ελληνόκτητη ναυτιλία είναι η πρώτη σε μέγεθος παγκοσμίως, έχει
θεσπιστεί  ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς για ναυτιλιακές εταιρείες, το οποίο
θα μπορούσε να προσομοιαστεί με υπεράκτιο οικονομικό κέντρο. Παρ’ όλα αυτά, το
υφιστάμενο εδώ καθεστώς, σε συνδυασμό με την αυστηρή κριτική που υφίσταται και
την επιλεγόμενη  ανελαστικότητα των εργασιακών σχέσεων στην ελληνική
ναυτιλία,  δε φαίνεται να ικανοποιεί τους Έλληνες πλοιοκτήτες, στο βαθμό
τουλάχιστον που θα τους οδηγούσε στο να στρέψουν τα πλοία τους στην ελληνική
σημαία.
Σύντομη ιστορική
αναδρομή
Κατά τη διάρκεια της
μεταπολεμικής περιόδου και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970, το παγκόσμιο
οικονομικό σκηνικό καθοριζόταν από το διεθνές εμπορικό καθεστώς της συμφωνίας
του Μπρέττον Γούντς που περιόριζε τη διεθνή κίνηση κεφαλαίων και επέβαλε
σταθερές νομισματικές ισορροπίες με κεντρικό νόμισμα αναφοράς το δολάριο. Ο
περιορισμός της ελευθερίας στη διεθνή κίνηση των κεφαλαίων  αποσκοπούσε
στο να παρέχεται η δυνατότητα στις εθνικές κυβερνήσεις να καθορίζουν αυτόνομα
τη δική τους νομισματική πολιτική. Γενικότερα, υπήρχαν πολλοί περιορισμοί στις
ευρύτερες χρηματοοικονομικές δραστηριότητες, σύμφωνα και με τις αρχές του
Κεϊνσιανισμού που δέσποζε μέχρι τότε, όπως λχ. η παρεμπόδιση  της κίνησης
κεφαλαίων (εκτός αν αφορούσε τη χρηματοδότηση του εμπορίου), αλλά και οι
έλεγχοι  στα τραπεζικά επιτόκια.  Το όλο   κλίμα της εποχής
είχε ως συνέπεια πολλοί επιχειρηματίες και ιδιαίτερα πολυεθνικές εταιρίες, να
μεταφέρουν  μεγάλο μέρος των κεφαλαίων τους από την ημεδαπή σε
αλλοδαπές  εταιρίες που ήταν εγκατεστημένες σε χώρες με  πολλά
πλεονεκτήματα, όπως η ελάχιστη ή και καθόλου φορολογία αλλά και σε γενικές
γραμμές, με ελάχιστους έως ανύπαρκτους  περιορισμούς στην κίνηση 
κεφαλαίων.
Με την κατάργηση της
Συμφωνίας του Μπρέτον Γούντς  το 1973 και την άρση των περιορισμών στην κίνηση
του διεθνούς κεφαλαίου, θεωρήθηκε πως οι υπεράκτιες δραστηριότητες  θα
συρρικνωθούν  σημαντικά, αφού δεν υπήρχαν  πλέον οι περιοριστικές
εκείνες  συνθήκες  που οδηγούσαν στην προσέλκυση  υψηλής 
ροής διεθνών κεφαλαίων.  Στην πράξη όμως συνέβη το αντίθετο. Οι υπεράκτιες
εταιρείες και τα υπεράκτια οικονομικά κέντρα, προσαρμόστηκαν στις νέες συνθήκες[3]  με συνέπεια να διογκωθεί
περαιτέρω η δραστηριότητά και η σημασία τους στην παγκόσμια οικονομική
σκηνή.  Η ενίσχυση του καθεστώτος των φορολογικών απαλλαγών, η προστασία
του απορρήτου των συναλλαγών, η ανωνυμία της ιδιοκτησίας, η διεύρυνση των
διεθνών αεροπορικών μεταφορών, σε συνδυασμό με την πιο πρόσφατη έκρηξη των νέων
τεχνολογιών και κυρίως του διαδικτύου, ισχυροποίησαν το οπλοστάσιο και την
ελκυστικότητα των συναφών δραστηριοτήτων
Λόγοι ίδρυσης
Ένα ερώτημα που
πρέπει να απαντηθεί περισσότερο αναλυτικά, είναι οι λόγοι για τους οποίους
ορισμένες  χώρες συστήνουν τους «φορολογικούς παράδεισους» των υπεράκτιων
δραστηριοτήτων. Βασικής σημασίας φαίνεται πως είναι  η «ανάγκη επιβίωσης
και γρήγορης οικονομικής ανάπτυξης των συγκεκριμένων κρατών, τα οποία είναι
στην πλειοψηφία τους μικρού μεγέθους χωρίς σημαντικούς οικονομικούς πόρους, με
περιορισμένες δυνατότητες να διατηρήσουν την οικονομική τους αυτοτέλεια».[4] Είναι προφανής η προσπάθεια  των
μικροσκοπικών κρατών να αποκτήσουν  πρόσβαση σε διεθνείς κεφαλαιαγορές, να
προσελκύσουν τεχνικό προσωπικό και να γίνουν κοιτίδα οικονομικής γνώσης αλλά
και να δημιουργήσουν  νέες θέσεις εργασίας.[5]
Από την πλευρά των
επιχειρηματιών, τα πλεονεκτήματα είναι πολλαπλά και διάφορα όπως  :
 -Ταχύτατη
δημιουργία της εταιρείας,
-Ανυπαρξία
αντικινήτρων και γραφειοκρατικών δυσκολιών,
-Ελάχιστο κόστος και
μικρό  αρχικό εταιρικό κεφάλαιο,
 -Πλήρης
ανωνυμία των πραγματικών μετόχων,
 -Δυνατότητα
σύστασης της εταιρίας με ένα μόνο μέτοχο
 -Μεταφορά των
κερδών από υψηλά σε χαμηλά φορολογούμενες χώρες
 -Αποφυγή του
πόθεν έσχες τόσο στην αγορά περιουσιακών στοιχέιων όσο και στη 
νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες
 -Αποφυγή της
εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας
 -Αποφυγή
δεσμέυσεων ατομικής περιουσίας, με τη διασφάλιση από μελλοντικές διεκδικήσεις
δανειστών
 -Αποφυγή
φορολογικών επιβαρύνσεων
 -Πλήρης
απαλλαγή του φόρου κληρονομιάς, δωρεάς, μεταβίβασης κλπ
 -Αποφυγή φόρου
τόκων στις καταθέσεις
 -Αποφυγή διπλής
φορολόγησης
 -Τραπεζικό και
γενικότερα κάθε είδους απόρρητο
 -Ανυπαρξία 
συναλλαγματικών περιορισμών[6]
Από τα παραπάνω τα
πλέον ελκυστικά κίνητρα στις περισσότερες περιπτώσεις μπορεί να θεωρηθεί ότι
είναι  η απόλυτη  ανωνυμία, το τραπεζικό και κάθε είδους απόρρητο, η
χαμηλή ή και ανύπαρκτη φορολογία και η εύκολη και ταχύτατη σύσταση της εταιρίας
χωρίς να απαιτείται μεγάλο αρχικό κεφάλαιο.
Δραστηριότητες
Οι πιο σημαντικές
χρηματοοικονομικές δραστηριότητες των υπεράκτιων εταιρειών είναι οι εξής:
Οι τραπεζικές
λειτουργίες και η συμμετοχή στις αγορές συναλλάγματος, οι ασφαλίσεις, η
διαχείριση εταιριών εμπιστευμάτων (trusts) και γενικότερων
χρηματοικονομικών υπηρεσιών (επενδύσεις, εμπόριο, εταιρίες συμμετοχών κ.α.),
αλλά και κάποιες δραστηριότητες που δεν ανήκουν καθαρά στον χρηματοοικονομικό
τομέα, όπως η εγγραφή ναυτιλιακών δραστηριοτήτων (registry) αλλά και εταιρίες παροχής διοικητικών υπηρεσιών.
Όσον αφορά το ζήτημα
της φορολογίας, υπάρχουν δύο βασικές περιπτώσεις κρατών που φιλοξενούν τις
υπεράκτιες δραστηριότητες, Αυτά που επιβάλλουν ελάχιστη ή μηδενική φορολογική
επιβάρυνση στους επενδυτές, μια πρακτική που ακολουθείται  σε λιλιπούτειες
ή μικρομεσαίες  χώρες σε μέγεθος, γεωγραφικό αλλά και οικονομικό. (Νησιά
Καυμάν,  Κύπρος, Παναμάς,  κλπ.). Υπάρχουν όμως και μεγαλύτερες χώρες
που εύστοχα αποκαλούνται «μεγάλα εμπορικά καταστήματα με υψηλά επίπεδα
φορολογίας», όπως είναι η περίπτωση της  Ελβετίας, όπου η φορολογία
αγγίζει το 40%, ένα ποσοστό ανάμεσα στα υψηλότερα της Ευρώπης.
Ένας ειδικότερος και
αποδεκτός   λόγος που χρησιμοποιούνται τα υπεράκτια κέντρα και
εταιρείες, εκτός από τις γενικότερες φορολογικές απαλλαγές, είναι η αποφυγή
διπλής φορολογίας. Επειδή το φορολογικό σύστημα διεθνώς χαρακτηρίζεται από
«έλλειψη ευκαμψίας»[7] και οι περισσότερες φορολογικές ρυθμίσεις
διευθετούνται από διμερείς και όχι πολυμερείς συμφωνίες,  συχνά
εμφανίζεται το πρόβλημα της διπλής φορολόγησης των ίδιων πράξεων από δύο
διαφορετικά κράτη που δεν έχουν συνάψει κάποια συμφωνία αποφυγής της. 
Έτσι, ένας επιχειρηματίας που εύλογα θέλει να αποφύγει τη διπλή φορολόγηση
επί  των επαναπατριζόμενων κερδών σε μια επιχείρησή του στην αλλοδαπή,
συστήνει μια υπεράκτια εταιρεία και χρησιμοποιώντας την ως μεσάζοντα, ως τρίτο
πόλο ανάμεσα σε δύο ή και περισσότερες χώρες, το πετυχαίνει. Έτσι η «αυξημένη
χρήση των διεθνών offshore χρηματοοικονομικών κέντρων ήταν
μια αντίδραση στα φορολογικά κόστη που συνεπάγονται οι διεθνείς επενδύσεις»[8].
Βεβαίως είναι
πιθανό  η ύπαρξη της υπεράκτιας εταιρίας, εκτός από τον ως άνω σωστό
λόγο,  να αξιοποιηθεί  και για την πλήρη αποφυγή της φορολογίας, ή
συγκεκριμένα π.χ της γονικής παροχής, όπως γινόταν, μέχρι πρόσφατα και στην
Ελλάδα. Για παράδειγμα, ο ιδιοκτήτης ενός σπιτιού μπορούσε να το εγγράψει 
σε μια υπεράκτια  εταιρεία και ύστερα, όταν επιθυμούσε  να το
παραχωρήσει στους απογόνους του, απλά τους παρέδιδε  την κυριότητα των
μετοχών της  εταιρείας αυτής και έτσι απέφευγε ένα τεράστιο μέρος του
φόρου γονικής παροχής. Με την πρόσφατη ψήφιση νόμου στην ελληνική  Βουλή,
οι εταιρείες offshore είναι πλέον υποχρεωμένες να
πληρώνουν ετησίως το 3% της αξίας των περιουσιακών τους στοιχείων,
δυσκολεύοντας πολύ τη μέχρι προηγουμένως οικονομική πλάγια αποφυγή νόμιμης
φορολόγησης.  
Συμπερασματικά ένας
υπεράκτιος «φορολογικός παράδεισος» προσφέρει τα ακόλουθα πλεονεκτήματα :
-Τα κέρδη μπορούν να
μετακινηθούν από μία χώρα με υψηλό συντελεστή φορολογίας σε μια χώρα με χαμηλό
συντελεστή φορολογίας.
-Τα κέρδη μπορούν να τοποθετηθούν
σε χώρα offshore, όπου είναι επιτρεπτό, αντί να
επαναπατρισθούν και να υποστούν επιπλέον φορολόγηση ή να μεταφερθούν κάτω από
συναλλαγματικούς περιορισμούς
-Η φορολογική
υποχρέωση ενός ομίλου μπορεί να περιορισθεί σε διεθνές επίπεδο.[9]
Τα περισσότερα
παράκτια κέντρα εξειδικεύονται σε συγκεκριμένες υπηρεσίες. Οι πιο συχνές είναι
στον τομέα των τραπεζών αλλά και της αγοράς συναλλάγματος. (Offshore banking and offshore currency trading)
Αγορά συναλλάγματος
και τραπεζικοί διακανονισμοί
Η παράκτια αγορά
συναλλάγματος μπορεί να ιδωθεί ως μια «παράλληλη» αγορά με  την εγχώρια
που προσφέρει παρόμοιες υπηρεσίες.[10] Η βασική τους διαφορά είναι πως η
παράκτια αγορά αποκόπτει το νόμισμα από τη χώρα προέλευσής του. Οι τράπεζες που
λειτουργούν εδώ είναι απαλλαγμένες από κανονισμούς που επιβάλλουν συγκεκριμένα
ποσά αποθεματικών πάνω στις καταθέσεις, από φόρους στις συναλλαγές, η από
περιορισμούς των συναλλαγματικών ισοτιμιών που  προσφέρουν. Έτσι, μπορούν
να λειτουργούν πιο οικονομικά και πιο αποτελεσματικά μέσα σε μια άκρως ελεύθερη
παγκόσμια χρηματοοικονομική αγορά[11]. Βέβαια, οι ελάχιστοι περιορισμοί στη
λειτουργία των υπεράκτιων τραπεζών προσφέρεται και ως αντάλλαγμα για το
μεγαλύτερο ποσοστό κινδύνου που υπάρχει για τους καταθέτες και τους δανειστές.
Υποστηρίζεται ότι η
υπεράκτια συναλλαγματική αγορά ενισχύει την  παγκόσμια οικονομία. και
συγκεκριμένα :
Πρώτον, με τη
λειτουργία της εναποθέτει κεφάλαια στις πιο παραγωγικές δραστηριότητες και έτσι
επιτυγχάνονται καλύτερα αποτελέσματα με μικρότερο κόστος συναλλαγής. Παρέχει
διασπορά του συναλλαγματικού κινδύνου για τους επενδυτές και τους δανειστές,
ιδιαίτερα στην περίπτωση όπου η δυνατότητα της προστασίας έναντι ζημιών από
μεταβολές των διεθνών τιμών (hedging), των χρηματοοικονομικών
κινδύνων είναι περιορισμένη στην εγχώρια αγορά[12].
Παράλληλα, έχει
θετικές επιπτώσεις όσον αφορά τη  ρευστότητα του συστήματος, άρα και στο
βάθος και εύρος των συναλλαγματικών αγορών στην εγχώρια αγορά. Τέλος, μπορεί να
αυξήσει την ελαστικότητα των επιτοκίων των  ροών κεφαλαίου, πιέζοντας έτσι
τις εκάστοτε πολιτικές και οικονομικές αρχές να κρατήσουν σταθερές
μακροοοικονομικές πολιτικές, ούτως ώστε να αποφύγουν και τις απότομες
μετακινήσεις κεφαλαίου[13]
Οι αρνητικές πλευρές
του θέματος, μεταξύ άλλων μπορούν να περιγραφούν συνοπτικά ως ακολούθως  :
Η ελευθερία που
παρέχεται στο κεφάλαιο στις υπεράκτιες αγορές, μπορεί  να μειώσει την
αποτελεσματικότητα του εγχώριου νομισματικού και πληθωριστικού ελέγχου, επειδή
η επέκταση των δανείων από υπεράκτιες τράπεζες είναι πιθανό να επεκτείνει την
προσφορά συναλλάγματος και να προκαλέσει προβλήματα σε εθνικά νομίσματα αλλά
και στις οικονομίες τους. Έτσι, υποδαυλίζεται μια τυχόν περιοριστική
νομισματική στάση της  χώρας καταγωγής, ιδιαίτερα όταν αυτή προσπαθεί να
την περιορίσει με τη θέσπιση κατώτατων ορίων αποθεματικών (reserve requirements)[14]. Επισημαίνεται εδώ ότι στις περισσότερες
υπεράκτιες  τράπεζες, δεν υπάρχουν κατώτατα όρια στα αποθεματικά
τους.  Αυτό αποτελεί  ένα αρκετά  λογικό επιχείρημα, καθώς η
ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων μπορεί να προκαλέσει ανισορροπίες στις
μακροοικονομικές πολιτικές, ιδιαίτερα σε μικρά κράτη, με αδύναμη οικονομική
υποδομή. Ακόμα και στις πανίσχυρες ΗΠΑ, πολλές είναι οι φωνές που καλούν τις
αμερικανικές επιχειρήσεις να «επιστρέψουν στα πάτρια εδάφη», ιδιαίτερα μάλιστα
μετά το σκάνδαλο της Enron, το οποίο έδωσε ώθηση στα
μεγαλύτερα ιδιωτικά ιδρύματα συνταξιοδοτήσεων, να κινήσουν δικαστικές
διαδικασίες απαιτώντας να σταματήσουν οι αμερικανικές εταιρίες να «κρύβονται σε
φορολογικούς παραδείσους, αποφεύγοντας την πληρωμή των φόρων».
Σε μια χώρα όπως οι
ΗΠΑ, που ύστερα από την 11η Σεπτεμβρίου αντιμετωπίζει σοβαρά
προβλήματα και συναλλαγματικά  ελλείμματα,  οι εταιρείες αυτές έχουν
επικριθεί ακόμα και ως αντεθνικές. Κι’ αυτό γιατί  όσο συνεχίζεται η εκροή
κεφαλαίων από την αμερικανική επικράτεια στις υπεράκτιες εταιρίες, τόσο
οξύνονται τα προβλήματα χρηματοδότησης της αμερικανικής οικονομίας[15]
Έχει παρατηρηθεί
επίσης πως οι υπεράκτιες αγορές συναλλάγματος εξυπηρετούν την κερδοσκοπία στην
αγορά συναλλάγματος (exchange market speculation). Η απουσία περιορισμών στις
μετακινήσεις μεταξύ διάφορων εθνικών νομισμάτων, διευκολύνει τυχοδιωκτικούς
κύκλους να δανειστούν ένα νόμισμα που τείνει προς την υποτίμηση (depreciation prone) από μία παράκτια τράπεζα και να
επενδύουν σε ένα νόμισμα με τάσεις ανόδου (appreciation-prone currency).
 Έτσι, στις
υπεράκτιες αγορές ενδέχεται να μειωθεί το απόθεμα συναλλάγματος που αναμένεται
να υποτιμηθεί και να αυξηθεί αυτό το οποίο αναμένεται να ανατιμηθεί. Με
παρόμοιο τρόπο, οι υπεράκτιες αγορές αυξάνουν  το μέγεθος των διεθνών
βραχυπρόθεσμων ροών κεφαλαίου, κάτι που μπορεί  να χρησιμοποιηθεί για τη
δημιουργία  κερδοσκοπικών (speculative) πράξεων εναντίον
εθνικών νομισμάτων, προκαλώντας συναλλαγματικές πιέσεις στα νομίσματα αυτά και
ανισορροπίες στις εθνικές οικονομίες.
Σε μια έρευνα του
ΔΝΤ, οι τράπεζες offshore κατατάσσονται σε τρεις βασικούς
κλάδους. Πρώτον, οι offshore που αποτελούν κέντρα πλήρους παροχής
χρηματοοικονομικών υπηρεσιών με προηγμένα συστήματα, που δρουν σε ιδιαίτερα
ρευστοποιημένες  αγορές, όπου η ύπαρξη οικονομικών πόρων είναι μεγάλη. Τέτοια
κέντρα είναι το Λονδίνο,  επιμέρους τραπεζικές υπηρεσίες στις ΗΠΑ, αλλά
και η ιαπωνική υπεράκτια αγορά, των οποίων όμως το μερίδιό τους στις διεθνείς
συναλλαγές μειώνεται σταδιακά.  Τα δευτερεύοντα υπεράκτια κέντρα είναι
αυτά τα οποία αποτελούν το μεσάζοντα για τη μεταφορά κεφαλαίων από μία
χώρα  σε μια άλλη.
Οι τράπεζες στα
υπεράκτια κέντρα συνήθως είναι υποκαταστήματα μεγάλων κεντρικών τραπεζών που
δρουν παγκόσμια. Δεν αποτελούν δηλαδή ξεχωριστή νομική προσωπικότητα, αλλά
υπάγονται στο μητρικό φορέα.  Ασχολούνται κυρίως με τρεις τύπους
συναλλαγών. Την παροχή υπηρεσιών καταθέσεων και δανείων σε διάφορα παγκόσμια
νομίσματα, αλλά κυρίως σε αυτό του ευρωδολλαρίου, την παροχή ομολόγων αλλά και
την ταχεία παροχή συναλλάγματος που συνήθως χρησιμοποιείται για κερδοσκοπία.
Υπάρχουν πολλοί
νόμιμοι λόγοι οι οποίοι προσελκύουν έναν οικονομικό οργανισμό στις υπεράκτιες
τράπεζες. Μερικοί από αυτούς είναι: το ευέλικτο οικονομικό πλαίσιο όπου
υπάρχουν μικροί ή και καθόλου φόροι αλλά και η ασφάλεια και η ανωνυμία που
παρέχεται στους καταθέτες και τους δανειολήπτες, η κοντινή απόσταση γεωγραφικά
αλλά και όσον αφορά τη χρονική ζώνη σε οικονομικά κέντρα, η εκάστοτε φήμη του
παράκτιου κέντρου αλλά κυρίως η απόλυτη απαλλαγή από οποιονδήποτε έλεγχο.[16]
Έκνομες 
δραστηριότητες
Μια βασική λειτουργία
που επιτελούν τα υπεράκτια  κέντρα είναι αυτή του ξεπλύματος βρώμικου
χρήματος, είτε αυτό προέρχεται από παράνομες οικονομικές δραστηριότητες είτε
προέρχεται από κεφάλαια διαφευγόντων φόρων. «Πρόκειται για τη σκοτεινή πλευρά
της παγκοσμιοποίησης» όπως σχολίασε ο αμερικανός υπουργός οικονομικών Στούαρτ
Άιζενστατ στην Ουάσινγκτον Πόστ.[17]
Υπάρχουν
συγκεκριμένες διαδικασίες μέσα από τις οποίες ένας κάτοχος κεφαλαίων θα περάσει
για να καταφέρει να νομιμοποιήσει το βρώμικό χρήμα που κατέχει. Πρώτον θα
στήσει μια εταιρεία βιτρίνα σε ένα παράκτιο «φορολογικό παράδεισο» όπου και θα
καταθέσει το κεφάλαιο. Η εταιρεία βιτρίνα λέγεται και «off the self» δηλαδή «εταιρεία του ραφιού»[18]. Ονομάζεται έτσι γιατί αποτελεί νομικό
κατασκεύασμα που στην πραγματικότητα  δεν έχει ουσιαστική  οικονομική
οντότητα και υπόσταση αλλά αποτελεί παρένθετο προσωπείο για την  απόκρυψη
του πραγματικού  ιδιοκτήτη.
Πρόκειται για γνωστή
πρακτική που εφαρμόζεται στην πράξη από εξειδικευμένους δικηγόρους που έχουν
έτοιμα «στο ράφι» του γραφείου τους  προκατασκευασμένα παρόμοια νομικά
μορφώματα που διαθέτουν στους ενδιαφερόμενους έναντι ιδιαίτερα χαμηλού κόστους
800-1000 ευρώ, (εξού και το off the self). Οι εμφανιζόμενοι ως μέτοχοι
είναι απλώς παρένθετα πρόσωπα, οι οποίοι ενεργούν ως εντολοδόχοι  στην
υπηρεσία του πραγματικού ιδιοκτήτη
Σε  δεύτερη
φάση, ο ιδιοκτήτης της υπεράκτιας εταιρείας θα φροντίσει να μεταβιβάσει τα
κεφάλαια της εταιρείας σε άλλη παρόμοια εταιρεία και παρένθετα πρόσωπα, μέχρι 
ότου καταστεί αδύνατη η εξεύρεση της αρχικής τους προέλευσης, κάτι που
διασφαλίζεται από την κατοχύρωση του απορρήτου και της ανωνυμίας 
που  παρέχουν τα υπεράκτια κέντρα. Μπορεί επίσης, ως πρόσθετο μέτρο να
καταθέτει σε πολλούς λογαριασμούς, μικρά ποσά, έτσι ώστε να μην κινεί υποψίες
στις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές και με αυτά τα κεφάλαια να αγοράσει μετοχές της
εταιρείας βιτρίνας. Στη συνέχεια « πωλεί σε νέο αγοραστή, αγοράζει εκ νέου και
έτσι τα ίχνη της προέλευσης του χρήματος χάνονται».[19]
Η κινητικότητα των
κεφαλαίων και η συνεχής ανακύκλωση τους είναι ο βασικός άξονας στον οποίο
κινείται ο πραγματικός ιδιοκτήτης της υπεράκτιας εταιρείας. Όπως εύστοχα έχει
αναφερθεί, «στις καθαρές ακτές των νησιών Καϋμάν, το χρήμα είναι συνήθως
βρώμικο, αυτό όμως δε μειώνει την αγοραστική του αξία. Αφού ξεπλυθεί,
επιστρέφει δριμύτερο στις αγορές της Ευρώπης και της Αμερικής καθιστώντας
ολοένα και πλουσιότερους τους διαχειριστές του»[20]
Η ευκολία με την
οποία ένας εγκληματίας μπορεί να καταθέτει και να διακινεί τα κεφάλαιά του
χρησιμοποιώντας μια εταιρία βιτρίνα είναι τρομακτική. Έτσι δεν είναι περίεργο
που ανάμεσα στους μεγαλύτερους καταθέτες βρίσκεται η ρωσική μαφία. Ούτως η
άλλως τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της ιστορίας έλκουν την καταγωγή τους από κεφάλαια
που βρίσκονταν κατατεθειμένα στους φορολογικούς παραδείσους, όπως αυτό της τράπεζας 
BBCI της Enron και της Parmalat.[21]
Μέθοδοι και
προσπάθειες ελέγχου στην Ελλάδα
Οι υπεράκτιες
εταιρίες δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα στους εξής τομείς: Αγορά και ανέγερση
ακινήτων, χρηματιστηριακές συναλλαγές, ναυτιλία, εμπορικές συναλλαγές, αμοιβές
υψηλόβαθμων στελεχών, υπερτιμολογήσεις-υποτιμολογήσεις, δικαιώματα πνευματικής
ιδιοκτησίας, σκάφη αναψυχής, αεροπλάνα, χρηματοοικονομικές συναλλαγές.
Είναι χαρακτηριστικό
πως τα νησιά Καϋμάν κατέχουν τη δεύτερη θέση μετά τις ΗΠΑ στις χώρες εκτός
Ευρωπαϊκής Ένωσης που δραστηριοποιούνται στο Χρηματιστήριο Αθηνών με ποσοστό
5,082%[22]. Οι ελληνικές αρχές έχουν προσπαθήσει να
σφίξουν τον κλοιό γύρο από τη φοροδιαφυγή που γίνεται μέσω των υπεράκτιων
εταιριών. Οι απόψεις διίστανται για το κατά πόσο τα εμπόδια που τίθενται από
τις αρχές στη δραστηριοποίηση των εταιριών αυτών στον ελληνικό χώρο είναι
επαρκή.
Θα πρέπει επίσης να
σημειωθεί πως οι ελληνικές ναυτιλιακές επιχειρήσεις που κινούνται στην
πλειοψηφία τους μέσω υπεράκτιων εταιρειών, αποτελούν ειδική περίπτωση η οποία
δεν θεωρείται ότι εμπίπτει στην κατηγορία των ύποπτων συναφών
δραστηριοτήτων,  αφού  η σύστασή και η λειτουργία τους είναι απόλυτα
νόμιμη, σύμφωνα και με τους νόμους 2687/53 και 86/97.[23]
Για τις περιπτώσεις
εκτός της ναυτιλίας, έχουν θεσπιστεί διάφορα φορολογικά αντικίνητρα που
αφορούσαν στη φορολογία εισοδήματος, τη φορολογία κεφαλαίου και στην αύξηση του
κόστους λειτουργίας των offshore και ειδικότερα  μετά το
2002, η καταβολή ετήσιου ειδικού φόρου 3% επί της αξίας του ακινήτου που
κατέχουν, αλλά και το ότι τα τιμολόγια από offshore δε θεωρούνται δαπάνες οι οποίες να μπορούν να
εκπίπτουν από τα ακαθάριστα έσοδα.[24] Παράλληλα, τροποποιήθηκε ο Κώδικας
Δεοντολογίας των ΕΠΕΥ και της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς σχετικά με τον «εντοπισμό
και τη γνωστοποίηση των ύποπτων συναλλαγών με offshore», ενώ κινήθηκε η διαδικασία για τη 
«χαρτογράφηση» των ιδιοκτητών offshore.
Με τις παραπάνω
διατάξεις και ενέργειες, μπήκαν ορισμένα εμπόδια στη φοροδιαφυγή αλλά και στις
κλασσικές τριγωνικές συναλλαγές υποτιμήσεων και υπερτιμήσεων. Επίσης, η
υποχρέωση τήρησης των βιβλίων σε συνδυασμό με το γεγονός ότι θεωρούνται
«επιτηδευματίες», δυσχεραίνει την ευελιξία και τη διαρκή κινητικότητα κεφαλαίων
που παρουσίαζαν οι εταιρείες αυτές, με σκοπό  την αποφυγή της φορολογίας.
Αλλά και ο ειδικός φόρος επί των ακινήτων, πρακτικά σημαίνει πως σε 30 χρόνια ο
κάτοχός του καταβάλλει  την αξία του κατά 100% σε φόρους, ενώ απαλλάσσεται
ο ιδιοκτήτης μόνο εάν αποκαλύψει την ταυτότητά του, ακυρώνοντας έτσι δύο από τα
πιο σημαντικά πλεονεκτήματα που είχε η σύσταση μιας παράκτιας εταιρείας.[25]
ο μερίδιό τους στη
διεθνή κίνηση κεφαλαίων, αλλού σε ορισμένες περιπτώσεις μειώνεται και σε άλλες
αυξάνει κατά περίπτωση. Τέλος υπάρχουν και  τα κέντρα  εκείνα που
απλά χρησιμοποιούνται ως έδρες για τις επιχειρήσεις και  τις διάφορες
συναλλαγές τους,  τα οποία διευθύνονται  από άλλες οικονομικές
οντότητες που βρίσκονται εκτός της επικράτειάς τους. Οι περιπτώσεις αυτές που
αποτελούν την πλέον καθαρή μορφή υπεράκτιων εταιρειών,  είναι
εγκατεστημένες   κυρίως σε χώρες της Καραϊβικής και όχι μόνο, και τo μερίδιό τους στις σχετικές συναλλαγές  παραμένει
σταθερό τα τελευταία χρόνια.[26]
Γενικές διαπιστώσεις
και συμπεράσματα
Η δραστηριότητα των
υπεράκτιων εταιρειών και γενικότερα των υπεράκτιων οικονομικών κέντρων,
αποτελεί σημαντικότατο οικονομικό και πολιτικό ζήτημα που έχει προκαλέσει
πολλές συζητήσεις όσον αφορά  τη νομιμότητα και  τη σκοπιμότητα ή μη
της ύπαρξής τους.  Αρκεί να επισημανθεί ότι σύμφωνα με
εκτιμήσεις,    το μισό περίπου των παγκόσμιων οικονομικών
πράξεων,  συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με υπεράκτια κέντρα και αυτό από μόνο
του καταδεικνύει το μέγεθος του ζητήματος.[27]
Οι υποστηρικτές των
υπεράκτιων δραστηριοτήτων, ισχυρίζονται ότι αυτού του είδους οι οικονομικές
πράξεις και συναλλαγές αποτελούν έκφραση της ανάγκης για την ελεύθερη κίνηση
των κεφαλαίων, γεγονός που διευκολύνει και μεγεθύνει το συνολικό οικονομικό
αποτέλεσμα. Επί πλέον, αποτελεί μια ρεαλιστική πραγματικότητα  την οποία
οι περισσότερες μικροσκοπικές χώρες αδυνατούν να αγνοήσουν, ενώ οι
μεγάλες  δεν μπορούν παρά να την ανεχθούν.
Αντίθετα, οι
επικριτές τους υποστηρίζουν ότι οι δραστηριότητες αυτές αποτελούν κεντρικό
μοχλό για τη διευκόλυνση της διεθνούς οικονομικής παρανομίας που εμπεριέχει και
εγκληματικές πράξεις. Στην πραγματικότητα, ισχυρίζονται οι τελευταίοι, 
υφίσταται  ένα διεθνές καθεστώς ένοχης ανοχής για τις υπεράκτιες
δραστηριότητες, οι οποίες θα μπορούσαν να καταργηθούν ή έστω να αδυνατίσουν,
εφ’ όσον υπήρχε σχετική πολιτική βούληση από τα διεθνώς ισχυρά
πολιτικοοικονομικά κέντρα, τα οποία στηρίζονται σε νεοφιλελεύθερες 
απόψεις, των οποίων ακραίες εκφάνσεις αποτελούν οι επίμαχες δραστηριότητες που
συζητάμε.
ο μερίδιό τους στη
διεθνή κίνηση κεφαλαίων, αλλού σε ορισμένες περιπτώσεις μειώνεται και σε άλλες
αυξάνει κατά περίπτωση. Τέλος υπάρχουν και  τα κέντρα  εκείνα που
απλά χρησιμοποιούνται ως έδρες για τις επιχειρήσεις και  τις διάφορες
συναλλαγές τους,  τα οποία διευθύνονται  από άλλες οικονομικές
οντότητες που βρίσκονται εκτός της επικράτειάς τους. Οι περιπτώσεις αυτές που
αποτελούν την πλέον καθαρή μορφή υπεράκτιων εταιρειών,  είναι
εγκατεστημένες   κυρίως σε χώρες της Καραϊβικής και όχι μόνο, και τo μερίδιό τους στις σχετικές συναλλαγές  παραμένει
σταθερό τα τελευταία χρόνια.[28]
Βιβλιογραφία 
Ελληνόγλωσση:
-Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003
Άρθρα
-Γεωργιάδης Στ. Α.: Η
αλήθεια για τη φορολόγηση των offshore, 20/10/2002, αρχείο εκδόσεων,
εφημερίδα Το Βήμα, www.tovima.dolnet.gr
-Λίλα Μ.: Καϊμάν: Τα
νησιά του λαμόγιου, μια Ελλάδα στην Καραϊβική, περιοδικό «Ε», τεύχος 730,
10/04/2005, σελ 88-91 
-Μούσας Ν.: Η
Εξόντωση των offshore, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα Το
Βήμα, www.tovima.dolnet.gr
-Σιούφας Θ.: Πηγή
διαφθοράς οι υπεράκτιες χαρτοεταιρίες, 25/12/2004, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα
καθημερινή, www.kathimerini.gr
-Στεργίου Λ.: Η
φορολογική…παρακμή των υπεράκτιων εταιριών, 12/06/2005, αρχείο εκδόσεων,
εφημερίδα καθημερινή, www.kathimerini.gr
-Χατζινικολάου Π.:
Χωρίς αποτέλεσμα το κυνήγι των offshore 11/05/2004, αρχείο εκδόσεων,
εφημερίδα καθημερινή, www.kathimerini.gr
Ανώνυμα Άρθρα
-Επτά Πλεονεκτήματα
και δυο σκόπελοι για τις υπεράκτιες, 12/06/2005, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα καθημερινή,
www.kathimerini.gr
-Τρία φορολογικά Εμπόδια στον
ελληνικό δρόμο των «παραδείσων», 12/06/2005, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα
καθημερινή, www.kathimerini.gr
Ξενόγλωσση
-Mckee A. Y: Offshore Financial Centers, Accounting Services and the Global
Economy, Quorum Books, Westport, Ct. 2000
Μελέτες
-Errico
L.- Musalem A.: Offshore Banking: An analysis of micro and macro Prudential
Issues, IMF 1999, Working Paper 1995, N. 5
-Ishii Sh., et. al.: Measures to Limit the Offshore Use of Currencies: Pros
and Cons, IMF, Working Paper WP/01/43, 2000
Άρθρα
-Darbar S., Johnston B., Zepeheryn M.: Assesing Offshore, Filling a gap in
global surveillance, finance and development pages 32-35, September 2003
-Teather D.: Corporate America Come Home!, 28/02/2003, εφημερίδα The Guardian, www.guardian.co.uk
Παράρτημα : Χώρες θεωρούμενες ως φορολογικοί παράδεισοι
Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ 45 κρατικές
οντότητες «δεν συνεργάζονταν επαρκώς στο φορολογικό πεδίο» και οι οποίες
χαρακτηρίζονταν ως φορολογικοί παράδεισοι είναι: η Ιρλανδία,
η Κόστα-Ρίκα,
η Κύπρος,
η Λιβερία,
το Λιχτενστάιν,
το Βανουάτου,
το Λουξεμβούργο,
το Μονακό*,
η Ολλανδία*,
η Ουρουγουάη,
ο Παναμάς,
η Σιγκαπούρη*,
η Φινλανδία*,
το Χονγκ Κονγκ,
οι Σεϋχέλλες η Σαμόα, το Μπελίζε,
οι Μπαχάμες,
το Ναουρού,
καθώς και κάποιες υπερπόντιες κτήσεις όπως το Γιβραλτάρ,
τα νησιά Γκέρσεϊ και Γκένσεϊ,
οι Βερμούδες,
οι Βρετανικές
Παρθένοι Νήσοι
, ο Μαυρίκιος,
τα Νησιά
Καϋμάν
, η Νήσος του
Μαν
, ηνήσος Νέβις, το Νιούε

Εκτός από τα Δουκάτα, τα Πριγκιπάτα, την Ελβετία και τους παραδοσιακούς, ας
πούμε, ηπειρωτικούς παραδείσους, τα τελευταία χρόνια δημιουργούνται και άλλοι,
και μάλιστα στην «καρδιά» των μεγάλων και φορολογικά ορθόδοξων κρατών – που
λόγω δημοσιονομικής κρίσης σκέπτονται ακόμη και την αύξηση των φορολογικών
συντελεστών τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πόλη του… Λονδίνου!
Το Λονδίνο από το 2010 είχε καταλάβει περίοπτη θέση στη λίστα με τους 10 «πλέον
ενδιαφέροντες» φορολογικούς παραδείσους που είχε δημοσιεύσει το περιοδικό
«Forbes». Αυτοί ήσαν κατά σειρά η αμερικανική Πολιτεία του Ντελαγουέρ, το
Λουξεμβούργο, η Ελβετία, οι Νήσοι Κέιμαν, το Σίτι του Λονδίνου, η Ιρλανδία, οι
Βερμούδες, η Σιγκαπούρη, το Βέλγιο και το Χονγκ Κονγκ.
Φορολογικοί
παράδεισοι θεωρούνται κέντρα που βρίσκονται  στο Χονγκ Κονγκ, τη Σιγκαπούρη,
το Μπαχρέιν, τον Παναμά την , κλπ.Ανδόρα,Παρθένοι Νήσοι ΗΠΑ,
Βανουάτου,Ουρουγουάη,Χονγκ  Κονγκ,Μπαχρέιν, Μπαρμπέιντος,
Βερμούδες,Μπελίζ,Μπρουνέι,Βρετανικές Παρθένοι Νήσοι,Νήσοι Κέιμαν,Νήσοι Κουκ
Κόστα
Ρίκα,Χιλή,Ντομινίκ,Γιβραλτάρ,Γρενάδα,Γουατεμάλα,Γκέρνσεϊ,Νήσος
Μαν,Ζέρσεϊ,Λίβανος,Λιβερία,Λιχτενστάιν,Μαλαισία,Νήσοι Μάρσαλ
Μοντσεράτ,Μαυρίκιος,Μονακό,Παναμάς,Φιλιππίνες,Αγία
Λουκία,Άγιος Χριστόφορος,Νέβις,Άγιος Βικέντιος,Γρεναδίνες,Σαμόα,Σεϋχέλλες
Σιγκαπούρη,Νήσοι
Τερκς,Κάικος

[1] Errico L.- Musalem A.: Offshore Banking: An analysis of micro and macro
Prudential Issues, IMF 1999, Working Paper 1995, N. 5, σελ 6
[2] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003, σελ 48
[3] Darbar S., Johnston B., Zepeheryn M.: Assesing Offshore, Filling a gap in
global surveillance, finance and development pages 32-35, September 2003
[4] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003, σελ 47
[5] Errico L.- Musalem A.: Offshore Banking: An analysis of micro and macro
Prudential Issues, IMF 1999, Working Paper 1995, N. 5, σελ 6
[6] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003, σελ 49
[7] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003, σελ 51
[8] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003, σελ 51
[9] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003, σελ 53
[10] Ishii Sh., et. al.: Measures to Limit the Offshore Use of Currencies: Pros
and Cons, IMF, Working Paper WP/01/43, 2001, σελ 5
[11] Ishii Sh., et. al.: Measures to Limit the Offshore Use of Currencies: Pros
and Cons, IMF, Working Paper WP/01/43, 2001, σελ 5
[12] Ishii Sh., et. al.: Measures to Limit the Offshore Use of Currencies: Pros
and Cons, IMF, Working Paper WP/01/43, 2001, σελ 6
[13] Ishii Sh., et. al.: Measures to Limit the Offshore Use of Currencies: Pros
and Cons, IMF, Working Paper WP/01/43, 2001, σελ 6
[14] Ishii Sh., et. al.: Measures to Limit the Offshore Use of Currencies: Pros
and Cons, IMF, Working Paper WP/01/43, 2001, σελ 9
[15] Teather D.: Corporate America come home!, 28/02/2003, εφημερίδα The Guardian, www.guardian.co.uk
[16] Errico L.- Musalem A.: Offshore Banking: An analysis of micro and macro
Prudential Issues, IMF 1999, Working Paper 1995, N. 5, σελ 6
[17] Λίλα Μ.: Καϊμάν: Τα νησιά του λαμόγιου, μια Ελλάδα
στην Καραϊβική, περιοδικό «Ε», τεύχος 730, 10/04/2005, σελ 88-91
[18] Σιούφας Θ.: Πηγή διαφθοράς οι υπεράκτιες
χαρτοεταιρίες, 25/12/2004, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα καθημερινή, www.kathimerini.gr
[19] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003 σελ 434
[20] Λίλα Μ.: Καϊμάν: Τα νησιά του λαμόγιου, μια Ελλάδα
στην Καραϊβική, περιοδικό «Ε», τεύχος 730, 10/04/2005, σελ 88-91
[21] Λίλα Μ.: Καϊμάν: Τα νησιά του λαμόγιου, μια Ελλάδα
στην Καραϊβική, περιοδικό «Ε», τεύχος 730, 10/04/2005, σελ 88-91
[22] Λίλα Μ.: Καϊμάν: Τα νησιά του λαμόγιου, μια Ελλάδα
στην Καραϊβική, περιοδικό «Ε», τεύχος 730, 10/04/2005, σελ 88-91
[23] Σιούφας Θ.: Πηγή διαφθοράς οι υπεράκτιες
χαρτοεταιρίες, 25/12/2004, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα καθημερινή, www.kathimerini.gr
[24] Επτά Πλεονεκτήματα και δυο σκόπελοι για τις
υπεράκτιες, 12/06/2005, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα καθημερινή, www.kathimerini.gr
[25] Τρία φορολογικά Εμπόδια στον ελληνικό δρόμο των
«παραδείσων», 12/06/2005, αρχείο εκδόσεων, εφημερίδα καθημερινή, www.kathimerini.gr
[26] Errico L.- Musalem A.: Offshore Banking: An analysis of
micro and macro Prudential Issues, IMF 1999, Working Paper 1995, N. 5,σελ 12-13
[27] Δουβής Π.: «Offshore» δραστηριότητες, press line, Αθήνα 2003, σελ 47
[28] Errico L.- Musalem A.: Offshore Banking: An analysis of micro and macro
Prudential Issues, IMF 1999, Working Paper 1995, N. 5,σελ 12-13

*Ο Αντρέας Κατσανέβας είναι γιος του Θεόδωρου Κατσανέβα και της Σοφίας Παπανδρέου,  είναι γεννημένος το 1982. Είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Stanford 

Μπλογκ του Θεόδωρου Κατσανέβα

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός12 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις13 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO13 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO13 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή