Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Κύπρος, ο τελευταίος κρίκος: Κυριαρχία των ΗΠΑ σε όλη την Ευρώπη και τη Μεσογείου μέσω του ΝΑΤΟ

Δημοσιεύτηκε στις

Rick Rozoff  (Stop NATO)  
    (
μτφ. Κριστιάν)

Στις 24 Φεβρουαρίου η πλειοψηφία του κυπριακού κοινοβουλίου
ψήφισε για τη ένταξη της χώρας στον Συνεταιρισμό  για την Ειρήνη (Partnership for Peace, PfP), μια Εταιρική Σχέση του Οργανισμού Συνθήκης
Βορείου Ατλαντικού (ΝΑΤΟ), ένα μεταβατικό μηχανισμό που χρησιμοποιήθηκε για να φέρει τις
δώδεκα χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στο κυριαρχούμενο από τις ΗΠΑ στρατιωτικό
συνασπισμό στη περίοδο 1999-2009: τη Τσεχική Δημοκρατία, την Ουγγαρία, την
Πολωνία, τη Βουλγαρία, την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Ρουμανία, τη
Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Αλβανία και την Κροατία. Η πΓΔΜ θα γινόταν πλήρες
μέλος της Συμμαχίας το 2009, μαζί με τους δύο τελευταίους, αλλά δεν έγινε λόγω
της παρατεταμένης διαφωνίας για το όνομα με την Ελλάδα.

Η Κύπρος είναι το μόνο μέλος της 27-εθνή Ευρωπαϊκής
Ένωσης που δεν είναι ούτε στο ΝΑΤΟ ούτε στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (PfP), το
μόνο μέλος της ΕΕ που δεν χρειαζόταν να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ ή είναι έξω από την
πόρτα του, προκειμένου να γίνει αποδεκτή, και η μόνη ευρωπαϊκή χώρα
(εξαιρουμένων των μικροκρατών της Ανδόρας, του Λιχτενστάιν, του Μονακό, του Σαν
Μαρίνου και του Βατικανού), η οποία είναι ελεύθερη από τις εμπλοκές του ΝΑΤΟ. Κάθε άλλο κράτος στην ήπειρο η νησί
στη Μεσόγειο Θάλασσα είναι μέλος του ΝΑΤΟ ή του PfP. (Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να καταγράφει τη
Ρωσία ως μέλος του δεύτερου και από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ τον περασμένο Νοέμβριο
στην Πορτογαλία δραστηριοποιείται και πάλι στο Συμβούλιο ΝΑΤΟ-Ρωσίας.)
Η ψηφοφορία ακολούθησε κατά μήκος τις γραμμές των κομμάτων,
με τους 32 βουλευτές όλων των  κομμάτων
της αντιπολίτευσης να υποστηρίζουν την πρόταση ενώ όλοι οι 17 βουλευτές του
κυβερνώντος αριστερού κόμματος ΑΚΕΛ την καταψήφισαν. Βουλευτές από τη δεξιά πτέρυγα του
Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ) – του οποίου ήταν η πρόταση – το κεντρώο
Δημοκρατικό Κόμμα (ΔΗΚΟ) και το Ευρωπαϊκό Κόμμα (ΕΥΡΩΚΟ), οι φιλελεύθεροι
Ενωμένοι Δημοκράτες (EDI) και το Κίνημα των Σοσιαλδημοκρατών (ΕΔΕΚ) έκλεισαν
τις τάξεις κατά της κυβέρνησης του ΑΚΕΛ του προέδρου Δημήτρη Χριστόφια, σε μια
κίνηση για να, σύμφωνα με τα λόγια μιας κυπριακής εφημερίδας, «αναγκάζουν τη
διοίκηση να υποβάλει αίτηση για ένταξη στο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη». [1]
Πριν από την ψηφοφορία, την οποία οι βουλευτές του ΑΚΕΛ
πέτυχαν να αναβληθεί για μια εβδομάδα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφανος
Στεφάνου δήλωσε, «Η άσκηση της εξωτερικής πολιτικής και η λήψη αποφάσεων για
την εξωτερική πολιτική διασφαλίζονται συνταγματικά ως δικαίωμα της εκτελεστικής
εξουσίας». [2]
Η Κύπρος χωρίστηκε σε τουρκικό (βόρειο) και ελληνικό (νότιο)
τμήματα μετά την τουρκική στρατιωτική εισβολή του 1974, αν και μόνο η Τουρκία
αναγνωρίζει την βόρεια οντότητα. Η
Δημοκρατία της Κύπρου έχει πληθυσμό 800.000 και ένα μόνο νομοθετικό σώμα, την Βουλή
των Αντιπροσώπων, και καθώς δεν υπάρχει πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος Χριστόφιας
είναι ταυτόχρονα αρχηγός του κράτους και επικεφαλής της κυβέρνησης.
Η κυβέρνηση κατηγόρησε το ΔΗΣΥ και τους συμμάχους του για
παραβίαση της αρχής της διάκρισης των εξουσιών σε μια προσπάθεια να παρακάμψουν
το προνόμιο του προέδρου να αποφασίσει για την εξωτερική πολιτική, και το
κυβερνών κόμμα της χώρας, κατήγγειλε την κίνηση ως «πρωτοφανή πολιτικό
εκβιασμό».
Το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Άριστος
Δαμιανού δήλωσε «υπάρχουν σαφείς αποδείξεις για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην
διαίρεση της Κύπρου και αναρωτήθηκε γιατί η ΕΔΕΚ [συνεταίρος του ΑΚΕΛ στον
συνασπισμό από το 2008 μέχρι τον Φεβρουάριο 2010], η οποία προεδρεύει της
επιτροπής για το Φάκελο της Κύπρου  -όπως
ονομάζεται η έρευνα για το πραξικόπημα του 1974 και την εισβολή που ακολούθησε
–  κάθεται στο πλευρό του ΔΗΣΥ για αυτό το
θέμα» [3].
Ο Δαμιανού εξέφρασε επίσης την κατηγορία ότι οι
εκπρόσωποι των κομμάτων της αντιπολίτευσης (ένα μέλος του Πράσινου Κόμματος στο
Κοινοβουλίου απείχε στις 24 Φεβρουαρίου) συνωμότησαν πίσω από τις πλάτες των
συναδέλφων τους του ΑΚΕΛ για να εισαγάγουν την πρόταση.
Όταν ψηφίστηκε η πρόταση να ενταχθεί στο πρόγραμμα
συνεργασίας του ΝΑΤΟ, ο Πρόεδρος Χριστόφιας ανακοίνωσε ότι θα ασκήσει βέτο στην
απόφαση, και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφάνου εξέδωσε γραπτή δήλωση που
ισχυριζόταν ότι  « η ένταξη στο πρόγραμμα
δεν είναι σύμφωνη με τον όρκο του Προέδρου Δημήτρη Χριστόφια για την επίτευξη
μιας ειρηνευτικής συμφωνίας με τους αποσχιστές Τουρκοκύπριους για την
αποστρατιωτικοποίηση του νησιού». [4]
Την ημέρα της ψηφοφορίας υποστηρικτές του Συμβουλίου
Ειρήνης της Κύπρου, συμπεριλαμβανομένων των τουρκικής, αρμενικής και μαρωνιτικής
μειονοτήτων της Κύπρου, και όλοι οι 17 εκπρόσωποι του ΑΚΕΛ διαδήλωσαν έξω από
το κτίριο του κοινοβουλίου με πανό που έγραφαν «Όχι στον Συνεταιρισμό για την
Ειρήνη» και «Όχι Κύπρος στο ΝΑΤΟ, ή ΝΑΤΟ στην Κύπρο». Ο πρώην δήμαρχος της
Αμμοχώστου (σήμερα στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρος όπου το μέλος
του ΝΑΤΟ Τουρκία διατηρεί 30.000 στρατιώτες) Γιαννάκης Σκορδής ζήτησε η Κύπρος να
μην έχει καμία σχέση με την «δολοφονική οργάνωση, στα χέρια της οποίας η Κύπρος
υποφέρει και συνεχίζει να υποφέρει». [5]
Οι διαδηλωτές παρέδωσαν ψήφισμα στον Πρόεδρο της Βουλής
Μάριο Καρογιάν (ΔΗΚΟ), το οποίο περίγραφε την πορεία να συρθεί η Κύπρος  στο «φιλοπόλεμο ΝΑΤΟ» ως μια πράξη «προδοσίας».
Πρόσθεσε: «Απαιτούμε τον άμεσο τερματισμό των προσπαθειών
για την ένταξη στο στρατιωτικό στρατόπεδο εκείνων που είναι υπεύθυνοι για την
τραγωδία της Κύπρου. Απαιτούμε
σεβασμό για τους θανόντες του πραξικοπήματος και της εισβολής, σεβασμό για τους
επαναστάτες, σεβασμό ως προς ό, τι οι πρόσφυγες και οι εγκλωβισμένοι έχουν
υποστεί, σεβασμό στους αγνοούμενους μας». [6]
Ο τοπικός τύπος τότε ανέφερε ότι ο πρόεδρος θα «φέρει την
απόφαση στο Ανώτατο Δικαστήριο, καθώς ο ίδιος πιστεύει ότι η απόφαση του
Κοινοβουλίου παραβιάζει το Σύνταγμα». [7]
Η κοινοβουλευτική δράση του περασμένου μήνα, είναι το
αποκορύφωμα πολλών ετών σε μια συντονισμένη εκστρατεία του ΔΗΣΥ, του ΝΑΤΟ και
της ΕΕ να ενσωματωθεί το τελευταίο πραγματικά ουδέτερο ευρωπαϊκό έθνος στο
παγκόσμιο στρατιωτικό πλέγμα Πεντάγωνο-ΝΑΤΟ.
Πριν από έξι χρόνια, ο Καναδός Στρατηγός  Raymond Henault (σήμερα συνταξιούχος), τότε
πρόεδρος της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ, είχε πει, σχετικά με την «στρατηγική
σημασία της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο», ότι «το ΝΑΤΟ έχει μια πολύ ανοιχτή
πολιτική για τις χώρες που θέλουν να συνεργαστούν μαζί του και η Κύπρος θα
μπορούσε να είναι μια από αυτές, εάν το αποφασίσει». [8]
Τον Ιανουάριο του 2009 ο ΔΗΣΥ εντάθηκε τις προσπάθειες
για να φέρει τη Κύπρο στον PfP, κερδίζοντας την υποστήριξη του ΕΥΡΩΚΟ:
«Με το επιχείρημα ότι η Κύπρος είναι το μόνο μέλος της ΕΕ
που δεν έχει ενταχθεί, ο ΔΗΣΥ προσπαθεί να σφυρηλατήσει συμμαχίες με άλλα
κόμματα που υποστηρίζουν την ένταξη της. Εν
τω μεταξύ, το ΑΚΕΛ είναι ανένδοτο στη θέση του ότι η είσοδος στον PfP δεν θα
εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Κύπρου», ιδιαίτερα ενώ οι ειρηνευτικές
συνομιλίες [για την επανένωση του νησιού] βρίσκονται σε εξέλιξη». [9]
Εκείνη την εποχή ο ηγέτης του ΑΚΕΛ Δαμιανού ανάλυσε τις
αντιρρήσεις του κυβερνώντος κόμματος της χώρας σε μια εταιρική σχέση με τον μοναδικό
στρατιωτικό συνασπισμό του κόσμου, αυτό τον συνασπισμό που έχει εξαπολύσει ανοιχτό
πόλεμο από τη Νοτιοανατολική Ευρώπη έως την Νότια Ασία:
«Το ΑΚΕΛ αντιτίθεται για τρεις βασικούς λόγους. Κατ ‘αρχάς, είμαστε τώρα σε μια
περίοδο διαπραγματεύσεων για την επίλυση του προβλήματος της Κύπρου, και η αποστρατικοποίηση
είναι μια βασική παράμετρος αυτής της λύσης.
«Θα δίναμε επομένως λάθος μηνύματα στη διεθνή κοινότητα,
αν την ίδια στιγμή θα αρχίσαμε διαπραγματεύσεις για είσοδο σε μια στρατιωτική
οργάνωση.
«Δεύτερον, θα πρέπει να αναλύσουμε και τις διεθνείς
πολιτικές εξελίξεις, τις δυνατότητές μας ως μικρό κράτος, και ποιο ρόλο θα
μπορούσε να παίξουμε σε τέτοιο οργανισμό. Το
σώμα αυτό λειτουργεί ως πύλη προς το ΝΑΤΟ, όπου η Τουρκία διαδραματίζει
σημαντικό ρόλο.
«Τρίτον, δεν πρέπει να ξεχνάμε το ρόλο που έπαιξε το ΝΑΤΟ
στην Κύπρο, στα γεγονότα του 1974».
Και πρόσθεσε: «Πράγματι, στα εννέα από τα δέκα νέα
κράτη-μέλη που προσχώρησαν στην ΕΕ στη διεύρυνση του 2004, χορηγήθηκε η ένταξη
στην ΕΕ με την προϋπόθεση ότι θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ. Εμείς δεν υποχρεωθήκαμε να το κάνουμε
αυτό επειδή τα συμφέροντά μας είναι διαφορετικά και επιδιώκουμε μια λύση χωρίς
στρατούς». [10]
Όσο αφορά τον ισχυρισμό ότι η ένταξη στο ΝΑΤΟ αποτελεί
προϋπόθεση για την ένταξη στην ΕΕ  -ήτοι,
ότι μέσω του ελέγχου του στρατιωτικού μπλοκ οι ΗΠΑ προσδιορίζουν πραγματικά ποίος
εισέρχεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση-  ο
υπουργός άμυνας της μετά-«Επανάστασης Twitter» (2009) της Μολδαβίας Valeriu
Marinuta , την περασμένη εβδομάδα, επιβεβαίωσε ότι «η ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι
ζωτικής σημασίας για την απόκτηση ημερομηνίας ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση» και
ότι «Κατά κανόνα … οι χώρες εντάσσονται πρώτα στο ΝΑΤΟ και στη συνέχεια στην
Ευρωπαϊκή Ένωση». [11]
Ο ηγέτης του ΑΚΕΛ τόνισε επίσης ότι «το ΝΑΤΟ και ο Συνεταιρισμός
για την Ειρήνη έχουν συμμετείχε σε στρατιωτικές αποστολές που δεν είχαν επιβληθεί
ως κυρώσεις από τα Ηνωμένα Έθνη, όπως ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία και τα πρώτα
στάδια του πολέμου στο Ιράκ.
«Καθώς αγωνιζόμαστε για μια λύση με βάση το Διεθνές
Δίκαιο, δεν μπορούμε να συμμετάσχουμε σε μια οργάνωση που παραβιάζει τους
διεθνείς κανόνες». [12]
Όλα τα δώδεκα νέα μέλη του ΝΑΤΟ (ορισμένα από αυτά ακόμα
στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη) – Αλβανία, Βουλγαρία, Κροατία, Δημοκρατία της
Τσεχίας, Εσθονία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Ρουμανία, Σλοβακία και
Σλοβενία​​-
  ανέπτυξαν στρατεύματα στο Ιράκ μετά την
εισβολή των ΗΠΑ του 2003 και σήμερα όλα έχουν στρατεύματα στο Αφγανιστάν που υπηρετούν
υπό τη διοίκηση του ΝΑΤΟ. 
Οι παρούσες χώρες στον
Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, η
Βοσνία, η Γεωργία, το Καζακστάν, η πΓΔΜ, η Μολδαβία και η Ουκρανία παρέχουν επίσης
στις ΗΠΑ στρατεύματα για το Ιράκ και όλες, εκτός από τη Μολδαβία (προς το
παρόν), έχουν στρατεύματα στο Αφγανιστάν. 
Τα υποψήφια μέλη για τον
Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, η Αυστρία, η Φινλανδία, η
Ιρλανδία, το Μαυροβούνιο (το οποίο έγινε ανεξάρτητο κράτος το 2006), η Σουηδία
και η Ελβετία έχουν ανατεθεί επίσης στρατεύματα στη Διεθνή Δύναμη Βοήθειας για την
Ασφάλεια του ΝΑΤΟ, ένα ονομαστικό ποσό στις περισσότερες περιπτώσεις, αλλά με
τη Σουηδία που παρέχει 500 στρατιώτες και η Φινλανδία 200. 
Η Γεωργία έχει 950 στρατιώτες στο θέατρο του πολέμου στο Αφγανιστάν
και είχε 2.000 στο Ιράκ το 2008, το τρίτο μεγαλύτερο εθνικό στράτευμα κατά το
χρόνο έως ότου οι ΗΠΑ τους έστειλαν πίσω σπίτι για τον πόλεμο των πέντε ημερών με
τη Ρωσία τον Αύγουστο του ίδιου έτους.
Πριν από δύο χρόνια το ΑΚΕΛ προειδοποίησε επίσης για τους
κινδύνους της συμμετοχής στον PfP σε σχέση με έναν άλλο πόλεμο  -την 78μερή βομβαρδιστική εκστρατεία πρώτα από
τις ΗΠΑ κατά της Γιουγκοσλαβίας το 1999-  υπενθυμίζοντας ότι «κατά τη διάρκεια της
κρίσης στο Κοσσυφοπέδιο, η Αλβανία και η πΓΔΜ είχαν χρησιμοποιήσει ένα
μηχανισμό που προβλέπεται στο έγγραφο-πλαίσιο του PfP, ο οποίος καλεί τους
εταίρους να ειδοποιούν τον οργανισμό, όταν αντιλαμβάνονται μια άμεση απειλή για
την εδαφική του ακεραιότητα, την πολιτική ανεξαρτησία ή την ασφάλεια». [13]
Δηλαδή, και ας πουν το αντίθετο το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ,  όλα τα μέλη του PfP  υποχρεώνονται de facto από το άρθρο 5 της
Συνθήκης του ΝΑΤΟ να ανταποκριθούν σε οποιαδήποτε απειλή, πραγματική ή
σκηνοθετημένη, σε βάρος άλλου μέλους. Ή
εταίρου.
Ένα σχόλιο στον κυπριακό Τύπο πριν από δύο χρόνια πλαισίωνε
τη προοπτική της ένταξης στον PfP με τον παρακάτω τρόπο:
 «Επικαλέστε με
ιδεαλιστή, αλλά φαίνεται λίγο αντιφατικό το γεγονός ότι ένα νησί το οποίο έχει
χρησιμοποιηθεί για αιώνες, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, θα εξακολουθήσει να
θέλει να θέτει τον εαυτό του στη γραμμή του πυρός για κάθε πιθανό μελλοντικό πόλεμο
στην περιοχή.
 «Η Κύπρος θα
μπορούσε εύκολα να γίνει η Ελβετία της Μέσης Ανατολής, μετά μια ειρηνική λύση
για το Cy Prob [Πρόβλημα της Κύπρου] και την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση του
νησιού». [14]
Ο προαναφερόμενος  κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφάνου ζήτησε μόλις
τώρα πληροφορίες από τη Βρετανία σχετικά με τα σχέδια για την ανάπτυξη των
μαχητικά αεροσκάφη Eurofighter Typhoon σε μία από τις δύο στρατιωτικές βάσεις
που το Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να διατηρεί στη Κύπρο, αυτή στο Ακρωτήρι,
για χρήση εναντίον της Λιβύης. (Η
βάση και αυτή στη Δεκέλεια αναφέρονται ως βρετανικό υπερπόντιο έδαφος και Κυρίαρχη
Περιοχή των Βάσεων του Ηνωμένου Βασιλείου. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας έχει αναφερθεί
στις βάσεις ως «αποικιοκρατική κηλίδα αίματος».)
Στις 20 Φεβρουαρίου 2009, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο της ΕΕ
συμπλήρωσε την ώθηση του ΔΗΣΥ να προσληφθεί το έθνος στον PfP στη Κύπρο
χαρακτηρίζοντας «το πρόβλημα της Κύπρου ως σημαντικό εμπόδιο στις σχέσεις
ΕΕ-ΝΑΤΟ» και «αποδοκίμασε» το γεγονός ότι συνέχισε να «εμποδίζει άσχημα την
ανάπτυξη της συνεργασίας ΕΕ-ΝΑΤΟ». «Κάλεσε περαιτέρω την κυβέρνηση της Κύπρου
να ενταχθεί στην εταιρική σχέση του ΝΑΤΟ, τον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη
(PfP). “
Η πρώτη έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με το
ΝΑΤΟ κατήγγειλε το γεγονός «ότι μόνο έξι κράτη μέλη της ΕΕ δεν είναι μέλη του
ΝΑΤΟ. Από αυτά, μόνο ένα, η
Κύπρος, δεν έχει διμερείς σχέσεις με το ΝΑΤΟ μέσω του προγράμματος του PfP».
Ο Αδάμος Αδάμου, ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ,  είπε ότι η έκθεση ήταν «μια παρέμβαση στις
εσωτερικές υποθέσεις μιας κυρίαρχης χώρας, ζητώντας να συμμετάσχει σε μια
οργάνωση που δεν έχει καμία υποχρέωση να ενταχθεί». [15]
Ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ  Άντρος Κυπριανού, ο οποίος αντικατέστησε τον
Δημήτρη Χριστόφια σε αυτόν τον ρόλο, μετά που ο τελευταίος εξελέγη πρόεδρος το
2008, κατηγόρησε την μετά βίας εγκεκριμένη  έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου  -293 ψήφοι υπέρ, 283 κατά και 60 αποχές-  η οποία «περιλαμβάνει μια ρήτρα που εισήχθηκε από
τον Κύπριο Ευρωβουλευτή Γιαννάκη Μάτση [μέλος του ΔΗΣΥ και τότε μέλος του
κεντροδεξιού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος] ζητώντας από την κυπριακή κυβέρνηση να
ενταχθεί στον Συνεταιρισμό για την Ειρήνη (PfP) του ΝΑΤΟ».
Ο Κυπριανού χαρακτήρισε τη δράση του Μάτση και τους
συναδέλφους βουλευτές του ΔΗΣΥ «απαράδεκτη και ανήθικη» και περιέγραψε το ΝΑΤΟ
ως «μια επιθετική οργάνωση που έχει διασκορπίσει το θάνατο και την καταστροφή
σε πολλές γωνιές του κόσμου» και εκείνο που «παραβιάζει συνεχώς το διεθνές
δίκαιο και το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».
Ο ηγέτης του ΑΚΕΛ τόνισε επίσης ότι οι υποχρεώσεις των
μελών του PfP συμπεριλαμβάνουν την υποβολή των σχεδίων άμυνας και των
προϋπολογισμών τους προς όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης και της
Τουρκίας, προσθέτοντας: «Εάν αυτό δεν ενοχλεί κάποιους ανθρώπους, θα πρέπει να
το πούνε ανοιχτά στον κυπριακό λαό».
Όσον αφορά το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο κ.
Κυπριανού δήλωσε: «Είναι απαράδεκτο για μια δημοκρατική χώρα, που λειτουργεί με
τελεία δημοκρατική βάση, να δει την κυριαρχία της σε κίνδυνο και να δεχθεί απόψεις
που επιβάλλονται από το εξωτερικό, από όπου και να προέρχεται αυτή η άποψη».
[16]
Ο Πρόεδρος Χριστόφιας ήταν εξίσου σταθερός απορρίπτοντας
το αίτημα να ενταχθεί η Κύπρος στο πρόγραμμα PfP του ΝΑΤΟ και «αναφερόμενος στις
αποφάσεις που πάρθηκαν από τους πρώην προέδρους Τάσσο Παπαδόπουλο και Γλαύκο
Κληρίδη να μην υποβάλουν αίτηση για ένταξη στο PfP, αναρωτήθηκε γιατί η
κυβέρνησή του καλείται τώρα να υποβάλει αίτηση για ένταξη στο PfP». [17]
Τον Απρίλιο του 2009, οι βουλευτές του ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και
ΕΔΕΚ στο κοινοβούλιο συγκέντρωσαν την πλειοψηφία για να περάσουν ένα ψήφισμα
ζητώντας από την κυβέρνηση να ενταχθεί η χώρα στο PfP.
Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στεφάνου καταδίκασε την κίνηση,
χαρακτηρίζοντας τον PfP ως «προθάλαμο» για πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ, και ο γενικός
γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΕΛ κ. Κυπριανού είπε ότι κάθε
συνεταιρισμό με το ΝΑΤΟ θα έθετε ανεπανόρθωτα σε κίνδυνο την επίτευξη μιας
δίκαιης λύσης στο κυπριακό πρόβλημα, προσθέτοντας:
«Παραμένουμε δεσμευμένοι στη θέση μας για
αποστρατιωτικοποίηση του νησιού. Επιμένουμε
στην υπεράσπιση της υπόθεσης της Κύπρου με βάση τις αρχές του διεθνούς δικαίου
και του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
«Είμαστε ανένδοτοι ότι δεν πρέπει να δέσουμε τους εαυτούς
ως τελευταίο βαγόνι του ΝΑΤΟ και των Ηνωμένων Πολιτειών. Είμαστε πεπεισμένοι ότι τα έθνη πρέπει
να βασίζουν τη συμπεριφορά τους στο διεθνές δίκαιο και όχι στο δίκαιο του «το μεγάλο
ψάρι τρώει το μικρό». ​​[18]
Συμμετέχοντας στο PfP θα ασκηθεί πίεση έτσι ώστε η Κύπρος
να τιμήσει τις υποχρεώσεις της στο ΝΑΤΟ   -και μέσω του ΝΑΤΟ στις ΗΠΑ-  με παροχή στρατευμάτων για τον πόλεμο στο
Αφγανιστάν και την παροχή υποστήριξης για την Επιχείρηση Active Endeavor του
ΝΑΤΟ στη Μεσόγειο Θάλασσα και την επιχείρηση Operation Ocean Shield στα
ανοικτά του Κέρατος της Αφρική. Αν είχε
η Κύπρος γίνει μέλος πριν από δύο χρόνια όπως το προωθούν ο ΔΗΣΥ, το ΝΑΤΟ και η
ΕΕ, μπορεί αυτή τη στιγμή να να είχαμε συρθεί σε σχέδια για στρατιωτική
επέμβαση κατά της Λιβύης.
Θα πρέπει να αναμένουμε να φιλοξενήσουμε πλοία και
υποβρύχια που είναι ενταγμένα στον Έκτο Στόλο των ΗΠΑ στη Μεσόγειο και στις ομάδες
επίθεσης (το αεροπλανοφόρο USS Dwight D. Eisenhower επισκέφθηκε τη Κύπρο το
2006) που διέρχονται από το στενό του Γιβραλτάρ προς τη Διώρυγα του Σουέζ για επιχειρήσεις στο Κέρας της Αφρικής
και για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν.
Ως εταίρος του ΝΑΤΟ, η Κύπρος δεν θα είναι σε θέση να αρνηθεί
στη Συμμαχία και στις ΗΠΑ τη χρήση και την αναβάθμιση στρατιωτικών βάσεων  -πεζικό, αεροπορικές και ναυτικές-  και θα χρησιμοποιηθεί από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ για
το σύστημα αναχαίτισης πυραύλων που αναπτύσσεται στην Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή
και το Νότιο Καύκασο, αρχικά σε σχέση με τα αμερικανικά πολεμικά πλοία κατηγορίας
Aegis με κοινούς πυραύλους αναχαίτισης-3 του είδους που ήδη έχει αναπτυχθεί
στην περιοχή της Μεσογείου.
Η Κύπρος, τα νότια της Τουρκίας και τα δυτικά της Συρίας
στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας
που επιτρέπει το ΝΑΤΟ να ελέγχει ολόκληρη τη θάλασσα. 
Κάθε άλλο ευρωπαϊκό έθνος που συνορεύει με ή είναι στη
θάλασσα είναι μέλος του ΝΑΤΟ ή του PfP: η Αλβανία, η Βρετανία (μέσω του
Γιβραλτάρ), η Κροατία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ελλάδα, η Σλοβενία, η Ισπανία και η
Τουρκία στο ΝΑΤΟ και η Βοσνία, η Μάλτα (η οποία αποσύρθηκε το 1996 και επανήλθε
το 2008) και το Μαυροβούνιο στο PfP. Στη
Βοσνία και το Μαυροβούνιο δόθηκαν προηγμένα νατοϊκά ατομικά σχέδια δράσης
του Συνεταιρισμού, στο Μαυροβούνιο μόνο δύο χρόνια μετά την ανακήρυξη της
ανεξαρτησίας του. Και οι δύο
χώρες έχουν τώρα ένα σχέδιο δράσης μέλους, το τελευταίο στάδιο πριν από την
πλήρη ένταξη στο ΝΑΤΟ.
Όλα τα αφρικανικά κράτη της Μεσογείου με εξαίρεση τη
Λιβύη είναι μέλη της ευρωμεσογειακής εταιρικής σχέσης Διάλογου του ΝΑΤΟ: Αλγερία,
Αίγυπτο, Μαρόκο και Τυνησία. Μια
νέα κυβέρνηση στη Λιβύη, που θα τοποθετηθεί ειδικά μετά από μια στρατιωτική
επέμβαση του ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, αναμένεται να ενταχθεί στο Μεσογειακό Διάλογο.
Το Ισραήλ είναι το κύριο μέλος του εν λόγω προγράμματος,
αφήνοντας μόνο τον Λίβανο (κάτω από πενταετή ναυτικό αποκλεισμό που επιβάλλεται
από κράτη του ΝΑΤΟ), τη Λιβύη και τη Συρία μεταξύ των μεσογειακών παράκτιων
χωρών που δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ και των προγραμμάτων συνεργασίας του. (Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς
Φογκ Ράσμουσεν ήταν στο Ισραήλ τον περασμένο μήνα, όπου συζήτησε την ανάπτυξη στρατευμάτων
του ΝΑΤΟ, ως μέρος ενός μελλοντικού ισραηλοπαλαιστινιακού ειρηνευτικού σχεδίου,
το οποίο σημαίνει πρώτα την αποστολή στρατευμάτων στη Λωρίδα της Γάζας).
Η μικρή και νησιωτική Κύπρος είναι προς το παρόν η
τελευταία αντίσταση στα σχέδια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ να παγιώσουν τον απόλυτο έλεγχο τους πάνω
από την Ευρώπη και τη λεκάνη της Μεσογείου.
Σημειώσεις
1)
Cyprus Mail, February
19, 2011
2) Ibid
3) Ibid
4) Associated Press, February
24, 2011
5) Cyprus Mail, February
25, 2011
6) Ibid
7) Famagusta Gazette, February
25, 2011
8) Kathimerini, December 5, 2005
9) Cyprus Mail, January
28, 2009
10) Ibid
11) Radio Free Europe/Radio
Liberty, February 24, 2011
12) Cyprus Mail, January
28, 2009
13) Ibid
14) Haji Mike, From
the sublime to
the ridiculous
Cyprus Mail, February
21, 2009
15) Cyprus Mail, February
21, 2009
16) Ibid
17) Famagusta Gazette, February
23, 2009
18) Cyprus Mail, April
3, 2009

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός3 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή