Γενικά θέματα
Χρειαζόμαστε πρώτα νέα ηγεσία και αμέσως ύστερα νέο Σύνταγμα. Πώς όμως;
Το πρόβλημά μας δεν είναι κυρίως οικονομικό, απλώς είναι επειγόντως οικονομικό. Είναι όμως το πρόβλημά μας, πρωτίστως, πνευματικό και πολιτικό.
Ας αφήσουμε προσωρινά την εμβάθυνση του πνευματικού προβλήματος κατά μέρος, ώστε, ει δυνατόν να φθάσουμε σε αυτήν εν τέλει , μήπως και μπορέσουμε να δούμε «φως στην άκρη του τούνελ» και «να βάλουμε νέα αρχή». Φως! Και αρχή όχι απλώς οικονομική, άρα ούτε οικονομιστική, όχι απλώς πολιτική, άρα ούτε επαναστατική ούτε ευρωλιγούρικη, αλλά αρχή αληθινή, μετα-επαναστατική, μετα-οικονομική, μετα-μεταμοντέρνα.
Θεμελιακές ρωγμές ή «αντιφάσεις» πλήττουν το «πολιτικό σύστημα», και ως τοιούτο και στη σχέση του με τον λαό και τους πολίτες :
α) Σχέση νομότυπης κομματοκρατίας με παράνομο παρακράτος,
β) Σχέση νομότυπου δικομματισμού με παράνομη ξένη επιρροή,
γ) Νομότυπη συμμετοχή σε μία παράνομη (βλ. έλλειμμα δημοκρατίας,. . .) και πολιτικά ανύπαρκτη Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία ο όρος «ευρωπαϊκή» είναι απολύτως παραπλανητικός, είναι απλώς ένας γεωγραφικός όρος και μάλιστα ανακριβής αφού αποκλείει την ανατολική Ευρώπη (όλα τα είχε η σημερινή «Ευρώπη», ο «φεντεραλισμός» της μας μάρανε. . ),
δ) Μαφιόζικες παράνομοι μέθοδοι καταστολής νόμιμων λαϊκών εκδηλώσεων,
ε) Τρομοκρατικές, άλλοτε βάρβαρες άλλοτε νομότυπες, μέθοδοι πολιτικής χειραγώγησης όλης της νόμιμης λειτουργίας της κοινωνίας και του κράτους ,
στ) Νέα βουλησιαρχία κατά δημοκρατίας, σε κάθε δημόσιο ζητούμενο, σε κάθε δημόσιο διακύβευμα,
ζ) Παγκοσμιοποιημένοι νεοναζιστές του άσπρου κολλάρου συσπειρωμένοι για επιτέλεση σειράς αντίστοιχων εγκλημάτων, σε βάρος της νόμιμης , άλλοτε σιωπηλής άλλοτε διαμαρτυρόμενης, πλειοψηφίας της κοινωνίας, μίας πλειοψηφίας αδικουμένων νομοτύπως και συνεχώς πολιτών,
η) Αναποδογύρισμα της λειτουργίας του δικαίου και δη του ποινικού.
Αυτό το Σύνταγμα που έχουμε, δεν λειτουργεί. Και δεν λειτουργεί διότι δεν το λειτουργούμε. Ειδικώτερα, οι πολιτικοί που έχουν ταχθή για να θέτουν σε κίνηση το Σύνταγμα, να το υπηρετούν και να το κάνουν να λειτουργή, το ποδοπατούν. Το ποδοπατούν δε στο όνομα όχι της δημοκρατίας, αλλά της νέας βουλησιαρχίας.
Και επικαλούνται μεν την συνταγματική νομιμότητα, αλλά εννοούν αντισυνταγματική πραξικοπηματική τυπολατρεία. Διότι, κατ’ αυτούς, ό,τι είναι νομότυπο είναι και νόμιμο, είναι και ηθικό, είναι και συνταγματικό.
Αυτοί επαγγέλλονται μέσω δήθεν τεχνοκρατικών λύσεων, μία «νέα βουλησιαρχία» που δεν είναι καθόλου νέα, αλλά είναι πλέον παγκοσμιοποιημένη. Πρόκειται για την βουλησιαρχία-βαρβαρότητα της παλαιόθεν «τάξης πραγμάτων»:
α) Παπικό αλάθητο- Ιερά εξέταση –Φεουδαρχία επί «εδάφους», όπως λένε οι γιατροί, χριστιανικού πολιτισμού,
β) Μαφία –Οργανωμένο Έγκλημα-Σωβινισμός, επί «εδάφους» αστικού κοσμοπολιτισμού και απαξιώσεως της αγροτικής και κτηνοτροφικής ζωής,
γ) Ναζισμός –Ολοκληρωτισμός στο όνομα του λαού ως Volksgeist και του λαού ως μάζας. Και τώρα,
δ) «Νέα Βουλησιαρχία» για μια ακόμη «Νέα Εποχή» της Ανθρωπότητας: Αποϊεροποίηση των πάντων. Ευτελισμός του ανθρωπίνου σώματος και του ανθρωπίνου προσώπου. Λατρεία της ψυχικής αυτό-νεκρώσεως σε μαζικές ή ατομικές διαδικασίες αναλώσεως. Απεμπόληση της ανθρώπινης ελευθερίας, αντί πινακίου φακής, στην αρχή μεταφορικά και ήδη ολοένα περισσότερο κυριολεκτικά. Συντροφική αυτοεξέλιξη σε νέες μορφές διαπροσωπικής δικτυώσεως, προς εύρεση κάποιου νοήματος ζωής ή προς βύθιση σε μία κάποια λήθη.
Με αποκορύφωμα την ύστατη ηθική παραπλάνηση και έσχατη πολιτική αποπλάνηση, το στυλ Ναόμι-Κλάϊν στο κίνημα «καταλήψεως» της Γουώλ στρήτ (βλ. γιού-τούμπ): «Εξέγερση» της προσχεδιασμένης διέγερσης και της προγραμματισμένης αυτοεκτόνωσης.
Μέσα σε αυτά τα πνευματικά εξαμβλώματα τα οποία, όπως τα εκτρώματα των ηθικών εκτροπών αναίσχυντων συμπεριφορών μας, χαρακτηρίζουν τον μεταμοντερνιστικό τρόπο της μη-υπάρξεως ή της δήθεν υπάρξεως του ανθρώπου, αναδύεται η οικονομική και πολιτική κρίση μας, ως πρελούδιο ενός επερχομένου γεωστρατηγικού χειμώνος, όχι μόνο για την περιοχή μας αλλά και για πλείστες, δυστυχώς, περιοχές του πλανήτη.
Είναι ηλίου φαεινώτερο, ότι χρειαζόμαστε επειγόντως μία υπεύθυνη αλλά και αντιπροσωπευτική ηγεσία, που θα ενώνει το έθνος και θα παρέχει αλήθεια και ελπίδα στον λαό, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς μασωνικές ή άλλες υπόγειες διασυνδέσεις, αλλά και χωρίς φόβο μπροστά στο ενδεχόμενο αυτοθυσίας. Όχι να θυσιαστείτε εσείς για να σωθούμε όλοι, όπως είναι το δόγμα της σημερινής ηγεσίας!
Και χρειαζόμαστε και ένα νέο Σύνταγμα. Μαζί με ένα παράπλευρο Σύνταγμα, πλήρως θεσμοθετημένο και δημοκρατικό, για περιστάσεις επειγούσης ανάγκης.
Ακόμη, χρειαζόμαστε εκλογές, προκειμένου να υπάρξη νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας, και της Κυβερνήσεως, που θα προκύψει μετά από αυτές. Τούτο, παρ’ όλον ότι οι εκλογές δεν πρόκειται να λύσουν κανένα απολύτως πρόβλημα. Εκτός εάν. . .
Εκτός εάν γίνη κάτι που φαίνεται ως μη ρεαλιστικό σήμερα, αλλά που θα γίνει ρεαλιστικό μετά από το κυοφορούμενο από τα ανωτέρω αδιέξοδα ξέσπασμα, το οποίο , θα είναι ευχής, και μόνον ευχής, έργον, αν εν τέλει αποφευχθεί. Διατυπώνουμε λοιπόν το «αδύνατον» – «Η φαντασία στην εξουσία», όπως έλεγε το αντι-τεχνοκρατικό και αντι-αυταρχικό σύνθημα τον Μάϊο του 1968 – ένα «αδύνατον», που όμως σε λίγο καιρό μάλλον θα είναι το καλλίτερο εφικτό και ρεαλιστικό «σενάριο» εθνικής σωτηρίας :
Εκλογές σύντομα, με απλή αναλογική, με εθελοντικό «κούρεμα»-αυτοεξαίρεση του 100% όλων των πολιτικών –ει δυνατόν και όλων των κομμάτων – που έχουν μετάσχει σε εθνικές εκλογές ή σε Βουλή ή σε Κυβερνήσεις. ΄Ολων ανεξαιρέτως.
Υπάρχουν οι ασχολούμενοι με την τοπική αυτοδιοίκηση σήμερα χωρίς κομματική ένταξη. Υπάρχουν οι ασχολούμενοι με το δημόσιο συμφέρον σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς. Υπάρχουν και επιτυχημένοι επιχειρηματίες πολλούς από τους οποίους τους εξουδένωσε «το σύστημα», αλλά αυτοί ξανασηκώθηκαν όρθιοι, επιβιώνουν και αγωνίζονται. Υπάρχουν και εκπαιδευτικοί που δεν κομματίσθηκαν ποτέ και πράττουν το καθήκον τους επί δεκαετίες στην μέση εκπαίδευση με ουσιαστικά προσόντα κλασσικής παιδείας επιπέδου Πανεπιστημίου.
Οι εξ αυτών των κατηγοριών δοκιμασμένοι επαγγελματίες, ως συνταξιούχοι, όταν πρόκειται μάλιστα για διπλωμάτες, δικαστές, στρατιωτικούς, είναι ικανοί να δώσουν νέα πολιτική ηγεσία και νέο Σύνταγμα στην χώρα.
Ο ρόλος των σημερινών κομμάτων θα είναι να προτείνουν στον λαό τέτοια αξιόλογα πρόσωπα, αλλά, ει δυνατόν, κατά το μέτρο του εφικτού, τούτο εξ αποστάσεως, ανεπίσημα, με πρόταση απευθυνόμενη προς τους οπαδούς τους, και όχι με το σύστημα προτάσεως αυτών ως δικών τους κομματικών υποψηφίων.
Θα πρέπει να πρόκειται για πρόσωπα άφθορα και αδιάφθορα. Πρόσωπα που θα έχουν αποδείξει με την επί έτη προσφορά τους την πίστη τους στην πατρίδα και στην δημοκρατία, επί τέλους πρόσωπα με γνήσια και ανιδιοτελή αγάπη για τον λαό αυτόν, τον τόσο προδωμένο.
Καλό θα είναι δε να συμβάλουν στην διαμόρφωση της νέας πολιτικής ηγεσίας και του νέου Συντάγματος, έστω για περιορισμένο χρόνο ή ως σύμβουλοι, και λίγα πρόσωπα εκ των δοκιμασμένων επιχειρηματιών που έχουν εμπειρία σχέσεων με το εξωτερικό.
Και ας μην καταφύγουν τα κόμματα σε «νέους» που δεν τους ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας τους, διότι τότε τα έσχατα των εν λόγω κομμάτων θα είναι χείρονα των πρώτων, και οι καιροί ου μενετοί.
Τα υπάρχοντα κόμματα και οι σημερινοί πολιτικοί θα πρέπει να περάσουν εθελοντικά στην αφάνεια για ένα διάστημα αλλά δεν θα εξαφανισθούν όλοι πολιτικά. Όσοι έχουν ουσιαστικά προσόντα, θα πρέπει να είναι αθόρυβα παρόντες για να στηρίξουν με την όποια εμπειρία τους την νέα πολιτική ηγεσία. Παρόντες ως σύμβουλοι, ως βοηθοί, και όχι για τον έλεγχο της ολότελα νέας πολιτικής ζωής που χρειάζεται ο τόπος.
Τότε και μόνο τότε θα καταστούν και πάλι ορισμένοι εκ των σημερινών πολιτικών ευπρόσδεκτοι και πάλι στην πολιτική ζωή μέσα στα πλαίσια του νέου Συντάγματος, σε επόμενες εκλογές. Μπορεί να συμφωνηθή (ή και να θεσπισθή στο νέο Σύνταγμα) ότι, όσον αφορά την συμμετοχή και σημερινών πολιτικών, οι εκλογή τους θα πρέπει να απέχει πέντε ή έξι χρόνια από σήμερα. Εκτός βέβαια, από όσους είναι ποινικά υπόλογοι για κάποια τυχόν σοβαρή παράνομη πράξη που στο μεταξύ θα έχη αποδειχθή ότι διέπραξαν σε βάρος του έθνους ή σοβαρού δημοσίου συμφέροντος.
Διότι η νέα πολιτική ζωή που χρειαζόμαστε με την νέα πολιτική ηγεσία, πρέπει να εκπροσωπούν και θεσμικά και σε επίπεδο θεμελιακών πολιτικών επιλογών, αυτό που είμαστε ως ο λαός, δηλαδή Έλληνες και ορθόδοξοι χριστιανοί. Το νέο Σύνταγμα πρέπει να διαμορφωθεί ως πλήρης αναθεώρηση του υπάρχοντος, να μην κόβει και πάλι το κράτος από τον λαό και να αποτρέπει πλήρως την φαλκίδευση της λαϊκής κυριαρχίας. Πρέπει να εμπνέει ελεύθερη δράση των αρμοδίων, να καταργεί τον υποτιμητικό για ελεύθερους ανθρώπους όρο «υπάλληλος», να διασφαλίζει την πλήρη αποδέσμευση από κόμματα των εκπροσώπων του έθνους που θα χαράζουν πολιτική.
Φτάνει πιά η λεγόμενη «διακυβέρνηση» από πολιτικά γραφεία και με πρωϊνούς πρωθυπουργικούς καφέδες. Ένα ολιγομελές συμβούλιο του πρωθυπουργού, αποτελούμενο από συνταγματικά ορισμένους υπουργούς, μπορεί να είναι το κεντρικό όργανο χαράξεως στρατηγικής, σύμφωνα με την διαβούλευση Προέδρου και Πρωθυπουργού. Με τήρηση απόρρητων συνοπτικών πρακτικών, ώστε να μπορεί να υπάρξει έλεγχος από την επόμενη ηγεσία. Το υπουργικό συμβούλιο θα εκτελεί τα αποφασιζόμενα.
Τα αποφασιζόμενα αυτά, θα πρέπει να κινούνται μέσα στα πλαίσια των γενικών νόμων που θα ψηφίζονται από δύο ολιγομελή νομοθετικά σώματα, υποστηριζόμενα από νομοπαρασκευαστικές Διευθύνσεις των Υπουργείων. Για να γίνει νόμος, θα πρέπει να αποφασίζεται αυτό και από τα δύο νομοθετικά σώματα. Που, για να αποφευχθεί η ίδια κομματική ή ιδεολογική σύνθεσή τους, θα πρέπει να εκλέγονται με χωριστές εκλογές.
Η Βουλή, με εκατό περίπου μέλη, θα εκπροσωπεί τον λαό, θα εκλέγεται με απλή αναλογική ανά τρία χρόνια, και τα μέλη της δεν θα υπερβαίνουν τις δύο συνεχείς θητείες. Και ένα δεύτερο Νομοθετικό Σώμα, με πενήντα έως εξήντα περίπου μέλη, θα αντιπροσωπεύει τους πρώην νομούς, με μέλη επιλεγμένα αποκλειστικά από τους έχοντες μακρόχρονη, επί εικοσιπέντε τουλάχιστον χρόνια, εμπειρία δημόσιας και ιδιωτικής εξουσίας: Αξιωματικοί, Δικαστές Διπλωμάτες, Δήμαρχοι και Σύμβουλοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, Πανεπιστημιακοί, Προϊστάμενοι στην Κρατική Διοίκηση, στα Εμπορικά και Επαγγελματικά Επιμελητήρια, σε μεγάλες Επιχειρήσεις του δημόσιου ή του ιδιωτικού τομέα. Τα μέλη αυτού του Σώματος θα πρέπει να εκλέγονται με πλειοψηφικό ανά νομό εκλογικό σύστημα για πέντε χρόνια και το πολύ για δύο θητείες. Ποτέ το ίδιο άτομο δεν θα υπερβαίνει στην ζωή του τις τέσσερεις θητείες στο ένα ή και στα δύο νομοθετικά σώματα.
Κανένας δεν πρέπει να μπορή να προτείνη τον εαυτό του μόνος του. Πάντα να χρειάζεται δημόσιες υπογραφές ικανού αριθμού γνωστών συμπολιτών του (π.χ. σαράντα) για να είναι υποψήφιος και πάντα να απαγορεύεται να αυξήσει την περιουσία του, και της οικογενείας του, από την απασχόλησή του με τα κοινά.
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας θα πρέπει να μπορή να τον εκλέγη ο λαός με απ’ ευθείας ψηφοφορία ανά έξι χρόνια και όχι το ίδιο άτομο για πάνω από δύο το πολύ θητείες, απέχουσες αλλήλων. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ορίζει (και θα παύει) τον Πρωθυπουργό επιλέγοντάς τον από τα μέλη των νομοθετικών σωμάτων, και με πρότασή του θα διορίζει τους Υπουργούς (σε μικρό αριθμό, και με βασικά γενικά καθήκοντα ορισμένα στο ίδιο το Σύνταγμα). Η επιλογή των Υπουργών πρέπει να μπορεί να γίνει μόνο μεταξύ όσων είναι ή έχουν υπάρξει μέλη των νομοθετικών σωμάτων. Για να λειτουργήσει το σύστημα δεν χρειάζεται η αρχή της δεδηλωμένης, αλλά πρέπει να είναι υποχρεωτική για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, πρόταση μομφής για οποιοδήποτε πολιτικό λόγο κατά του Πρωθυπουργού ή Υπουργού που έγινε δεκτή και από τα δύο νομοθετικά σώματα και που θα προκαλεί την αυτοδίκαια παύση τους από τα καθήκοντά τους. Αντίστοιχα πρέπει να ισχύουν και για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά η κατ’ αυτού πρόταση μομφής θα πρέπει να έχη ως βάση, σοβαρή (εκ προθέσεως ή μη, αδιάφορον) παραβίαση του Συντάγματος ή της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας, και πριν από τις ψηφοφορίες επί της προτάσεως μομφής, επιβεβαίωση από το Ανώτατο Δικαστήριο περί υπάρξεως επαρκών ενδείξεων για τέτοια παραβίαση του Συντάγματος ή της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας.
Στα νομοθετικά σώματα, είτε στο ένα είτε στο άλλο, κατά την κρίση των μελών τους, θα πρέπει να λογοδοτούν πολιτικώς όλοι οι διευθύνοντες ΜΜΕ, καθώς και οι ιδιοκτήτες ΜΜΕ, με πιθανή κύρωση για σοβαρές παραβιάσεις, είτε του Συντάγματος είτε επανειλημμένως των νόμων, ακόμη και την έκπτωση από την διαχείριση του ΜΜΕ ή και της περιουσίας τους. Τους αρκεί δικαίωμα προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο προς έλεγχο της τυχόν υπάρξεως όλως ανεπαρκούς αιτιολογίας στην απόφαση εκπτώσεως.
Πρέπει ακόμη να διαμορφωθεί ένα πολύ διαφορετικό νομικό σύστημα. Ιδίως:
α) Με την ίδρυση ενός Ανωτάτου Δικαστηρίου συγκροτουμένου με επιλογή Ανωτάτων Δικαστών υπό του ως άνω δευτέρου Νομοθετικού Σώματος. Η επιλογή αυτή θα γίνεται, μεταξύ Ανωτάτων Δικαστών τριπλασίου αριθμού σε σχέση με τις κενές θέσεις, κατόπιν δημόσιας συνεντεύξεως αυτών ενώπιον του Νομοθετικού αυτού Σώματος. Ο τριπλάσιος αυτός αριθμός τους θα προκύπτει κατόπιν προς τούτο κληρώσεώς τους σε ένα έκαστο από τα τρία σημερινά Ανώτατα Δικαστήρια εκάστης δικαιοδοσίας,
β) Με μείζονα προστασία στα συνταγματικά δικαιώματα των φυσικών προσώπων από ό,τι στα δικαιώματα ανώνυμων ή αλλοδαπών εταιρειών,
γ) Με κανονιστική ισχύ σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όταν το ίδιο αποφασίσει να τους προσδώσει και τέτοια ισχύ (πέραν δηλαδή των διαδίκων), πλην εάν την καταργήσει για το μέλλον κάποιο από τα δύο νομοθετικά Σώματα,
δ) Με επίπεδο ισχύος απλής κανονιστικής υπουργικής αποφάσεως, στην ισχύ του παράγωγου Ευρωπαϊκού δικαίου και των αποφάσεων του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, και
ε) Με δυνατότητα ακυρώσεως για πολιτικούς λόγους από οποιοδήποτε των δύο νομοθετικών σωμάτων, κανονιστικών ή εκτελεστικών των νόμων αποφάσεων των Υπουργών ή της Διοικήσεως – όχι όμως και τέτοιων αποφάσεων του Προέδρου της Δημοκρατίας που θα υπάγονται μόνο σε δικαστικό έλεγχο συνταγματικότητας ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Αν λοιπόν τα σημερινά κόμματα και οι σημερινοί πολιτικοί επιτελέσουν το εθνικό καθήκον τους, παραμερίζοντας τον εαυτό τους, ούτως ώστε να υπάρξη νέα πολιτική ηγεσία, και να διαμορφωθή νέα πολιτική ζωή, με ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό σύστημα και ένα επίσης πολύ διαφορετικό νομικό σύστημα, τότε:
Α) Θα αποφευχθή το άλλως αναπόφευκτο, να τους επιβάλη δηλαδή ο ίδιος ο λαός αυτό το «κούρεμα» -είτε μέσα από εκλογές και μέσα από ολέθριες εθνικές περιπέτειες, είτε με βίαιο «ξέσπασμα» εν μέσω οικονομικής εξαθλιώσεως και παντοειδούς κρίσεως. Αν δε στην κρίση περιληφθούν και προσπάθειες των χειροτέρων εκ των απερχομένων πολιτικών να στηριχθούν σε «λαό» από μετανάστες ψηφοφόρους «τους», τούτο θα είναι η χειρότερη δυνατή, εθνικά και πολιτικά, εκδοχή, διότι τότε το ξέσπασμα Ελληνικού λαού θα είναι εξαιρετικά απρόβλεπτο και βίαιο, με προεκτάσεις για όλους μας ανεξαιρέτως.
Β) Θα αποφευχθή η ολοκλήρωση του νέου εθνικού διχασμού που υπάρχει ήδη και που θα έχη απρόβλεπτες και ολέθριες συνέπειες Διχασμός μεταξύ των Μνημονιακών και των Αντιμνημονειακών, μεταξύ των εκουσίως ή ακουσίως Υποταγμένων στο Ευρώ και στην Τρόϊκα αφ’ ενός, και των ανδρείως και πάση θυσία ή και αυτοθυσία Ανθισταμένων στην Εθνική Υποδούλωση αφ’ ετέρου – Μάλιστα, στο περιθώριο πλέον του διχασμού αυτού, υπολανθάνει η επανεμφάνιση του προηγούμενου εθνικού διχασμού μας, όπως τονίζουν όσοι βλέπουν στην παρούσα δυσκολία της πατρίδας μας, το πρώτο βήμα αγώνος για την τελική νίκη επί του καπιταλισμού, ύστερα από δεκάδες ή και εκατοντάδες χρόνια. . . Και, αν ο ένας διχασμός ήταν αρκετός για πρόκληση ολέθρου, τώρα, με δύο επικαλυπτόμενους διχασμούς και με ενεργή πάντα τα γενοκτονικά σχέδια των Τούρκων σωβινιστών, δεν θα πάμε πολύ μακρυά ούτε ως πολιτικό σύστημα, ούτε ως ελεύθερος λαός. Στο χέρι των σημερινών πολιτικών είναι προσωρινά η ειρηνική και ομαλή μετάβαση. . , σε εμάς όλους, όμως, ανήκει αναπαλλοτρίωτα η αποκατάσταση εθνικής ηγεσίας και πολιτικής με όρους ελευθερίας και ελπίδας.
Γ) Θα αποκατασταθή η αίσθηση ότι οι υπάρχοντες σήμερα πολιτικοί έκαναν επί τέλους το καθήκον τους ανιδιοτελώς, υπευθύνως και αυτοθυσιαστικώς. Έστω λίγο πριν από το έσχατο όριο. Και έτσι, θα μπορούν να κυκλοφορούν και πάλι αξιοπρεπώς στον δρόμο, ως μέλη αυτής της κοινωνίας, χωρίς να χρειάζονται σιδερόφρακτα οχήματα και σωματοφύλακες για κάθε τους κίνηση,
Δ) Με αυτήν την πραγματικά έξυπνη κίνηση ανιδιοτελούς πολιτικής συμπεριφοράς, θα έλθει η απαραίτητη καταλλαγή ανάμεσα στους σημερινούς πολιτικούς και τον λαό, και θα οικοδομηθούν σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ αρκετών από αυτούς τους πολιτικούς και των νέων πολιτικών εθνικού επιπέδου που ελεύθερα θα αναδείξει ο λαός,
Ε) Θα έχουμε ένα νέο πολιτικό σύστημα και μια νέα υπεύθυνη πολιτική ηγεσία, μίγμα από ό,τι καλλίτερο έχει η παλαιά και ό,τι πιο υπεύθυνο και ελπιδοφόρο θα έχει η νέα, ακριβώς δηλαδή αυτό που χρειαζόμαστε ως έθνος και ως λαός – και που δεν θέλουν καθόλου οι ξένοι που υπονομεύουν την εθνική ανεξαρτησία μας και που μας μεταχειρίζονται ως αποικία τους, από συστάσεως του νέο-Ελληνικού κράτους και μέχρι της σχεδιασμένης αποδομήσεως και σχεδόν «επικείμενης» καταστροφής του .
Υπάρχει άραγε αυτή η στοιχειώδης πολιτική διορατικότητα με αίσθηση καθήκοντος, ανιδιοτέλειας και αυτοθυσίας στους σημερινούς πολιτικούς της Ελλάδας; Υπάρχει αληθινός πολιτικός και όχι πολιτικάντικος ρεαλισμός; Υπάρχει αληθινά, υπόλειμμα έστω, υπεύθυνης εθνικής ηγεσίας; Μια μαγιά για την επόμενη;
Ούτως ή άλλλως, η πνευματική και πολιτική ευθύνη για την υπεράσπιση της πατρίδας μας πέφτει πλέον στους ώμους του καθενός μας και όλων μας μαζί. Χωρίς τα ηνία μας στα χέρια όσων ξένων χειραγωγούν τόσο άνετα τον ατομοκεντρικό ορθό λόγο μας και την απίστευτα χοντρόπετση και ανόητη ιδιοτέλεια πάρα πολλών εκ των «πολιτικών μας».
Θαρσείν χρή! «΄Οπου ο Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις».
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας