Γενικά θέματα
Από την Ιρλανδία ως την Παλαιστίνη : Η μεταμφίεση των συγκρούσεων σε θρησκευτικούς αγώνες
[Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)]
Μπορούμε, άραγε, να κατανοήσουμε την σύγκρουση στο
Μάλι εάν δεν καταπιαστούμε με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι φυλές
που κατοικούν στην απεραντοσύνη της Σαχάρας στην προσπάθειά τους να
επιβιώσουν ; Το γεγονός ότι οι εξεγερμένοι ανεμίζουν τη σημαία του
ριζοσπαστικού Ισλάμ δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση τα οικονομικά,
κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα, τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με τη
θρησκεία.
Δημιουργούν, μάλιστα, ένα περιβάλλον που ευνοεί το ξέσπασμα
συγκρούσεων και κρίσεων, από τον Λίβανο ως το Ιράκ και από το Ιράν ως
την Παλαιστίνη.
διαφορετική εποχή. Την περίοδο που η Δύση καταδίκαζε τις ανατρεπτικές
δραστηριότητες των κομμουνιστών που υποκινούσε η Μόσχα, ενώ στο
Ανατολικό Μπλοκ υμνούσαν την πάλη των τάξεων και τον αντιιμπεριαλισμό,
διαδέχτηκε η φάση όπου έχουν έλθει στο προσκήνιο οι αγώνες των
θρησκευτικών ή των εθνοτικών κοινοτήτων, ακόμα κι οι αγώνες μικρών
φυλετικών ομάδων.
δύναμη πριν από δύο δεκαετίες, όταν ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας
Σάμιουελ Χάντιγκτον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή την έννοια της « σύγκρουσης
των πολιτισμών », εξηγώντας ότι πολλές κρίσεις οφείλονται στις διαφορές
των πολιτισμικών, θρησκευτικών, ηθικών ή πολιτικών αξιών. Το μόνο που
έκανε ο Χάντιγκντον ήταν να ξαναζωντανέψει την παλιά ρατσιστική
διχοτομία που είχε κάνει ιδιαίτερα δημοφιλή ο Ερνέστ Ρενάν τον 19ο
αιώνα : κατ’ αυτόν, υπάρχει ένα χάσμα ανάμεσα στον κόσμο των Αρίων (ο
οποίος υποτίθεται ότι είναι πολιτισμένος και εκλεπτυσμένος) και στον
σημιτικό κόσμο, τον οποίο θεωρεί άναρχο και βίαιο.
πρωτόγονες ταυτότητες, οι οποίες είχαν υποχωρήσει μπροστά στα μεγάλα
διαδοχικά κύματα του εκσυγχρονισμού και οι οποίες –κατά παράδοξο τρόπο-
επανέρχονται ως αντίδραση στην παγκοσμιοποίηση, στην ομογενοποίηση των
τρόπων ζωής και κατανάλωσης ή ακόμα κι εξαιτίας των κοινωνικών ανατροπών
που προκαλούνται από τον νεοφιλελευθερισμό και από τις οποίες
πλήττονται ευρύτατα στρώματα του παγκόσμιου πληθυσμού. Η επίκληση
« αξιών » επιτρέπει την κινητοποίηση της κοινής γνώμης σε παγκόσμιο
επίπεδο υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς μιας σύγκρουσης. Η
κινητοποίηση αυτή ενισχύεται σημαντικά από την επιβίωση στους
πανεπιστημιακούς κύκλους μιας παράδοσης που είναι διαποτισμένη από τον
ουσιοκρατικό κουλτουραλισμό [1] που κληροδότησαν οι αποικιοκρατικές αντιλήψεις.
φιλελευθερισμός ευρωπαϊκού τύπου και η σοσιαλιστική ιδεολογία που είχαν
διαχυθεί εκτός Ευρώπης βρίσκονται και οι δύο υπό εξαφάνιση, οι
συγκρούσεις εμφανίζονται να έχουν μονάχα ανθρωπολογική και πολιτισμική
διάσταση. Λίγοι δημοσιογράφοι ή πανεπιστημιακοί ενδιαφέρονται να
διατηρήσουν ένα πλαίσιο ανάλυσης βασισμένο στην κλασική πολιτική
επιστήμη και το οποίο να λαμβάνει υπόψη, όχι μόνον τους δημογραφικούς,
οικονομικούς, γεωγραφικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς, ιστορικούς και
γεωπολιτικούς παράγοντες, αλλά και τις φιλοδοξίες των ηγετών, τις
νεοϊμπεριαλιστικές δομές του κόσμου και την επιθυμία των περιφερειακών
δυνάμεων να τους αναγνωριστεί το γεγονός ότι διαθέτουν πλέον αυξημένη
επιρροή.
πλήθος των παραγόντων που πυροδότησαν το ξέσπασμά της. Αρκεί το να
αναδεικνύονται οι « καλοί » και οι « κακοί », ενώ τα διακυβεύματα
προβάλλονται με ιδιαίτερα χονδροειδή τρόπο. Θα υπερτονιστεί η εθνοτική,
θρησκευτική ή κοινοτική καταγωγή των πρωταγωνιστών, πράγμα που
προϋποθέτει την ομοιογένεια των απόψεων και των συμπεριφορών στο
εσωτερικό των ομάδων που παρουσιάστηκαν κατ’ αυτόν τον τρόπο.
έκαναν την εμφάνισή τους στα τέλη του ψυχρού πολέμου. Έτσι, κατά τη
διάρκεια της μακρόχρονης σύγκρουσης στον Λίβανο (1975-1990), οι διάφοροι
πρωταγωνιστές χωρίστηκαν σε « χριστιανούς » και σε « μουσουλμάνους ».
Οι πρώτοι υποτίθεται ότι είχαν συγκροτήσει το Λιβανικό Μέτωπο ή είχαν
προσχωρήσει στο Κόμμα των Φαλαγγιτών, τον δεξιό πολιτικό σχηματισμό της
χριστιανικής κοινότητας. Οι δεύτεροι κατατάσσονταν στον « προοδευτικό –
παλαιστινιακό » συνασπισμό, ο οποίος στη συνέχεια μετατράπηκε σε
« ισλαμοπροοδευτικό ». Η στεγνή αυτή προβολή της σύγκρουσης δεν
περιελάμβανε το γεγονός ότι πολλοί χριστιανοί συμμετείχαν στον
αντιιμπεριαλιστικό και αντιισραηλινό συνασπισμό και υποστήριζαν το
δικαίωμα των Παλαιστινίων να διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις
εναντίον του Ισραήλ χρησιμοποιώντας ως ορμητήριο το έδαφος του Λιβάνου,
τη στιγμή που πλήθος μουσουλμάνων διαφωνούσε έντονα με την προοπτική
αυτήν. Επιπλέον, τα προβλήματα που δημιουργούσε στον Λίβανο η παρουσία
ένοπλων παλαιστινιακών ομάδων και τα μαζικά και βίαια ισραηλινά
αντίποινα που υφίστατο ο πληθυσμός της χώρας, δεν είχαν καμία σχέση με
τη θρησκεία, όπως εξάλλου ήταν άσχετα και με τις διάφορες κοινότητες
στις οποίες ανήκαν οι Λιβανέζοι.
των θρησκευτικών ταυτοτήτων, οι οποίες δεν καταγγέλθηκαν καθόλου από
τους εξειδικευμένους αναλυτές και από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Έτσι, ο
πόλεμος στο Αφγανιστάν, ο οποίος προκλήθηκε από τη σοβιετική εισβολή
τον Δεκέμβριο του 1979, έμελλε να αποτελέσει αφορμή για μια μαζική
κινητοποίηση του « Ισλάμ » ενάντια σε εισβολείς που αποκλήθηκαν άθεοι,
τη στιγμή που αποσιωπείτο εντελώς η εθνική διάσταση της αντίστασης.
Χιλιάδες νεαροί μουσουλμάνοι, διάφορων εθνικοτήτων (κυρίως Άραβες)
ριζοσπαστικοποιήθηκαν και εκπαιδεύτηκαν κάτω από την καθοδήγηση
Αμερικανών, Σαουδαράβων και Πακιστανών, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί
ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη μιας ισλαμικής διεθνούς της
τζιχάντ, η οποία εξακολουθεί να υφίσταται ακόμα.
Φεβρουάριο του 1979, οφείλεται σε μια μείζονα γεωπολιτική παρεξήγηση :
οι δυτικές δυνάμεις θεωρούσαν ότι, για τη διαδοχή του Σάχη και για την
αποφυγή της ανόδου στην εξουσία μιας αστικής εθνικιστικής κυβέρνησης
(όπως εκείνη του Μοχάμεντ Μοζαντέκ στις αρχές της δεκαετίας του 1950) ή
μιας σοσιαλίζουσας αντιιμπεριαλιστικής κυβέρνησης, η καλύτερη λύση θα
ήταν η άνοδος των θρησκευτικών ηγετών στην εξουσία. Το παράδειγμα δύο
ιδιαίτερα θρησκευόμενων κρατών της περιοχής –της Σαουδικής Αραβίας και
του Πακιστάν- τα οποία ήταν στενοί σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών, τις
έκανε να υποθέσουν ότι το Ιράν θα μπορούσε με τη σειρά του να μετατραπεί
σε πιστό εταίρο, ο οποίος θα αγωνίζεται με αποφασιστικότητα για την
πάταξη του κομμουνισμού.
άλλαξε. Η αντιιμπεριαλιστική και φιλοπαλαιστινιακή πολιτική του Ιράν
καταγγέλθηκε ως « σιιτική », αντιδυτική και ανατρεπτική, σε αντίθεση με
τη σουνιτική πολιτική, που θεωρήθηκε μετριοπαθής. Έτσι, η στρατηγική των
ΗΠΑ εστιάστηκε στην πυροδότηση της αντίθεσης ανάμεσα σε σιίτες και
σουνίτες (και δευτερευόντως ανάμεσα σε Άραβες και σε Πέρσες) και ο
Σαντάμ Χουσέιν έπεσε σαν κοροΐδο στην παγίδα όταν επιτέθηκε στο Ιράν,
τον Σεπτέμβριο του 1980. Η προσπάθεια να υποδαυλιστεί η εχθρότητα
ανάμεσα σε σιίτες και σουνίτες εντάθηκε ακόμα περισσότερο μετά την
αποτυχία της εισβολής στο Ιράκ και οδήγησε τελικά στην αύξηση της
επιρροής του Ιράν [2].
επικαλείται, πλέον, τον κίνδυνο που αποτελεί το « σιιτικό τόξο » που
διαγράφεται από το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και την λιβανέζικη Χεζμπολάχ,
το οποίο υποτίθεται ότι επιδιώκει να αποσταθεροποιήσει το σουνιτικό
Ισλάμ, ενώ παράλληλα κατηγορείται ότι επιδίδεται στην τρομοκρατία και
αποσκοπεί στην εξόντωση του κράτους του Ισραήλ. Κανείς δεν θυμάται ότι ο
προσηλυτισμός ενός τμήματος των Ιρανών στο σιιτικό Ισλάμ
πραγματοποιήθηκε μόλις τον 16ο αιώνα και ενθαρρύνθηκε από τη δυναστεία
των Σαφαβιδών για να χρησιμοποιηθεί ως αντίβαρο στον οθωμανικό
επεκτατισμό [3].
Προσποιούνται, επίσης, ότι αγνοούν το γεγονός πως το Ιράν υπήρξε
ανέκαθεν μια μείζονος σημασίας περιφερειακή δύναμη, με ένα θεοκρατικό
καθεστώς το οποίο συνεχίζει –κάτω από μια νέα μεταμφίεση- την πολιτική
εθνικού μεγαλείου του Σάχη, ο οποίος ήθελε να μετατραπεί σε « χωροφύλακα
του Περσικού Κόλπου », με πυρηνικές φιλοδοξίες, τις οποίες εκείνη την
εποχή ενθάρρυνε η Γαλλία. Παρόλα αυτά τα ιστορικά δεδομένα, τα οποία δεν
έχουν την παραμικρή σχέση με τη θρησκεία, οτιδήποτε αφορά τη Μέση
Ανατολή αναλύεται πλέον υπό το διπολικό πρίσμα « σουνιτών και σιιτών ».
κόσμο, στις αρχές του 2011, το παιχνίδι των απλοποιήσεων συνεχίζεται.
Στο Μπαχρέιν, οι διαδηλωτές περιγράφονται ως « σιίτες » που
χειραγωγούνται από το Ιράν και στρέφονται εναντίον των σουνιτών
κυβερνώντων. Ξεχνούν, βέβαια, να αναφέρουν ότι υπάρχουν και πολίτες που
ασπάζονται το σιιτικό δόγμα και είναι οπαδοί των κυβερνώντων, καθώς και
σουνίτες που συμπαρατάσσονται με τους αντιφρονούντες. Στην Υεμένη, η
εξέγερση των χουτιστών [4],
οπαδών της βασιλικής δυναστείας που κυβέρνησε για μεγάλο χρονικό
διάστημα τη χώρα, παρουσιάζεται μονάχα ως ένα « σιιτικό » φαινόμενο, το
οποίο οφείλεται αποκλειστικά στην επιρροή του Ιράν.
υπάρχουν για τη δράση της στους κόλπους της σιιτικής κοινότητας, αλλά
και της δημοφιλίας που έχει αποκτήσει σε πολλούς κύκλους χριστιανών και
μουσουλμάνων άλλων δογμάτων, ακόμα και σουνιτών- παρουσιάζεται ως ένα
απλό όργανο που εξυπηρετεί τις φιλοδοξίες του Ιράν. Παραγνωρίζεται το
γεγονός ότι το κόμμα δημιουργήθηκε από την ισραηλινή κατοχή ενός μεγάλου
μέρους του Νότιου Λιβάνου την περίοδο 1978-2000, στο οποίο πλειοψηφούν
οι σιίτες. Μάλιστα, χωρίς τη σφοδρή αντίσταση του κόμματος, είναι βέβαιο
ότι η κατοχή θα συνεχιζόταν ώς τις μέρες μας.
του « σουνιτισμού κι ότι προέρχεται από το πολιτικό ρεύμα των
Παλαιστίνιων Αδελφών Μουσουλμάνων, δεν ενοχλεί διόλου τους αναλυτές που
υποστηρίζουν τον « μετριοπαθή » σουνιτισμό : η Χαμάς πρέπει να
καταγγέλλεται, καθώς ο οπλισμός της προέρχεται από το Ιράν και
χρησιμοποιείται για να επιτευχθεί η άρση του αποκλεισμού της Λωρίδας της
Γάζας από το Ισραήλ.
« μαύρου και του άσπρου ». Αποσιωπούνται τα ζητήματα της καταπίεσης και
της κοινωνικοοικονομικής περιθωριοποίησης. Οι ηγεμονικές φιλοδοξίες των
διάφορων πλευρών που εμπλέκονται σε μια σύγκρουση, δεν υπάρχουν καν :
υπάρχουν μονάχα « δυνάμεις του Καλού » και « δυνάμεις του Κακού ».
Κοινότητες με διαφοροποιημένες απόψεις και συμπεριφορές περιγράφονται με
κούφιες ανθρωπολογικές γενικεύσεις και με τα στερεότυπα του
ουσιοκρατικού κουλτουραλισμού, παρά το γεγονός ότι έχουν ζήσει για
πολλούς αιώνες μέσα σε μια στενή πολιτισμική και κοινωνικοοικονομική
αλληλεπίδραση.
έννοιες : στη Δύση, οι « ιουδαιοχριστιανικές αξίες » αντικατέστησαν την
επίκληση της ουδετερόθρησκης φύσης των « ελληνορωμαϊκών ριζών ». Κατά
τον ίδιο τρόπο, η έμφαση που δίδεται στις « αξίες, στις ιδιαιτερότητες
και στα έθιμα » των « μουσουλμάνων » ή των « αραβομουσουλμάνων » έχει
αντικαταστήσει τις αντιιμπεριαλιστικές, σοσιαλίζουσες ή αναπτυξιακές –
βιομηχανικές διεκδικήσεις του ουδετερόθρησκου αραβικού εθνικισμού, οι
οποίες για μεγάλο χρονικό διάστημα κυριαρχούσαν στην περιφερειακή
πολιτική σκηνή.
οποίες ισχυρίζεται ότι ενσαρκώνει η Δύση, αντιπαρατίθενται στις αξίες
της Ανατολής, οι οποίες υποτίθεται ότι είναι αποκλειστικά ολιστικές,
« πατριαρχικές και επικεντρωμένες στις φατρίες και στις τοπικές φυλές ».
Ήδη, στο παρελθόν, κορυφαίοι Ευρωπαίοι κοινωνιολόγοι είχαν καταλήξει
στο συμπέρασμα ότι οι βουδιστικές κοινωνίες δεν θα έφταναν ποτέ στο
στάδιο του βιομηχανικού καπιταλισμού, ο οποίος, κατά τη γνώμη τους,
ήταν στενά συνδεδεμένος με τις ιδιαιτερότητες του προτεσταντισμού…
δεν γίνεται πλέον αντιληπτό ως εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος ο οποίος θα
μπορούσε να τερματιστεί με τη δημιουργία μιας και μόνης χώρας, όπου θα
ζούσαν μέσα σε καθεστώς απόλυτης ισότητας εβραίοι, χριστιανοί και
μουσουλμάνοι, όπως για μεγάλο χρονικό διάστημα ζητούσε η Οργάνωση για
την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης του Γιάσερ Αραφάτ [5].
Ο αγώνας των Παλαιστινίων εκλαμβάνεται ως η άρνηση του
αραβομουσουλμανικού κόσμου να αναγνωρίσει την εβραϊκή παρουσία στο
έδαφος της Παλαιστίνης και συνεπώς πρόκειται για αντισημιτική εμμονή,
την οποία πρέπει να πατάξουμε. Ωστόσο, λίγη κοινή λογική αρκεί για να
κατανοήσουμε ότι, εάν στην περιοχή είχε σημειωθεί βουδιστική εισβολή ή
εάν η μεταοθωμανική Τουρκία είχε επιχειρήσει να ανακαταλάβει τα χαμένα
εδάφη της παλαιάς αυτοκρατορίας της, η αντίσταση θα ήταν εξίσου έντονη
και βίαιη.
κατοχή, Βιρμανία (όπου ανακαλύφθηκε πρόσφατα η ύπαρξη ενός
μουσουλμανικού πληθυσμού που βρίσκεται σε σύγκρουση με τους βουδιστές
γείτονές του), Μάλι, αλλά και πρώην Γιουγκοσλαβία που διαμελίστηκε με
βάση τις κοινοτικές γραμμές (Καθολικοί Κροάτες, Ορθόδοξοι Σέρβοι,
Βόσνιοι Μουσουλμάνοι) ή Ιρλανδία (διαιρεμένη ανάμεσα σε Καθολικούς και
Προτεστάντες)… Σε όλες αυτές τις περιοχές, μπορούν άραγε οι συγκρούσεις
να γίνουν αντιληπτές μονάχα υπό το πρίσμα των θρησκευτικών αξιών ; Ή,
μήπως, αντίθετα πρόκειται για μια σύγκρουση χωρίς θρησκευτικό υπόβαθρο,
δηλαδή βαθιά ριζωμένη μέσα σε κοινωνικές πραγματικότητες των οποίων
κανένας δεν ενδιαφέρεται πλέον να αναλύσει τη δυναμική, ενώ παράλληλα
πολλοί αυτόκλητοι κοινοτικοί ηγέτες βρίσκουν στην επίκληση της θρησκείας
μια ευκαιρία για να υλοποιήσουν τις φιλοδοξίες τους ;
σχεδίων και των φιλοδοξιών μικρών ή μεγάλων δυνάμεων είναι ένα φαινόμενο
τόσο παλιό όσο και ο κόσμος. Νομίζαμε ότι η πολιτική νεωτερικότητα και
οι δημοκρατικές αρχές που απλώθηκαν σε ολόκληρο τον πλανήτη μετά τη
Γαλλική Επανάσταση είχαν εμπεδώσει για πάντα έναν κοσμικό χαρακτήρα στη
διεθνή πολιτική ζωή και στις σχέσεις ανάμεσα στα κράτη. Ωστόσο, τελικά
δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, παρατηρούμε τις προθέσεις
ορισμένων κρατών να μετατραπούν σε σημαιοφόρους υπερεθνικών θρησκειών.
Αυτό συμβαίνει κατά κύριο λόγο στην περίπτωση των τριών μεγάλων
μονοθεϊστικών θρησκειών (χριστιανισμός, ιουδαϊσμός, Ισλάμ).
χρησιμοποιήσουν ως μέσο για την αύξηση της ισχύος τους, της επιρροής
τους ή του επεκτατισμού τους. Με αυτόν τον τρόπο δικαιολογούν τη μη
εφαρμογή των θεμελιωδών αρχών των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως αυτές
έχουν καθοριστεί από τον ΟΗΕ. Έτσι, η Δύση επιδοκιμάζει τη συνεχιζόμενη
κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών από το 1967, ενώ ορισμένες
μουσουλμανικές δυνάμεις αποδέχονται τις μαστιγώσεις, τους λιθοβολισμούς
και το κόψιμο των χεριών των κλεφτών. Όμως, και οι κυρώσεις που
επιβάλλονται στους παραβάτες του διεθνούς δικαίου ποικίλουν επίσης : από
τις αυστηρές κυρώσεις που επιβάλλονται από τη « διεθνή κοινότητα » σε
ορισμένες περιπτώσεις (Ιράν, Ιράκ, Λιβύη, Σερβία κ.α.) έως την απόλυτη
απουσία έστω και της παραμικρής επίπληξης (ισραηλινή κατοχή, αμερικανικά
κρατητήρια στο Γκουαντάναμο).
θρησκείας για την επίτευξη ιδιοτελών στόχων, αλλά και την προσφυγή σε
απλουστευτικές αναλύσεις που αποσιωπούν τον μη θρησκευτικό χαρακτήρα που
έχουν στην πραγματικότητα οι συγκρούσεις. Από αυτήν την άποψη, πρέπει
να δοθεί προτεραιότητα στην Μέση Ανατολή, εάν βέβαια όντως επιθυμούμε
περισσότερη γαλήνη σε αυτήν τη βασανισμένη περιοχή.
(ΣτΜ) Το να εκλαμβάνεται με εξωιστορικό τρόπο η ουσία ενός πολιτισμού
ως κάτι το αναλλοίωτο και το διαρκές μέσα στον χρόνο, ανεπηρέαστο από
την πορεία της ιστορίας.
Η δυναστεία των Σαφαβιδών βασίλεψε στην Περσία από το 1501 ώς το 1736. Ο
Ισμαήλ Α’ (1487-1524) δρομολόγησε τον προσηλυτισμό του πληθυσμού της
χώρας του στον σιιτισμό.
Είναι χαρακτηριστικός ο διάσημος λόγος που εκφώνησε ο Γιάσερ Αραφάτ
στην γενική συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1974, στον οποίο συνηγορούσε
υπέρ ενός κράτους στο οποίο όλοι θα μπορούσαν να ζήσουν σε καθεστώς
απόλυτης ισότητας.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας