Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Σαουδική Αραβία: Η νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών, ο Διάδοχος , οι Μεταρρυθμίσεις , οι Επιδιώξεις. Β’ ΜΕΡΟΣ

Δημοσιεύτηκε στις

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ Α’ ΜΕΡΟΣ.
Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*
Οι Μεταρρυθμίσεις – Ανάλυση
   Ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τα γεγονότα , τις εσωτερικές εξελίξεις , καθώς και τις γεωστρατηγικές επιδιώξεις του Βασιλείου, όπως τα σχεδιάζει ο πρίγκηπας Μοχάμεντ. Αναφερθήκαμε στην αρχή στους ρυθμούς καμήλας, σε ότι αφορά τις μεταρρυθμίσεις στην χώρα, στο μέλλον της σε ένα κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαίως. 
Ο διάδοχος πρίγκηπας Μοχάμεντ, που να το επαναλάβουμε, είναι ο ουσιαστικός ηγέτης και κυβερνά την Σαουδική Αραβία, διαπίστωσε ότι η χώρα πρέπει χρειάζεται αλλαγές. Το παλαιό σύστημα δεν λειτουργεί πια.
 Ας δούμε κάποια στοιχεία για να καταλάβουμε για την πλούσια αυτή χώρα, που όμως έχει πολλά προβλήματα. Περίπου το 70%  των κατοίκων της Σαουδικής Αραβίας είναι νέοι κάτω των 30 ετών και περίπου το 25% αυτών είναι άνεργοι (Στοιχεία των The New York Times).  Επιπλέον, 200.000  σπουδάζουν στο εξωτερικό και περίπου 35.000 από αυτούς, άνδρες και γυναίκες ,  επιστρέφουν κάθε χρόνο με σπουδαία πτυχία και μεταπτυχιακά , ψάχνουν για σημαντική δημιουργική εργασία, παρά κάτι διαφορετικό και παραδοσιακό, όπως από το να πηγαίνεις στο τζαμί ή στα θαυμάσια εμπορικά κέντρα. Το σύστημα χρειάζεται απεγνωσμένα να δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας εκτός του τομέα πετρελαίου, όπου το εισόδημα της Σαουδικής Αραβίας δεν είναι πια αυτό που ήταν κάποτε και η κυβέρνηση δεν μπορεί να συνεχίσει να καταναλώνει τις αποταμιεύσεις της για να αγοράσει σταθερότητα και ησυχία από τον λαό της. Η Σαουδική Αραβία είναι η μεγαλύτερη παραγωγός και εξαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο. Κατέχει το 1/5 των γνωστών κοιτασμάτων πετρελαίου παγκοσμίως (Ανάμεσα στα κράτη – μέλη του OPEC είναι η δεύτερη χώρα σε κοιτάσματα πετρελαίου, με πρώτη τη Βενεζουέλα). Τα διαθέσιμα κοιτάσματα πετρελαίου της χώρας έχουν υπολογιστεί σε 260 δισεκατομμύρια βαρέλια. Οι εξαγωγές πετρελαίου καλύπτουν το 90% των εξαγωγών και το 75% των εσόδων από τις συνολικές εξαγωγές της σαουδαραβικής οικονομίας. Τέλος, η βιομηχανία πετρελαίου αντιστοιχεί στο 40% του εγχώριου ΑΕΠ της Σαουδικής Αραβίας.
 Ο Διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν
Η επιτυχία του MBS, ο οποίος με τις τελευταίες  ενέργειες ανέτρεψε την ολιγαρχία για να θεσπίσει την απολυταρχία του, δεν προεξοφλεί την ικανότητά του να κυβερνήσει επιτυχημένα και αποτελεσματικά, έστω και αν θεωρήσουμε ότι έχει αγνές προθέσεις. Μόλις 32 ετών,  εξαιρετικά πλούσιος υιός, πλούσιων γονέων, δεν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει το Λαό του και εισήλθε στην πολιτική μόλις πριν από δύο χρόνια. Οι πρώτες αποφάσεις του ήταν καταστροφικές: Αποκεφαλισμός (Ιανουάριος 2016) του ηγέτη της αντιπολίτευσης,  του Σιΐτη  Σεΐχη Νιμρ Αλ Νιμρ καθώς και 47 ανθρώπων, που είχαν καταδικαστεί σε θάνατο ως ένοχοι για συνωμοσία κατά του καθεστώτος και για τρομοκρατικές ενέργειες και προκάλεσε  εμφύλιο  πόλεμο στην  Υεμένη, φθάνοντας τις σχέσεις με το Ιράν στο χειρότερο σημείο, αφού το Ιράν στηρίζει και ενισχύει τους επαναστάτες Χούτι, αντιπάλους  της πλευράς που στηρίζει η Σαουδική Αραβία.  Έχοντας εξουδετερώσει όλους εκείνους που θα μπορούσαν να του έχουν αντιταχθεί στη βασιλική οικογένεια, ο “MBS” θα πρέπει να εξασφαλίσει τη λαϊκή υποστήριξη για να ασκήσει την εξουσία. Έτσι έχει ήδη λάβει διάφορα μέτρα υπέρ των νέων (το 70% του πληθυσμού) και των γυναικών (51% του πληθυσμού). Για παράδειγμα, έχει ανοίξει κινηματογράφους και έχει οργανώσει συναυλίες – οι οποίες ήταν απαγορευμένες μέχρι τώρα. Έχει επιτρέψει στις γυναίκες να μπορούν να οδηγούν από το 2018. Σκοπεύει να καταργήσει σύντομα από τη μία πλευρά την σκοτεινή θρησκευτική αστυνομία και ακόμη  τη κηδεμονία των γυναικών, για να ικανοποιήσει ταυτόχρονα  γυναίκες και  άνδρες από αυτό το φορτίο.  Προπαντός και πολύ σημαντικό,  ο “MBS” ανακοίνωσε ότι θέλει να μετατρέψει το Ισλάμ της χώρας του σε μια “κανονική” θρησκεία. Δήλωσε δηλαδή ότι, όχι μόνο θέλει να εκσυγχρονίσει τον Ουαχαμπισμό (ακραία Σουνιτική Σαλαφιστική έκφραση του Ισλαμισμού) αλλά και να καθαρίσει τα Χαντίθ –(τα λόγια και τα έργα, αλλά και χρυσός μύθος  του Προφήτη), από τα βίαια ή αντιφατικά αποσπάσματα τους, ένα κοσμικό σχέδιο που έρχεται σε αντίθεση με την πρακτική ολόκληρης της μουσουλμανικής κοινότητας των τελευταίων αιώνων και ιδιαίτερα με τις σημερινές ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις.  Ιδιαίτερα αυτή η επιδίωξή του είναι το δυσκολότερο πράγμα να υλοποιηθεί και εκτιμάται ότι  αυτό το θέμα θα προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις. 
 Η πρωτεύουσα Ριάντ
Η βασιλική οικογένεια δεν επιδίωξε να επιβάλει μια νέα περιφερειακή τάξη, αλλά ο πρίγκιπας Μοχάμεντ (“MBS”) ανέτρεψε τη σκληροπυρηνική τάξη του βασιλείου του, για να κυριαρχήσει πλήρως και να επιβάλλει τις «μεταρρυθμίσεις» του. 
Η οικογένεια   Σαλμάν του σημερινού βασιλιά και πρίγκιπα έχει πλέον εξαλείψει όλο τον δυνητικό εσωτερικό ανταγωνισμό των άλλων βασιλικών συγγενικών οικογενειών. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το μοντέλο συναίνεσης που αποτέλεσε το θεμέλιο της σαουδαραβικής οικογένειας τον τελευταίο αιώνα. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι και πολλές φυλές, εξαρτώνται από την προστασία των συλληφθέντων  πριγκίπων  και αξιωματούχων. Ίσως να μην καθίσουν ήσυχα πίσω από τις μεταρρυθμίσεις,  καθώς οι περιουσίες τους εξατμίζονται. Η ησυχία στην χώρα εξασφαλίζονταν από την ευημερία των κατοίκων και των χιλιάδων  πριγκήπων και λοιπών αξιωματούχων, που ξεκοκάλιζαν τον πλούτο της χώρας. «Ο τελευταίος γύρος συλλήψεων ενισχύει μόνο την αίσθηση ότι η συζήτηση για τη διαδοχή είναι πιο δύσκολη από την επιθυμία του  βασιλιά και του υιού  του  να την υλοποιήσουν “, έγραψε για την Al-Monitor, ο Bruce Riedel, διευθυντής του προγράμματος Intelligence στο Brookings Institution.
          Σε ότι αφορά την περίπτωση του Λιβανέζου πρωθυπουργού, εδώ τα πράγματα είναι σαφέστατα και πολύ ξεκάθαρα. Έχει να κάνει με την αέναη διαμάχη Σουνιτών και Σιϊτών, με την διαμάχη Σαουδικής Αραβίας, ηγέτιδα δύναμη Σουνιτών και του Ιράν, ηγέτιδα δύναμη των Σιϊτών στον Αραβικό κόσμο.  Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου, Σουνίτης και υπό τον απόλυτο έλεγχο της Σαουδικής Αραβίας, χρησιμοποιείται για να προκληθεί κρίση στον Λίβανο και να πληγούν ταυτόχρονα Χεζμπολάχ και Ιράν, σύμμαχοι και νικητές  στον πόλεμο της Συρίας. 
Αυτό το δραματικό κείμενο που διάβασε καθ’ υπόδειξη, προσπαθεί να ενταφιάσει  την Σουνιτική-Σιϊτική θρησκευτική διαμάχη και προσπαθεί  να αναβιώσει εκείνη τη ρατσιστική αντίληψη  του έθνους των Αράβων εναντίον των αλλοεθνών στο Ιράν, δηλαδή του έθνος  των Περσών. Επιχειρείται δηλαδή ένας πρωτόγνωρος διαχωρισμός, όχι θρησκευτικός, αλλά εθνολογικός.  Ενώ η ευρύτερη Μέση Ανατολή είναι κατεστραμμένη, ιδιαίτερα στη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, την Υεμένη και το Αφγανιστάν, παραμένουν τέσσερα Κράτη που είναι σε θέση να προωθήσουν τα συμφέροντά τους: Το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Ιράν. Μέχρι τώρα το Ιράν τηρεί στάση αναμονής , πιθανότατα επειδή η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν είναι η μόνη από τα σημερινά τέσσερα μεγάλα κράτη της περιοχής που είναι νικήτρια στον πόλεμο  τόσο  κατά του ISIS, που πνέει πλέον τα λοίσθια, οριστικά και αμετάκλητα,   όσο και κατά της ολέθριας απόφασης  του Μπαρζανί, με το δημοψήφισμα για ανεξαρτησία του Ιρακινού Κουρδιστάν. Συνεπώς, δεν είναι προς το συμφέρον του Ιράν  να τροποποιήσει τη νέα ευνοϊκή κατάσταση. Ο συγγραφέας της Washington Post, ο  Ishaan Tharoor παρατήρησε επίσης ότι ο πρίγκιπας είναι ο αρχιτέκτονας της εξωτερικής πολιτικής του βασιλείου, που «είναι προσαρμοσμένη σαν γλυπτό γύρω από το Ιράν» και ότι είναι αδύνατο να δει την ξαφνική παραίτηση του Λιβανέζου Πρωθυπουργού  «έξω από το πρίσμα της  ευρύτερης Σαουδικής-Ιρανικής διαμάχης για την κυριαρχία στον Αραβικό κόσμο».
          
Και ο ρόλος των ΗΠΑ στα γεγονότα; Φυσικά υπάρχει και αποδεικνύεται από κάποιες ιδιαίτερες πληροφορίες, που αναδεικνύονται από σοβαρά ΜΜΕ.  Ένας από τους καλύτερους αναλυτές και από τους καλύτερα πληροφορημένους ανθρώπους για τη κατάσταση στη Μέση Ανατολή, πρόσφατα έριξε μια βόμβα. Ο Ανίς αλ Νακάς (Anis al-Naqqash),   δήλωσε στο κανάλι Al Mayadeen ότι ο Τζαρεντ Κούσνερ, ο γαμπρός του Τραμπ, κατά την τελευταία επίσκεψή του στο Ριάντ, λίγες ημέρες πριν την «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», της  4ης Νοεμβρίου, ζήτησε από τον Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν (MBS),  να τηρήσει τις υποσχέσεις του για τα δισ δολάρια που υποσχέθηκε στον πεθερό του Τραμπ, κατά την επίσκεψη του αμερικανού προέδρου στο Ριάντ, όπου συμφωνήθηκαν πολλά. Όταν ο MBS άρχισε να παραπονιέται ότι οι χρόνοι είναι σκληροί και ότι τα έσοδα από το πετρέλαιο δεν φτάνουν πλέον, ο Ταλμουδιστής Κούσνερ  του έδειξε έναν κατάλογο των περιουσίων στο εξωτερικό των μελών της βασιλικής οικογένειας. Ο Κούσνερ πρόσθεσε ακόμη, ότι αρκεί να απαλλοτριωθούν αυτοί οι πρίγκιπες με το πρόσχημα της διαφθοράς για να συγκεντρωθούν 2 ή 3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Αυτό ενδεχομένως να εξηγεί  την βιασύνη του Τραμπ να δηλώσει την αλληλεγγύη του με τις αποφάσεις του MBS.
Όταν η δημοσιογράφος ρώτησε τον Αλ Νακάς,  εάν ήταν πληροφορία ή απλή υπόθεση, αυτός  απάντησε ότι ήταν αξιόπιστη πληροφορία. Υπόψη ότι η περιουσία των πριγκήπων και λοιπών αξιωματούχων, που έχουν κατηγορηθεί για διαφθορά και έχουν  «παγώσει» οι τραπεζικοί των λογαριασμοί, ανέρχεται κοντά στο αστρονομικό ποσό του ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων!!! Και αν βρεθούν ένοχοι τελικά, η περιουσία των κατάσχεται!!
Επίλογος-Εκτιμήσεις.

Αυτή η γενική κατάσταση και ιδίως η επιτυχημένη προβολή ισχύος του Ιράν στην περιοχή,  εμποδίζει τον «MBS» να εξαπολύσει τώρα πόλεμο εναντίον του Ιράν και της Χεζμπολάχ, παρά τα τεχνάσματα, τις επικαλούμενες μεταρρυθμίσεις  και τους αυθαίρετους  και επικίνδυνους εθνοτικούς διαχωρισμούς. Ο Οίκος των Σαούντ έχασε την θανάσιμη επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος στη Συρία και έμπλεξε σ’ έναν πόλεμο με ανίκητο εχθρό στην Υεμένη, που επιπλέον τον εμποδίζει να εκμεταλλευτεί το «Κενό Τέταρτο» -την έρημo που χωρίζει τα δύο έθνη. Δεν είναι δυνατόν στην παρούσα φάση να σχεδιαστεί ένας πόλεμος εναντίον της Τεχεράνης, καθόσον δοκιμάζεται  ήδη στην Υεμένη, αφού από τότε που οι Φρουροί της Επανάστασης ήρθαν να υποστηρίξουν τους Χούθι, η Σαουδική Αραβία γνωρίζει την μια  ήττα μετά  την άλλη.   Και είναι αδύνατο να κινητοποιηθούν οι Σαουδάραβες πολίτες κάτω από τη σημαία της χώρας, την ίδια στιγμή που ο  “MBS” μεταρρυθμίζει ριζικά την κοινωνία, που όπως υποστηρίζουν πολλοί αναλυτές δεν θα υλοποιηθεί ήρεμα και χωρίς αντιδράσεις.
Είναι φυσικά αδύνατο η πτώση της κυβέρνησης του Λιβάνου και ο αποκεφαλισμός της Σαουδαραβικής βασιλικής οικογένειας να έχουν οργανωθεί χωρίς την έγκριση της Ουάσινγκτον. Μια συμφωνία ολοκληρώθηκε πρόσφατα και διακριτικά με τον “MBS”, να  εγκρίνει την προσφορά εξαγοράς της Aramco να ξεκινήσει, όχι στο Ριάντ, αλλά στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, όπως επιθυμούσαν οι αμερικανοί. Αν ο Σαάντ Χαρίρι δεν έχει ακόμα συλληφθεί, είναι επειδή, παρά την παραίτησή του, εξακολουθεί προσωρινά να ενεργεί ως πρωθυπουργός του Λιβάνου, μέχρι να αναλάβει το αξίωμα ο διάδοχος του. Πρόσφατα, με την παρέμβαση της Γαλλίας, επετράπη στον πρωθυπουργό του Λιβάνου να εγκαταλείψει τη Σαουδική Αραβία για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και κατόπιν κατόπιν προσκλήσεως του Γάλλου προέδρου, ο Χαρίρι μετέβη στο Παρίσι και συναντήθηκε με τον Γάλλο πρόεδρο, όπου συζητήθηκαν πολλά σχετικά με τον Λίβανο και τις επερχόμενες εξελίξεις .
Τελικά εκτιμάται ότι η  Μόσχα και η Ουάσινγκτον είναι οι μόνοι νικητές του πραξικοπήματος του Παλατιού. Η Ρωσία επιδοκίμασε σιωπηρά  το κίνημα,  διευρύνοντας  έτσι την επιρροή της. Ο βασιλιάς Σαλμάν επισκέφτηκε τη Μόσχα στις 5 Οκτωβρίου. Αν και σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αγόρασε ρωσικά όπλα (συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων S-400), αξίας εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Έχοντας εγκαταλείψει την υποστήριξη της τρομοκρατίας μετά την παρέμβαση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στο Ριάντ τον Μάιο, έκανε ένα εντυπωσιακό εμπορικό «deal» αξίας περίπου 350 δις δολαρίων με τις ΗΠΑ, κάνοντας τον Τραμπ ευτυχισμένο και ακόμη να συμφωνήσει  σε ένα σχέδιο ανταλλαγής πληροφοριών κατά της τρομοκρατίας, βάζοντας στο κάδρο του ενόχου, το ενοχλητικό Κατάρ, εξαγνίζοντας έτσι  τις ενοχές του Βασιλείου, που στήριξε ολόθερμα και βοήθησε  παντοιοτρόπως  (οικονομικά και υλικά) τις τζιχαντιστικές οργανώσεις στον πόλεμο της Συρίας. Σε αυτό τον πόλεμο η Σαουδική Αραβία έπαιξε και έχασε. Και κέρδισε ο μεγάλος αντίπαλος, το Ιράν, με την προβολή ισχύος στην Συρία, στο Ιράκ και στο Λίβανο, με τον πιστό σύμμαχο την οργάνωση Χεζμπολάχ. Και το Ιράν ήλθε για να μείνει οριστικά στην περιοχή, υλοποιώντας έτσι στην πράξη τον περίφημο «Σιϊτικό Άξονα», Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος, που ήταν και ένας από τους λόγους του πολέμου στην Συρία.  Οπότε κάτι έπρεπε να κάνει. Και ο πρίγκηπας Μοχάμεντ ξεκίνησε τις μεταρρυθμίσεις του και την αντεπίθεση του Βασιλείου, αλλάζοντας το καθεστώς από αναχρονιστική  ολιγαρχία σε (φωτισμένη;) απολυταρχία της οικογένειας Σαλμάν, με ηγέτη τον 32χρονο πρίγκηπα Μοχάμεντ. Ίσως να θελήσει να αλλάξει και το όνομα της χώρας, βαδίζοντας στα χνάρια του παππού του Ιμπν Σαούντ και από Saudi Arabia- Σαουδική Αραβία,  να μετονομασθεί σε “Salmani Arabia-Σαλμανική Αραβία”. Οι εξελίξεις αναμένονται πολύ ενδιαφέρουσες και σημαντικές, που ενδεχομένως να αλλάξουν τον χάρτη στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. 
* Ο  Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης είναι Αντγος (ε.α.), πρώην ΑΚΑΜ Τελ Αβίβ, πρώην Αξκος επιχειρήσεων της ECMM στον πόλεμο της Βοσνίας, Απόφοιτος Tactical Intelligence School (U.S.Army), Μεταπτυχιακό (Μ.Sc.)  στην Γεωπολιτική Ανάλυση, Γεωστρατηγική Σύνθεση και Σπουδές Άμυνας και Διεθνούς Δικαίου του ΕΚΠΑ, μέλος ΔΣ του ΕΛΙΣΜΕ.


Διεθνή

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.

Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.

Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».

166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.

Σύμφωνα με την αστυνομία του Παρισιού, περίπου 100 διαδηλωτές επιτέθηκαν στα κεντρικά γραφεία του τηλεοπτικού δικτύου CNews, που ανήκει στον όμιλο του συντηρητικού δισεκατομμυριούχου Βανσέν Μπολορέ, πετώντας αντικείμενα στα παράθυρα του κτιρίου.

Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.

Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών

Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.

Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.

Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.

Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.

Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.

Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.

Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.

Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.

Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.

Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.

Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.

Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.

Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.

Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.

Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.

Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.

Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.

Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.

Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές

Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.

Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.

Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.

Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.

«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.

Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή7 λεπτά πριν

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...

Αναλύσεις37 λεπτά πριν

Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή

Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!

Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για...

Newsroom1 ώρα πριν

Project Bromo: Η Ευρώπη επιταχύνει τη δημιουργία διαστημικού γίγαντα απέναντι στη SpaceX

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιδιώκει να επιταχύνει την αντιμονοπωλιακή αξιολόγηση της συμφωνίας μεταξύ Airbus, Thales και Leonardo. Ο νέος όμιλος, με...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

350 Δισ. Δολάρια στην Αμερική: Η Νότια Κορέα ενεργοποιεί τη μεγαλύτερη στρατηγική επένδυση της συμμαχίας τους

Καθώς στη Σεούλ διατυπώνονται επικρίσεις σχετικά με τους κινδύνους και την εποπτεία των επενδύσεων αυτών, ενώ οι ενδιάμεσες εκλογές στις...

Δημοφιλή