Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ για ένα έγκλημα εις βάρος της πατρίδας και των Ελλήνων

Δημοσιεύτηκε στις

ΑΝΟΙΧΤΗ ΑΝΑΦΟΡΑ

Ιωάννη Αποστολίδη του Παναγιώτη, π. δικηγόρου, κατοίκου Θεσσαλονίκης, οδός Καραολή – Δημητρίου  (πρώην Διοικητηρίου) αριθμ. 20, τηλ. 2310 550250, κιν.6932916443
ΠΡΟΣ: Τους
Εισαγγελείς Οικονομικού Εγκλήματος κκ Γρ. Πεπονή και Σπ. Μουζακίτη – ΑΘΗΝΑ

ΠΡΟΣ ΔΙΑΔΟΣΗ στα
Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης

Θεσσαλονίκη,
18 Νοεμβρίου 2012

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ
ΘΕΜΑΤΟΣ:
 

  • ΝΑ
    ΕΚΔΟΘΟΥΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΚΑΤΑ ΟΣΩΝ ΥΨΗΛΟΜΙΣΘΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΤΟΜΕΑ
    ΛΑΜΒΑΝΑΝ  ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ
    ΑΠΟΔΟΧΕΣ  ΤΩΝ ΠΡΟΕΔΡΩΝ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ
    ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΚΡΙΘΗΚΕ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΘΡ.
    88  ΠΑΡ 
    2  ΣΥΝΤ. (ΜΙΣΘΟΔΙΚΕΙΟ).
  • ΝΑ
    ΔΙΑΤΑΧΘΕΙ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΠΟΣΩΝ.Η ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ ΕΚΔΟΣΗΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ
    ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΣΥΝΙΣΤΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ. ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ
    ΝΟΜΙΚΟΣ  – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ
    ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ, ΙΔΙΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ
    ΑΡΙΘΜ. 13/2006 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΜΙΣΘΟΔΙΚΕΙΟΥ. ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΩΣΤΟΣΟ ΕΠΩΦΕΛΟΥΣ
    ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΑΥΤΗΣ  ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΩΣ
    ΝΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ.

            Κύριοι
Εισαγγελείς,

            Ο
πυρήνας της παρούσας αναφοράς είναι ο εξής:Ενώ ένα ανώτατο δικαστήριο, το
Μισθοδικείο, έκρινε με την αριθμ. 13/2006 
αμετάκλητη απόφασή του αντισυνταγματικές
και συνεπώς παράνομες
τις αποδοχές του προέδρου της Εθνικής Επιτροπής
Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (στο εξής Ε.Ε.Τ.Τ.),κατά το μέρος που
υπερέβαιναν τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, εντούτοις  δεν
εκδόθηκε από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες καταλογιστική πράξη

εναντίον του, οπότε θα αποτρεπόταν και η (αναλογική) εξομοίωση των αποδοχών
όλων των δικαστών καθώς και του κύριου προσωπικού του Νομικού Συμβουλίου του
Κράτους προς τις δικές του αδιανόητα υψηλές αποδοχές. Αυτή η παράλειψη
προκάλεσε από το 2008 και μετά τεράστια ζημία στα δημόσια οικονομικά της Χώρας,
όπως εξηγώ στη συνέχεια. Και ενώ μπορούσε αυτή η απόφαση, αντί της συμφοράς που
προκάλεσε,  να γίνει (αν και σκανδαλωδώς λανθασμένη και άδικη αλλά που πάντως επικράτησε στη
νομολογία )
σίγουρο και αποτελεσματικό 
νομικό εργαλείο στα χέρια της Πολιτείας ώστε να επιστραφούν στο
δημόσιο ταμείο τεράστια ποσά που έλαβαν τα golden boys του δημόσιου τομέα
,
καθ’ υπέρβαση των αποδοχών των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, αντιθέτως
χρησιμοποιήθηκε για το χρύσωμα  ολόκληρου
του δικαστικού σώματος και του κύριου προσωπικού  του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με
830.000.000 ευρώ αναδρομικά και 195.000.000 ευρώ γραμμένα στους ετήσιους
προϋπολογισμούς επιπλέον  των κανονικών
αποδοχών τους.
            (Σημειώνω
ότι ασφαλώς  καμιά ευθύνη δεν φέρει ο
ίδιος ο πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Τ., που δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι το Μισθοδικείο
θα κήρυσσε αντισυνταγματικές μέρος των αποδοχών του.)
 
            Κύριοι
Εισαγγελείς,
            Υποβάλλω
άρθρο μου με τίτλο «Δικαστές, Εισαγγελείς, Βουλευτές, Μέλη του Νομικού
Συμβουλίου του Κράτους – Η άσχημη πλευρά του θέματος των αποδοχών τους»,πού
διαδόθηκε ευρύτατα στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Google
με λέξεις κλειδιά ιδίως:  δικαστές,
εισαγγελείς,  μισθοδικείο,  αποδοχές, Αποστολίδης) όπως επίσης θα δοθεί
για διάδοση και η παρούσα αναφορά  μου,
διότι αφορά ένα θέμα που κατεξοχήν πρέπει να οδηγείται στον κοινωνικό έλεγχο.
Και να πω εδώ όσον αφορά το ύφος της παρούσας, ότι η πολύ σοβαρή,
ομολογουμένως,  παρέκκλιση από το ύφος
επισημότητας που εμπρέπει όταν κανείς απευθύνεται σε εισαγγελείς, δεν προδίδει,
ειλικρινά το λέω, ασέβεια του υπογράφοντος προς τον εισαγγελικό θεσμό αλλά
οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι η αναφορά απευθύνεται ταυτόχρονα                                              (όπως
πρέπει να γίνεται για τόσο σοβαρά θέματα δημόσιου ενδιαφέροντος) και στο κοινό
των ΜΚΔ, που βέβαια δεν το αφορά η επισημότητα. Αυτό το κοινό οφείλω να το
προειδοποιήσω ότι το μεγάλο κείμενο που ακολουθεί είναι  μάλλον δύσκολο για τον μη νομικό αναγνώστη
αλλά έχει, φρονώ ταπεινά, μεγάλο ενδιαφέρον για κάθε πολίτη. Και μια βασική
εξήγηση :Με λίγο περισσότερη προσοχή γίνεται καλά κατανοητό ότι δεν υπάρχει καμιά αντίφαση ανάμεσα στην
σφοδρή κριτική μου κατά της νομολογίας του Μισθοδικείου για τις αποδοχές των
δικαστών και στην άποψή μου ότι ωστόσο μπορούσε αυτή η νομολογία να
χρησιμοποιηθεί  για την έκδοση
καταλογιστικών πράξεων κατά των ιδιαιτέρως υψηλόμισθων του δημόσιου τομέα.
            Κύριοι Εισαγγελείς,
            Το
άρθρο που συνυποβάλλω αναφέρεται στη γνωστή καταραμένη απόφαση αριθμ. 13/2006
του Μισθοδικείου για τα αναδρομικά των δικαστών, για την οποία απόφαση έγραψα
σε δύο άρθρα μου το 2008 και 2010 στο περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ, επίσημο όργανο του
Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ότι ΠΡΟΔΩΣΕ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, και
στο συνυποβαλλόμενο άρθρο χαρακτηρίζω ληστρική, κατ’ αποτέλεσμα βέβαια, ενόψει
της αδιανόητης, νομικά και ηθικά, ζημίας που προκάλεσε στα δημοσιονομικά της
Χώρας (ανεξαρτήτως της προσωπικής εντιμότητας των μελών  αυτού του δικαστηρίου) αφού υπό την πίεση αυτής της απόφασης δόθηκαν το
2008 από το Κράτος μας «συμβιβαστικά» στους 6000 δικαστές και το κύριο
προσωπικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, εν ενεργεία και συνταξιούχους,
αναδρομικά 830.000.000 ευρώ
  (να
σημειώσω ,για το διαδικτυακό κοινό, ότι τελικά δεν τα πήραν όλα στο χέρι και η
καταβολή μεγάλου μέρους τους διαρκώς αναβάλλεται, λόγω δημοσιονομικής
αδυναμίας, αλλά πάντως εξακολουθούν να βαρύνουν ως χρέος το Δημόσιο)  και
επιπλέον 80% αύξηση των αποδοχών τους (ήδη τότε ανώτερων σε σχέση προς όλους
τους άλλους εργαζόμενους) με πρόσθετη εγγραφή στους κρατικούς προϋπολογισμούς
195.000.000  ευρώ ετησίως. Και εγώ
τουλάχιστον εκτιμώ, παρατηρώντας τα οικονομικά στοιχεία, ότι η χρέωση του
Κράτους με αυτά τα ποσά προκάλεσε τον αρχικό – και ανεπανόρθωτο ίσως – κλονισμό
της μέχρι και το 2008 δημοσιονομικής, επίπλαστης έστω, σταθερότητας
. Και τι
σύμπτωση, κκ Εισαγγελείς, ότι τα γιγάντια κονδύλια που εκτίναξαν το
δημοσιονομικό έλλειμμα και έγειραν την πλάστιγγα προς την πλευρά της χρεωκοπίας
φέρουν την υπογραφή του πρώην υπουργού κ Σωτήρη Χατζηγάκη, του γνωστού και από
τις  ρουσφετολογικές προσλήψεις στην
«ΑΓΡΟΓΗ», που ως υπουργός 
Δικαιοσύνης  έδωσε τα 830.000.000
ευρώ (και την αύξηση 80%) στους δικαστές και ως υπουργός  Γεωργίας έδωσε τα 500.000.000  ευρώ επιδοτήσεις στους αγρότες – γι’
αυτούς  χαλάλι τους, αλλά τώρα μας τα
καταλόγισε η ΕΕ και απαιτεί στα ευρωπαϊκά δικαστήρια την ανάκτησή τους.
            Κύριοι
Εισαγγελείς, ως γνωστόν όλες οι αξιώσεις των δικαστών και η δήθεν συνταγματική προστασία του ύψους των
αποδοχών τους
στηρίζεται στην εξής φράση που περιέχεται στο άρθρο 82 παρ. 2
του Συντάγματος: «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες προς το
λειτούργημά τους».Αυτή η φράση μέχρι το 1986 ερμηνευόταν ότι απλώς το
Σύνταγμα θέλησε να εξάρει προς τον κοινό νομοθέτη, που θα καθορίσει με ειδικό
νόμο αλλά κατά την κρίση του τις δικαστικές αποδοχές, τη σημασία του
δικαστικού λειτουργήματος (ΣτΕ  753/1953,η οποία είναι η μόνη μέχρι το
1986 δημοσιευθείσα  απόφαση επί του
θέματος, διότι μέχρι τότε κανείς δεν διανοήθηκε να δώσει σ’ αυτήν την διάταξη
διαφορετικό από αυτό το αυτονόητο περιεχόμενο!). Αλλά έκτοτε, από το 1986 και
μετά, ερμηνεύεται  αυτή η φράση ότι
περιέχει επιταγή προς το νομοθέτη να καθορίσει τις δικαστικές αποδοχές
μεγαλύτερες από όλων των άλλων λειτουργών 
και υπαλλήλων όχι μόνο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα!
Η παραπάνω απόφαση του ΣτΕ αριθμ. 753/1953 απέδιδε επιτακτικότητα μόνο στην
υποχρέωση του νομοθέτη να καθορίσει τις δικαστικές αποδοχές με ειδικό νόμο, όχι
όμως και στον καθορισμό του ύψους τους. Ας σημειωθεί, ότι η απόφαση αυτή αναγνωρίζει
ρητά το δικαίωμα του νομοθέτη
να δίνει σε άλλες κατηγορίες λειτουργών η
υπαλλήλων αποδοχές μεγαλύτερες από τις δικαστικές, και υποψιάζεται κανείς ότι
γιαυτό η νεώτερη διεστραμμένη ερμηνεία αποκρύπτει την ύπαρξή της.
            Κύριοι Εισαγγελείς, το Μισθοδικείο,
το δικαστήριο του άρθρου 88 παρ 2 του Συντάγματος, στην περίπτωση της
καταραμένης αριθμ. 13/2006 απόφασής του έκανε ό,τι πιο ανόσιο μπορούσε να κάνει
ένα δικαστήριο:Εκτείνοντας στα άκρα την από το 1986 σκανδαλώδη νομολογία υπέρ των
δικαστών, ανακήρυξε την παρανομία σε πηγή δικαίου! Διότι ενώ έκρινε ότι
οι νομοθετικές διατάξεις που χορηγούσαν στον πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ. αποδοχές
μεγαλύτερες από εκείνες των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων είναι αντισυνταγματικές,
πάσχουν δηλαδή από  το χειρότερο είδος
παρανομίας, εντούτοις πήρε αυτές τις αντισυνταγματικές διατάξεις ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ
ΤΙΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΟΥ, και τις κατέστησε ΠΗΓΗ ΔΙΚΑΙΟΥ για τον καθορισμό των
αποδοχών ΟΛΩΝ των δικαστών και του κύριου προσωπικού του Νομικού Συμβουλίου του
Κράτους, τις οποίες εξομοίωσε αναλογικά προς τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.
            Συγκεκριμένα, στη σκέψη 6 αυτής της
απόφασης αναφέρονται, ως μείζων πρόταση, τα εξής: «Από τα πιο πάνω έπεται, ότι η χορήγηση σε άλλους λειτουργούς που
παρέχουν τις υπηρεσίες τους στις άλλες δύο λειτουργίες
(σημ: δηλαδή στη
νομοθετική και την εκτελεστική) αποδοχών
που είναι μεγαλύτερες από τις χορηγούμενες στα όργανα της δικαστικής εξουσίας
(δικαστές), ΠΑΡΑΒΙΑΖΕΙ ΕΥΘΕΩΣ τις ανωτέρω διατάξεις
(σημ: δηλαδή τα άρθρα
26 παρ. 1,2,το άρθρο 87 παρ. 1 του Συντάγματος που αναφέρονται στη διάκριση των
κρατικών εξουσιών και 88 παρ 2 που αναφέρεται και στο δικαστικό μισθολόγιο) και ΠΛΗΤΤΕΙ ΚΑΙΡΙΑ την δικαστική
ανεξαρτησία. Η ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ των ως άνω συνταγματικών διατάξεων με την χορήγηση αποδοχών
σε λειτουργούς που παρέχουν τις υπηρεσίες τους στις άλλες λειτουργίες του
Κράτους μεγαλυτέρων από τις χορηγούμενες στους δικαστές αποδοχές, έχει ως
συνέπεια την, κατ ΄ευθείαν εφαρμογή των διατάξεων της παραγράφου 2 του άρθρου
88 του Συντάγματος, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 26 και 87 παρ. 1
αυτού, ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ των δικαστών, με την χορήγηση και σ’ αυτούς, με
τον ίδιο τρόπο, των ίδιων συνολικών αποδοχών που χορηγούνται στα όργανα των
άλλων λειτουργιών»
. Και επειδή, λέει η απόφαση, ο νομοθέτης παρέλειψε να
προβεί στην αναβάθμιση των δικαστικών αποδοχών, πρακτικά στον διπλασιασμό τους,
επειδή παρέβη την «υποχρέωση» να εξομοιώσει τις αποδοχές ΟΛΩΝ των λειτουργών
της δικαστικής εξουσίας προς τις αδιανόητα υψηλές αποδοχές ΕΝΟΣ λειτουργού της
εκτελεστικής εξουσίας, του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ., παρέβη υπερκείμενο δίκαιο, τις
ανωτέρω συνταγματικές διατάξεις, υποπίπτοντας 
έτσι σε αδικοπραξία κατά των δικαστών, που γι’ αυτόν το λόγο
έχουν κατά το άρθρο 105 του ΕισΝΑΚ αξίωση αποζημιώσεως κατά του Δημοσίου!
Δισεκατομμύρια ευρώ έβγαιναν με αυτή την απόφαση του Μισθοδικείου, που και μετά
την «συμβιβαστική τακτοποίηση» του θέματος 
με την υπουργική απόφαση ΚΥΑ 2/10601/0022/30.1.2008 για καταβολή στους
δικαστές 830.000.000  ευρώ και με  την αύξηση των αποδοχών τους  γύρω στο 80%,με το νόμο 3691/2008,πάλι
πλησίαζαν τα δύο δισεκατομμύρια! Βέβαια όμως ακολούθησαν τα Μνημόνια και η
γενική, κατά το μέτρο του καθενός μας, πτώχευση, μη εξαιρουμένων των δικαστών.
            Κύριοι Εισαγγελείς, αποτελεί βέβαια
απόλυτη πρόκληση και δείγμα ειδεχθούς αναλγησίας για τα οικονομικά του Κράτους
μας, δηλαδή των φορολογουμένων, το να λαμβάνονται, υπό οποιαδήποτε
νομικίστικο πρόσχημα
, οι κριθείσες από το ίδιο το Μισθοδικείο ως
αντισυνταγματικές και άρα παράνομες αλλά και σκανδαλωδώς υψηλές αποδοχές  ενός ατόμου, του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. ως
λόγος ισοϋψούς (αναλογικά) αναβάθμισης μέχρι διπλασιασμού των αποδοχών όλων των δικαστών! Η προκλητικότητα
όμως αυτή παροξύνεται στην εν θέματι απόφαση με την εξής κρίση (στην σκέψη 6)
του κολασμένου αυτού δικαστηρίου, του Μισθοδικείου: «Εξ άλλου δεν υφίσταται
αλλά και δεν απαιτείται να αναζητηθεί οποιαδήποτε αντιστοιχία των προϋποθέσεων
και των συνθηκών άσκησης του λειτουργήματος των προέδρων των ανωτάτων
δικαστηρίων και των λοιπών δικαστικών λειτουργών με αυτό του προέδρου της
Ε.Ε.Τ.Τ.». Δηλαδή κατά το Μισθοδικείο έχουμε απόλυτη αριστοκρατική μισθολογική
πρωτοκαθεδρία των δικαστών, ανεξαρτήτως υπηρεσιακής κατάστασης και συνθηκών
εργασίας τους εν συγκρίσει προς άλλους λειτουργούς ή υπαλλήλους! Αλλά τότε
γιατί οι δικαστές, σήμερα που υφίστανται παρανοϊκή πράγματι περικοπή των
αποδοχών τους, επικαλούνται τις εργασιακές συνθήκες τους; Αλλά επειδή με μια
τόσο προκλητική δικαστική απόφαση πέτυχαν οι ίδιοι το  χρύσωμά τους, γιαυτό τώρα  ο λαός καμιά απολύτως συμπάθεια δεν  δείχνει για 
τον μισθολογικό σφαγιασμό τους, ίσως μάλιστα τον απολαμβάνει χαιρέκακα!
ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ, αφού η πρόκληση σ’ αυτόν το λαό είχε υπερβεί και το πιο ακραίο
όριο και έφτασε σε τέτοιο σημείο ώστε το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών (απόφαση
αριθμ.1445/2007) να αναγνωρίζει σε κάθε δικαστή, πέραν των αναδρομικών,
χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης 
5.000 ευρώ κατά του Δημοσίου, δηλαδή κατά των φορολογουμένων, επειδή οι
δημοσιογράφοι, απηχώντας το λαό, έκαναν δυσμενή σχόλια για τα προκλητικά
αναδρομικά και τις υπέρογκες αυξήσεις των δικαστών, θαρρείς και δεν υπόκεινται
και αυτοί στον κοινωνικό έλεγχο, ότι έχουν κάποιο ιδιόμορφο μημουάπτου! Και θα
πω εδώ ότι αυτή η αριστοκρατική αντίληψη για τους δικαστές (διότι περί
αντιλήψεως πρόκειται, εμφανιζόμενης στην εν θέματι απόφαση με τον μανδύα
ερμηνευτικής εκδοχής διατάξεων του Συντάγματος) που την εξέφρασε και το
Μισθοδικείο με την άρνηση σύγκρισης της υπηρεσιακής κατάστασης και των συνθηκών
υπηρεσίας τους με εκείνες του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. 
και γενικότερα των λειτουργών και υπαλλήλων της νομοθετικής και της
εκτελεστικής εξουσίας, αυτή, λέω, η αντίληψη, καταστροφική για την τριενικότητα
του κράτους και την ισορροπία των εξουσιών, έχει δυστυχώς πολύ βαθιές ρίζες:
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως πρωθυπουργός, όταν οι
φουκαράδες δημόσιοι υπάλληλοι τού απέσπασαν μια βαθμίδα στην ιεραρχική εξέλιξή
τους, τους είπε, επιτιμητικά και για να ξέρουν τι τους γίνεται, ότι «Εκεί όπου
θα τελειώνει η διοικητική ιεραρχία  θα
αρχίζει πάντοτε η δικαστική τοιαύτη»! (βλ. ΝοΒ 1 σελ. 670,όπου και το πιο
γλειψιάρικο για τους δικαστές κείμενο που έχω διαβάσει ποτέ! ).Αυτήν την αντίληψη,
ανατριχιαστική για τα σύγχρονα δημοκρατικά 
ήθη, ήρθε να υλοποιήσει σε… χρήμα
η εν θέματι καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, με βάση την
οποία οι μέσες αποδοχές έναρξης της σταδιοδρομίας δικαστού ήταν στο ίδιο ύψος
με τις μέσες αποδοχές δημοσίου υπαλλήλου, ίδιων τυπικών προσόντων, κατά τη λήξη
της σταδιοδρομίας του…
 
            Εν πάση όμως περιπτώσει το Μισθοδικείο
παγίωσε με τη νομολογία του την θεμελειώδη παραδοχή της καταραμένης αριθμ.
13/2006 απόφασής του, ότι παραβιάζει τις ανωτέρω συνταγματικές διατάξεις και
«πλήττει καίρια τη δικαστική ανεξαρτησία», είναι δηλαδή αντισυνταγματικό και
άρα παράνομο το μέρος των αποδοχών του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. (και συνεπώς κάθε
άλλου δημόσιου λειτουργού ή υπαλλήλου όλου του δημόσιου τομέα) που υπερβαίνει
τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων
.
Παρέπεται
ότι είχε υποχρέωση κάθε αρμόδια υπηρεσία,το Ελεγκτικό Συνέδριο ως διοικητική
υπηρεσία είτε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, να εκδώσει γι’ αυτό το
υπερβάλλον ΚΑΤΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ σε βάρος του, καθώς και σε βάρος οποιουδήποτε
ενέπιπτε στην υπέρβαση, ακόμη και, το τονίζω, για περιπτώσεις προ του Ν
3691/2008 (που με το άρθρο 57 απαγόρευσε πλέον αποδοχές στο δημόσιο τομέα
μεγαλύτερες από εκείνες του Προέδρου του Αρείου Πάγου), πολύ δε περισσότερο
μετά από αυτόν, και η παράλειψη αυτού του καταλογισμού συνιστά, κατά τη γνώμη
μου, απιστία. Έτσι λοιπόν, ενώ αυτή η
θεόστραβη αλλά εναρκτήρια πάγιας πλέον νομολογίας
απόφαση αριθμ.13/2006 του
Μισθοδικείου μπορούσε να αξιοποιηθεί ως ουρανόπεμπτη ευκαιρία για να
χρησιμοποιηθεί αφενός ως ασφαλές νομικό έρεισμα για καταλογισμό τεράστιων ποσών
κατά των διαφόρων  «νομίμων» λυμεώνων του
δημόσιου τομέα και αφετέρου, με κατάλληλους δικονομικούς χειρισμούς που εκθέτω
παρακάτω, να πλήξει δίκην αυτεπιστρόφου τις υπερφίαλες μισθολογικές αξιώσεις
των δικαστών, άσχετα αν τις αναγνώρισε αυτή η ίδια η απόφαση του Μισθοδικείου,
ενώ, λέω, μπορούσε να αξιοποιηθεί αυτή η απόφαση προς όφελος του Κράτους μας,
έγινε αντιθέτως, λόγω παράλειψης της εν θέματι καταλογιστικής πράξης, αιτία
δημοσιονομικής συμφοράς της Χώρας, με τη χρέωση του Κράτους μας με
δισεκατομμύρια ευρώ χάριν των δήθεν εκλεκτών του, των δικαστών και του
προσωπικού του ΝΣΚ, αλλά και αιτία διασυρμού του πολιτικού κόσμου, που αξίωσαν
δικαστικώς μισθολογική εξίσωση, με απειλούμενο πρόσθετο κόστος για το Κράτος
μας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
            Κύριοι Εισαγγελείς, καταλαβαίνουμε όλοι
πόσο θα είχε εκτεθεί στο νομικό κόσμο και στην κοινωνία οποιοσδήποτε θα
υποστήριζε ότι δεν επιτρεπόταν νομικά να εκδοθεί τέτοια καταλογιστική πράξη,
ότι οι κριθείσες από το Μισθοδικείο ως αντισυνταγματικές  αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. έπρεπε να
μείνουν εκεί που ήταν, για να εξισωθούν με αυτές προς τα πάνω και οι αποδοχές
των δικαστών, προς … άρση της αντισυνταγματικότητας και αποκατάσταση, έτσι και
μόνο έτσι, κατά το σοφό Μισθοδικείο, της ισοτιμίας των εξουσιών και της «καίρια
πληγωμένης» από τον νομοθέτη δικαστικής ανεξαρτησίας! Όμως και με κίνδυνο να
εκτεθούν για κοινωνική αναλγησία, όλο και θα βρισκότανε φαρισαίοι που  διυλίζοντας τον κώνωπα θα θύμιζαν ότι ωστόσο
αμφισβητείται στη θεωρία η δυνατότητα της Διοίκησης να ελέγχει τη
συνταγματικότητα των νόμων (και των κατ΄ εξουσιοδότηση νόμου  υπουργικών αποφάσεων, όπως εν προκειμένω με
τις αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ.) και να δρα ανάλογα όπου διακρίνει
ύπαρξη αντισυνταγματικότητας, στην προκειμένη περίπτωση να εκδώσει
καταλογιστική πράξη. Σημαντικό είναι να σημειώσω επ’ αυτού, ότι επ’ ευκαιρία του Νόμου Πλαίσιου για τα ΑΕΙ
εκδηλώθηκε έντονα η τάση υπέρ τέτοιου ελέγχου
(βλέπε στο Ίντερνετ θετική
γνωμοδότηση του καθηγητή συνταγματολόγου κ Κώστα Χρυσόγονου, που τα λέει όλα),
υποστηρίχθηκε δηλαδή ότι οι πανεπιστημιακές αρχές δικαιούνται να μην εφαρμόσουν
όσες διατάξεις αυτού του νόμου θεωρούν αντισυνταγματικές, και τούτο παρόλο που στην
περίπτωση αυτή δεν συνέτρεχαν δεδομένα όπως τα εξής: Στην εν θέματι  περίπτωση, των αποδοχών του προέδρου
Ε.Ε.Τ.Τ., πρώτον και κύριον η αντισυνταγματικότητά τους διαγνώσθηκε
δικαστικώς
, από το Μισθοδικείο, που έχει σύνθεση και λειτουργική υπόσταση
ανωτάτου δικαστηρίου, αλλά και από το ΣτΕ με αυτές τούτες τις αποφάσεις
που, όπως προανέφερα, μετέβαλαν τη νομολογία του αναφορικά με το νόημα της
επίμαχης συνταγματικής διάταξης για τις αποδοχές των δικαστών, οπότε θεωρήθηκε
ότι όποιες αποδοχές άλλων λειτουργών ή υπαλλήλων τις υπερβαίνουν είναι
αντισυνταγματικές. – και ναι μεν και το ΣτΕ προχώρησε σε παράλογη  επέκταση στους δικαστές αντισυνταγματικών
προνομίων αλλά πάντως πρέπει να σημειώσω ότι σε όλες τις σχετικές περιπτώσεις
το επίδικο ήταν η εξομοίωση των δικαστικών αποδοχών ή άλλων προνομίων προς τις
αποδοχές ή τα προνόμια κάποιας
κατηγορίας λειτουργών ή υπαλλήλων και όχι ενός ατόμου, όπως στη προκειμένη
περίπτωση της εξομοίωσης με τον πρόεδρο Ε.Ε.Τ.Τ.
Δεύτερον, το γεγονός
ότι με το Ν 3691/2008 απαγορεύτηκαν στο δημόσιο τομέα αποδοχές μεγαλύτερες από
του προέδρου του Αρείου Πάγου, σημαίνει στην ουσία (ενόψει και της
κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας η οποία κυοφόρησε 
αυτή τη ρύθμιση) παραδοχή και από τον τυπικό νομοθέτη ότι προϋπήρχε εν
ευρεία εννοία παρανομία (αντισυνταγματικότητα) σε τέτοιες  αποδοχές και απλώς αυτή κατέστη και υπό στενή
έννοια παρανομία, ως αντιτιθέμενη και σε τυπικό πια νόμο ,τον Ν.3691/2008.΄Η
μάλλον να πω ότι και ξεκάθαρη τυπική
παρανομία αυτών των αποδοχών προϋπήρχε
,
ειδικά όσον αφορά τον πρόεδρο
της Ε.Ε.Τ.Τ., διότι ναι μεν η εξουσιοδοτική διάταξη της  παρ. 9 άθρ.3 Ν 2867/2000 δίνει στους
υπουργούς Μεταφορών και Οικονομικών τη δυνατότητα να καθορίσουν  τις αποδοχές του . «κατά παρέκκλιση των
διατάξεων που ισχύουν», εφόσον όμως το
Μισθοδικείο έκρινε εν μέρει αντισυνταγματικές αυτές τις αποδοχές, τούτο
σημαίνει ότι είναι  και τυπικά παράνομες,
ήτοι αντιτιθέμενες και σε τυπικό νόμο, στην ίδια  την εξουσιοδοτική διάταξη, διότι βέβαια
επιτρέποντας αυτή τον κατά παρέκκλιση από τις ισχύουσες διατάξεις καθορισμό
αυτών των αποδοχών δεν σημαίνει ότι επέτρεψε
την παρέκκλιση και από συνταγματικές διατάξεις, ήτοι 
από εκείνες των άρθρων 26,87 πρ. 1 και 88 παρ. 2 που, κατά το
Μισθοδικείο, παραβιάζουν αυτές οι αποδοχές
. Τρίτον ναι μεν η τελική κρίση
για την (αντι)συνταγματικότητα κάποιου νόμου ανήκει στα δικαστήρια αλλά για
τούτο ακριβώς έπρεπε να εκδώσει η Διοίκηση την επίμαχη καταλογιστική πράξη κατά
του προέδρου του  Ε.Ε.Τ.Τ. (και ευρύτερα
όλων των ομοίων του 
υπερπρονομιούχων  του δημόσιου
τομέα) ώστε να αχθεί η υπόθεση προς κρίση στα δικαστήρια με προσβολή της πράξης
από τον οποιονδήποτε καθού – και αν αυτός αδρανούσε τόσο το καλύτερο! Τέταρτον
και το σπουδαιότερο, η Διοίκηση έχει εξ ορισμού δυναμικό χαρακτήρα, υπάρχει για
να δρα, όχι να κοιμάται! Λοιπόν, είχε
από τη φύση της νομικού χαρακτήρα υπηρεσιακό καθήκον να δράσει και, υλοποιώντας
το γενικό περί δικαίου αίσθημα, να εκδώσει τις εν θέματι καταλογιστικές πράξεις

, ακόμη και με την μακρινή ελπίδα (πόσο μάλλον με την βεβαιότητα, όπως  εξήγησα) ότι πρώτον μπορούσε έτσι να
αποσοβηθεί η χρέωση του Κράτους μας με δύο δισεκατομμύρια ευρώ για  τους δικαστές και το κύριο προσωπικό του ΝΣΚ
και ότι δεύτερον γενικεύοντας τη δράση μπορεί να αναγκάζονταν όλα τα golden
boys του δημόσιου τομέα να επιστρέψουν εκατομμύρια ευρώ, ενώ θα πετσοκόβονταν
και για το μέλλον οι αντιλαϊκές αποδοχές τους. Είχε, επαναλαμβάνω, καθήκον να δράσει η Διοίκηση δυναμικά και
κεραυνοβόλα,να εκδώσει αδίστακτα τις καταλογιστικές πράξεις,
αφήνοντας σε
κάθε γραμματοκύφωνα νομικό να ανοίγει 
όσα  ήθελε βιβλία για τη
νομιμότητα αυτών των πράξεων, και όσοι θα τις 
δέχονταν κατακέφαλα, όπως άξιζε, 
ας έτρεχαν  στα δικαστήρια να τις
ακυρώσουν! Φυσικά δεν θα παραλείψω να πω ότι οι ίδιοι οι υπουργοί Μεταφορών 
και Οικονομικών
με κοινή απόφαση των οποίων, κατόπιν της παραπάνω
νομοθετικής εξουσιοδότησης, καθορίσθηκαν οι αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ.,
είχαν κατά μείζονα λόγο υποχρέωση, μετά τον χαρακτηρισμό τους ως
αντισυνταγματικών από το Μισθοδικείο, να
τις μειώσουν ακαριαία
και αναδρομικά και για το μέλλον
εξισώνοντάς τες με τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, όπως το ίδιο έπρεπε να πράξουν και όλοι οι
άλλοι υπουργοί
, καθένας για παρόμοιες περιπτώσεις στον στενό κυβερνητικό
τομέα τους και στους οργανισμούς που επόπτευαν. Δεν το έκαναν  – αλλά τρέχα γύρευε τώρα υπουργικές ευθύνες,
πού  έχουν βέβαια και έντονο ποινικό
χαρακτήρα αλλά παραγράφηκαν προ πολλού!…
            Κύριοι
Εισαγγελείς, επειδή το θέμα είναι εξαιρετικά σοβαρό και επειδή δυστυχώς δεν
υπήρξε νομικός σχολιασμός και αντίλογος στην καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση
του Μισθοδικείου, πρέπει να τονίσω και εδώ αυτό που λέω και στο συνυποβαλλόμενο
άρθρο μου: Ότι στην προκειμένη περίπτωση αφού κρίθηκε από το Μισθοδικείο ότι οι
νομοθετικές ρυθμίσεις για τις αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. παραβιάζουν,
κατά το υπερβάλλον τις δικαστικές αποδοχές μέρος, συγκεκριμένες
διατάξεις του Συντάγματος, αυτό σημαίνει, για όσους κατανοούν ορθά τις νομικές
έννοιες, ότι είναι βαναύσως παράνομες και επομένως δεν μπορούσαν να τύχουν
επεκτατικής εφαρμογής στους δικαστές με κανένα τρόπο
. Αν στοχάζομαι σωστά
εγώ ο ελάχιστος – συγκεντρωτική μελέτη δεν συνάντησα στη βιβλιογραφία – επέκταση
του χώρου εφαρμογής του νόμου
είναι δυνατή είτε με διασταλτική ερμηνεία
του, είτε κατά παραπομπή από τον ίδιο για ανάλογη εφαρμογή του αλλού, είτε λόγω
αναλογίας αρρύθμιστων περιπτώσεων προς τις ρυθμιζόμενες  από τον επεκτεινόμενο νόμο  (και όπου δεν υπάρχει τέτοιος παραπλήσιος ,
μπορεί να συντελεσθεί υπερβατική διάπλαση δικαίου, extra legem, με
σύμπηξη των γενικών αρχών δικαίου και των αξιών του πολιτισμού και συγκατάβαση
εκεί όπου δεν μπορεί να πληρωθεί αλλιώς κάποιο νομοθετικό κενό), είτε προς
αποκατάσταση, υπό προϋποθέσεις, της ισότητας μεταξύ των ελλήνων, άρθρο 4 του
Συντάγματος, όταν όμως ο επεκτεινόμενος νόμος είναι σύμφωνος καθ’ εαυτόν με το
Σύνταγμα
, ενώ η νομοθεσία των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. κρίθηκε αντιβαίνουσα
στο Σύνταγμα
κατά το υπερβάλλον τις δικαστικές αποδοχές μέρος και επομένως
δεν μπορούσε να τύχει επέκτασης βάσει της ισότητας. Κατά τον αείμνηστο Αριστ.
Μάνεση ο αντισυνταγματικός νόμος είναι
βέβαια ανίσχυρος αλλά και κάτι χειρότερο: Τέτοιος νόμος δεν είναι καν νόμος,
είναι ανυπόστατος
… Επομένως τι λόγος 
μπορούσε να γίνει για επέκταση στους δικαστές ανυπόστατου ως
αντισυνταγματικός  νόμου, δηλαδή της κατά
νομοθετική εξουσιοδότηση σχετικής ΚΥΑ των υπουργών Μεταφορών και Οικονομικών
για τον καθορισμό των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ! Το Μισθοδικείο πάντως δεν
χρησιμοποίησε, για την εν προκειμένω 
εξομοίωση, κάποια από αυτές τις παραδεκτές πλατφόρμες επέκτασης του
νόμου, ούτε την αρχή της ισότητας, αλλά με καθαρά πραξικοπηματική χρήση
της εξουσίας του είπε ετσιθελικά ότι η αντισυνταγματική προνομιακή
νομοθετική ρύθμιση των αποδοχών του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. επεκτείνεται και στις
αποδοχές των δικαστών «κατ΄ευθείαν
εφαρμογή» (
sic) των
συνταγματικών διατάξεων που, όπως δέχτηκε το ίδιο το Μισθοδικείο, αυτή η
ρύθμιση παραβίασε
! Ας
ξαναδιαβάσει ο αναγνώστης τρίβοντας τα μάτια του το σκεπτικό της απόφασης, που
παραθέτω στην αρχή, σκεπτικό φρικαλέο, τι κι αν έχει την ιστορία του σε
προηγούμενες αποφάσεις του ΣτΕ, που πάντως ποτέ δεν αφορούσαν σύγκριση των
δικαστικών αποδοχών προς εκείνες ΕΝΟΣ ατόμου, όπως εν προκειμένω!.Και αυτό το
«κατ΄ευθείαν εφαρμογή» των παραβιασθεισών συνταγματικών διατάξεων εμένα
τουλάχιστον με μπερδεύει και για άλλον λόγο, πέραν της αγανάκτησης που μου
προκαλεί:Διότι οι παραβιασθείσες ως ανωτέρω συνταγματικές διατάξεις δεν έχουν
βέβαια κάποιο μισθολογικό  περιεχόμενο
αλλά ορίζουν τη διάκριση  των εξουσιών,
ακόμη δε και η μοιραία διάταξη του άρθρου 82 παρ. 2 Συντ. που ορίζει ότι «Οι
αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους» δεν
έχει βέβαια  συγκεκριμένο μισθολογικό
περιεχόμενο  και επομένως όλες αυτές οι διατάξεις είναι απρόσφορες να
τύχουν «κατ΄ευθείαν  εφαρμογής»
(που
τι άλλο εννοεί εν προκειμένω αυτή η έκφραση παρά τη γνωστή  στη θεωρία του συνταγματικού δικαίου έννοια
της «άμεσης εφαρμογής» διατάξεων του Συντάγματος) για να καθορίσουν άμεσα
ποσοτικά  τις αποδοχές των δικαστών,
γιαυτό και κατέφυγε το Μισθοδικείο στο τέχνασμα της δήθεν υποχρέωσης που είχε ο
νομοθέτης ( που η παράλειψή της προκαλεί 
αδικοπρακτικές συνέπειες)  να
καθορίσει, επιτασσόμενος  δήθεν «κατ’
ευθείαν» από τις… παραβιασθείσες διατάξεις του Συντάγματος, τις αποδοχές των
δικαστών με τον ίδιο τρόπο και στο ίδιο ύψος (λέει η καταραμένη απόφαση του
Μισθοδικείου) με τις …παραβιάζουσες διατάξεις για τις αποδοχές του προέδρου
Ε.Ε.Τ.Τ.! Το άρθρο  93 παρ. 4 
Συντ. λέει: «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο
που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα». Λοιπόν το Μισθοδικείο,
ενώ έκρινε και διετύπωσε στην απόφασή του με 
σαφήνεια ότι οι νομοθετικές διατάξεις που ρυθμίζουν τις αποδοχές του
προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. είναι αντίθετες προς το Σύνταγμα, ότι ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΥΝ τα
άρθρα 26 παρ. 1,2 ,το 87 παρ 1 και 88 παρ 2, πάντοτε κατά το μέρος που
ξεπερνούν τις δικαστικές αποδοχές, αντί να αναγγείλει την ακυρότητά τους
(δεν λέω να απαγγείλει την ακυρότητα, διότι αυτή η αρμοδιότητα, να
κηρύξει ανίσχυρο το νόμο, ανήκει μόνο στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, άρθρο 100
Συντ) και ότι είναι ανεφάρμοστες και για τον ίδιο τον πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ.
(για να προετοιμάσει έτσι και το βαθύ κούρεμα των ετήσιων αποδοχών
του,347.659,98  ευρώ έπαιρνε και δεν ξέρω
αν το άξιζε, αφού κάτω από τη μύτη αυτής της «ανεξάρτητης»  αρχής έγινε το θαμένο σκάνδαλο της
παρακολούθησης των τηλεφώνων ολόκληρης της εθνικής ηγεσίας μας!) αντί λοιπόν να
κάνει αυτά το Μισθοδικείο, πήρε τις ρυθμίσεις αυτών των αποδοχών και,
ΑΝΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ  ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΣΕ ΠΗΓΗ
ΔΙΚΑΙΟΥ, τις επεξέτεινε, με το παραπάνω τέχνασμα, σε όλους τους δικαστές και το
κύριο προσωπικό του Ν.Σ.Κ.!,
οπότε χρησιμοποιήθηκαν ως όπλο για να
ληστευθεί το δημόσιο ταμείο, με λεία 2.ΟΟΟ.ΟΟΟ.ΟΟΟ ευρώ! Ποιά συνείδηση δικαίου επιτρέπει την εξίσωση των αποδοχών ΟΛΩΝ των
δικαστών προς εκείνες ΕΝΟΣ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΥΠΕΡΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥ (δεύτερου μετά τον
Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε αποδοχές!) και άλλης υπηρεσιακής κατάστασης και
συνθηκών εργασίας ατόμου, του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.;
Το Μισθοδικείο κατέστησε
έτσι το Νόμο βιαστή της  αγνής
Δικαιοσύνης! Κατέστησε το νόμο υπόνομο! Αντί
να στείλει, κατ’ άρθρο 38 Κ.Π.Δ., στον εισαγγελέα ως αντισυνταγματικές και
παράνομες τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ., για έρευνα ενδεχόμενης  κολάσιμης πράξης ,για να εξετασθεί  δηλαδή τυχόν δόλια και  χαριστική υπέρβαση της νομοθετικής
εξουσιοδότησης εκ μέρους των υπουργών Μεταφορών και Οικονομικών κατά τον
καθορισμό αυτών των αποδοχών (η οποία νομοθετική εξουσιοδότηση έλεγε, ξανατονίζω,
ότι μπορούν να τις καθορίσουν «κατά παρέκκλιση από τις ισχύουσες διατάξεις»
αλλά όχι βέβαια και από τις συνταγματικές διατάξεις, όπως κατά το ίδιο το
Μισθοδιείο συνέβη
!) αντί, λέω, να
στείλει αυτές τις αποδοχές στον Εισαγγελέα τις προόρισε για το … Γενικό
Λογιστήριο του Κράτους με απαίτηση πίστωσης των δικαστών και χρέωσης των
φορολογουμένων με δισεκατομμύρια ευρώ!
Γιαυτό υποστηρίζω εγώ ότι το θέμα
αυτό, ανεξάρτητα από το αν είχαν επίγνωση του τι πράττουν όσοι είχαν εμπλακεί,
είναι αντικειμενικά το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής του ελληνικού Κράτους
λόγω αφενός της υλικής ζημίας που προκάλεσε στο Δημόσιο και της ηθικής ζημίας
στο δημόσιο βίο, αλλά και λόγω του ότι υπήρξε απευθείας απότοκο της παθογένειας
των θεσμών μας! Η Δικαιοσύνη στην προκειμένη περίπτωση φέρθηκε σαν τυραννική
εξουσία! Αλλά για τους τυράννους «Βαρεία δ’ αστών φάτις ξυν κότω / δημοκράτου
δ’ αράς τείνει χρέος»,δηλαδή,Βαρειά κατάρα στους τύραννους του δημοκράτη λαού,
λέει ο Τραγωδός  Αισχύλος. Ο αείμνηστος
καθηγητής Αριστόβουλος Μάνεσης σε μελέτη του για την συνταγματική αρχή της
ισότητας και την εφαρμογής της από τα δικαστήρια θεωρεί αδιανόητη και γι’ αυτό απίθανη ακόμη και την εμφάνιση για
δικαστική κρίση υπό το πρίσμα της ισότητας
μίας μεμονωμένης αδικαιολόγητα
ευμενούς ρύθμισης, διότι η από τους πολλούς μη ευνοηθέντες επίκληση της
ισότητας εν σχέσει προς τον μεμονωμένο ευνοηθέντα θα είχε, λέει ο αείμνηστος,
τον  χαρακτήρα της μη αναγνωριζομένης από
το δίκαιό μας actio popylaris.Αλλά το πόπολο των δικαστών, και συνέρευσε
κατά χιλιάδες στο Μισθοδικείο και ζήτησε και πήρε τα προνόμια του
ενός, του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ.! Και ναι μεν την προκειμένη περίπτωση δεν την είδε
το Μισθοδικείο καθόλου, επαναλαμβάνω, υπό το πρίσμα της συνταγματικής αρχής της
ισότητας (και θα έλεγα ευτυχώς, διότι αν το έβλεπε ως θέμα μισθολογικής
εξίσωσης όλων των ισόβιων λειτουργών της δικαστικής εξουσίας προς  έναν 
πρόσκαιρο λειτουργό
της εκτελεστικής εξουσίας, όπως είναι ο πρόεδρος
Ε.Ε.Τ.Τ., θα είχε δείξει πρόστυχη περιφρόνηση προς τη λογική και το αίσθημα
δικαίου) αλλά στο ίδιο αποτέλεσμα ,στην εξίσωση, έφτασε και με την ακόμα πιο
παράλογη  κρίση περί δήθεν σεισμικής  διασάλευσης της ισοδυναμίας των κρατικών
εξουσιών και δήθεν «καίριου πλήγματος» κατά της δικαστικής ανεξαρτησίας από το
μισθολογικό προβάδισμα ΕΝΟΣ ΑΤΟΜΟΥ, του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. έναντι των
δικαστών και δήθεν επιβεβλημένης 
επεκτάσεως των αποδοχών εκείνου προς αυτούς ως μόνου αναγκαίου και
ικανού όρου για την αποκατάσταση της συνταγματικής νομιμότητας, καίτοι οι
προνομιακές αποδοχές εκείνου ήταν παράνομες αφού παραβίαζαν
το Σύνταγμα –
αλλά το Μισθοδικείο είπε ουσιαστικά ότι  επειδή
παραβιάζουν το Σύνταγμα, επειδή είναι παράνομες γιαυτό τις επεκτείνουμε και
στους δικαστές
!!!!!!!!!!!!!!!!!! ,τους οποίους εξισώνουμε για τις αποδοχές
τους με τον πρόεδρο του Ε.Ε.Τ.Τ. και έτσι στέλνουμε  στον αγύριστο και την αρχή της απαγόρευσης
της «ισότητας στην παρανομία»,σε αντίθεση με την Α.Π. 1589/2006 που εκδόθηκε
λίγο πρίν την έκδοση της καταραμένης 13/2006 του Μισθοδικείου. Να σημειώσω εδώ
ότι θέμα εξομοίωσης των δικαστικών αποδοχών (και επιδαψίλευσης άλλων προνομίων)
υπήρξε και στην αριθμ. 1/2005 απόφαση του Μισθοδικείου, κατά σύμπτωση με
Πρόεδρο και Εισηγητή τα ίδια πρόσωπα, Πρόεδρος ο τότε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου
κ Ρωμύλος Κεδίκογλου και Εισηγητής ο δικηγόρος κ Αντώνης Αργυρός (όπως και στην
εν θέματι καταραμένη αριθμ. 13/2006 του Μισθοδικείου) όπου όμως η υπόθεση, με
αντικείμενο την εξομοίωση των αποδοχών των δικαστών προς τις μεγαλύτερες
αποδοχές όχι ενός ατόμου αλλά μιας κατηγορίας λειτουργών του
ΝΣΚ,  κρίθηκε στη βάση της συνταγματικής
αρχής της ισότητας, πράγμα που δεν έγινε, επαναλαμβάνω, στην καταραμένη
αριθμ.13/2006 του Μισθοδικείου, όπου, επειδή θα ήταν αναιδής η επίκληση αυτής
της αρχής προς εξίσωση χιλιάδων δικαστών προς έναν υπερπρονομιούχο ανεξάρτητο
δημόσιο λειτουργό αλλά και επειδή από την άλλη το αντικείμενο του νομικού
ζητήματος που θα έλυνε το Μισθοδικείο ήταν τάξεως δισεκατομμυρίων ευρώ (για την
αναβάθμιση των δικαστικών αποδοχών),για τούτο χρησιμοποιήθηκαν άλλα ,πιο ζόρικα
,πιο «προηγμένα», πιο σεσοφισμένα νομικά επιχειρήματα, με τόση νομική
περισσοτεχνία ώστε  να καταντούν πανάθλια
νομικίστικα, με τα οποία ωστόσο δικαιολογήθηκε το να πληρώσει  ο έλληνας φορολογούμενος τα μαλλιά της
κεφαλής του, τάχα για να αποκατασταθεί η
τάχα ανατραπείσα ισοτιμία των κρατικών εξουσιών και η τάχα ημιθανής, από το
«καίριο πλήγμα» του νομοθέτη, ανεξαρτησία όλων των δικαστών μας!
Στην
πραγματικότητα τίποτε δεν δικαιολογούσε 
την αναβάθμιση των δικαστικών αποδοχών στο ύψος των αποδοχών του
προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ., για τις οποίες, αφού τις έβγαλε το Μισθοδικείο
(λανθασμένα αλλά αμετάκλητα) εν
μέρει αντισυνταγματικές, το μόνο θέμα που ετίθετο και τίθεται είναι ο
καταλογισμός και η διαταγή επιστροφής στο Κράτος μας
(δηλαδή στον ίδιο το
λαό μας) του υπερβάλλοντος τις δικαστικές αποδοχές μέρους   Αλλά γιατί άραγε δεν έγινε και εξακολουθεί
να μη γίνεται από τις αρμόδιες υπηρεσίες αυτή η τόσο απλή, η νομικά άμεμπτη και
δημοσιονομικά  επωφελέστατη κίνηση, και
ακόμα καλύτερα γιατί δεν νομοθετήθηκε 
γενικότερη διαδικασία ανάκτησης από το Κράτος όλων των
αντισυνταγματικά (κατά το Μισθοδικείο) καταβληθεισών σε οποιονδήποτε αποδοχών
μεγαλυτέρων από τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων; Γιατί οι
αρμόδιοι δεν εκμεταλλεύθηκαν την  (λανθασμένη
αλλά που επικράτησε στη νομολογία) καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του
Μισθοδικείου που, από μια πλευρά κάνοντας
κατά λάθος το σωστό
,τους έδινε
γερό νομολογιακό έρεισμα για να στηρίξουν, κατά τα ανωτέρω, καταλογιστική πράξη
κατά του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ.; Η προφανής απάντηση είναι η εξής: Διότι ένας
τέτοιος καταλογισμός  (και ακόμη καλύτερα
μια τέτοια νομοθετημένη ανάκτηση) θα καταλάμβανε, όπως είπα, όλο το δημόσιο
τομέα, οπότε αφενός θα κολοβώνονταν για το μέλλον οι αποδοχές όλων όσων  έπαιρναν χρήμα με ουρά, ιδίως στις διοικήσεις
των ανεξάρτητων αρχών (των οποίων εξαρτημένη και δούλα είναι η κοινωνία μας!)
και των ΔΕΚΟ ,και αφετέρου θα επέστρεφαν 
όλοι αυτοί στο Δημόσιο τεράστια ποσά που πήραν στο παρελθόν. Εννοείται
ότι θα δυσφορούσαν αφάνταστα και οι δικαστές ,που θα έβλεπαν ότι ήταν άνθρακες
ο θησαυρός της καταραμένης αριθμ. 13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου, διότι,
όπως αναφέρω στο συνυποβαλλόμενο άρθρο μου, αν και μετά την καταλογιστική πράξη
και την αναδρομική μείωση με αυτήν των αποδοχών του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ., αν,
λέω, επέμεναν οι δικαστές να εκτελέσουν τις υπέρ τους και  κατά του Δημοσίου δικαστικές αποφάσεις, αυτό,
το Δημόσιο, μπορούσε με βεβαιότητα  να
τις ακυρώσει προκαλώντας  παλινδικία είτε
με αναψηλάφηση των σχετικών δικών είτε με ανακοπές του άρθρου 933 ΚΠολΔ , επικαλούμενο
την εκ των υστέρων (μετά την καταλογιστική πράξη) εξάλειψη της  πραγματικής βάσης των αξιώσεών τους, την
κατάργηση δηλαδή αναδρομικά της μισθολογικής διαφοράς μεταξύ των αποδοχών του
προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ. και των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων, οπότε θα τύγχανε
κλασικής εφαρμογής και η γενικότερη αρχή sublata causa, tollitur effectus, αιρομένης της αιτίας αίρεται το αποτέλεσμα..Και,
παρεμπιπτόντως, για όποιον διερωτάται γιατί και το Νομικό Συμβούλιο του
Κράτους, δικαστικός υπερασπιστής και νομικός καθοδηγητής του Κράτους μας
(Ν 3086/2002 άρθρο 2 α, στ) δεν εμπνεύσθηκε και δεν εισηγήθηκε αυτόν τον
καταλογισμό (που στο κάτω κάτω ας γινόταν και ας δοκιμάζοταν η τύχη του στα
δικαστήρια) ή ακόμη και την νομοθετημένη ανάκτηση, η απάντηση είναι η εξής:Αν η
δική μου νομική άποψη δεν είναι μια πολύ 
μεγάλη  σαχλαμάρα (αλλά εδώ
χιλιοπαρακαλώ να μου συγχωρηθεί το ότι χωρίς αναφορά σε ονόματα, πράγμα
απρεπές, θα πω ότι μεταξύ των άλλων καθηγητών νομικής με τηλεφώνησε και ένας
κορυφαίος σε τομέα συναφή με το θέμα μου και μου είπε, «Σας συγχαίρω με
ευγνωμοσύνη», έτσι ακριβώς μου είπε – και αν προσφερόταν το θέμα για
εντυπωσιασμό και δεν με απέτρεπαν και αυστηροί λόγοι εχεμύθειας, έχω να
επικαλεσθώ επιστολή με άλλη, όσο μπορεί κανείς να φαντασθεί πιο έγκυρη
και ηχηρή αναγνώριση της νομικής και ουσιαστικής ορθότητας της άποψης που
υποστηρίζω), αν, λέω, ευσταθεί έστω και
λιγάκι η άποψή μου
σχετικά με την δυνατότητα έκδοσης της εν θέματι
καταλογιστικής πράξης ή, γενικότερα, νομοθετημένης ανάκτησης, τότε η αδράνεια
του προσωπικού του Ν.Σ.Κ. να εισηγηθούν τέτοιες ενέργειες οφείλεται ή σε
εγκληματική αμεριμνησία  ή σε οικτρή
ανικανότητα ή σε προδοτική ιδιοτέλεια, διότι οι πρώτοι ωφελημένοι μαζί
με τους δικαστές από την καταραμένη αριθμ.13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου ήταν
το κύριο προσωπικό του ΝΣΚ, αφού κατά το άρθρο 100Α του Συντάγματος οι αποδοχές
τους είναι ίσες με εκείνες  των δικαστών,
που διπλασίαζε η επίμαχη απόφαση  του
Μισθοδικείου και για τούτο άλλωστε η νομοθετική
μεταμόρφωση των αποτελεσμάτων της, δηλαδή τα 830.000.000 ευρώ και η αύξηση 80/%
, δόθηκαν και στο κύριο προσωπικό του Ν.Σ.Κ.
                     
            Έπρεπε λοιπόν, κκ Εισαγγελείς, να γίνει
αυτή η ενέργεια  καταλογισμού κατά του
προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. και ακολούθως εναντίον όλων των πάσης φύσεως και θέσεως  
golden boys του
δημόσιου τομέα, πράγμα που θα καθιστούσε την καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση
του Μισθοδικείου αβλαβή τελικά για το Δημόσιο εν σχέσει προς  τους δικαστές και το προσωπικό του Ν.Σ.Κ και
επωφελή για το ίδιο εν σχέσει προς τα g
olden boys.Αλλά στη χώρα μας ποια εξουσία,
συνηθισμένη μάλιστα στα λόγια να λαϊκίζει αλλά στην πράξη να υπηρετεί  συνασπισμένα συμφέροντα ( σπέρνουμε αριστερά
και θερίζουμε δεξιά…), ποιος, λέω, θα 
είχε τα κότσια να καταφέρει ένα τόσο συντριπτικό πλήγμα στο κακομαθημένο
ηγετικό  κατεστημένο; Ωστόσο ο
καταλογισμός αυτός ήταν μεν πολιτική υποχρέωση της κάθε κυβέρνησης, όχι
λιγότερο όμως ήταν και υπηρεσιακό καθήκον είτε του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ως
διοικητικού οργάνου είτε, κατά περίπτωση, του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους.
Φρονώ λοιπόν ότι συνιστά με απόλυτη νομοτυπική ακρίβεια αξιόποινη άπιστη
παράλειψη η συμπεριφορά αυτών των οργάνων που ενώ είχαν την υποχρέωση να
προβούν στον εν θέματι  καταλογισμό τον
παρέλειψαν – εναπόκειται δε στα διωκτικά όργανα να εξετάσουν αν συντρέχουν και
σε ποια πρόσωπα οι άλλοι όροι υπαγωγής της περίπτωσης στο άρθρο 390 Π.Κ.
                   Κύριοι Εισαγγελείς, επειδή η
παρούσα αναφορά είναι ανοιχτή  στους
πολίτες, για να μη τρέφουν αυτοί φρούδες ελπίδες ότι μπορεί  να συμβεί ακόμη και τώρα ένας τέτοιος ηθικά
λυτρωτικός και δημοσιονομικά εξαιρετικά αποδοτικός καταλογισμός ή μια
νομοθέτηση ανάκτησης, θα πω το εξής: Κάτι τέτοιο προϋποθέτει  ένα κράτος όχι μόνο κέρβερο στα δημόσια
οικονομικά  αλλά και στιβαρό, σοβαρό, σκληρό
εκεί που πρέπει
. Δείγμα όμως, πολύ χαρακτηριστικό, της έλλειψης ακόμη και τώρα
σοβαρότητας της εξουσιαστικής ελίτ είναι και η εξής ιστορία: Εισηγητής στην
παραπάνω καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου ήταν ο δικηγόρος κ. Αντώνης Αργυρός, ως κατ’ απονομή δικαστής σ’ αυτό το δικαστήριο. Αυτός
εισηγήθηκε την  απόφαση που – απρόθετα
βέβαια από πλευράς του – κόστισε δισεκατομμύρια στο Δημόσιο
. Εγώ, όπως έγραψα
και στο περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, τεύχος
Ιανουαρίου 2010, στο εκτενές άρθρο μου με τίτλο “Το Κωλακρέτου Γάλα” (έτσι λεγόταν
σκωπτικά στην αρχαία Αθήνα ο μισθός των δικαστών), εγώ, λέω, δεν έχω καμιά
αμφιβολία  για την αγνότητα της
εισηγητικής γνώμης του κ. Αργυρού, άλλο αν δεν συμφωνώ καθόλου μαζί του, και
εντυπωσιάζομαι μάλιστα πολύ δυσάρεστα ιδίως με το μέρος της απόφασης του
Μισθοδικείου όπου για πρώτη φορά στην περιπετειώδη ιστορία των εξομοιώσεων των
δικαστικών αποδοχών με ανώτερες άλλων δημόσιων λειτουργών, αποδίδεται
αδικοπραξία στον ίδιο το νομοθέτη, δηλ. στη Βουλή και στον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας, για παράλειψη νομοθέτησης, παράλειψη δηλαδή της εξομοίωσης
αυτών των αποδοχών προς τις αποδοχές του προέδρου Ε.Ε.Τ.Τ., ενώ  τέτοια, δια παραλείψεως  νομοθέτησης, αδικοπραξία νοείται μόνο σε
εντελώς εξαιρετικές και κατάφωρες περιπτώσεις, όπως – και ίσως μάλιστα
αποκλειστικά – σε περίπτωση παράλειψης ψήφισης εκτελεστικού του Συντάγματος
νόμου ή μη εσωτερίκευσης (παρά πάσα διεθνή δέσμευση της Χώρας) διεθνούς
δικαίου, διότι αλλιώς, αν πάρουμε φόρα και καταλογίσουμε τόσον ελαφρά τη καρδία
αδικοπρακτική συμπεριφορά ακόμη και στο υπέρτατο και κυριαρχικά βουλευόμενο
όργανο του Κράτους, στο νομοθέτη, θα φτάσουμε να καταλογίσουμε  αδικοπραξία 
στον ίδιο το λαό, όταν τυχόν, λειτουργώντας ως όργανο του Κράτους
(εκλογικό σώμα), «παραβαίνει» το Σύνταγμα ή το διεθνές δίκαιο, στην ουσία όταν
θα αποφασίζει κατά τρόπο μη αρεστό σε κάποιους…(Και θα κάνω εδώ μια εκτενή
παρένθεση για να πω ότι σε καιρό γενικής δυσθυμίας μπορεί κανείς να γελάσει με
την καρδιά του αν οδηγήσει στα άκρα την λογική του άνετου καταλογισμού από το
Μισθοδικείο αδικοπρακτικής συμπεριφοράς στο νομοθέτη:Ας το προχωρήσουμε
πράγματι και ας δούμε περίπτωση αδικοπρακτικής, σύμφωνα με την παράλογη λογική
του Μισθοδικείου, ενοχοποίησης ολόκληρου του λαού:Ας υποθέσουμε ότι
διενεργείται δημοψήφισμα για καταγγελία του Μνημονίου και ότι υπερψηφίζεται
αυτή και πραγματοποιείται. Αυτό θα συνιστά, φυσικά, παράβαση διεθνούς δικαίου,
κάτι που κατά την  λογική του
Μισθοδικείου θα έχει και την αδικοπρακτική πλευρά του. Και ποιος θα είναι ο
αδικητής; Φυσικά ο λαός, με τη λειτουργία του ως κρατικό όργανο και με την
επιλογή που έκανε, και μάλιστα κατά τις διατάξεις περί αδικοπραξίας του
Αστικού Κώδικα θα ευθυνόμαστε εις ολόκληρον και ο καθένας μας προσωπικά σε
αποζημίωση των δανειστών μας
και χωρίς, ώ συμφορά μας, να ισχύει στην
περίπτωσή μας  η κατά τον Κώδικα Δημοσίων
Υπαλλήλων (Ν 3528/2007 άρθρο 38) απαλλακτική για τον υπάλληλο ανάληψη της
αστικής ευθύνης  από το Δημόσιο! Δηλαδή
θα ζητούν οι τροϊκανοί αποζημίωση εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ(καλά
διαβάζετε, δισεκατομμύρια!) από τον καθένα μας αν ψηφίσουμε εναντίον του
Μνημονίου! Βλέπουμε λοιπόν πόσο τα θλιβερά νομικά του Μισθοδικείου, ειδικά ο
προπετής καταλογισμός αδικοπραξίας στον κυριαρχικά βουλευόμενο νομοθέτη, στη
Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, επιτρέπουν στη φαντασία μας να καλπάζει
αχαλίνωτη, πόσο αυτά τα νομικά είναι ικανά ή να μας πεθάνουν στα γέλια ή, αν τα
πάρουμε στα σοβαρά, να μας  τρελάνουν!).
Αγνότατη πάντως –επανέρχομαι και ξαναλέω – η εισηγητική γνώμη του κ Αργυρού στο
Μισθοδικείο (άλλωστε στα περισσότερα σημεία ακολουθεί τη σκανδαλώδη μεν υπέρ
των δικαστών αλλά πάντως πεπατημένη από το 1986 νομολογία) αλλά  ωστόσο καταστρεπτική για τα δημόσια
οικονομικά! Τα οποία δημόσια οικονομικά για να διορθωθούν αναγκάσθηκε η
Πολιτεία μεταξύ των άλλων μέτρων – που, ωιμέ ,πήγαν αμόντε… – να επιβάλλει και
το λεγόμενο χαράτσι της ΔΕΗ. Λοιπόν, ο κ Αργυρός  έγινε στη συνέχεια ευρύτερα γνωστός ως
μπροστάρης  της κίνησης ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ το
χαράτσι, προσφεύγοντας ,με μεγάλη δημοσιότητα, δικαστικά πρώτος εναντίον αυτού
του μέτρου, το οποίο όμως ήταν, κατά ανάλογο μέρος, επακόλουθο και της δικής
του εισήγησης και ψήφου στο Μισθοδικείο… Δικαίωμα βέβαια  του κ Αργυρού 
να αντιλέγει στο χαράτσι , και άλλωστε η δικαστική ενέργειά του έγινε
ασμένως δεκτή από το λαό, όπως  φάνηκε
και από το γεγονός ότι όταν ο κ Αργυρός έγινε Υπουργός Επικρατείας στην
υπηρεσιακή κυβέρνηση του δικαστού κ Πικραμένου
, όλα τα ΜΜΕ διαλαλούσαν
χαρωπά  ότι «Κάνανε υπουργό  τον δικηγόρο 
που πρώτος προσέφυγε στα δικαστήρια κατά του χαρατσιού».Σε πολλούς
όμως  πολύ σοβαρούς ανθρώπους που
γνωρίζουν καλά όλες τις πλευρές  των
πραγμάτων
, ήταν πολύ φυσικό αφενός 
να τους φανεί κάπως παράδοξο το γεγονός ότι, εκείνος που με τη δικαστική
εισήγηση και ψήφο του στο Μισθοδικείο 
«συνέβαλε», ας το πούμε έτσι, στο φαλιμέντο του Κράτους με επακόλουθο το
χαράτσωμα του λαού, είναι ο ίδιος που πρωτοστατεί στη μη πληρωμή του χαρατσιού,
και αφετέρου να τους περάσει από το μυαλό η βέβηλη σκέψη ότι αυτή η
υπουργοποίηση ήταν «αντευεργέτημα»  των
δικαστών, δια του δικαστού υπηρεσιακού Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΣτΕ κ
Πικραμένου, προς τον «ευεργέτη» τους, προς τον άνθρωπο που εισηγήθηκε στο
Μισθοδικείο την χρυσοφόρα για τους δικαστές απόφαση – για την οποία  απόφαση ας σημειωθεί ότι οι τρείς καθηγητές
της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών που μετείχαν στη σύνθεση αυτού του
δικαστηρίου και μειοψήφισαν, είχαν εναγωνίως προειδοποιήσει  ότι αν δοθούν αυτά τα χρήματα στους δικαστές,
αυτό «…θα εξουθενώσει τα οικονομικά της Χώρας, με συνέπεια την πρακτική
αδυναμία του Κράτους να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του», όπως και έγινε…
Λοιπόν, είναι σοβαρό ένα κράτος όπου με νηπιώδη απερισκεψία ο ίδιος ο Πρόεδρος
του ΣτΕ προκαλεί την (ψευδή αλλά τόσο δυσάρεστη) εντύπωση ότι, ως
«ευεργετηθείς» δια παχυλών αναδρομικών και αυξήσεων,  «αντευεργετεί» με ύψιστο αξίωμα τον δικηγόρο
που «ευεργέτησε» τον ίδιο και όλους τους δικαστές; Γιαυτό λέω ότι σ’ ένα τόσο
ελαφρόμυαλο κράτος ας μην περιμένουμε να σκεφτούν σοβαρά έστω και τώρα στο
Ελεγκτικό Συνέδριο ή στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι πρέπει να προβούν στον παραπάνω ηθικά και νομικά επιβεβλημένο
καταλογισμό τεράστιων ποσών σε πλήθος αξιωματούχων
, ιδίως κατά των μέχρι το
2008 ηγεσιών των ανεξαρτήτων αρχών και των ΔΕΚΟ. Εκτός αν τους το
επιβάλλει  κάποιος  ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ! Για παράδειγμα, πόσοι
στην ΕΡΤ έπαιρναν ετήσιες  αποδοχές,
αντισυνταγματικά κατά το Μισθοδικείο, ως καθ’ υπέρβαση των αποδοχών των
Προέδρων Ανωτάτων Δικαστηρίων, και άρα παράνομα, δύο και τρεις εκατοντάδες
χιλιάδες ευρώ; Να σημειώσω και πάλι εδώ ότι ο νόμος 3691/2008, που στο άρθρο 57
απαγορεύει σε όλο το δημόσιο τομέα αποδοχές μεγαλύτερες από του Προέδρου του
Αρείου Πάγου, απλώς έδωσε μορφή και ρητής πλέον διάταξης τυπικού νόμου στην ήδη
υπάρχουσα
, κατά το Μισθοδικείο, αντισυνταγματικότητα, δηλαδή παρανομία τέτοιων
αποδοχών. Επομένως αποτελούσε και αποτελεί άπιστη παράλειψη υπηρεσιακού
καθήκοντος ο μη καταλογισμός μισθολογικών διαφορών σε όλους όσους και προ του Ν
3691/2008 (πολύ περισσότερο μετά από αυτόν) λάμβαναν αποδοχές μεγαλύτερες από
τις αποδοχές των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων.
            Κύριοι
Εισαγγελείς, έχουμε και τα εξής νεότερα στο θέμα της παρούσας αναφοράς και ας
ετοιμασθεί το διαδικτυακό κοινό, στο οποίο επίσης απευθύνεται, όπως είπα, η
παρούσα , άς ετοιμασθεί, λέω, να γελάσει μέχρι δακρύων.
            Ιδού λοιπόν τα νεότερα:
            Ως
γνωστόν κατόπιν της καταραμένης αριθμ. 13/2006 απόφασης του Μισθοδικείου και
της κατά τα άνω νομοθετικής «τακτοποίησης» των δικαστικών αξιώσεων, άνοιξε η
όρεξη σε πλήθος συνταξιούχων βουλευτών 
που βλέποντας ότι κάποιοι, οι δικαστές, κατασικελίζουν τυρόν (όπως
έλεγαν οι αρχαίοι μας για όσους έτρωγαν το τυρί τους, τα κονομούσανε
δηλαδή,κατά τον σικελικό πονηρό τρόπο – δεν λέω τον σικελικό μαφιόζικο τρόπο)
πήγαν ν΄αρπάξουν την ευκαιρία και προσέφυγαν στα δικαστήρια ζητώντας την
καταβολή και σ’ αυτούς τεράστιων ποσών ως αναδρομικά, με νομική βάση το άρθρο
111 παρ.2 του Συντάγματος ,το Ζ/1975 Ψήφισμα και την από 22/12/1964 απόφαση της
Ολομέλειας της Βουλής, που εξομοιώνει την βουλευτική αποζημίωση με τις αποδοχές
του Προέδρου του Αρείου Πάγου. Ελάτε όμως που οι δίκες γι’ αυτές τις αξιώσεις
των βουλευτών έγιναν στο αποκορύφωμα της 
κατακραυγής κατά του πολιτικού κόσμου! Αν λοιπόν επιδικάζονταν τα
τεράστια ποσά που ζητούσαν οι πρώην βουλευτές, τότε εύλογα θα σχηματιζόταν στο
λαό η εντύπωση ότι υπάρχει κατεργάρικο συναλίκι μεταξύ δικαστών και βουλευτών,
οπότε θα είχε παροξυνθεί η λαϊκή αγανάκτηση! Τι έκανε λοιπόν η Δικαιοσύνη;
΄Εκανε ό,τι το χειρότερο: Συμπεριφέρθηκε ως δειλή – δεν υπάρχει τίποτε
χειρότερο για έναν άνθρωπο και για ένα θεσμό! Συγκεκριμένα, είχαμε τις εξής
δικαστικές εξελίξεις:
            Η
μεν απόφαση αριθμ. 2078/2010 του Ελεγκτικού Συνεδρίου σε Ολομέλεια  είχε δεχθεί αυτό που ήξερε κάθε ενημερωμένος
πολίτης:Ότι οι νομοθετικές ρυθμίσεις για την «έκτακτη παροχή» των 830.000.000
ευρώ προς τους δικαστές και τα μέλη του ΝΣΚ ήταν στην πραγματικότητα, λέει αυτή
η απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, αποτέλεσμα 
«…μιας συμβιβαστικής λύσης για την ικανοποίηση των αξιώσεων των
δικαστικών λειτουργών…» που απέρρεαν από την καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση
του Μισθοδικείου και ότι αυτή η παροχή 
«…συνιστά στην ουσία (…) αναβάθμιση των αποδοχών και των
συντάξεων αυτών….» δηλαδή των δικαστών και του κύριου προσωπικού του ΝΣΚ. Αυτές
όμως οι παραδοχές της ΟλΕλΣ (πλουτοφόρες και για τους δικαστές που θα έβγαιναν
στη σύνταξη, οπότε πρέπει και να ερευνηθεί αν κανονίστηκαν  συντάξεις στη βάση ότι η «έκτακτη παροχή»
αναβάθμιζε τις ίδιες τις συντάξεις και το εφάπαξ των δικαστών και γενικά να
μάθουμε αν ο κανονισμός – η χορήγηση – συντάξεων ακολούθησε τη διακύμανση της
νομολογίας !) οδηγούσαν κατευθείαν στην εξίσωση της βουλευτικής αποζημίωσης με
τις αποδοχές του Προέδρου του Αρείου Πάγου («….η αύξηση αυτή –λέει η απόφαση
της ΟλΕλΣ – των αποδοχών των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων επιφέρει
αυτοδίκαια (…) αντίστοιχη αύξηση της βουλευτικής αποζημίωσης και κατ΄ επέκταση
της βουλευτικής σύνταξης») με αναπόδραστη συνέπεια την επιδίκαση αναδρομικών
εκατοντάδων ίσως εκατομμυρίων ευρώ στους συνταξιούχους βουλευτές – ανεξάρτητα
από το γεγονός ότι  για κάποια διαδικαστική
πλημμέλεια στην επίδικη περίπτωση απορρίφθηκε το αίτημα. Αλλά αυτά τα έλεγε το
Ελεγκτικό Συνέδριο το 2010,όταν ακόμη δεν είχε φουσκώσει μέχρις εκρήξεως η
λαϊκή οργή. Πως όμως να ειπωθούν τα ίδια και το 2012, που πλέον ο λαός είχε για
τα καλά ανοίξει τα μάτια και δεν σήκωνε 
τέτοιες αποκοτιές της Δικαιοσύνης; Έρχεται λοιπόν το Διοικητικό Εφετείο
Αθηνών και δικάζοντας αγωγή συνταξιούχου βουλευτή, απαντά (απόφαση αριθμ.
13/2012) στο ζήτημα της νομικής φύσης της «έκτακτης παροχής» προς τους δικαστές
λέγοντας  ότι αυτή ήταν όντως έκτακτη
παροχή προς αυτούς ως αμοιβή υπερεργασίας τους κατά τα έτη 2003 μέχρι 2007,ότι
δόθηκαν τα 830.000.000 ευρώ στους δικαστές επειδή – τάχα – από το 2003 μέχρι το
2007 «…υπήρξε πρόσθετος και μεγάλος φόρτος εργασίας για τους δικαστικούς
λειτουργούς όλων των δικαστηρίων και κλάδων της δικαιοσύνης, αλλά
ιδιαιτέρως  και για το Νομικό Συμβούλιο
του Κράτους λόγω της υποστήριξης των συμφερόντων του Ελληνικού Δημοσίου,
δεδομένου ότι εισήχθησαν προς εκδίκαση μεγάλες κατηγορίες υποθέσεων, αφενός εξ
αιτίας της εισόδου μεγάλου αριθμού οικονομικών μεταναστών (απελάσεις, άδειες
παραμονής, άσυλο, παραβατικές συμπεριφορές κλπ.),αφετέρου λόγω των ολυμπιακών
αγώνων και της επίσπευσης και εκτέλεσης πολλών δημοσίων έργων και διοικητικών
συμβάσεων…».Δηλαδή μόνο που δεν  μας λέει
το Διοικητικό Εφετείο (και ακολούθως τα ίδια ακριβώς είπε φέτο και το ίδιο το
Ελεγκτικό Συνέδριο, ανατρέποντας την μόλις προπέρσινη  νομολογία της ίδιας Ολομέλειάς  του!) ότι οι δικαστές σήκωσαν το βάρος
της λαθρομετανάστευσης και ότι αυτοί έκαναν τους ολυμπιακούς αγώνες, και
γι’ αυτό η πατρίς ευγνωμονούσα τους έδωσε για την ηρωική, την …  σταχανωβίτικη άρση του «πρόσθετου και μεγάλου
φόρτου εργασίας» όχι βέβαια κανένα τενεκεδένιο μετάλλιο, όπως γινόταν  στη χώρα του Σταχάνωφ, αλλά 830.000.000 ευρώ,
δηλαδή 140.000 ευρώ κατά μέσο όρο στον καθένα από τους 6.000 περίπου δικαστές
και το κύριο προσωπικό του ΝΣΚ, ενεργούς και συνταξιούχους! Και γίνεται αυτό σε
καιρό που, ενώ αυτοί τα τσέπωναν χοντρά για την… ολυμπιακή υπερεργασία τους (!)
,άλλοι, τα κορόϊδα οι νέοι μας, οι απαράμιλλοι εκείνοι  εθελοντές των Ολυμπιακών Αγώνων,
κλαίνε τώρα τη μοίρα τους χωρίς δουλειά και χωρίς μέλλον! Και αναρωτιέται ο
καθένας μας:Δηλαδή μας δουλεύουν κανονικά το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών και το
Ελεγκτικό Συνέδριο, λέγοντας ότι με τους δικαστές κάναμε Ολυμπιακούς Αγώνες και
ότι αυτοί σήκωσαν το βάρος των οικονομικών μεταναστών; Η απάντηση είναι η εξής:
Όχι, καθόλου δεν μας δουλεύουν! Δυστυχώς 
δεν πρόκειται απλώς για δούλεμα αλλά για κάτι πολύ χειρότερο: ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ ΣΥΜΠΤΩΜΑ ΔΕΙΛΙΑΣ
ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
, διότι βρήκε αυτές τις τρισάθλιες  προφάσεις για να αποφύγει τις ευθύνες της,
για να μην λουστεί τις συνέπειες μιας άθλιας
απόφασής της, εννοώ την καταραμένη αριθμ.13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, για
να μην αναγκασθεί να παραδεχθεί ότι η «έκτακτη παροχή»,ανεξάρτητα από την
παραπλανητική και νομοτεχνικά απίστευτα δύσμορφη εικόνα της στα οικεία
νομοθετικά κείμενα, στην πραγματικότητα κάλυπτε τις αναδρομικές μισθολογικές
διαφορές που επιδίκασε το Μισθοδικείο! Αν τη δεχόταν αυτή την αλήθεια το
Διοικητικό Εφετείο, όπως τη δέχθηκε αρχικά το Ελεγκτικό Συνέδριο πριν
υπαναχωρήσει από φόβο μην ξεσπάσει η λαϊκή αγανάκτηση, θα αναγκαζόταν  και να 
εξομοιώσει την βουλευτική αποζημίωση με τις αποδοχές του Προέδρου του
Αρείου Πάγου και συνεπώς θα επιδικάζονταν μπορεί και εκατοντάδες εκατομμύρια
ευρώ στους συνταξιούχους βουλευτές, οπότε θα γινόταν  στις πλατείες το έλα να δεις! ΑΣ
ΓΙΝΟΤΑΝ!ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΓΕΝΑΙΑ,ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ! Βέβαια οικονομικό
κόστος τελικά δεν θα υπήρχε, αντίθετα θα υπήρχε τεράστιο όφελος, αρκεί να ήταν
αυτή η Δικαιοσύνη ΓΕΝΝΑΙΑ ΚΑΙ ΑΤΕΓΚΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ, μέχρι δηλαδή να εξαναγκάσει
τους αρμόδιους να εκδόσουν καταλογιστικές πράξεις, στη βάση του απλούστατου και
νομιμότατου λόγου που προανέφερα, κατά όσων «νομιμότατα» άδειασαν το δημόσιο
ταμείο, οπότε και το χρύσωμα των δικαστών θα είχε αποσοβηθεί και
θα γέμιζε πάλι το ταμείο με τα λεφτά 
εκείνων που το άδειασαν! Πρέπει
να πω ότι φυσικά καθόλου δεν στενοχωρήθηκε ο λαός για την απόρριψη των ιταμών
αξιώσεων των βουλευτών, αλλά στενοχωριόμαστε όλοι όσοι καταλαβαίνουμε την
μεγάλη περιπέτεια, δημοσιονομική και πολιτική, στην οποία μας έμπλεξαν όλοι οι
δικαστές
(και όταν λέω όλοι εννοώ
όλοι, διότι όλοι  καλοδέχθηκαν την
«έκτακτη παροχή» και κανενός η συνείδηση δεν ξύπνησε από τη μαζική νάρκη να
πεί, Τι είναι αυτό ρε παιδιά, να με μπουκώνουν με  τις δεκάδες χιλιάδες ευρώ  – και ίσως το κάνουν αυτό για να μου
βουλώσουν το στόμα, ενόψει τεράστιων πολιτικών 
σκανδάλων! – και να μου λένε πράγματα που με γελοιοποιούν, ότι δήθεν
αυτά τα χρήματα μου τα δίνουν για «τον πρόσθετο και μεγάλο φόρτο εργασιών» λόγω
Ολυμπιακών Αγώνων και οικονομικών μεταναστών και από πάνω  να  μου
διπλασιάζουν και τις αποδοχές και όλα αυτά να οφείλονται στην πραγματικότητα στο
ότι έτυχε κάποιο άτομο, ο πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Τ. να παίρνει διπλάσιες αποδοχές
από τους Προέδρους των Ανωτάτων Δικαστηρίων) οι δικαστές, λέω, που με τον πιο
φαρισαϊκό τρόπο, περιφρονώντας κάθε λαϊκή αξία μας, κάνοντας  ότι πολύ τους κόστισε ο κλονισμός της
ισοδυναμίας των κρατικών εξουσιών και το «καίριο πλήγμα» κατά της δικαστικής
ανεξαρτησίας τους που αμφότερα προκάλεσε, τάχα, το τυχαίο γεγονός ότι ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ
,ο πρόεδρος της Ε.Ε.Τ.Τ. έπαιρνε, ως κρατικό golden boy, αποδοχές  τεράστιες, χαμηλότερες μόνο από τις αποδοχές
του Προέδρου της Δημοκρατίας, το πήραν ,λέω, κατάκαρδα οι δικαστές το που τάχα
δεν είχαμε γιαυτό το λόγο ούτε ισορροπία των εξουσιών ούτε δικαστική
ανεξαρτησία, δηλαδή δεν είχαμε δημοκρατία, και για να φέρουν τη δημοκρατία  μπούκωσαν οι δικαστές μας το Μισθοδικείο
με πολλές χιλιάδες αγωγές αποζημιώσεώς τους κατά του Δημοσίου,
το οποίο
Μισθοδικείο δέχθηκε τις αξιώσεις, που έβγαιναν δισεκατομμύρια ευρώ
. Και σα
να μη μας έφτανε που το Μισθοδικείο δίκασε όπως δίκασε, καταδικάζοντας και τη
Χώρα σε πολύχρονη δημοσιονομική ειρκτή, έρχονται τώρα το Διοικητικό Εφετείο
Αθηνών και το Ελεγκτικό Συνέδριο και μας λένε ότι η «έκτακτη παροχή» καμιά
σχέση δεν έχει με την μισθολογική εξομοίωση, ότι ήταν αμοιβή υπερεργασίας των
δικαστών, λόγω οικονομικών μεταναστών και Ολυμπιακών Αγώνων, καμιά σχέση με το
Μισθοδικείο και τις αποφάσεις του! Φοβερή υποκρισία! Αν είναι έτσι όπως μας τα
λέτε το Δ.Ε.Α και το ΕλΣ, τότε γιατί δόθηκε η «έκτακτη παροχή» και σ’
εκείνους τους συνταξιούχους
δικαστικούς 
που ούτε με την λαθρομετανάστευση ασχολήθηκαν  ποτέ ούτε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες; Και αν
τα 830.000.000 ευρώ δόθηκαν στους δικαστές μετά τέσσερα ολόκληρα χρόνια, το
2008,λόγω  των Ολυμπιακών Αγώνων του
2004,τότε γιατί τους δόθηκε  και  αύξηση 80/100 
των ήδη παχυλών μισθών τους, πάλι το 2008; Και γιατί κανείς δεν
διανοήθηκε να συνυπολογίσει αυτά τα 830.000.000 ευρώ στο κόστος των Ολυμπιακών
Αγώνων, αφού δόθηκαν για την ολυμπιακή υπερεργασία των δικαστών; Και
γιατί μας λέτε ότι φορτώθηκε με πρόσθετη εργασία το Νομικό Συμβούλιο του
Κράτους, ενώ μάλλον… ξεφορτώθηκε, αφού οι καλά ενημερωμένοι ξέρουν ότι τότε,
ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων, προσλήφθηκε από το Κράτος πλειάδα ικανότατων
ιδιωτών νομικών, με πρώτο και καλύτερο τον κορυφαίο στο Δίκαιο των
Απαλλοτριώσεων δικηγόρο κ. Κώστα Χορομίδη, αλλιώς, αν αφήνονταν τα πράγματα στην
«υπαλληλική» δυσκινησία του ΝΣΚ δεν ξέρω αν θα γινόταν οι Αγώνες ακόμα και
μέχρι…τώρα; Και γιατί η σχετική ανωτέρω υπουργική απόφαση επέβαλε στους
δικαστές τον εξευτελιστικό και παράνομο, χτυπητά εκβιαστικό όρο να
υπογράφουν κατά την είσπραξη των 830.000.000 ευρώ υπεύθυνη δήλωση ότι
παραιτούνται από κάθε άλλη αξίωση έστω και επιδικασθείσα, και φως φανάρι
ότι εννοούνται οι αξιώσεις βάσει της καταραμένης αριθμ.13/2006 απόφασης του
Μισθοδικείου; Και γιατί υπάρχουν για το θέμα άλλα δέκα, είκοσι, τριάντα εξίσου
αμείλικτα ερωτήματα τα οποία δεν μπορούν ν’ απαντηθούν από τους δικαστές χωρίς
οι απαντήσεις να προκαλούν κύματα γέλιων σε θάλασσα δακρύων;
            Αλλά
επειδή ο υποφαινόμενος είναι, κκ Εισαγγελείς, μέχρις αηδίας καχύποπτος,
σκέφτομαι και τα εξής: Αν δεχτούμε ότι πράγματι τα 830.000.000 ευρώ ήταν αμοιβή
υπερεργασίας των δικαστών, λόγω λαθρομεταναστών και Ολυμπιακών Αγώνων, αυτό θα
σημαίνει ότι οι απαιτήσεις τους από την μισθολογική εξομοίωσή τους με τον
πρόεδρο της Ε.Ε.Τ.Τ., δηλαδή οι απαιτήσεις πού τους αναγνωρίσθηκαν με την
καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, αφού δεν έχουν καμιά σχέση
με την «έκτακτη παροχή» και άρα δεν εξοφλήθηκαν με αυτή, παραμένουν ακέραιες,
διότι η παραίτησή τους από αυτές, που έγινε 
με την υπογραφή υπεύθυνης δήλωσης κατά την είσπραξη της «έκτακτης
παροχής», είναι, κατά την νομολογία του ΣτΕ (890/1956,1525/1966), απολύτως
άκυρη! Λοιπόν, τι γίνεται; Μήπως τώρα, μέσα στη δικαιολογημένη πράγματι
αγανάκτηση των δικαστών για την όντως εντελώς δυσανάλογη, για να είμαστε
δίκαιοι, περικοπή των αποδοχών τους, μήπως, λέω, σκέφτονται να επανέλθουν σ΄
εκείνες τις αξιώσεις τους, «λύνοντας» (μετά το λυμένο από τη νομολογία και τη
θεωρία ζήτημα της παραίτησης που υπέγραψαν) και το θέμα της τυχόν παραγραφής;
Και επειδή τρισμυριόπαλαι και διαπαντός 
ισχύει το μαρξιστικό ρητό ότι τα ανθρώπινα συμφέροντα τσαλακώνουν ακόμη
και τα γεωμετρικά αξιώματα, αποκλείεται άραγε 
να τσαλακωθεί από τους δικαστές, από κάποιους έστω δικαστές και κάθε
λόγος τιμής που δόθηκε κατά την υπογραφή της παραπάνω υπεύθυνης δήλωσης, ότι
παίρνουν τα 830.000.000 ευρώ και παραιτούνται από κάθε άλλη αξίωση έστω και
επιδικασθείσα; Το γεγονός ότι για  τα
συμφέροντά τους (τα δυσανάλογα πράγματι πληττόμενα από τις περικοπές) πραγματοποιούν
οι δικαστές απεργίες ποδοπατώντας την αυστηρά και μονοκόμματα απαγορευτική
γι’  αυτούς διάταξη του Συντάγματος άρθρο
23 παρ 2 , μινάροντας έτσι το Κράτος και την κοινωνία μας, πρέπει να μας κάνει
πολύ επιφυλακτικούς για το αν υπάρχει ή όχι περίπτωση να «θυμηθούν» την
καταραμένη αριθμ. 13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου και να ζητήσουν τα λεφτά που
αυτή τους αναγνωρίζει!
            Κύριοι
Εισαγγελείς, παραδέχομαι ότι η απότομη και σε τόσο υψηλό ποσοστό, σχεδόν 50%
μείωση των αποδοχών των δικαστών είναι πραγματικά πράξη κρατικής βιαιότητας.
Αλλά επειδή η παρούσα αναφορά προς Εσάς είναι ανοιχτή στους πολίτες, χρήσιμο
είναι να ξέρουμε όλοι ποιες ήταν οι αποδοχές των δικαστών που περικόπηκαν ,τι
μισθούς πληρώναμε δηλαδή στους δικαστές πριν την κρίση, πέρα από τα 830.000.000
ευρώ των αναδρομικών
: Παίρνω τα στοιχεία από την έγκυρη εφημερίδα Το Βήμα
της 9.9.2012:Συγκρίνονται οι ετήσιες
αποδοχές το 2009 των υπαγομένων στα ειδικά μισθολόγια, με ίδια τυπικά προσόντα
(τριτοβάθμια εκπαίδευση) και με 17 χρόνια υπηρεσία
: Ο στρατιωτικός
(ταγματάρχης) έπαιρνε 28.796 ευρώ, ο αστυνομικός (αστυνόμος Α) 31.720 ευρώ, ο
πανεπιστημιακός (αναπληρωτής καθηγητής ΑΕΙ) 43.420 ευρώ, ο γιατρός (επιμελητής
Α χωρίς εφημερίες) 41.675 ευρώ, ο διπλωματικός (σύμβουλος πρεσβείας Β) 41.036
ευρώ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ (ΕΦΕΤΗΣ) 82.547
ΕΥΡΩ
, δηλαδή σχεδόν τριπλάσια από τον στρατιωτικό, που η πατρίδα τον τάραξε
αυτόν και την οικογένειά του στις μεταθέσεις σχεδόν κάθε δύο χρόνια (αλλά και
κατά το λεγόμενο παλιά στη δικαστική πιάτσα «παπανδρεϊκό μισθολόγιο» του λεγόμενου
Γέρου της Δημοκρατίας, που διπλασίασε τις δικαστικές αποδοχές με το ΒΔ 789/1963
,ο αρεοπαγίτης έπαιρνε 24.926 δρχ. όταν ο ισότιμος αντιστράτηγος έπαιρνε
ο καημένος μόλις 13.558 δρχ!) και διπλάσια από τον γιατρό, με τις πολυετείς
δύσκολες σπουδές και με την υγεία μας και τη ζωή μας στα χέρια του! Συμπέρασμα:
Απολύτως κατανοητή η διαμαρτυρία των
δικαστών για τη μείωση των αποδοχών τους αλλά πριν φτάσουν σε μορφές «αγώνων»
ακραίας αντισυνταγματικότητας (απεργίες απαγορευμένες στους δικαστές), πριν αποφασίσουν
να κλονίσουν το Κράτος μας έπρεπε να σκεφτούν και με ποιόν απαράδεκτο τρόπο
βρέθηκαν να παίρνουν αποδοχές διπλάσιες από τους αμέσως κάτω απ’ αυτούς  στη 
πυραμίδα των ειδικών μισθολογίων!
            Κύριοι
Εισαγγελείς, όλη αυτή η ιστορία των εξομοιώσεων των δικαστικών αποδοχών και
ιδίως  τα τελευταία επεισόδιά της, της
εξομοίωσης από το Μισθοδικείο με τις αποδοχές του προέδρου της Ε.Ε.Τ.Τ. και τις
νομολογιακές παλινωδίες που συνέβησαν αναφορικά με τον νομικό χαρακτήρα της
«έκτακτης παροχής» των 830.000.000  ευρώ,
αρχίζει δυστυχώς να με κάνει να πιστεύω ότι πρώτον ο έλληνας δικαστής δεν
απονέμει δικαιοσύνη, για τον απλούστατο λόγο ότι στη χώρα αυτή  δεν υπάρχει δικαιοσύνη για να  απονεμηθεί, και δεύτερον ότι η νομική δεν
είναι επιστήμη, αρχίζω να το πιστεύω κι εγώ που είμαι νομικός .Είναι μεν
εξαιρετικά σημαντική κοινωνική λειτουργία και απόκειται στην ευσυνειδησία του
κάθε λειτουργού της να την ασκήσει σωστά, αλλά επιστήμη πάντως μάλλον δεν
είναι. Τι επιστήμη είναι αυτή, αν σκεφτούμε ότι στις 5.12. 2006 μέσα σε μισή
ώρα εκδόθηκαν από κατά τεκμήριο αριστείς νομικούς δύο αντίθετες αποφάσεις ενός
ανωτάτου δικαστηρίου, του Μισθοδικείου, οι αριθμ. 17 και 23, που η μια λέει ότι
δεν δικαιούνται τα δισεκατομμύρια οι δικαστές και η άλλη ότι τα δικαιούνται!
Σκέφτομαι λοιπόν μήπως ορθά απαξίωνε τη νομική ο ίδιος ο Γερμανός νομικός Iulius von Kirchmann ,λέγοντας από
το 1848 ακόμα ότι, σιγά την «επιστήμη», όπου δύο τρείς λέξεις να διορθώσει ο
νομοθέτης, καταρρέουν ολόκληρες νομικές βιβλιοθήκες…Και όταν πρόκειται για το
δικαστικό μισθολόγιο, αν αυτές τις δύο τρείς λέξεις δεν τις διορθώσει ο
νομοθέτης, τις «διορθώνει» ο δικαστής, το Μισθοδικείο…, οπότε ανάμεσα στις
βιβλιοθήκες  που καταρρέουν ρέει πακτωλός
χρημάτων…
            Κύριοι
Εισαγγελείς, όπως προανέφερα το συνυποβαλλόμενο άρθρο μου είχε ευρύτατη
δημοσιότητα στα ΜΚΔ. Επειδή λοιπόν και η παρούσα αναφορά είναι ανοιχτή προς
τους πολίτες, πρέπει να πω τα εξής: Ας μην ανησυχούν για την ακρίβεια των
στοιχείων που επικαλούμαι σ’ εκείνο το άρθρο και σ’ αυτήν την αναφορά. Και το
λέω αυτό διότι κάποιος σχολιαστής στο ίντερνετ θέλοντας να κλονίσει την
αξιοπιστία των στοιχείων του άρθρου μου έγραψε 
ότι η αριθμ. 4/1992 απόφαση του ΣτΕ, στην όποία απέδιδα την όντως
απίστευτη κρίση ότι ακόμη και στον ιδιωτικό τομέα δεν επιτρέπεται να παίρνει
κάποιος αποδοχές μεγαλύτερες από τους δικαστές, η απόφαση με αυτόν τον αριθμό,
είπε ο σχολιαστής, είναι εντελώς άσχετη, αναφέρεται σε εντελώς άσχετο θέμα. Και
για του λόγου του το αληθές ο προφανώς καθόλου ράθυμος σχολιαστής, πιθανότατα
δικαστής, πέρασε στο σχόλιό του ολόκληρη την άσχετη πράγματι αριθμ. 4/1992
απόφαση του ΣτΕ. Χαρά στο κουράγιο του! Και κρίμα όμως που δεν σκέφτηκε (;) ότι
μπορεί και να έγινε κάποιο λάθος, οπότε αν μου τηλεφωνούσε ( το τηλέφωνό μου
ήταν γραμμένο στο άρθρο μου και είναι, αναφορικά με το παρόν θέμα, και τώρα στη
διάθεση του καθενός)  θα διαπιστώναμε
μαζί ότι πράγματι έγινε, κατά  τη
δακτυλογράφηση του άρθρου μου, το εξής 
λάθος:Αντί να γραφούν όλα τα προσδιοριστικά στοιχεία της απόφασης  γράφτηκε μόνο το 4/1992, που εκλαμβανόταν ως
αριθμός και έτος έκδοσης της απόφασης. Μην τα πολυλογώ, ο πραγματικός αριθμός
της απόφασης αυτής του ΣτΕ είναι 16889/1991 δημοσιευμένη στο τεύχος 4/1992  ΔιΔικ σελ 740. Και αντιγράφω, προς αποστόμωση
του σχολιαστή, από το σκεπτικό της απόφασης: «Ειδικό μισθολόγιο των δικαστών
σημαίνει πράγματι αυξημένο μισθολόγιο έναντι όχι απλώς των διοικητικών
υπαλλήλων ,αλλά έναντι όλων των άλλων αξιωματούχων του δημόσιου τομέα,
ανεξάρτητα από τη νομική σχέση τους προς το Δημόσιο ή τη νομική μορφή της
υπηρεσίας τους ως διοικητικής, ν.π.δ.δ. και ν.π.ι.δ., α.ε., δημόσιας
επιχείρησης κλπ, καθώς επίσης και του
ιδιωτικού τομέα
, ενόψει του γενικού επιπέδου της οικονομικής ανάπτυξης της
Χώρας και των απολαβών που χορηγούνται με βάση τις εκάστοτε διαμορφούμενες
συνθήκες.»: Το υπόλοιπο σκεπτικό της αριθμ. 16889/1991 απόφασης του ΣτΕ δεν το
παραθέτω διότι υπό τα σημερινά δεδομένα προκαλεί ανατριχίλα! Δηλαδή κατά τη
λογική του ΣτΕ αν τρελαθεί το αφεντικό, κάποιος ιδιώτης επιχειρηματίας, και
δώσει σε κάποια στελέχη του τρελές αποδοχές, είναι υποχρεωμένο το κράτος είτε
να ακυρώσει αυτές τις αποδοχές ή, αν θέσει τη σφραγίδα του και τις
περιβάλλει  κατά οποιοδήποτε τρόπο με
νόμιμο κύρος, να δώσει και αυτό στους δικαστές του τις ίδιες αποδοχές! Και αυτό
γιατί; Διότι όπως μας λέει το ΣτΕ σ’ αυτήν την απόφασή του, υπάρχει  οικονομική ανάπτυξη της Χώρας, χορηγούνται
απολαβές, «λεφτά υπάρχουν», και τα δικαιούνται πρώτοι και καλύτεροι οι
δικαστές! Αλλά και εκείνος, ο κ Γιώργος Παπανδρέου, που χωρίς περίσκεψη (όπως
το ΣτΕ !) μας είπε ότι «λεφτά υπάρχουν», είδε τη ζοφερή πραγματικότητα – κι
εμείς είδαμε τα πολιτικά στερνά του…
            Κύριοι Εισαγγελείς, σε άρθρο μου που
δημοσίευσε το περιοδικό ΕΝΩΠΙΟΝ, όργανο όπως είπα του Δικηγορικού Συλλόγου
Θεσσαλονίκης, έγραψα, ως μάντης κακών, κάτι το αδιανόητο τότε, έγραψα δηλαδή
τον Ιανουάριο του 2010 ότι οι αποδοχές των εργαζομένων κινδυνεύουν να μειωθούν
κατά 80%, και δυστυχώς προς τα εκεί πηγαίνουμε…Λέω λοιπόν και τώρα, εν είδει
τέτοιας προφητείας, ότι για το άγος του χειρισμού του δικαστικού μισθολογίου πριν
την κρίση, όπου και ο τρόπος χειρισμού ήταν ίσως χειρότερος και από την ουσία
του, θα έρθει ο καιρός που ο αδέκαστος και επιμελής ιστορικός ψάχνοντας μία
προς μία τις πραγματικές αιτίες της δημοσιονομικής κρίσης και βλέποντας την
καταραμένη αριθμ.13/2006 απόφαση του Μισθοδικείου, θα είναι αμείλικτος με τη
Δικαιοσύνη και τους δικαστές, που μπορεί να στιγματισθούν με τον σπίλο της
πλήρους αναλγησίας για τα δημόσια οικονομικά όταν πρόκειται για το συμφέρον
τους! Φρονώ λοιπόν ότι αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα για την Δικαιοσύνη να
προλάβει την βαρύτατη καταδίκη της από την Ιστορία, εξαναγκάζοντας τουλάχιστον
τους αρμόδιους να εκδώσουν τις ως ανωτέρω καταλογιστικές πράξεις κατά όσων  ευνοήθηκαν με σκανδαλώδεις αποδοχές  στον δημόσιο τομέα, πράγμα που θα έχει ως
αποτέλεσμα να εισπράξει το Κράτος μας πολλά εκατομμύρια ευρώ αλλά και να σπάσει
επιτέλους στα χείλη του λαού το πρώτο χαμόγελο ευφροσύνης, διότι θα δει ότι
έτσι αρχίζει να γίνεται στην χώρα μας πραγματικός ο νοητός Ήλιος της
Δικαιοσύνης.      
Ο
ΑΝΑΦΕΡΩΝ
ΙΩΑΝΝΗΣ
Π.ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ
ΚΙΝ.6932916443

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός8 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις8 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO8 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή