Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

ΕΥΡΩΠΗ: Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Δημοσιεύτηκε στις

Του Νέστορος Νικηφορίδη
Επί δύο αιώνες τώρα, ο
Ελληνισμός ζεί ένα απατηλό όνειρο, το όνειρο της Ευρώπης.
Η ναυμαχία του Ναυαρίνου
στην οποία συνέτριψαν τον τουρκικό στόλο ενωμένοι οι στόλοι της Ρωσίας, της
Αγγλίας και της Γαλλίας, και έθεσαν τα θεμέλια έτσι για την ίδρυση του
κρατιδίου της Ελλάδος, έδωσε την εντύπωση στους Έλληνες, ότι ο «πολιτισμένος
κόσμος» ήσαν οι ισχυροί Ευρωπαϊκοί λαοί. Η ιδέα ότι το μέλλον μας βρίσκεται
στην Ευρώπη, ενισχύθηκε με την αποδοχή της βασιλείας του Όθωνα στην αρχή και
του Γεωργίου του Α΄ αργότερα.

Η τελευταία μάλιστα  συνοδεύθηκε από την παραχώρηση των Επτανήσων
στην Ελλάδα από την Αγγλία, που πλέον θα ήλεγχε μέσω της βασιλείας ολόκληρη την
Ελλάδα και όχι μόνο τα Επτάνησα. «Δικαιωμένοι» όμως αισθάνθηκαν οι Έλληνες για
αυτήν την πολιτική ένωση της μικράς Ελλάδος με τα Αγγλοκρατούμενα Επτάνησα,
αφού παρερμήνευαν την πραγματικότητα της Ευρώπης, και υπελάμβαναν, αντίθετα
προς ό,τι συνέβη πολιτικώς, ότι ήταν δίκαιο το ότι τα Επτάνησα νομικώς και
διοικητικώς ενώθηκαν με την Ελλάδα! Και τούτο, αφού είχαμε διώξει επί τέλους
τον Όθωνα και είχαμε τις εσωτερικές τουλάχιστον προϋποθέσεις για μια πορεία
εθνικά πιο ανεξάρτητη.

Το 1922 τα συμφέροντα
Ευρωπαϊκών χωρών, πιθανότατα δε και ο σιωνισμός, οδήγησαν στην μικρασιατική
καταστροφή τον στρατό μας με την προδοτική εντολή του αρχιστράτηγου πρίγκηπα
Ανδρέα για γενική (άτακτη) υποχώρηση στο μέτωπο, δύο μόλις ώρες ύστερα από τότε
που έλαβε το τηλεγράφημα με το οποίο τα δύο ετοιμοπόλεμα συντάγματα του
Πλαστήρα και του Πάγκαλου του ζητούσαν διαταγή για να στραφούν προς το μέτωπο
της Άγκυρας, και εκείνος δεν απάντησε τίποτα. Aυτά τα απεκάλυψε μιλώντας στην Ένωση
Σμυρναίων ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών Καψής, που είχε συλλέξει  τα στοιχεία του από τα αρχεία του Υπουργείου
Εξωτερικών (σημείωσε δε ότι, ο λοχαγός Γονατάς που πήγε στον πρίγκηπα το
τηλεγράφημα, ενώ μέχρι τότε ήταν φιλοβασιλικός, άλλαξε στρατόπεδο και πήγε με
τους φιλοβενιζελικούς αξιωματικούς). Λίγες μέρες αργότερα, ο ίδιος πριγκηπικός αρχιστράτηγος  έδωσε στους δύο ανωτέρω συνταγματάρχες  την εντολή να περάσουν με τα συντάγματά τους
προς Ελλάδα από λιμάνια βορείως της Σμύρνης, χωρίς να διέλθουν μέσα από την
Σμύρνη. Αυτό, διότι όπως έδειξε η ιστορία, αν περνούσαν μέσα από την Σμύρνη,
και αυτήν, και τους πρόσφυγες, τους «φιλοβενιζελικούς ψηφοφόρους», θα
έσωζαν,  και  υπήρχε «κίνδυνος» να συλλάβουν τον ίδιο τον Κεμάλ
(γι’αυτό το θέμα έκλαιγε όλη του τη ζωή ο Νικόλαος Πλαστήρας, όπως έλεγε η κόρη
του).  Για την προδοτική  στάση του θρόνου τότε,  επλήρωσαν οι λεγόμενοι «έξ», που εκτελέσθηκαν
για να μην πούνε ευθέως, ότι ό,τι προδοτικό είχαν διαπράξει, το είχαν πράξει από
ανοησία τους και με εντολή του βασιλέως. Ο οποίος βέβαια ενεργούσε  κατ’εντολή των «φίλων» του στην Ευρώπη,
δηλαδή της Βρετανικής βασιλείας, που ήταν το μόνο του αποκούμπι ύστερα από την
κατάργηση της βασιλείας στην ηττημένη Γερμανία. Όλα αυτά, το παραμύθι της Ευρώπης,
τα διαστρέβλωσε στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων και καταγράφηκε κυρίως
ότι «μας πρόδωσαν» οι σύμμαχοί μας στην Μικρά Ασία. Μα για να σε προδώσει
κάποιος πρέπει πρώτα να είναι μαζί σου και ύστερα να σε προδώσει. Πότε οι
Ευρωπαίοι ήσαν μαζί μας, ώστε να μπορούν και να μας προδώσουν;
Και μετά τον Β Παγκόμσιο
πόλεμο, πάλι το ίδιο επιμύθιο: Μας πρόδωσαν οι σύμμαχοί μας και δεν μας έδωσαν
την Κύπρο, δεν μας έδωσαν την Βόρειο Ήπειρο. Την δε αριστερά, την πρόδωσε και
αυτήν ο Στάλιν.. . Αν είναι δυνατόν!  Πότε αυτοί όλοι ήσαν μαζί μας, για να μας
προδώσουν; Ήσαν εχθροί μας, και δεν το καταλαβαίναμε, φανταζόμασταν ότι είναι
μαζί μας, και αυτοί μας κορόϊδευαν εξ αρχής.  Και μας ξανακοροϊδεύουν!
Διότι το ίδιο συμβαίνει τώρα
με την ΕΟΚ, που έγινε Ευρωπαϊκή Ένωση, και με τις ΗΠΑ. Ουδέποτε μας «πρόδωσαν»,
διότι ποτέ δεν ήσαν μαζί μας. Εμείς ήμασταν ανοήτως μαζί τους, παρεμηνεύαμε την
συμπεριφορά τους απέναντί μας ως φιλική (!), ως φιλελληνική (!!!), και ύστερα
λέμε κάθε τόσο, κατόπιν εορτής συνήθως, αυτοί, τα συμφέροντά τους «κυτττάζουν».
Και εκεί, τελειώνει η . . . ανάλυση!  Μα
δεν κυττάζουν απλώς τα συμφέροντά τους. Αν τα κύτταζαν θα ήσαν μαζί μας. Θα
επηρεάζονταν, θα εκπολιτίζονταν.
Κυττάζουν όχι τα συμφέροντά τους,
αλλά πώ ς θα έχουν και εμάς ως μία από τις αποικίες τους. Με ιδιαίτερη βέβαια
ιστορία, που πρέπει να ξεχνιέται ή να διαστρέφεται τελείως. Με έναν ιδιαίτερο
λαό, που πρέπει να τελεί σε μόνιμη παραπλάνηση από τους πειθήνιους πολιτικούς του
και να ξενιτεύεται. Ώστε να νοιώθει ευγνωμοσύνη για τους επικυριάρχους του.  Ή,  για να
επαναστατεί στο εσωτερικό της Ελλάδας με όρους αθεϊας και βίας  – προκειμένου να μην αντισταθεί το έθνος μας με
τον πολιτισμό του, το ήθος του και την δύναμή του, και αποκτήσει πραγματική  πολιτική ελευθερία. Οπότε θα ενωθεί φυσικά με
την Ρωσία σε ένα βαθμό, και τότε!
Τότε
δεν είναι το θέμα τόσο, ότι η Ρωσία θα βρεί διέξοδο στην Μεσόγειο θάλασσα. Τότε
καταρρέει το παραμύθι ότι η λεγόμενη Δύση ανακεφαλαιώνει την ιστορία του
πολιτισμού της ανθρωπότητας,  ότι οι
άλλοι πολιτισμοί είναι φολκλόρ που απλώς στολίζουν τον μοντερνισμό της
τεχνολογικής υπεροχής και οικονομικής κυριαρχίας των ΗΠΑ και της δυτικής
Ευρώπης, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι ένα υποδεέστερο παρελθόν, ότι  ο Ορθόδοξος Χριστιανικός κόσμος  είναι ένας κατώτερος   πολιτισμός, ότι το μέλλον είναι οι ΗΠΑ και οι
σύμμαχοί τους στην Δυτική Ευρώπη.   
Και
όταν καταρρεύσει το παραμύθι αυτό θα φανεί  ότι ο σημερινός ψευδοπολιτισμός τους είναι
βαρβαρότητα, ότι η τεχνολογία τους χρησιμοποιείται για την επικράτηση της  βαρβαρότητάς τους, ότι η ισχύς τους είναι
υπόλογη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ότι πρέπει να εγκαταλείψουν αυτήν
την ισχύ όχι για να υποταχθούν σε άλλους, τάχα αναμάρτητους ή ηθικούς, αλλά για
να ταπεινωθούν και να μετανοήσουν, μαζί με τους περιφρονημένους του κόσμου
τούτου, αυτούς που τόσα χρόνια αδίστακτα και εγκληματικά  εκμεταλλεύονται.
Μια
Ορθόδοξη χριστιανική Ελλάδα,  ενωμένη
πνευματικώς και πολιτισμικώς με την Ρωσία και τις άλλες ορθόδοξες
χριστιανικές  χώρες, φιλική προς τις
μερικώς εισελθοὐσες στον Βυζαντινό πολιτισμό μουσουλμανικές χώρες,  σημαίνει αληθινό πολιτισμό για όλη την
ανθρωπότητα, το κατ’ εξοχήν  ανάχωμα στον
λεγόμενο καπιταλισμό και στον λεγόμενο ιμπεριαλισμό, που δεν αεροβατεί όπως η
αριστερά, γιατί έχει συντονιστικό κέντρο, τον ίδιο τον Ιησού Χριστό και την
παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
 Είμαστε λοιπόν οι Έλληνες στην Ελλάδα, για
τους κυβερνώντες την Ευρώπη και τις Η.Π.Α. ένας ιδιαίτερος τύπος αποικίας. Ναι
μεν, σχεδόν διασκεδαστικοί με την καλοπιστία μας που εκλαμβάνεται ως αφέλεια,
με την ανδρεία μας που απλώς χρησιμοποιείται σε πολέμους, και με την
δημιουργικότητά μας που είναι εκμεταλλεύσιμη και κερδοφόρος. Αλλά αποικία που
χρήζει πολύ μεγάλης επιμελείας για να μην χειραφετηθεί και τυχόν εξ αιτίας της
αλλάξει η άδικη παγκόσμια τάξη πραγμάτων και γίνει δίκαια τάξη πραγμάτων.
Αποικία που επειδή μπορεί να αντισταθεί, ο πληθυσμός της πρέπει να γίνει
αντικείμενο πολιτισμικής γενοκτονίας και να μετατραπεί σε δούλους και
μετανάστες. Οι τελευταίοι, δηλαδή εμείς, πρέπει κατά τα σχέδια αυτά να γίνουμε,
 μέσα από την δίνη των αριστερών
κινημάτων ή μέσα από την δουλική μετατροπή μας σε στελέχη επιχειρήσεων, οι
πλέον έξυπνοι και νομιμόφρονες αχθοφόροι και στυλοβάτες  του εξτρεμιστικού και άκρως αναρχικού
καπιταλιστικού –ιμπεριαλιστικού «συστήματός» τους.  Γιατί ο εξτρεμισμός και η αναρχία, οργανωμένα
σε σύστημα, ταυτίζονται με αυτό το σύστημα, ενώ όταν μένουν ανοργάνωτα ή όταν
κατασκευάζουν εν είδει πειράματος 
περιφερειακά μικροσυστήματα,  στηρίζουν αυτό το κύριο καπιταλιστικό
–ιμπεριαλιστικό σύστημα, νομιμοποιώντας το. 
 Γι’ αυτό, επί χρόνια τώρα, στην Αγγλία και στις
Η.Π.Α., όπως έχει καταγγείλει εμπεριστατωμένα ο μακαριστός ιερεύς  της ορθοδόξου Εκκλησίας και ιστορικός μας
Ιωάννης Ρωμανίδης, διαβάλλουν και την Ελλάδα και την Ορθοδοξία στην ιστορία που
διδάσκουν. Και την διδάσκουν διαστρεβλωμένη ακόμη και σε μας τους ίδιους. Τελευταία,
μέχρι και διά του Χόλλυγουντ φτιάξανε ταινίες που μας διαβάλλουν. Υπάρχουν
εξαιρέσεις, λίγες,  που επιβεβαιώνουν τον
κανόνα. Παρόμοια και στην Γαλλία, όπου οποιαδήποτε θετική γνώμη για την ζωντάνια
της Ορθοδοξίας ή για την  επικαιρότητα
της πολιτικής και οικονομικής εμπειρίας του Βυζαντίου, διώκεται.  ¨Ένα κομμάτι της Γαλλίας, μασωνικό και άθεο
σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, έχει αναλάβει την ιδεολογική υπονόμευσή μας εντός
της Ελλάδος, από τον 19ο αιώνα. Με την προώθηση κλίματος αντιθέσεως
προς την Ορθόδοξη Εκκλησία και την ανάδειξη στα ΜΜΕ αναρχικών ή αριστερών
ψευδοδιανοουμένων.  Και αυτό, ακόμη και μετά από τον Β παγκόσμιο πόλεμο και με την ανοχή
των Η.Π.Α.
Οι
τελευταίες, δεν ήθελαν ορθόδοξη χριστιανική την διανόηση στην Ελλάδα.
 Τόσο, που επέδρασαν στην διαμόρφωση
αντικουμουνιστικής υστερίας εντός  του
στρατεύματος και εντός  του χώρου της
Εκκλησίας, επί χούντας ήδη. Ως εκ τούτου, φυσικά,  προέκυψαν και κατηγορίες επί κουμουνισμώ σε
βάρος  ιερέων ή ιεραρχών που μιλούσαν, ως
ώφειλαν και ως οφείλουν, κατά της ασυδοσίας του πλούτου.
Μάλλον,
οι αποικιοκράτες έχουν μοιράσει τους ρόλους τους για την χειραγώγηση του έθνους
μας και για τον έλεγχο της πατρίδας μας.
Την Ιταλία, η Ευρώπη μας
την στερεί, λες και δεν υπάρχουν ιταλικές ταινίες και καθημερινά ειδήσεις από
την Ιταλία,  μήπως και αλληλο-
επηρεασθούμε με τον λαό της ,από την μέση και νότια, που θα ταυτισθεί με εμάς
και την Ορθοδοξία μας . Η Γερμανία τελευταία υποτροπίασε, για μια ακόμη φορά θεωρεί
ένας πνευματικός νάνος την σκιά του και κοκορεύεται. Χωρίς επανάσταση κατά της
αδικίας όπως η Γαλλική, η Αμερικανική, η Ελληνική, η Γερμανία ταυτίσθηκε ως μη
έδει με την Τουρκία πάλι και πάλι.  Ο δε βουλησιαρχικός
ναζισμός της ηγεσίας της θέλει να κυριαρχήσει επί της Ελλάδος. Σίγουρα έπεται η
Γερμανική κυριαρχία επί της  Γαλλίας, αν
η τελευταία δείξει σημάδια επιμονής στην διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου
της Γαλλικής Επαναστάσεως χωρίς τις μασωνο-τραφείς και ήδη νεοφιλελεύθερες
ερμηνείες της. Και ύστερα, ίσως οι επόμενοι Φύρερ της Γερμανίας τα καταφέρουν
καλλίτερα από τον Χίτλερ όσον αφορά τις Η.Π.Α., την Ρωσία. . .. Ντόϋτσλαντ  ύμπερ άλλες! Ποια Ευρώπη λοιπόν; Ποιο ευρώ,
που πρόκειται για θανάσιμη παγίδα; Και ποιός Ευρωπαϊκός πολιτισμός; Αυτός με
την γενοκτονία στο Βελγικό Κογκό του 19ου ήδη αιώνος από τον ίδιο
τον βασιλέα του Βελγίου και την αφρικάνικη εταιρεία του; Αυτός με την
αποικιοκρατία Αγγλίας και Γαλλίας που καλά κρατεί εν ονόματι των οικονομικών
σχέσεων; Αυτός με το αιωνόβιο «διαίρει και βασίλευε» της Αγγλίας;  Αυτός με την φοβερή και πάντα υποβόσκουσα  Ιερά εξέταση του Πάπα Ρώμης;  Αυτός με τον αναθεωρημένο δημοκρατικοφανή ναζισμό
της Γερμανίας; Αυτός με τον βλάσφημο αντιχριστιανισμό της Γαλλίας που
συμπορεύθηκε με τον Κεμάλ;
 Ή μήπως της Ευρώπης –Ε.Ο.Κ., που είχε ωραία
πράγματι  οράματα αλλά που τελείωσε άδοξα
απορροφηθείσα μέσα στον εξτρεμιστικό καπιταλισμό της παγκοσμιοποίησης από το
1990 και μετά; – οπότε κατέστη η Ευρωπαϊκή Ένωση, μία δομή για την επιβολή  της παγκοσμιοποιήσεως , ένα απλό εργαλείο στα
χέρια  των κατευθυνόντων την μονοκρατορία
«των Η.Π.Α.» προς το άγνωστο. . ..
Λένε
μερικοί, η Ευρώπη των λαών, η άλλη Ευρώπη. . . Ε, τότε ας ενταχθούμε σε αυτήν
την άλλη Ευρώπη ΟΤΑΝ και ΑΝ ποτέ ιδεί το φώς της ημέρας, και να φύγουμε από
αυτήν την υπαρκτή Ευρώπη, που τίποτα αληθινά καλό δεν ξέρει να κάνει, αλλά μόνο
γοητεύει και αμείβει αδρά όσους την υπηρετούν πειθήνια, ενώ  παγιδεύει και υποδουλώνει όσους
εμπιστεύονται  το είδωλο που παρουσιάζει
για πολιτισμό της.  Δήθεν συνέχεια του
αρχαίου πολιτισμού μας, και δήθεν στραμμένου στο  μέλλον.
 Οι οικονομικές ηγεσίες των Η.Π.Α. και της
δυτικής Ευρώπης , με το πολιτικό προσωπικό τους, μετρούν την δύναμή τους με τις
βαρβαρότητες που είναι σε θέση, διά της τεχνολογίας και  των 
ΜΜΕ,  να βάλουν τους λαούς τους να
διαπράξουν, με τις πυρηνικές δοκιμές τους και με τους πολέμους που προκαλούν.
Και αυτά, ιδίως, διότι εκεί στην μέση της Ευρώπης, στον παπικό  πυρήνα της, φύτρωσε ως άβατο του Μαμωνά, το απόρρητο των Ελβετικών Τραπεζών, για
να στηρίζει, τάχατες κρυφά, την παγκόσμια επιρροή του ξεπλυμένου βρώμικου
χρήματος των εν λόγω ηγεσιών.
«Ιστορική παράδοση», λέει,
θέλει να είναι ελβετοί οι στρατιώτες που φρουρούν τον Πάπα. Για να δημιουργούν
κάθε τόσο προϋποθέσεις εδαφικής επικυριαρχίας οι Γερμανοί και οικονομικής
επικυριαρχίας οι Εγγλέζοι, ψευδο-πολιτισμικής επικυριαρχίας οι Γάλλοι και
επικυριαρχίας του Μαμωνά οι Ελβετοί! Και για να οδηγούνται οι λαοί των ΗΠΑ και
της δυτικής Ευρώπης, κάτω από τα υπερφίαλα ναζιστικά και ναζιστικοειδή οράματα
των αρχόντων τους για παγκόσμια κυριαρχία των τελευταίων, σε πολέμους, σε
σταυροφορίες, σε σφαγές αμάχων, σε δόλιες οικονομικές διεισδύσεις για την
απομύζηση των πόρων των άλλων λαών.  Ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός όμως; Ποιος ο
σχεδιαστής, ο συντονιστής, ο εξισορροπητής των αντιθέσεων ούτως ώστε το σύστημα
αυτό να μην καταρρέει από τις  αντιφάσεις
των δυναμισμών του, από τα αντιτιθέμενα συμφέροντα  και επιδιώξεις των «φεουδαρχών» του; Ποιος
λειαίνει το έδαφος και επιτυγχάνει  την
επίλυση των διαφορών μεταξύ αυτών των αδίστακτων παληανθρώπων; Το πολιτικό
προσωπικό δεν έχει ισχύ για τέτοια υπερμαφιόζικη οργάνωση, για τέτοιο επιτελικό  σχεδιασμό και για τέτοια «πολιτισμένη»
επίλυση αντιθέσεων μεταξύ «ανθρωποφάγων».
Όποιος και αν είναι αυτός ή
αυτοί που συστημικά χρειάζονται για την συντήρηση και αύξηση («πρόοδο») της
ισχύος του συστήματος του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, το όνειρο της Ευρώπης ως
αναπόσπαστου μέρους του συστήματος αυτού, έχει γίνει ήδη εφιάλτης για εμάς και
για τους άλλους λαούς που αυτή θέλει να κυβερνήσει και να ελέγξει.
 Η
Ευρώπη του ονείρου μας θα ξεκινήσει, αν ποτέ ξεκινήσει και πάλι, από την πραγματική
Ελλάδα μας. Που πρέπει να την ξανακάνουμε ελεύθερη πατρίδα μας. Διότι την
αφήσαμε να γεμίσει μετανάστες για να γίνουμε «Ευρωπαίοι» ή «Αμερικάνοι», διότι  την εντάξαμε αφρόνως και χωρίς πνευματική
διάκριση, άρα και χωρίς επάρκεια στην πολιτική διορατικότητα,  σε μια άλλη Ευρώπη – μια Ευρώπη κλασσικής
παιδείας, ταπεινωμένης και φρόνιμης  μετά
από τις καταστροφές του Β παγκοσμίου πολέμου, 
που φαινόταν πρόθυμη να γίνει ακόμη και Ορθόδοξη χριστιανική –
αλλά  άλλη 
Ευρώπη μας προέκυψε.
Αυτή η υπαρκτή σήμερα Ευρώπη
είναι  επικίνδυνη ως συνοθύλευμα
πολιτικών και στρατιωτικών-αστυνομικών 
δυνάμεων, είναι τυραννική για όλους ως οικονομικό μέγεθος, και είναι ανύπαρκτη
ως πολιτισμικό μέγεθος. Είναι βαρβαρότητα. Νεκρή ψυχή και ισχυρό σώμα με
δαιμονική-ειδωλολατρική κινητήρια δύναμη.  Όπως πάντα ήταν η Ευρώπη χωρίς την Ορθοδοξία
και χωρίς, πραγματικά, την Ελλάδα.
Την
Ευρώπη, την  ξαναφτιάχνουμε από την αρχή,
και σε σωστή βάση, αρκεί να υπάρχει η Ορθόδοξη Ελλάδα. Την Ορθόδοξη Ελλάδα όμως,
αν συνεχισθεί αυτή η μεθοδευμένη κρίση και ολοκληρωθεί η οικονομικά προγραμματισμένη
εθνική καταστροφή μας, και περιέλθουμε εκ νέου στην κατάσταση του «υπόδουλου
γένους», και δη σε διασπορά, και δη με αλλόδοξους μετανάστες ως πλειοψηφία στην
ίδια την πατρίδα μας, είναι πολύ αμφίβολο, κατ’ άνθρωπον αδύνατον, να
μπορέσουμε να την ξαναφτιάξουμε από την αρχή.
Πρέπει  επομένως, να ξυπνήσουμε αμέσως, όσο οδυνηρή
και αν μας φαίνεται η αφύπνιση, και να
πάψουμε επί τέλους να θεωρούμε την Ευρώπη στρατηγική επιλογή μας, να πάψουμε να
τελούμε σε σύγχυση: Η Ευρώπη, είναι μία τακτική επιλογή μας πλέον, όπως έδειξε
η έλλειψη αλληλεγγύης
  μεταξύ των
ισχυρών χωρών της και ημών,  στην υπόθεση
της υπερχρεώσεώς  μας από αυτές  και τις Τράπεζές τους, και της εν συνεχεία
προσπάθειάς τους για αποικιοποίηση   της
πατρίδας μας.
Σε ορατό βάθος χρόνου όμως,
αν η Ευρώπη δεν αλλάξει άμεσα και δεν γίνει όπως ονειρεύονταν εκείνοι που μας
οδήγησαν στην Ευρωπαϊκή (Οικονομική) Ένωση πρέπει  να φύγουμε. Χρονικά περιθώρια έχουμε
λίγα,  διότι η υπερβολική καθυστέρηση
εγκυμονεί κινδύνους αναφλέξεως, για την οποία ενδέχεται οι «φίλοι» μας να
χρησιμοποιήσουν τρίτους, προκειμένου να μας υποτάξουν ως κοινή αποικία
τους.  Να φύγουμε από αυτήν την πανούκλα
που λέγεται Ευρώπη, το συντομότερο,  οργανωμένα και συντεταγμένα. Σύνταγμα έχουμε,
σθένος έχουμε, δυνατότητες έχουμε, και άλλους Εφιάλτες δεν θέλουμε. Καλλίτερα
πιο μακρυά και αγαπημένοι, παρά τόσο κοντά και 
εμείς  υπόδουλοι και εκείνοι
αφέντες.  Γίνεται φιλία μεταξύ αφ’ ενός μεν προβάτων,  άντε και κατσικιών, άντε και κάμποσων μικροτρωκτικών,
 και αφ’ ετέρου πεινασμένων λεόντων και
ύαινων; Δεν γίνεται.
Μόλις προλαβαίνουμε να
αφυπνισθούμε και να κρατήσουμε την πατρίδα μας δικιά μας. Είναι οδυνηρό να σκέπτεται κανείς ότι οι τουρίστες που μας ερχόντουσαν
από εκεί δεν θαύμαζαν απλώς  τις ομορφιές
της Ελλάδας, αλλά τις εποφθαλμιούσαν κιόλας. Βλέποντας δε οι αδίστακτες ηγεσίες
τους τις αυξημένες  τεχνικές και λοιπές
δυνατότητες εκμεταλλεύσεως του ορυκτού μας πλούτου,, είναι πλέον έτοιμες  να «ξεσαλώσουν» – και τούτο,  ανεξαρτήτως πολιτικών τους αποχρώσεων.
Υστερόγραφο:
Τα ανωτέρω  εγράφησαν από έναν άνθρωπο
που ήτανε υπέρ της Ευρώπης επί δεκαετίες, μέχρι τον Σεπτέμβριο-Νοέμβριο  του 2009, οπότε αντιλήφθηκε  την πρόθεση των ισχυρών Ευρωπαίων (Γάλλων,
Πάπα, Γερμανών) α) να αποκόψουν ολότελα από την Ευρώπη την ορθόδοξη χριστιανική
Ανατολική Ευρώπη,  (ακόμη και η χρήση του
γεωγραφικού όρου Ευρώπη, είχε αλλάξει στα εκεί ΜΜΕ) β) προκειμένου να υποτάξουν
την Ρωσία, να συμμαχήσουν ακόμη και με τον διάβολο (να θυμηθούμε πώς παρουσίαζαν
τα «ευρωπαϊκά» ΜΜΕ τις επιθέσεις των φονταμενταλιστών της Τσετσενίας κατά της
Ρωσίας) ),  και γ) να απορροφήσουν τα
κυρίως ορθόδοξα χριστιανικά Βαλκάνια και να 
υποτάξουν ως αποικία την Ελλάδα (εδώ δεν χρειάζεται να θυμηθούμε τίποτα,
αρκεί να δούμε τα πρόσωπα  της κας Μέρκελ
και του κυρίου Σόϊμπλε, όταν μιλάνε για την Ελλάδα ή τους Έλληνες, ή να
προσέξουμε πώς ο κατά τα λοιπά απλός πολίτης κύριος Ολλάντ απέφυγε να δεί
ομόδοξό του αρχηγό Ελληνικού κόμματος με πρόσχημα  ότι δεν το προβλέπει το πρωτόκολλο) .                                                                                                             

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή