Γενικά θέματα
Κυπριακό: Τελευταία τοποθέτηση
Συμπληγάδες διζωνικής παράκρουσης και πολιτικού ανορθολογισμού: Προεδρικές εκλογές στην Κύπρο

το μήνυμα πιο κάτω είναι ολοφάνερη μια ακόμη πτυχή των αιτίων της
τραγωδίας των Ελλήνων. Από την μια πλευρά βρίσκεται ο κατευναστικός
όχλος των θιασωτών του παραλογισμού των χαμένων ευκαιριών και από την
άλλη πλευρά οι εκατέρωθεν του ιδεολογικού φάσματος δογματισμένοι και
φανατισμένοι. Ενδιαμέσως, όπως εδώ, καλόπιστοι φιλοπάτριδες που
συνεχίζουν να συνθλίβονται αδιάκοπα από σουρεαλιστικές συζητήσεις για
ιστορικά ζητήματα που είναι καιρός να δούμε με ρεαλιστικό μάτι.
είναι οι κομματικές και ιδεολογικές συμπληγάδες: Ενώ οι Έλληνες ποτέ
δεν έπρεπε να ματώσουν στο όνομα ιδεολογικών σαπουνόφουσκων του 18 και
19 αιώνα το μοιραίο έτος 2013 οι συζητήσεις ολοφάνερα είναι βυθισμένες
σε ιδεολογικές και κομματικές διαιρέσεις του παρελθόντος που μας
τύφλωσαν πολιτικά ακυρώνοντας την συγκρότηση ισχυρών Πολιτειακών
οντοτήτων και ισχυρών εθνικών στρατηγικών (αυτό ήταν το κύριο επιχείρημα
του προγενέστερου σημειώματός μου που βλέπω παραβλέπεται).
την οξύτητα κάποιων διατυπώσεων, τα αυθαίρετα άλματα και τις
μπερδεμένες ή τις λειψές αναφορές στα δικά μου γραφόμενα -ο καθείς
μπορεί να τις διαβάσει, είναι αναρτημένες- και με όλο τον σεβασμό, και
με την ειλικρινή διαβεβαίωση ότι δεν με αφορούν ή αγγίζουν ή θίγουν
προσωπικά πολιτικές θέσεις άλλων παρά μόνο όταν αυτές αφορούν την
επιβίωση της πατρίδας μου όπως το σχέδιο Αναν- παρακαλώ θερμά, όταν
αναφέρεται κάποιος σε εμένα να προσέχει τι διαβάζει από τα κείμενά μου
και όχι ότι θέλει ή ότι βολεύει τα πάθη και τα μίση μιας παρωχημένης και
άχαρης εποχής.
στο επίμαχο σημείωμά μου το 90% των αναφορών μου για την περίοδο που
συζητάμε αφορούσε το στρατηγικό πλαίσιο της δεκαετίας του 1950 και 1960
και τις αναρίθμητες!!! μεταβλητές του που οι συνομιλητές μου δεν
λαμβάνουν υπόψη, πριν και τώρα. Αυτό ήταν επιστημολογικά σκόπιμο,
αναγκαίο και μη εξαιρετέο.
προσπάθησα να αντικρούσω ιδεολογικά και κομματικά παραμύθια και
μικρό-γεγονότα στιγμιαίας σημασίας ιστορικά μη επαρκώς διερευνημένα (το
ένα ή άλλο χαρτί ή «παλιοχαρτί», όπως λένε οι ερευνητές όταν ψάχνουν στα
αρχεία προσπαθώντας να διαβαθμίσουν ιεραρχικά την σημασία του ενός ή
άλλου εγγράφου – και έδωσα και μια αναφορά στον Κάρρ γι’ αυτό που
επιδεικτικά παραγνωρίστηκε!) για να εξηγήσω στοιχειωδώς ότι τότε
και τώρα αυτό που μετράει είναι το στρατηγικό μας εκτόπισμα κατιτί που
δεν αποκτάται με ιδεολογικές προσκολλήσεις, σοβιετοφιλίες, αγγλοφιλίες,
αμερικανοφιλίες, κομμουνιστοφοβίες, αμερικανοφοβίες, Ανανοφιλίες, Χανευφιλίες, κτλ.
από την σωστή κατανόηση του εθνικού συμφέροντος μέσα σε ένα λειτουργικά
κα φυσιογνωμικά άκαμπτο διεθνές σύστημα συγκεκριμένης δομής και
συγκεκριμένων λειτουργιών ((κυριαρχία, αναρχία, απουσία διεθνούς
δικαιοσύνης, απουσία διεθνούς ή παγκόσμιας κυβέρνησης). Πως να
το καταλάβει ένας οποιοσδήποτε, όμως, εάν και όταν είναι διαποτισμένος
το δηλητήριο-ψέμα που πολλοί καλλιεργούσαν ένα ολόκληρο αιώνα ότι δηλαδή
η ΕΣΣΔ ή οι ΗΠΑ θα μας έσωζαν από την κακή μας μοίρα (παρακαλώ, ρίξτε
μια μόνο ματιά για μιας εβδομάδας μόνο εναλλαγές τακτικών κινήσεων στην
Συρία οι οποίες είναι ενταγμένες όλες σε ένα ευρύτερο στρατηγικό πλαίσιο
αποφάσεων που για την υποκείμενη χώρα που επέτρεψε να γίνει έρμαιο ποτέ
δεν θα σταθεροποιηθεί μέχρι την πλήρη εκμηδένισή της).
να καταλάβει κανείς τέτοια στοιχειώδη και λογικά πράγματα όταν εάν δεν
γνωρίζει ότι στην διεθνή πολιτική ισχύει η αρχή της αυτοβοήθειας και ότι
τα συμφέροντα των άλλων είναι ρευστά και αστάθμητα και ότι μόνο η δική
μας ισχύς μπορεί να μας σώσει, μεταξύ άλλων, με εσωτερική ενδυνάμωση και
με σωστές και προσεκτικές συμμαχίες (και με στρατηγικές στάσεις
ακόμη και εντός συμμαχιών όπως αυτές που προσεκτικά ανέφερα σε σχέση με
την γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας, την δική μας εθνική στρατηγική
και πάγιες στρατηγικές στάσεις των μεγάλων δυνάμεων).
αν είχαμε το στρατηγικό και πολιτικό έρεισμα που μας αναλογεί και την
αναγκαία πολιτειακή συνοχή και οργάνωση που στηρίζει την εθνική μας
στρατηγική. Και αντί αυτού του μείζονος, παθιαζόμαστε με τον Μακάριο,
τον Παπανδρέου, τον Γρίβα και κάθε άλλο που ήταν χάρτινα καραβάκια στην
κορυφή μεγάλων κυμάτων και οι οποίοι πασίδηλα έκαναν μαύρα μεσάνυχτα
για την διεθνή πολιτική (διαφορετικά δεν λειτουργούσαν έτσι στις μεταξύ
τους σχέσεις όσον αφορά τα εθνικά ζητήματα) και οι οποίοι σε κάθε
περίπτωση και να ήξεραν και ήθελαν δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν πάνω
σε ένα σωστό και βιώσιμο πολιτειακό βάθρο).
και τώρα, το μείζον είναι ικανότητα στρατηγικής αποτροπής της Τουρκίας
και αναίρεσης (ως προς τα ελληνοτουρκικά) της μονομέρειας των μεγάλων
δυνάμεων και τυχόν παραστάσεων α) ότι η Ελλάδα χωρίς κόστος είναι
αναλώσιμη και β) ότι για να μην είναι αναλώσιμη απαραιτήτως πρέπει (η
Ελλάδα) να μπορεί να αναιρέσει την τουρκική γεωπολιτική σημασία στην
οποία οι άλλοι τόσο πολύ πόνταραν. Όπως είπαμε με σωστή εθνική αποτρεπτική στρατηγική. Μια τέτοια θεώρηση δεν
προϋποθέτει άσκοπο ανταγωνισμό με τους σκοπούς των μεγάλων δυνάμεων
ούτε καν ακύρωση και έξοδο από τις συμμαχίες (ενδεχομένως και ανάλογα με
την περίπτωση να ισχύει το αντίθετο!).
τίποτα από ότι διαβάζω εδώ ή που θα μπορούσα να διαβάσω από
επιπρόσθετες πληροφορίες (πχ έγγραφα μεταγενέστερα της επιστολής Ερκιν)
δεν αναιρεί το ακλόνητο επιχείρημα ότι τα δικά μας μυαλά φταίνε τότε και
τώρα. Προτού αποφανθούμε με τόσο απόλυτο τρόπο περί χρυσών συνταγών
(και με ιδεολογικοκομματικές σούπες-δηλητήρια για να τα ρίξουμε στον
σημερινό προεκλογικό αγώνα) απαιτείται να καταλάβουμε ότι με τα μαύρα
χάλια της Ελλάδας και της Κύπρου τις δεκαετίες που διέρρευσαν μετά το
1945, με δεδομένη την διαλεκτική σχέση των στρατηγικών με τις τακτικές
επιλογές των μεγάλων δυνάμεων, με δεδομένη την στρατηγική κατάσταση της
εποχής και τον πλήρη πολιτικό μας έλεγχο από ξένους, κτλ, λογικά θα
πρέπει να είμαστε πολύ ευχαριστημένοι που η υπόθεση του σχεδίου Άτσεσον
δεν προχώρησε!
καθολική απώλεια θα είχαμε την δεκαετία του 1960 – της Κύπρου και εν
πολλοίς και της παραπαίουσας μετά-εμφυλιακής Ελλάδας – εάν η ίδια η
Τουρκία δεν απέρριπτε τελεσιδίκως το σχέδιο Άτσεσον και εάν συνεχίζαμε
να συρόμαστε πιόνι στο ρευστό τακτικό παιχνίδι της τότε στρατηγικής
συγκυρίας.
μας τουλάχιστον έχουμε την μισή Κύπρος και με λίγο μυαλό τον Φεβρουάριο
μπορούμε να το διαφυλάξουμε για να ανασυνταχθούμε για τα περαιτέρω: Ανάκτησης
δυνάμεων και ανάπτυξη στρατηγικής για βιώσιμη λύση αν κάτι τέτοιο είναι
εφικτό ή άρνηση αποδοχής αυτοκτονικών προτάσεων όπως το σχέδιο Αναν.
Τέλος αλλά όχι το τελευταίο, ακριβώς λίγα ακόμη για το περιβόητο σχέδιο
Άτσεσον. Βέβαια, διάλογος δεν μπορεί να γίνει αν βλέπουμε αυτά που
θέλουμε και όχι τα πρωτεύοντα επιχειρήματα για την τότε κατάσταση. Αφήνω
κατά μέρος το κύριο και πρωτεύον που είναι η τότε στρατηγική συγκυρία
(εκλεκτικά δίνω βιβλιογραφία πιο κάτω για το γενικότερο πλαίσιο) και
ξαναπιάνω το έτερον σκέλος που ήταν η δική μας κατάσταση ως προς την
οποία ήδη πολλά ανέφερα κα πολλά υπαινίχθηκα.
από ότι μέχρι στιγμής γνωρίζουμε για τα διαμειφθέντα μεταξύ
Αθήνας-Λευκωσίας και ΗΠΑ, τότε -για να ξεχάσαμε το αμίμητο «να φωνάξουμε
την Ρωσία» για το οποίο πολλοί θα έπεσαν από την καρέκλα όταν το
άκουσαν και με τους ρυθμούς του οποίου τελικά όλοι σιωπηρά ή ενθουσιωδώς
τελικά χόρεψαν-, επαληθεύει ότι αφορούσε τακτικά ζητήματα και όχι
στρατηγικά. Δηλαδή, πχ οι συνομιλίες με τους αμερικανούς ηγέτες,
το είδος και η αλληλουχία των σχεδίων κτλ, φανερώνουν και επαληθεύουν
την αγωνία της Ουάσινγκτον να δράσουν τακτικά για να εξυπηρετήσουν την
γεωπολιτικά σημαντική Τουρκία. Ακόμη σημαντικότερο ελίσσονταν
φαινομενικά αντιφατικά πλην στρατηγικά λογικά εις βάρος μας με
υποσχέσεις, ραβδιά και καρότα για να το επιτύχουν. Ταυτόχρονα,
επιβεβαιωτικά, βλέπουμε την αδιατάραχτη αυτοπεποίθηση της
Τουρκίας να απορρίπτει και να ζητά περισσότερα σε κάθε νέα συζήτηση και
σε κάθε περίπτωση να ελίσσεται χωρίς ποτέ να μπορεί όλο αυτό να κατάληγε
σε κάποια συμφωνία που θα άλλαζε την Συνθήκη της Λοζάνης δημιουργώντας
μιας νέα σταθερή σχέση (μέμνησον αυτά που ανέφερα για τον μετά το 1922 εγγενή και συστημικό χαρακτήρα των στάσεών της).
η συζήτηση αυτή εξ αντικειμένου καταντά σουρεαλιστική, παντελώς
υποθετική και εκτός πραγματικότητας εάν σταθερά η μια πλευρά στέκεται
στα δευτερεύοντα και εξαρτημένα και όχι στα πρωτεύοντα επιχειρήματα (για
την τότε κατάσταση): Προγενέστερη ή μεταγενέστερη αμερικανική ή αγγλική
στάση και «χαρτιά» που κυκλοφορούσαν εντάσσονταν στην αδιαμφισβήτητη
παγκόσμια-στρατηγική και περιφερειακή-στρατηγική συγκυρία, καθώς επίσης
και στην συγκυρία της δικής μας πολιτειακής κακής μοίρας (στην Ελλάδα
και Κύπρο). Το τονίσαμε και είναι μείζον. Γιατί δεν προσέχθηκε! Είναι
αυτή σοβαρή συζήτηση;
κατά μέρος το ένα κύριο και πρωτεύον που είναι η τότε στρατηγική
συγκυρία (εκλεκτικά δίνω βιβλιογραφία πιο κάτω για το γενικότερο
πλαίσιο) και καταπιάνομαι με το έτερο σκέλος που ήταν η δική μας κατάσταση για να εστιάσω την προσοχή σε κάποιες σημαντικές πτυχές.
(εξ ου και τα συναισθηματικού χαρακτήρα παράπονα για την στάση των ΗΠΑ
απέναντι στην Ελλάδα και το Κοινοβούλιο). Φανερώνουν και επαληθεύουν την
αγωνία της Ουάσινγκτον να δράσουν τακτικά για να εξυπηρετήσουν την
γεωπολιτικά σημαντική Τουρκία και ακόμη σημαντικότερο να ελιχθούν
αντιφατικά και εις βάρος μας για να το επιτύχουν. Τι προγενέστερο, ή
μεταγενέστερο της επιστολής Ερκιν έγγραφο κτλ: Εντάσσονται στην ίδια λογική. Κανείς είτε το κατανοεί λογικά είτε μονολογεί αποσπασματικά.
Ελλάδα και η Κύπρος δεν διέθεταν εσωτερική πολιτική συγκρότηση σε
επαρκή βαθμό που να εμποδίσει να γίνουν έρμαια των τακτικών αυτών
κινήσεων. Όλα τα μεταγενέστερα γεγονότα μέχρι και σήμερα με
τελευταία αποκορύφωση το σχέδιο Αναν το επιβεβαιώνουν και επαληθεύουν
καθημερινά.
γιατί ανέφερα την επιστολή Έρκιν; Μεθοδολογικά κα επιστημολογικά έστω
και στο πλαίσιο μιας συζήτησης όπως η παρούσα, επιβαλλόταν. Η
επιστολή Ερκίν αν και εκδηλώθηκε στο τακτικό πλαίσιο μιας διαρκούς
διαπραγμάτευσης ανάγεται στο στρατηγικό επίπεδο το οποίο και επηρεάζει
και γι’ αυτό την ανέφερα. Πρωτίστως, καταμαρτυρεί την πάγια
τουρκική στάση. Πιο σημαντικό την πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων της να
λειτουργήσει ισότιμα και πελατειακά με τις ΗΠΑ ενώ εμείς δεν μπορούσαμε!
Φωτίζει δηλαδή αφενός την αδυναμία μας και αφετέρου το πρωτεύον, ότι
δηλαδή η γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας της επέτρεπε να απαιτεί
ανεξάντλητα, να διαπραγματεύεται εκ του ασφαλούς, να συμφωνεί και να
αθετεί, να συμφωνεί για να δημιουργήσει εφαλτήρια περεταίρω
αναθεωρητισμού, να απορρίπτει κατά το δοκούν και να δέχεται τακτικά
κάποια πράγματα ως εφαλτήριο για περαιτέρω αξιώσεις (αυτό δεν έκανε από
το 1974 μέχρι σήμερα και αυτό δεν κάνει τώρα;).
τα μαύρα μας τα χάλια που αν συνεχίζαμε αυτή την διελκυστίνδα θα ήταν
τελεσιδίκως μοιραία, αφορούν κάτι ακόμη «τακτικό» που αγγίζει όμως
βαθειά τα πρωτεύοντα και που επηρέασε πολλούς ημέτερους (ελληνικούς στην
Ελλάδα και Κύπρο) δρώντες (καθώς επίσης και, λογικά, την υπόθεση της
Μεραρχίας). Ότι δηλαδή η Αθήνα κυριολεκτικά παιδαριωδώς κα επικίνδυνα,
χωρίς στέρεες στρατηγικές συμφωνίες με την Δύση, χωρίς σταθερότητα στις
σχέσεις της με την αναθεωρητικά άγρια Τουρκία (μέμνησον το 1955 μόλις
μερικά χρόνια πριν), από θέση γεωπολιτικής και εσωτερικής αδυναμίας και
με ολοφάνερη άγνοια των μεγάλων ιστορικών κυμάτων της εποχής,
ερωτοτροπούσε με πολιτικοστρατιωτικές ανατροπές στην Κύπρο οι οποίες θα
ήταν πολύ χειρότερες από αυτές του 1974. Εξ αντικειμένου και λογικά θα
επεκτείνονταν και σε διαίρεση στην μητροπολιτική Ελλάδα.
(είπαμε: εμείς ποτέ δεν κάνουμε δίκη προθέσεων αλλά αναφερόμαστε μόνο
σε βεβαιότητες όπως η συνενοχή πολιτικών προσώπων και διανοουμένων στην
θανατηφόρα Ανανική εκτροπή), οι απλουστευτικές ερμηνείες της
τότε εποχές κουβαλούν νερό στις πραξικοπηματικές αθλιότητες πριν το
1974, δικαιολογούν το ενδεχόμενο να είχε τότε ανατραπεί προγενέστερα η
πολιτειακή νομιμότητα στην Ελλάδα και Κύπρο, δικαιολογούν την πολιτική
αθλιότητα συζητήσεων για διζωνικές παρακρούσεις και δικαιολογούν την
κατάληψη σήμερα της εξουσίας από καταστάσεις που δεδηλωμένα θα μας
επιφέρουν την χαριστική βολή με το να καταργήσουν την ΚΔ και να μας
εντάξουν στον τουρκικό χώρο.
για παράδειγμα, δεν μπορεί κανείς να μιλά σοβαρά για αυτή την ιστορική
συγκυρία αν δεν συνεκτιμήσει (ενισχυτικά των πιο πάνω) διάφορα γνωστά
γεγονότα όπως η στάση του στρατηγού Λαναρά (και αυτό ένα τακτικό ζήτημα
που φωτίζει όμως τα πρωτεύοντα του δεύτερου σκέλους των επιχειρημάτων
μου). Αν δεν συνεκτιμήσει ότι ο στρατηγός αυτός, για παράδειγμα, ο
οποίος το 1964 επιλέγει να αναλάβει τη αρχηγία των ελληνικών δυνάμεων
στη Κύπρο, τελικά αρνήθηκε τη εντολή, όταν του ειπώθηκε ότι μεταξύ των
καθηκόντων του θα μπορούσε να ήταν και η πολιτειακή ανατροπή στην
Κύπρο. Όποιος έχει κουράγιο ας ψάξει ιστορικά αυτές τις πτυχές και να
τις εντάξει στο πνεύμα και τις συγκυρίες της τότε εποχής ας το κάνει. Ας
το κάνει και να συνδέσει τα ευρήματα με το γεγονός ότι καθ’ όλη την
μεταγενέστερη περίοδο η εξαρτημένη Μητρόπολη συνειδητά ή ανεπίγνωστα,
εκλογικεύοντας ή κυνικά και καταναγκασμένη ή αφελώς, ενεργούσε κατά της
Κύπρου ως εντολοδόχος τρίτων. Ναι ή όχι; [Παρενθετικά, δεν μπορώ να
παρατηρήσω ότι ο Γιώργος Λιλλήκας είναι ο πρώτος έλληνας ηγέτης που
βλέπει, μεταξύ άλλων, αυτά τα πράγματα διαφορετικά. Για παράδειγμα, με
το να κατανοεί την στρατηγική σχέση Ελλάδας-Κύπρου και το γεγονός ότι
όταν η Ελλάδα βήχει η Κύπρος παθαίνει πνευμονία].
αδιάλειπτα ρευστές συζητήσεις για τις βάσεις και τους πληθυσμούς που
ζούσαν στις περιοχές αυτές, τις ρευστές συζητήσεις για παράδοση
ελληνικού εδάφους στην Τουρκία (γιατί άραγε δεχόμασταν αυτή
την αθλιότητα μιας και για την Κύπρο υπήρχε η Λοζάνη, πως αφήσαμε να
μπλεχθούμε έτσι;), την σπασμωδική βιασύνη μερικών να μιλούν για
κατάργηση της ΚΔ χωρίς να υπάρχει κατιτί σταθερό και αμετάκλητο ως συμφωνία, τις συζητήσεις πριν και μετά τον αγώνα για «Tridominium»),
και τα λοιπά από τα ελάχιστα!! που γνωρίζω αλλά επαρκή για να είμαι
επιφυλακτικός και όχι απόλυτος και οπαδός της μεγαλύτερης
πολιτικοστοχαστικής αθλιότητας των συγχρόνων Ελλήνων, τις θεωρίες δηλαδή
περί «χαμένων ευκαιριών». Σε κάθε ιστορική συγκυρία κάποιος ξεφουρνίζει
παραμύθια για «χαμένες ευκαιρίες» για να απεμπολήσουμε το εθνικό
συμφέρον που στηρίζεται στην διεθνή νομιμότητα και που με σωστή
στρατηγική διαφυλάσσεται.
Εδώ μέσα στα ηλεκτρονικά μηνύματα δεν κάνω ιστορική ανάλυση παρά μόνο
ταπεινά -όπως τόνισα ακόμη και κυρίως όταν επικαλούμαι την επιστημονική
μου ιδιότητα- τονίζω τα λογικά και στοιχειώδη. Όποιος θέλει να κάνει
ιστορική έρευνα ας την κάνει αλλά τα δύο κύρια σκέλη επιχειρημάτων που
κατάθεσα ως συνεισφορά στον προβληματισμό δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Κυρίως
πολιτισμένος πολιτικός και επιστημονικός διάλογος δεν μπορεί να γίνει
όταν οι συζητήσεις γίνονται με όρους παραμυθιών των ιδεολογικά
μεταμφιεσμένων ηγεμονικών αξιώσεων ισχύος που εισέρευσαν μέσα στην
πολιτειακή μας ζωή, μας διέβρωσαν, μας εμπόδισαν να είμαστε φιλοπάτριδες
με τον σωστό τρόπο, μας εμπόδισαν να λειτουργούμε ανεξάρτητα και
ισότιμα με τα άλλα κράτη και που οδήγησαν σε ένα χάος κομματικών και
ιδεολογικών παθών μέσα στα οποία δυστυχώς πολλοί ακόμη βράζουν.
η (πολύ μεγάλη!!) ευκαιρία: Τον Φεβρουάριο να αφήσουμε πίσω αυτό το
κακό παρελθόν. Αυτή είναι η εκτίμησή μου, σέβομαι την αντίθετη άποψη,
έστω και αν την θεωρώ απόφαση αυτοχειριασμού γιατί η διζωνική παράκρουση
αυτοκτονία είναι. Ας μην τολμήσει κανείς όμως να μας απαγορεύσει να
την λέμε, αν και, λέω με νόημα, δεν το αποκλείω αν κυριαρχήσουν στην
Κύπρο τραμπουγκίστικες νοοτροπίες της περιόδου 1979-74 όταν ακόμη και
καλόπιστοι πατριώτες κύλισαν μέσα στον χείμαρρο που μας έστησαν ξένοι.
που επιβαίνουν σε δύο ή περισσότερα αεροπλάνα προσπαθούν να
συνομιλήσουν, παρά το γεγονός ότι τα αεροπλάνα αυτά κινούνται σε
διαφορετικό ύψος, διαφορετικό προσανατολισμό και διαφορετικές εποχές.
αν δεχθώ να συζητώ με ιδεολογικά-κομματικά προκατειλημμένες αντιλήψεις.
Με εκτοξεύσεις υποθέσεων που συνιστούν απαράδεκτη δίκη προθέσεων, με
μετατροπή αυτής της λίστας συζητήσεων σε δικαστήριο καταδίκης του ενός ή
άλλου, με διαστρεβλώσεις ή παραβλέψεις αυτών που γράφω, με παθιασμένα
σύνδρομα περί μιας και μοναδικής αλήθειας (που όπως μπήκα στον κόπο να
εξηγήσω δεν ισχύουν για εμένα αλλά και για κανένα) και γενικότερα με
συμμετοχή μου σε μια συζήτηση που αποπροσανατολίζει από το
γεγονός ότι κύριο ζήτημα σήμερα είναι η εκλογή υποψηφίου από τον οποίο
διατρέχουμε τους λιγότερους κινδύνους κατάργησης της Κυπριακής
Δημοκρατίας.
Ο καθείς διατηρεί όπως βλέπω τις θέσεις και ζει στον δικό του κόσμο. Θα
ξαναμιλήσουμε, μάλλον, μετά τον Μάρτιο του 2013. Όταν όπως υποθέτω
μερικοί νομίζουν ότι θα εισέλθουμε στον ανθόσπαρτο πεδίο όπου αν και
αμετανόητοι δράστες παρελθουσών πολιτικών εγκλημάτων κατά της Κυπριακής
Δημοκρατίας ( δηλαδή του θεσμού συλλογικής μας ελευθερίας που
συνηγόρησαν στην κατάργησή της) θα κρατούν το πηδάλιο μεταμορφωμένοι σε
σοφούς πολιτικούς κυβερνήτες, Καθόλα όπως νομίζεται ικανοί:
συνεκτιμήσουν επαρκώς το αχανές και πρωτοφανώς ρευστό μεταψυχροπολεμικό
στρατηγικό περιβάλλον (είναι ίσως το μεγαλύτερο διεθνές ναρκοπέδιο της
ιστορίας),
συνεκτιμήσουν επαρκώς την σημασία των υποθαλάσσιων πόρων και
συμφερόντων (και θα κάνουν διαρκώς σωστές συναλλαγές κα συμφωνίες),
να λειτουργήσουν όπως κάποιοι εδώ υπονοούν σωστά, εάν κάποιο σωτήριο
περιφερόμενο χαρτί αλά Άτσεσον μας προταθεί. Ακόμη και αν δεν το δεχθεί η
Τουρκία αυτοί θα εμμένουν γιατί σοφοί είναι και ξέρουν τι κάνουν.
Κρατούν τα νήματα των στρατηγικών και τακτικών κινήσεων των μεγάλων
δυνάμεων. Που θα είναι τόσο οξυδερκείς ούτως ώστε το καράβι μας θα
πλεύσει τα κύματα του Ποσειδώνα για να ησυχάσουμε, επιτέλους, να
φθάσουμε στην Ιθάκη. [Μόνο βέβαια, που Ιθάκη δεν υπάρχει στο σύγχρονο
διεθνές σύστημα αλλά αυτοί κάτι θα κάνουν].
και ότι απόλυτος κανείς δεν μπορεί να είναι όταν εκτιμά τα ιστορικά
γεγονότα στο υπόστρωμα των οποίων δρουν μύριοι αστάθμητοι και δυναμικά
συμπλεκόμενοι παράγοντες. Όμως, τποτα το προσωπικό και σέβομαι τους
καλοπροαίρετους πατριώτες έστω και αν είναι βυθισμένοι στο
ιδεολογικοκομματικό πάθος, τις προσωπικές αντεκδικήσεις, την
εθελοτυφλία, την μονομέρεια, τα αυτοκτονικά σύνδρομα, κτλ. Ανθρώπινα όλα αυτά και προϊόν κάθε ατελούς πολιτειακής ζωής.
που είναι από τα χιλιάδες κείμενα που θα μπορούσα να αναφέρω για να
μιλά κάποιος στο έδαφος και όχι καθισμένος σε σύννεφα -και μιας και
είναι τώρα γιορτές που επιτρέπουν κάποιο διάβασμα – προτείνω τα εξής
σημαντικά κείμενα:
(Εκδόσεις Ποιότητα) (κατανόηση τι κάνουν μονίμως οι μεγάλες δυνάμεις
και λογική κατανόηση τι κάνουν όσοι κινούνται μονίμως μέσα σε
συμπληγάδες)
Θεμέλιο) (κατανόηση ότι όσοι πολώθηκαν στις ιδεολογικές συγκρούσεις και
έφτιαξαν κόμματα για να υπηρετήσουν τα ιδεολογικά δόγματα ζουν
πνευματικά στον 18 και 19 αιώνα – αν ζουν και τώρα τους αξίζει να πάθουν
ότι τους αξίζει).
var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας