Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Οι “Πυρπολητές” και το Δόγμα Βενιζέλου

Δημοσιεύτηκε στις

Στιγμιότυπο από την ΤΑΜΣ Πυρπολητής 1/13

Στις 23 Ιανουαρίου του 2013 διεξήχθη η πρώτη άσκηση “Πυρπολητής” για το τρέχον έτος. Η άσκηση ήρθε σε συνέχεια μιας σειράς ασκήσεων “Πυρπολητής” που έλαβαν μεγάλη δημοσιότητα και κατά το έτος 2012.
Οι ασκήσεις ενός στρατού, και μάλιστα οι μεγαλύτερες και οι συχνότερες, είναι μία βασική ένδειξη για τους επιχειρησιακούς του προσανατολισμούς. Οι ασκήσεις δείχνουν με  ευκρίνεια τις προσδοκίες της ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας σχετικά με τη φύση της απειλής που αναμένει να αντιμετωπίσει καθώς και το είδος της αντίδρασης που προτίθεται να αντιπαρατάξει. Από τα επιχειρησιακά συμπεράσματα μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για την αμυντική πολιτική της χώρας και, εμμέσως, για την εθνική της στρατηγική. Υπό την έννοια αυτή, οι ασκήσεις Πυρπολητής που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας κατά το 2012 και 2013 παρουσιάζουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.
Από τις ανοικτές – και μόνον – πηγές είναι εύκολο να συναγάγει κανείς ότι η ηγεσία των ΕΔ έχει χαρακτηρίσει ένα σύνολο δυνάμεων των τριών Όπλων ως “Δύναμη Ταχείας Αντιδράσεως” και έχει επιβάλει σε αυτές τη συνεχή τήρηση μονάδων υψηλής ετοιμότητας. Πέραν των προφανών δυνάμεων εκ μέρους της ΠΑ, για τον ΕΣ οι σχετικές δυνάμεις φαίνεται να είναι το σύνολο των “Ειδικών Δυνάμεων” καθώς και η 71η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία, που έχουν τεθεί υπό τη νεοσύστατη “Διακλαδική Δύναμη Ειδικών Δυνάμεων”.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των ασκήσεων “Πυρπολητής” είναι, φυσικά, τα σενάρια που οι δυνάμεις αυτές καλούνται να αντιμετωπίσουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης τους και του ελέγχου ετοιμότητάς τους.  Αν εξετάσει κανείς τα δημοσιευμένα σενάρια για τις ασκήσεις του τελευταίου έτους θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για σενάρια αντιμετώπισης “θερμών επεισοδίων”, δηλαδή αντιμετώπισης “περιστατικών” εντοπισμένων και περιχαρακωμένων σε γεωγραφική έκταση, πολεμική ένταση και αριθμό εμπλεκομένων μονάδων, με την – φαινομενικά βέβαιη – υπόθεση (τις λεγόμενες “προϋποθέσεις”) ότι η σύγκρουση αυτή δε θα κλιμακωθεί . Με τις προϋποθέσεις αυτές καταρτίζονται σενάρια τα οποία στερούνται στοιχειώδους ρεαλισμού.
Ενδεικτικά, στην τελευταία άσκηση Πυρπολητής 1/13 αναφέρεται ότι κινητοποιήθηκε ο Λόχος Αμέσου Επεμβάσεως της 1ης Μοίρας Αλεξιπτωτιστών για την ανακατάληψη του αεροδρομίου του νησιού και την εξασφάλιση της δυνατότητας υποδοχής επιπλέον αερομεταφερόμενων δυνάμεων, ενώ του ΛΑΕ προηγήθηκαν ομάδες του ΕΤΑ οι οποίες διείσδυσαν με ελεύθερη πτώση, όπως προκύπτει από τις φωτογραφίες. Η άφιξη του ΛΑΕ έγινε με… την προσγείωση C-130 στο “ανακαταληφθέν”(;) αεροδρόμιο. Και, φυσικά, η ΠΑ είχε εξασφαλίσει αεροπορική υπεροχή στην ευρύτερη περιοχή. Ακόμη κι αν δεχτεί κανείς ότι το σενάριο απλώς δοκίμαζε έναν αριθμό ενεργειών που δεν αναμένεται να συγκροτούν μία ρεαλιστική ενότητα, ορισμένα θέματα γενούν απορία:
  1. Προκειμένου να αντιμετωπιστούν αιφνιδιαστικές τουρκικές ενέργειες στο Ανατολικό Αιγαίο (αιφνιδιαστικές σημαίνει: εμείς δεν έχουμε αντιληφθεί τις τουρκικές προετοιμασίες, ενώ οι τούρκοι που ετοιμάζουν ένα τέτοιου είδους μείζον περιστατικό με σοβαρό ενδεχόμενο να εξελιχθεί σε πόλεμο, όλο και κάποια κινητοποίηση θα έχουν κάνει, τουλάχιστον στις αεροπορικές τους δυνάμεις) αναμένεται ότι εντός ελάχιστων ωρών (4-8!) η αιφνιδιασμένη ΠΑ θα έχει αποκτήσει αεροπορική κυριαρχία, τουλάχιστον στην ευρύτερη περιοχή, ώστε να είναι ασφαλής η διείσδυση δυνάμεων με μεταγωγικά αεροσκάφη. Αυτό θεωρείται ρεαλιστικό σενάριο;
  2. Η ενέργεια που θα έχουν κάνει οι τούρκοι (ενέργεια που ισοδυναμεί με κήρυξη πολέμου) θα έχει γίνει με τόσο περιορισμένες δυνάμεις που θα μπορούν να κατανικηθούν από το ΕΤΑ κι από έναν λόχο αλεξιπτωτιστών; Δηλαδή, από τι δυνάμεις αναμένει το σενάριο ότι θα έχει καταληφθεί το αεροδρόμιο; Οι τούρκοι θα ρίξουν, ας πούμε, έναν λόχο κι εν συνεχεία… απαθείς θα περιμένουν το ΕΤΑ και τον ΛΑΕ να έρθει να τους εξουδετερώσει; Επειδή εμείς έναν λόχο και το ΕΤΑ μπορούμε να σηκώσουμε γρήγορα, υποθέτουμε ότι οι τούρκοι θα αναπτύξουν ό,τι μπορούμε εμείς να αντιμετωπίσουμε;
  3. Μετά από μια τόσο αιφνιδιαστική ενέργεια κατάληψης αεροδρομίου, το ΕΤΑ θα αντιδράσει τόσο άμεσα, και η συνεργασία με τη Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων θα είναι τόσο αποτελεσματική, ώστε σε έναν λόχο που θα προσπαθεί να μεταφερθεί άρον-άρον αεροπορικώς, θα προλάβουν να μεταδοθούν επαρκείς πληροφορίες για την οργάνωση της άμυνας του αεροδρομίου από πλευράς αντιπάλου; Γιατί αυτό θα ήταν επίτευγμα ακόμη και για τις αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Εκτός κι αν το σκεπτικό είναι να πάει ο λόχος στα τυφλά, κι ό,τι γίνει…
  4. Η ιδέα της προσγείωσης C-130 μάλλον δεν αντέχει σε σχολιασμό. Ο διάδρομος (μετά από κατάληψη κι ανακατάληψη του αεροδρομίου) απείραχτος, χωρίς καν ένα φορτηγό στη μέση – για να μη μιλήσουμε για άλλα εμπόδια. Κι ούτε ένα πολυβόλο του αντιπάλου δε θα έχει μείνει ανέπαφο ή ανεντόπιστο. Αν κρίνει κανείς από τα πλαίσια σηματοδοσίας στο έδαφος, πιθανόν τα πραγματικά σχέδια να προβλέπουν την πραγματοποίηση άλματος από πλευράς των αλεξιπτωτιστών, τουλάχιστον για το “πρώτο κύμα”. Το αν και αυτή η εκδοχή είναι ρεαλιστική, ας το κρίνει όποιος έχει στοιχειώδη αντίληψη των πραγμάτων.
  5. Δε θα σχολιαστεί, καν, ότι στο συγκεκριμένο νησί, το αεροδρόμιο βρίσκεται πάνω στη βασική παραλία αποβάσεως του, και αν κάποιος πρέπει να ανακαταλάβει άμεσα το αεροδρόμιο, αυτοί δεν είναι… αλεξιπτωτιστές από τον Ασπρόπυργο αλλά το μηχανοκίνητο τάγμα της περιοχής.
  6. Τέλος, για το ενδεχόμενο η άσκηση αυτή να αφορούσε άλλο αεροδρόμιο του Ανατολικού Αιγαίου και να διεξήχθη στη Σάμο για λόγους πολιτικής, ας σημειωθεί  ότι για το μοναδικό αεροδρόμιο του Ανατολικού Αιγαίου που δεν ισχύει το προηγούμενο ζήτημα (δηλαδή δε βρίσκεται σε νησί όπου σταθμεύει ΑΔΤΕ), όλα τα υπόλοιπα ισχύουν κατά μείζονα λόγο.
Συνολικά, το σενάριο της άσκησης δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική. Η στρατιωτική ηγεσία φαίνεται να πάσχει διαχρονικά (από την Μικρασιατική Εκστρατεία ακόμη) από το ίδιο πρόβλημα: σχεδιάζει επιχειρήσεις με την δράση του εχθρού όπως θα βόλευε την ίδια και όχι όπως θα βόλευε τον αντίπαλο. Αν το σενάριο της παραπάνω άσκησης είναι μη ρεαλιστικό, τα περισσότερα από τα προηγούμενα σενάρια “Πυρπολητών” κινούνται στο χώρο του στρατιωτικού σουρεαλισμού.
Αλλά πέραν του σχεδιασμού των συγκεκριμένων σεναρίων και των λεπτομερειών τους, πίσω από τους “Πυρπολητές” φαίνονται ορισμένες γενικότερες – και απολύτως λανθασμένες – επιχειρησιακές επιλογές καθώς και υποθέσεις πολιτικής εθνικής άμυνας.
  1. Υποτίθεται από την ελληνική πλευρά ότι μπορεί η Τουρκία να προβεί σε αιφνιδιαστικό στρατιωτικό επεισόδιο με δική της πρωτοβουλία, προφανώς για να το χρησιμοποιήσει εκβιαστικά, αλλά παρ΄ όλα αυτά δε θα είναι διατεθειμένη να κλιμακώσει αποφασιστικά τις ενέργειές της, αν η Ελλάς αποφασίσει να μην ενδώσει και αντιδράσει στρατιωτικά. Και περιμένοντας την Ελλάδα να αντιδράσει στρατιωτικά, η Τουρκία θα κρατήσει τη στρατιωτική της δραστηριότητα τόσο περιορισμένη ώστε να δώσει στην αιφνιδιασμένη ελληνική πλευρά τη δυνατότητα να αντιδράσει τόσο αποφασιστικά που να αποκομίσει κρίσιμα στρατιωτικά οφέλη (πχ, αεροπορική υπεροχή ή και κυριαρχία στο χώρο της τουρκικής πρωτοβουλίας, μη μεταφορά ενισχύσεων όσο έχει χρόνο κι ευκαιρία, κλπ).
  2. Υποτίθεται από την ελληνική πλευρά ότι κεντρικά τοποθετημένες (στην περιοχή της Αττικής) δυνάμεις “ετοιμότητας” θα ενεργήσουν με μεγαλύτερη ταχύτητα και ισχύ στον Ανατολικό Αιγαίο απ΄ ότι οι τουρκικές δυνάμεις που θα έχουν την πρωτοβουλία και το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού.
  3. Υποτίθεται από την ελληνική πλευρά  ότι θα είναι σε θέση να επέμβει άμεσα στο Ανατολικό Αιγαίο με μέσα που απαιτούν την απόλυτη αεροπορική υπεροχή εκ μέρους μας. Δεν περιοριζόμαστε καν στην υπόθεση ότι θα μπορεί να αμφισβητηθεί η τουρκική αεροπορική υπεροχή εκεί, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι θα κινείται με ασφάλεια στον αέρα ό,τι επιλέξουμε, εντός 4-8 ωρών από επεισόδιο τουρκικής επίθεσης.
Οι υποθέσεις αυτές μόνον απορία δημιουργούν.
Πίσω από τις υποθέσεις και τις ασκήσεις αυτές, κρύβονται όμως – όχι πολύ επιτυχημένα – μερικές θεμελιώδεις επιλογές και πεποιθήσεις της αμυντικής μας πολιτικής.
Η πρώτη επιλογή είναι η ουσιαστική παραίτηση των “ειδικών δυνάμεων”, δηλαδή των επίλεκτων ελαφρών δυνάμεων του ΕΣ, από την πρόθεση και τη δυνατότητα διενέργειας μειζόνων επιθετικών επιχειρήσεων για αποφασιστικά αποτελέσματα. Οι ειδικές δυνάμεις μετατρέπονται σε πυροσβέστες προβλημάτων, και μάλιστα μικρής εκτάσεως. Αν κανείς αντιτείνει ότι οι “Ειδικές Δυνάμεις” διατηρούν τις άλλες, κύριες αποστολές τους, η απάντηση είναι ότι, φυσικά, ρητώς κι επισήμως δεν πρόκειται αυτές να εγκαταλειφθούν. Επειδή όμως οι δυνάμεις στην πράξη μπορούν να κάνουν αυτό για το οποίο στην πράξη ασκούνται και απορροφά το μεγαλύτερο μέρος της δραστηριότητάς τους (κι αυτό δεν αφορά μόνον ή κυρίως τα επιτελεία μειζόνων κι ελασσόνων σχηματισμών, αλλά τις διοικήσεις των μονάδων) είναι σαφές ποια έχει καταστεί, πλέον, η αποστολή των Ειδικών Δυνάμεων.
Η δεύτερη επιλογή είναι ο χαρακτηριστικός διαχωρισμός τριτοκοσμικών στρατών σε δύο μέρη: σε έναν μικρό μηχανισμό, συνήθως εντάσεως κεφαλαίου, που επιδιώκεται να λειτουργεί με όσο πιο προηγμένα μέσα και διαδικασίες γίνεται, και στο μεγάλο όγκο του που θεωρείται μία χρήσιμη αλλά άμορφη “μάζα” που προσδίδει ένα αδιόρατα “αποτρεπτικό” αποτέλεσμα, κατά βάσιν με την ύπαρξή του και λιγότερο με το αξιόμαχό του. Είναι η επιλογή χωρών και κοινωνιών που αναγνωρίζουν ότι δεν έχουν τα μέσα, κυρίως όμως δεν έχουν την οργανωτική ικανότητα να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν οργανισμούς αξιώσεων μεγάλης κλίμακας. Κι αυτό αποτελεί μια ταπεινωτική παραδοχή για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις αλλά και για την ελληνική κοινωνία.
Η τρίτη επιλογή, όπως φαίνεται με σαφήνεια από τα σενάρια, είναι μια αμιγώς πολιτική επιλογή. Είναι η υιοθέτηση του “Δόγματος Βενιζέλου”, κι αποτελεί μία ακόμη θλιβερή κληρονομιά του πρώην υπουργού προς τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις. Πρόκειται περί της αντίληψης που διατύπωσε το Νοέμβριο του 2009 ο Ε. Βενιζέλος κατά την ενημέρωση της Διαρκούς Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας, όπου δήλωσε ότι “δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε να ετοιμαζόμαστε για έναν γενικευμένο πόλεμο με την Τουρκία, αλλά για σημειακές στρατιωτικές κρίσεις μικρής διάρκειας που θα χρησιμοποιηθούν διπλωματικά στη συνέχεια“, επισημαίνοντας πως σε αντίθετη περίπτωση “αμφισβητούμε το σύνολο των διεθνών σχέσεων και συμμαχιών της χώρας αλλά και τους διεθνείς οργανισμούς”. Και συνέχισε λέγοντας ότι “μπορεί να υπάρξουν σημειακές στρατιωτικές κρίσεις μικρής διάρκειας, για τις οποίες θα πρέπει να είμαστε πιο προετοιμασμένοι”, κάτι το οποίο (θα έπρεπε να) “μεταφράζεται σε αναβάθμιση των μονάδων Ειδικών Δυνάμεων και της ικανότητας Συλλογής Πληροφοριών, Επιτήρησης και Αναγνώρισης (ΙSR) από επίγειες και εναέριες πλατφόρμες των ΕΕΔ”.
Πρόκειται, απλώς, για τη μεγαλύτερη ανοησία που έχει εκστομίσει Υπουργός Αμύνης της χώρας μεταπολιτευτικά.
Κι όσο για τους Πυρπολητές, τελικώς, το πιο ενδιαφέρον που αποδίδουν είναι οι φωτογραφίες κάποιων κυριών με τσιτωμένα τα παντελόνια των παραλλαγών.
Στιγμιότυπο από την άσκηση Πυρπολητής 1/13

Στιγμιότυπο από την άσκηση Πυρπολητής 1/13
Ούτε στην παράσταση του στρατεύματος δεν τα καταφέρνουμε πλέον…

Βελισαριος


Ακολουθεί σχόλιο του Αρματιστή

Ο/Η Αρματιστής λέει:
Αγαπητοί φίλοι καλησπέρα
Βεβαίως καλά κάνετε και ασχολείστε με τους “πυρπολητές” (ακόμη και από τη θέα των κολλητών παντελονιών της καλλίγραμμης αλεξιπτωτίστριας), αλλά η ουσία του όλου ζητήματος είναι ότι το δόγμα των “σημειακών κρίσεων” που συνέταξε ο «βερμπαλιστής – φυγόστρατος – πολιτικός – συνταγματολόγος» (ο ίδιος αποκλειστικά όπως αλαζονικά ισχυρίζεται), αποδεικνύει ότι αφ’ ενός “μωραίνει ο κύριος ον βούλεται απολέσαι” (το «μωραίνει» αναφέρεται στην κατάσταση που έχει περιέλθει η επίσημη Πολιτεία) και αφ’ ετέρου ότι η Ελληνική πολιτική τάξη, έχει αποφασίσει να αποφύγει το πόλεμο, ακόμη και αν καταληφθεί αιφνιδιαστικά εθνικό έδαφος του μεγέθους του Καστελόριζου ή μιας άλλης μικρονησίδας του μεγέθους του Αγαθονησίου ή Φαρμακονησίου.
Το να σταθώ και να αναλύσω το πόθεν προκύπτει η παραπάνω διαπίστωση, δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο. Όποιος διαθέτει όμως τη στοιχειώδη λογική, μπορεί να το αντιληφθεί. Ο Βελισάριος το ανέλυσε, γράφοντας ότι τα σενάρια των «πυρπολητών» αντιμετωπίζουν τον εχθρό, τη δύναμη αυτού και τις ενέργειές του, όπως θα επιθυμούσε (θα βόλευε) το σχεδιαστή, ή μάλλον όπως θα μπορούσε να δικαιολογηθεί το «δόγμα Βενιζέλου» περί σημειακών κρίσεων και του ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα έναρξης Ε-Τ πολέμου, ή όπως θα μπορούσε να δικαιολογηθεί (κατά την άποψη μου) η απόφαση της πολιτικής και οικονομικής ελίτ της χώρας μας να αποφευχθεί με κάθε τρόπο («έναντι οποιασδήποτε θυσίας») μια ένοπλη σύγκρουση με τη Τουρκία… Ακόμη και στη περίπτωση που καταληφθεί εθνικό έδαφος. Ως εκ τούτου δεν απαιτείται για την αντιμετώπιση των «σημειακών κρίσεων» γενική κινητοποίηση των ΕΔ, αλλά κινητοποίηση μόνο ενός μέρους των δυνάμεων άμεσης αντίδρασης. Η επέμβαση των οποίων θα οδηγήσει τα πράγματα στον προηγούμενη έννομη κατάσταση… Ακόμη και αν καταληφθεί εθνικό έδαφος του μεγέθους μιας βραχονησίδας (αυτό έγινε στα Ίμια), ενός αεροδρομίου (αυτό είναι το σενάριο του «πυρπολητή» της ανάρτησης, ή ενός μικρού νησιού όπως πιστεύω εγώ…).
Σημείωση για το μη ειδικό:

Πριν το 1940, στις εκτιμήσεις περί εχθρού, εξετάζονταν οι «προθέσεις του εχθρού». Δηλαδή η διοίκηση προσπαθούσε να αντιληφθεί πως είχε αποφασίσει ο εχθρός να ενεργήσει. Αυτό ήταν ένα τεράστιο λάθος, επειδή με ασφάλεια οδηγούσε τους εκτιμητές-σχεδιαστές που δεν διέθεταν ιδιαίτερη ευφυΐα και φαντασία, να φέρνουν τον εχθρό στα μέτρα τους. Ή καλύτερα στα μέτρα του ελιγμού που είχαν ήδη σχεδιάσει. Με αυτό τον τρόπο οι εκτιμητές-σχεδιαστές, αντιλαμβάνονταν τον εχθρό στατικά στο χώρο και στο χρόνο και όχι ενεργητικά σαν μια σκεπτόμενη ανεξάρτητη οντότητα. 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μάχη της Κιουτάχειας στην οποία ήδη αναφερθήκαμε ιδιαίτερα αναλυτικά και κατά την οποία το σχέδιο της Ελληνικής Στρατιάς αντιμετώπιζε τις εχθρικές δυνάμεις εντός του οχυρωμένου θύλακα της Κιουτάχειας ακινητούσες, περιμένοντας καρτερικά την Ελληνική Στρατιά να τις κυκλώσει και να τις αιχμαλωτίσει, ενώ στη πραγματικότητα οι Τουρκικές Μεραρχίες τα συντάγματα και τάγματα μετακινούνταν σε όλους τους άξονες και σε μεγάλες αποστάσεις, προκειμένου να ενισχύσουν τα κρίσιμα σημεία, ή για να εξέλθουν του κλοιού. 
Μετά το Β’ ΠΠ, οι εκτιμητές-σχεδιαστές, εξετάζουν και αναλύουν πλέον τις δυνατότητες του εχθρού, εκτιμούν τους πιθανούς τρόπους ενεργείας αυτού και προτείνουν στον ΔΙΟΙΚΗΤΗ το πιθανότερο τρόπο ενεργείας του εχθρού. Δυστυχώς όμως, φαίνεται ότι οι επιτελείς των «πυρπολητών», έχουν μείνει στο παρελθόν και ακόμη χειρότερα. Εξετάζουν τον εχθρό όπως τους βολεύει. Δεν θέλω να τους αδικήσω, αλλά διαφορετικά δεν μπορεί να δικαιολογηθεί το «Βενιζέλειο Δόγμα» δόγμα των «σημειακών κρίσεων» και της θεωρίας ότι (ποτέ) δεν πρόκειται να γίνει Ε-Τ πόλεμος.
Τα παραπάνω αναφερόμενα επιβάλλεται να τα αναλύσω λίγο περισσότερο για να γίνουν αντιληπτά και στο μη σχετικό με τα υπόψη ζητήματα αναγνώστη.
Τα σενάρια των “πυρπολητών” στηρίζονται στη προϋπόθεση, ότι οι Τούρκοι θα ενεργήσουν αιφνιδιαστικά για τη κατάληψη κάποιων μικρονήσων από αυτές που (αυτοί) “δηλώνουν” ότι διαθέτουν «γκρίζο καθεστώς κυριαρχίας» (όπως το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι κλπ), με δυνάμεις και μέσα μικρής ισχύος, δηλαδή όπως εμείς θα επιθυμούσαμε.
 Δηλαδή οι Τούρκοι θα ενεργήσουν για να καταλάβουν (πχ) το Αγαθονήσι με ένα Λόχο ΚΔ ή πεζοναυτών. Και επομένως αν εμείς διαθέτουμε την ετοιμότητα να μεταφέρουμε και να ρίξουμε εντός 2-3 ωρών από την έναρξη της εχθρικής ενέργειας, μια δύναμη Λόχου Αλεξιπτωτιστών επί του καταληφθέντος νησιού, θα το ανακαταλάβουμε και θα αποκαταστήσουμε το εθνικό έδαφος. Εννοείται βεβαίως, ότι επειδή ο εδαφικός χώρος μιας μικρονήσου είναι πολύ περιορισμένος θα ρίξουμε τους Αλεξιπτωτιστές επί των θέσεων του εχθρού… Και ασφαλώς θα έχουμε τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσουμε ως προπομπό (σε έδαφος που ήδη έχει καταλάβει ο εχθρός) μια ομάδα των ΕΤΑ για να σημάνουν τις ζώνες ρίψεως. Και ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα…
Ερώτημα:

Αν αποφασίσουν οι Τούρκοι (στο πλαίσιο κάποιας «τεχνικής» κρίσης που θα προκαλέσουν – ή εντελώς αιφνιδιαστικά) να καταλάβουν το Αγαθονήσι, ή και κάποια άλλα «γκρίζα» ή και μη «γκρίζα» νησιά του Αιγαίου, πως και με τι δυνάμεις δύναται να ενεργήσουν; Αυτό είναι το ζήτημα. Και κατά τη γνώμη μου, για μια τόσο σοβαρή και λεπτή ενέργεια, οι δυνάμεις που θα χρησιμοποιήσουν θα είναι συντριπτικά ισχυρότερες έναντι των δικών μας δυνατοτήτων άμεσης αντίδρασης. Ή, για να εξασφαλίσουν την επιτυχία μιας τέτοιας απόφασης, θα χρησιμοποιήσουν όλη την απαιτούμενη και δυνατή ισχύ των ΕΔ τους, που θα επιβάλει το αιφνιδιαστικό του πλήγματος και θα επιτρέπει ο χώρος, προκειμένου να θέσουν σε ελάχιστο χρόνο υπό τον έλεγχό τους τον προς κατάληψη έδαφος και να προετοιμαστούν για να αντιμετωπίσουν τις δικές μας αντιδράσεις.
Υπόψη ότι για να μπορέσεις να αντεπιτεθείς, απαιτείται να υπάρχει μια «γραμμή» αναχαίτισης. Ειδικά όμως για να αντεπιτεθείς με την ευρεία του όρου έννοια σε ένα νησί που καταλήφθηκε, και το οποίο βρίσκεται πολύ μακριά από τους χώρους εξόρμησης των δυνάμεων αντεπιθέσεως, απαιτείται να υπάρχει μια γραμμή, ένα έδαφος, ένας χώρος, στον οποίο ο εχθρός να έχει αναχαιτιστεί. Ένας ικανός χώρος στον οποίο οι φίλιες δυνάμεις να συνεχίζουν να ανθίστανται.
Και η παραπάνω απαίτηση επιβάλει κατ’ ελάχιστο τα ακόλουθα:
1. Στα νησιά που οι Τούρκοι τα έχουν χαρακτηρίσει «γκρίζα», πρέπει να υπάρχουν από τούδε ικανές δυνάμεις εδαφικής άμυνας και όχι δυνάμεις που απλώς σημειώνουν την Ελληνική κυριαρχία.
2. Στα «γκρίζα» νησιά, θα πρέπει να έχουν κατασκευαστεί επί των εδαφών τακτικής σημασίας, αυτά που θα αποτελέσουν τον ασφαλή χώρο υποδοχής των δυνάμεων αντεπιθέσεως, σημαντικά έργα οχύρωσης, προκειμένου να επιτρέψουν στη φρουρά τους να αμυνθεί επί σημαντικό χρόνο και μέχρι ότου επέμβουν οι δυνάμεις άμεσης αντίδρασης.
3. Οι δυνάμεις αμέσου αντιδράσεως που θα επέμβουν σε ένα μικρό νησί που καταλήφθηκε, θα πρέπει σε πρώτο χρόνο να προέλθουν ή να εξορμήσουν από το πλησιέστερο μεγάλο νησί. Τούτο σημαίνει ότι θα πρέπει να διατίθενται τα κατάλληλα πλωτά μέσα πολύ μεγάλης ταχύτητας για την όσο το δυνατό ασφαλέστερη μεταφορά των υπόψη δυνάμεων.
Τελικά ερωτήματα:
1. Οι παραπάνω με αριθμό 1-3 απαιτήσεις υφίστανται;
2. Οι Τούρκοι τι μπορούν να διαθέσουν για την αιφνιδιαστική κατάληψη του Αγαθονησίου; 1 Λόχο ΚΔ; 1 Τάγμα ΚΔ; 2 Τάγματα ΚΔ;
3. Η αιφνιδιαστική κατάληψη του Αγαθονησίου είναι σημειακή κρίση; Ή αιτία πολέμου;
ΥΓ. Προς αποφυγή κακόβουλων σκέψεων από κακόβουλους. Και ασφαλώς τα παραπάνω γράφονται με τη γνώση περί επιχειρήσεων που διαθέτω ως αξιωματικός ε.α.. Αποτελούν όμως προϊόν λογικής σκέψης και τίποτε περισσότερο. Έχω αποστρατευθεί πριν πολλά-πολλά χρόνια για να μπορώ να γνωρίζω δόγματα σχέδια και σκέψεις. Γράφω με βάση την προϊστορία των Ε-Τ κρίσεων, της δεδομένης αποφυγής του πολέμου από μέρους της Ελληνικής πολιτείας ως απάντηση στην απώλεια εθνικού εδάφους και αυτών που διαβάζω (που ανακοινώνει το πεντάγωνο), βλέπω και αντιλαμβάνομαι ως απλός πολίτης. 
Και ως απλός πολίτης αναρωτιέμαι τι σόι ενέργεια είναι αυτή που εν ημέρα και σε έδαφος που έχει καταληφθεί από τον εχθρό αεροπροσγειώνονται τα ΕΤΑ, σημαίνουν τις ζώνες ρίψεως υπό τα πυρά του εχθρού και οι αλεξιπτωτιστές αντί να ριφθούν μεταφέρονται με ένα αεροπλάνο που προσγειώνεται στο διάδρομο, που βάλλεται από τους καταληψίες και από τα φίλια τμήματα από τα εκατέρωθεν υψώματα. 
Και είναι προτιμότερο να μη δείχνουν φωτογραφίες από τέτοιες ασκήσεις. Μπορεί να τις βλέπουν οι διάφοροι «παθιασμένοι» εν Ελλάδι και να βγάζουν επιφωνήματα και ιαχές για το αήττητο των ειδικών δυνάμεων, αλλά τις βλέπουν και οι αντίπαλοι που μπορούν να αντιληφθούν πάρα πολλά για το επίπεδο της εκπαίδευσης, της οργάνωσης, της υποεπάνδρωσης και της απόλυτης ένδειας. Αλλά και για την αδυναμία οργάνωσης μιας άσκησης που να δίνει μηνύματα προς φίλους και εχθρούς.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Ιστορία - Πολιτισμός24 λεπτά πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις35 λεπτά πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO36 λεπτά πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Σοβαρή καταγγελία για το Σαχτάρ-ΑΕΚ! Χειρονομίες Τούρκων οπαδών προς τους Έλληνες – Συνελήφθησαν αστραπιαία από την αγγλική αστυνομία

Οι Τούρκοι βρέθηκαν στο Λονδίνο για τον προπονητή της ουκρανικής ομάδας Αρντά Τουράν, ο οποίος ακούγεται για τον πάγκο της...

Δημοφιλή