Γενικά θέματα
Γνωμοδότηση του δικηγόρου Χρήστου Παπασωτηρίου: Η Συνθήκη Εγγυήσεων της Κύπρου είναι άκυρη εξ υπ’ αρχής
διατάξεις τού Κώδικος Δικηγόρων υπό του Δικηγόρου Αθηνών Χρήστου Ι.
Παπασωτηρίου.
παρούσα γνωμοδότησις αφορά στην επί της υπ’ αριθ. 2658/1979 αποφάσεως του
Εφετείου Αθηνών αποκλίνουσαν γνώμην τού Τούρκου δικαστού κ. Mettin A. Hakki, η οποία, απτομένη ζητημάτων
σχετιζομένων με την Συνθήκην εγγυήσεως συναφθείσαν μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας
αφ’ ενός και Τουρκίας, Ελλάδος και Ηνωμένου Βασιλείου αφ’ ετέρου,
περιλαμβάνεται στην από 22ας Απριλίου 2008 απόφασιν του Ευρωπαϊκού
Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Ε.Δ.Α.Δ.) επί της υπ’ αριθ. 16219/90
ατομικής προσφυγής τού κ. Ιωάννου Δημάδη κατά Τουρκικής Δημοκρατίας.
ως άνω απόφασιν του Ε.Δ.Α.Δ. περιλαμβάνεται η αποκλίνουσα γνώμη τού Τούρκου
δικαστού Mettin
A.
Hakki,
βάσει της οποίας το Εφετείον Αθηνών διά της υπ’ αριθ. 2658/1979 αποφάσεως
φέρεται πως έκρινε ότι η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο την 20ήν-7-1974
εις ενάσκησιν ‘νομίμου δικαιώματός’ της μετά το πραξικόπημα εις βάρος τού τότε
Προέδρου τής Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄. Συγκεκριμένα ο ως
άνω δικαστής διά της ανωτέρω αποκλινούσης γνώμης του φέρεται ως ‘αντιγράφων’ σ’
αυτήν, το εξής ως συμπεριληφθέν στην απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. επί της προσφυγής
Δημάδη ‘απόσπασμα’ εκ του κειμένου τής υπ’ αριθ. 2658/1979 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών και αγγλιστί δήθεν ‘μετεφρασμένο’: On 15th July
1974, General Yoannidis, together with General Yorgitsis, the Commander of the
Greek Regiment in Cyprus and General Yanakomidis organized a coup d’etat
against Makarios with 102 other Greek officers. The President’s Palace in
Nicosia was kept under fire by heavy weapons but President Makarios survived
this attack through a miracle. After Greek officers violated the Cyprus
Constitution, Nikos Sampson was appointed as the new president of Cyprus
Republic. Turkey intervented (sic)
to Cyprus using its legal right, on 20th July 1974 [emphasis added].
εξέτασιν του ανωτέρω θέματος ανεζητήθη και
ελήφθη εν πιστώ αντιγράφω από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους η υπ’ αριθ.
2658/1979 απόφασις του Εφετείου Αθηνών, η οποία επραγματεύθη το θέμα των έναντι τού Ελληνικού Δημοσίου αστικών
αξιώσεων αποζημιώσεως συγγενών στρατιώτου (καταδρομέως) των ελληνικών ενόπλων
δυνάμεων θανόντος από φίλια πυρά κατά την αεροπορικήν αποστολήν ενισχύσεων στην
Κύπρο την 22α Ιουλίου 1974.
Αθηνών και μεταξύ των άλλων αναγράφονται αυτολεξεί τα ακόλουθα: «Δυνάμει της Συνθήκης της Ζυρίχης η Ελλάς, η
Τουρκία και η Αγγλία ανέλαβον ως εγγυήτριαι δυνάμεις την υποχρέωσιν όπως
απαγορεύσουν πάσαν δράσιν σκοπούσαν εις την προώθησιν είτε της ενώσεως της
Κύπρου μεθ’ οιουδήποτε άλλου κράτους είτε του διαμελισμού τής νήσου και γενικώς
ηγγυήθησαν την ανεξαρτησίαν και ασφάλειαν της Δημοκρατίας τής Κύπρου. Κατά το
πρώτον δεκαήμερον του Ιουλίου 1974 ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έχων βασίμους πληροφορίας ότι μερικοί εκ των εν Κύπρω
υπηρετούντων Ελλήνων Αξιωματικών (ΕΛΔΥΚ – Εθνοφρουρά) συνωμότουν εις βάρος τής
Κύπρου και της προσωπικής του ζωής, εζήτησεν από την τότε κυβέρνησιν
Ανδρουτσοπούλου διορισθείσαν από τον δικτάτορα ταξίαρχον Δημ. Ιωαννίδην την
αντικατάστασιν τούτων δι’ ετέρων αξιωματικών. Όμως, αντί άλλης επισήμου
απαντήσεως, εξεδηλώθη την 15-7-1974 το παγκοίνως γνωστόν κατά Μακαρίου
πραξικόπημα του Δημ. Ιωαννίδη, με συνεργούς τούς Μιχ. Γεωργίτσην, διοικητήν
Εθνοφρουράς, Παν. Γιαννακοδήμον, ταξίαρχον και άλλους 102 αξιωματικούς,
οίτινες, αφού διά των όπλων και των αφρόνων πράξεών των κατέλαβον το Προεδρικόν
Μέγαρον, όπερ και εκάη, τού Προέδρου Μακαρίου διασωθέντος ως εκ θαύματος, και
κατέλυσαν το συνταγματικόν καθεστώς της Κύπρου, διώρισαν προσωρινόν Πρόεδρον
της Κύπρου τον Νικ. Σαμψών, όστις διά την συνέργειάν του ταύτην ετιμωρήθη εν
έτει 1976 από το Κακουργιοδικείον Λευκωσίας. Οι Τούρκοι δραττόμενοι της
μοναδικής ως άνω ευκαιρίας ενήργησαν την 20-7-1974 στρατιωτικήν απόβασιν εις
Κύπρον (Κυρήνεια), οπότε αι Ελληνοκυπριακαί στρατιωτικαί δυνάμεις ήρξαντο
αμυνόμεναι διά το πάτριον έδαφος και εζητήθησαν ενισχύσεις εξ Αθηνών. Τη 22α
Ιουλίου 1974, κατόπιν διαταγής, ο δεκανεύς των ΛΟΚ Ευάγγελος Τσάκωνας, υιός και
αδελφός των εναγόντων, επεβιβάσθη μετά συναδέλφων του εις στρατιωτικόν
αεροσκάφος της αεροπορικής μονάδος Σούδας Κρήτης, όπερ αφιχθέν εν καιρώ νυκτός
άνωθεν του αεροδρομίου Λευκωσίας και λαβόν διάταξιν προσγειώσεως, εβλήθη,
εκληφθέν ως τουρκικόν, διά πυρών προερχομένων εκ της Ελληνοκυπριακής φρουράς
του αεροδρομίου, με αποτέλεσμα να καταπέση επί του εδάφους και να θανατωθούν
από Ελληνικά πυρά άπαντες οι επιβαίνοντες (πλην ενός), εν οίς και ο Ευάγγελος
Τσάκωνας».
προκειμένου να καταστή αντιληπτόν ότι στην εν λόγω απόφασιν επιχειρείται η
εξιστόρησις και αξιολόγησις γνωστών τοίς πάσι γεγονότων καθώς επίσης και η
καταγραφή της αλληλουχίας συγκεκριμένων περιστατικών έως την αποστολήν
στρατιωτικών ενισχύσεων[1]
εκ Κρήτης προς την Κύπρον, όπερ, συνδυαζόμενον με την (εξ ίσου στην απόφασιν
μνημονευομένην) παράλειψιν εγκαίρου ενημερώσεως του πύργου ελέγχου τού
αεροδρομίου Λευκωσίας, επέφερεν αμέσως και αιτιωδώς την έναρξιν αντιαεροπορικών
βολών κατά του μεταγωγικού αεροσκάφους, εν συνεχεία την πτώσιν τούτου και τον
θάνατον τού στρατιώτου (καταδρομέως), στον οποίον αφορά η εν λόγω υπόθεσις, η
αποκλειστικώς και μόνον κριθείσα υπό του Εφετείου Αθηνών και ουδόλως κριθέντος
τού αν η Τουρκία είχεν ή
όχι δικαίωμα επεμβάσεως – ενόπλου ή μη – στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν
συμπεριλαμβανομένης και της επεμβάσεως στις εσωτερικές της υποθέσεις, άτε μη
αποτελέσαντος το αντικείμενον της δίκης εκείνης (πρβλ. 324 ΚΠολΔ[2]).
πώς αυτή γίνεται αντιληπτή, εκ της εν λόγω αποφάσεως αναδύεται το μείζον θέμα
της Συνθήκης εγγυήσεως, την οποίαν όλως προσχηματικώς επικαλείται η Τουρκία,
προκειμένου να δικαιολογήσει και αποκαθάρει την συνεχιζομένην μέχρι τούδε
επιδρομήν[3]
κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας και ούχ ήττον όλες τις εκπορευθείσες και/ή
εκπορευόμενες εξ αυτής υπόλοιπες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου
συμπεριλαμβανομένων των εγκλημάτων της γενοκτονίας, πολέμου και κατά της
ανθρωπότητος, μορφές των οποίων (παραβιάσεων) είτε έχουν διαπράξει[4]
είτε συνεχίζουν να διαπράττουν[5]
η ίδια η Τουρκία, η πολιτική και στρατιωτική της ηγεσία, το εν Κύπρω
στρατιωτικόν της προσωπικόν, αλλά και έτερα φυσικά πρόσωπα (Τούρκοι και μη), τα
οποία συμμετέσχον ή συμμετέχουν σ’ αυτές είτε ως συναυτουργοί είτε ως άμεσοι
συνεργοί.
οπωσδήποτε, ακόμη και αν η απόφασις 2658/1979 ανέγραφε αυτά, τα οποία εννοεί ο
Τούρκος δικαστής, ως θα τεκμηριωθεί κατωτέρω, η επίκλησις της Συνθήκης
εγγυήσεως και ιδίως του άρθρου IV[6]
αυτής ουδόλως ηδύνατο ή δύναται να νομιμοποιήσει οιουδήποτε είδους επέμβασιν ή
ανάμειξιν της Τουρκίας στις εσωτερικές υποθέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας
και/ή στην Κυπριακήν Επικράτειαν, πόσω
μάλλον το συνεχιζόμενον μέχρι τούδε υπέρτατον διεθνές έγκλημα της
επιδρομής και τις εκπορευθείσες και/ή
εκπορευόμενες εξ αυτής υπόλοιπες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου εις βάρος τής
Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ελλήνων της νήσου.
όσον λοιπόν η Συνθήκη εγγυήσεως χορηγεί στις ‘εγγυήτριες δυνάμεις’ εξουσίαν
επεμβάσεως, ενόπλου ή μη («to take action»), στην
Κυπριακήν Δημοκρατίαν συμπεριλαμβανομένης της περιπτώσεως επεμβάσεως στις
εσωτερικές της υποθέσεις, εγείρεται το μείζον θέμα της συμβατότητός της ή μη
προς την κορωνίδα του διεθνούς δικαίου, ήτοι τον Καταστατικόν Χάρτην του
Ο.Η.Ε. Γι’ αυτό και επειδή πρωταρχικός
επιστημονικός και αντικειμενικός όρος, προκειμένου να ομιλούμεν περί της εν
λόγω Συνθήκης είναι κατ’ αρχήν η διερεύνησις της εγκυρότητός της ή μη,
απαραίτητος κρίνεται εν προκειμένω η παράθεσις των σχετικών διατάξεων τού
Νόμου, οι οποίες σχετίζονται αμέσως με το ζήτημα του κύρους τής Συνθήκης
εγγυήσεως. Διότι, άν η εν λόγω Συνθήκη τυγχάνει αυτοδικαίως άκυρος ήδη κατά τον
χρόνο τής υπογραφής της, τότε παρέλκει πάσα συζήτησις περί του άν η Τουρκία
είχεν ή έχει το δικαίωμα, επικαλουμένη ταύτην, να επέμβει ή παρέμβει ενόπλως ή
άλλως πως στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν συμπεριλαμβανομένης πάντα της περιπτώσεως
επεμβάσεως ή αναμείξεως στις εσωτερικές της υποθέσεις.
εξής :
Εθνών βασιζομένας εις τον σεβασμόν προς την αρχήν της ισότητος των δικαιωμάτων και της αυτοδιαθέσεως των λαών
και να λαμβάνωσι άλλα κατάλληλα μέτρα προς ενίσχυσιν της παγκοσμίου ειρήνης».
επιδιώξει των Σκοπών των εν άρθρω 1 εκτιθεμένων, θα ενεργώσι συμφώνως προς τα
ακολούθους Αρχάς. 1. Ο Οργανισμός βασίζεται επί της αρχής της κυριάρχου ισότητος όλων των Μελών του. 2.
Πάντα τα Μέλη, επί σκοπώ όπως εξασφαλισθώσιν εις άπαντα εξ αυτών τα δικαιώματα
και τα πλεονεκτήματα τα απορρέοντα εκ της ιδιότητος αυτών ως Μελών, οφείλουσι
να εκπληρώσι καλή τη πίστει τας υποχρεώσεις τας αναλαμβανομένας υπ’ αυτών κατά
τον παρόντα Χάρτην. 3. Πάντα τα Μέλη οφείλουσι να διακανονίζωσι τας διεθνείς
των διαφοράς δι΄ ειρηνικών μέσων, κατά τοιούτον τρόπον, ώστε η διεθνής ειρήνη,
ασφάλεια και δικαιοσύνη να μη τίθενται εν κινδύνω. 4. Πάντα τα Μέλη θα απέχωσι
εις τας διεθνείς αυτών σχέσεις της απειλής ή χρήσεως βίας κατά της εδαφικής
ακεραιότητος ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οιουδήποτε Κράτους ή καθ΄ οιονδήποτε
άλλον τρόπον ασυμβίβαστον προς τους σκοπούς των Ηνωμένων Εθνών. (…) 7. Ουδεμία
διάταξις εκ των διαλαμβανομένων εις τον παρόντα Χάρτην θα παρέχη το δικαίωμα
εις τα Ηνωμένα Εθνη να επεμβαίνωσιν εις ζητήματα ανήκοντα ουσιαστικώς εις την
εσωτερικήν δικαιοδοσίαν οιουδήποτε κράτους ή θα υποχρεοί τα Μέλη να υποβάλλωσι
παρόμοια ζητήματα προς διακανονισμόν κατά τον παρόντα Χάρτην. Η αρχή αύτη εν
τούτοις δεν θα παρεμποδίζη την εφαρμογήν εξαναγκαστικών μέτρων κατά το
κεφάλαιον VII».
Καταστατικού Χάρτου του Ο.Η.Ε. παρατηρούμεν ότι η
Συνθήκη εγγυήσεως, η οποία, απαγορεύουσα στον κυπριακόν λαόν να αυτοαποφασίζει
δι’ άπαντα τα αφορώντα σ’ αυτόν, και εγκαταστάσα ‘εγγυήτριες δυνάμεις’ και
απονέμουσα σ’ αυτές εξουσίαν επεμβάσεως ή παρεμβάσεως ή αναμείξεως, ενόπλου ή
μη, στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν, όπως π.χ. στα εσωτερικά
της θέματα,
παραβιάζει τις διατάξεις αυτές και τις εκ τούτων απορρέουσες υποχρεώσεις τής Τουρκίας
και των λοιπών ‘εγγυητριών δυνάμεων’ περί αυτοδιαθέσεως του κυπριακού λαού,
περί κυριάρχου ισότητος μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ‘εγγυητριών’
χωρών, περί διακανονισμού τών μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ‘εγγυητριών’ χωρών (διεθνών) διαφορών δι’ ειρηνικών μέσων, κατά
τοιούτον τρόπον, ώστε η διεθνής ειρήνη, ασφάλεια και δικαιοσύνη να μη τίθενται
εν κινδύνω, περί αποχής από της απειλής ή της
χρήσεως βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητος και της πολιτικής ανεξαρτησίας τής
Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και περί μη επεμβάσεως, παρεμβάσεως ή αναμείξεως
σε ζητήματα ανήκοντα στην εσωτερικήν δικαιοδοσίαν τής Κυπριακής Δημοκρατίας,
όπως η μορφή τού πολιτεύματός της, περί του οποίου τον αποκλειστικόν λόγον έχει
μόνον η Κυπριακή Δημοκρατία και το ανώτατον πολιτειακόν της όργανον, ήτοι ο
λαός της στα πλαίσια του διαρκούς δικαιώματός του αυτοδιαθέσεως. Αφού,
επί τη βάσει της αρχής τής αυτοδιαθέσεως κατ’ άρθρον 1(2) του Χάρτου, καθώς και
επί τη βάσει του άρθρου 2 αυτού και δη τών αρχών περί κυριάρχου ισότητος,
αποχής από της απειλής ή χρήσεως βίας και μη αναμείξεως στα εσωτερικά ζητήματα,
η Κυπριακή Δημοκρατία υποχρεούται έναντι του Χάρτου να μην έχει κανένα απολύτως
λόγον για τους πολιτειακούς και συνταγματικούς θεσμούς ή για οιονδήποτε άλλο
εσωτερικόν θέμα τής Τουρκίας ή του Ηνωμένου Βασιλείου ή της Ελληνικής
Δημοκρατίας ή οιουδήποτε άλλου κράτους και ουδόλως να επέμβει, παρέμβει ή
αναμειχθεί ενόπλως στην Επικράτειάν του – εξ ίσου και η Τουρκία, το Ηνωμένον
Βασίλειον, η Ελληνική Δημοκρατία και οιονδήποτε άλλο κράτος υποχρεούται να μην
αναμειγνύεται εις τας εσωτερικάς υποθέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας, να μην
εκφράζει την παραμικράν έστω άποψιν επ’ αυτών – έτι δε μάλλον να παραλείπει
πάσαν επέμβασιν, παρέμβασιν ή ανάμειξιν ενόπλως ή άλλως πως στην Επικράτειάν
της.
της συγκρούσεως της Συνθήκης εγγυήσεως προς τις ως άνω διατάξεις και νόμιμες εκ
του Καταστατικού Χάρτου υποχρεώσεις τόσο της Τουρκίας, όσο και των λοιπών
‘εγγυητριών δυνάμεων’, αλλά και της ιδίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία εξ
ίσου συνήψε την Συνθήκην εγγυήσεως, είναι η απόλυτος
υπερίσχυσις των νομικών εκ του Χάρτου υποχρεώσεων απάντων των εν λόγω συναψάντων
την Συνθήκην κρατών και η εντεύθεν αυτοδικαία και εξ υπαρχής ακυρότης τής εν
λόγω Συνθήκης, ήδη από του χρόνου συνάψεώς της, όπως ρητώς επιτάσσεται στην διάταξιν
του άρθρου 103 του Καταστατικού Χάρτου, κατά την οποίαν: «Εν περιπτώσει
συγκρούσεως τών κατά τον παρόντα Χάρτην υποχρεώσεων τών Μελών των Ηνωμένων
Εθνών προς τας υποχρεώσεις αυτών εξ οιασδήποτε άλλης διεθνούς συμφωνίας, θα
υπερισχύουσιν/ προέχουσιν αι κατά τον παρόντα Χάρτην υποχρεώσεις αυτών».
Ειρήσθω εν παρόδω ότι η ανωτέρω άποψίς μας ταυτίζεται σχεδόν με την νομικήν
γνώμην, την οποίαν έχει εκφράσει τουλάχιστον από έτους 1965 ο τότε Γενικός Εισαγγελεύς τής Κυπριακής Δημοκρατίας Κρίτων
Τορναρίτης[7], ως προκύπτει εκ σχετικού δημοσιεύματος της 24ης
Ιανουαρίου 1965 εις την εφημερίδα «Ελευθερία».
δε των ανωτέρω, εμπεριεχομένη εις το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας η
Συνθήκη εγγυήσεως συγκρούεται ευθέως και αντιφάσκει με το θεμελιώδες πρώτον
εδάφιον του άρθρου 1 αυτού, το οποίον, εν πλήρει αρμονία προς τις διατάξεις των
άρθρων 1 παρ. 2, 2 παρ. 1, 2, και 7 του Καταστατικού Χάρτου, ορίζει ότι «η
Κυπριακή Πολιτεία είναι ανεξάρτητος και κυρίαρχος Δημοκρατία».
τής
απολύτου υπερισχύσεως των νομικών εκ του Καταστατικού Χάρτου υποχρεώσεων
απάντων των εν λόγω συναψάντων την Συνθήκην κρατών και τής εντεύθεν αυτοδικαίας
και εξ υπαρχής ακυρότητος τής εν λόγω Συνθήκης, απορρέει η νόμιμος,
καταστατική εκ του Χάρτου υποχρέωσις της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως και των
‘εγγυητριών δυνάμεων’, να αποκηρύξει ρητώς και εμπράκτως και να μη αποδέχεται
την ως άνω προς τον Χάρτην συγκρουομένην Συνθήκην. Φερ’ ειπείν, επικαλουμένη το
άρθρον 103 του Χάρτου, να προβεί σε μονομερή δήλωσιν καταγγελίας και μη
αποδοχής ή ανοχής τής Συνθήκης εγγυήσεως λόγω αντιθέσεως και μηδεμιάς της
συμβατότητος προς τον Χάρτην επισημαίνουσα ότι η εν λόγω καταγγελία ισχύει
αναδρομικώς από της 16ης Αυγούστου 1960, ήτοι αφ’ ής υπεγράφη
μεταξύ αυτής αφ’ ενός και των
‘εγγυητριών δυνάμεων’ αφ’ ετέρου. Ως επίσης να τροποποιήσει αναλόγως το
Σύνταγμά της απαλείφουσα και ρητώς το καρκίνωμα τής Συνθήκης εγγυήσεως καθώς
και οιανδήποτε αναφοράν ή παραπομπήν εις αυτήν.
για να καταστεί πλήρως αντιληπτή η σημασία, αλλά και η άμεσος νομική ισχύς τής
εξ υπαρχής – εκ του χρόνου συνάψεως – ακυρότητός της, αξίζει να επισημανθεί
ότι, ακόμη και αν δεν καταγγελθεί, ουδόλως αίρεται ή αναστέλλεται η κατ’
επιταγήν του άρθρου 103 του Χάρτου αυτοδικαία νομική της ανυπαρξία. Ώστε, είτε
καταγγελθεί ρητώς η Συνθήκη εγγυήσεως είτε όχι, εκ μόνης της παρανομίας και της
αυτοδικαίας ακυρότητός της είναι νομικώς ανύπαρκτος και ουδόλως ηδύνατο ή
δύναται να παραγάγει οιονδήποτε νόμιμον ή έγκυρον αποτέλεσμα κατ’ εφαρμογήν
ακριβώς των ως άνω διατάξεων του Χάρτου, οι οποίες κατ’ επιταγήν του άρθρου 103
τούτου υπερισχύουν αυτοδικαίως έναντι της αμέσως προς αυτές συγκρουομένης
Συνθήκης εγγυήσεως.
ότι η μη καταγγελία αυτής της παρανόμου και ακύρου Συνθήκης ουδόλως
ηδύνατο ή δύναται να προτάσσεται ως άλλοθι και ως δικαιολογία εφαρμογής ή
ανοχής της από τα κράτη, τα οποία την συνήψαν, καθώς και από οιονδήποτε άλλο
κράτος, αλλά και από οιονδήποτε όργανον, αξιωματούχον ή υπάλληλον του Ο.Η.Ε., ο
Καταστατικός Χάρτης τού οποίου, την κατέστησε παράνομον και άκυρον εξ υπαρχής,
καθώς επίσης και από οιονδήποτε άλλον – πλέον του Ο.Η.Ε. – διεθνή οργανισμόν,
όργανον, αξιωματούχον ή υπάλληλόν του.
Σεπτεμβρίου 2017
Ι. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ
επρόκειτο περί στρατιωτικών ενισχύσεων ασχέτων προς την (από 15ης
μέχρις 23ης Ιουλίου) πραξικοπηματικήν δράσιν, οι οποίες, έστω και
πενιχρές, ανεμένοντο μετ’ αδημονίας από τον κυπριακόν λαόν και συγκεκριμένα από
τους αποτελούντες το 80% αυτού, Έλληνες Κυπρίους.
υπάρχει μεταξύ των ίδιων προσώπων με την ίδια ιδιότητα μόνο για το δικαίωμα που
κρίθηκε και εφ’ όσον πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο και την ίδια ιστορική
και νομική αιτία».
συνεχιζομένην μέχρι τούδε άσκησιν επιθετικής ενόπλου βίας.
διαπραχθείσες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου συμπεριλαμβάνονται ενδεικτικώς
οι εκτελέσεις αδηλώτων αιχμαλώτων και αγνοουμένων, οι βιασμοί γυναικών και η
από 1975 μέχρι 1983 ‘ίδρυσις’ και ‘λειτουργία’ ‘ομοσπόνδου’ μορφώματος στα
κατεχόμενα.
μέχρι τούδε παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου συμπεριλαμβάνονται ενδεικτικώς η
κατοχή τμήματος της Επικρατείας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο εκτοπισμός από τα
κατεχόμενα σχεδόν όλων των Ελλήνων της Κύπρου, η διαρπαγή και σφετερισμός όλης
της κρατικής περιουσίας στην ίδια περιοχή, η διαρπαγή και σφετερισμός σχεδόν
όλης της ελληνοκυπριακής περιουσίας εκεί υπό τας σκανδαλώδεις ‘ευλογίας’
μάλιστα του Ε.Δ.Α.Δ. δι’ αποφάσεών του, υιοθετουσών δικαιώματα και δη
υπερισχύοντα υπέρ της άρπαγος και σφετεριστού Τουρκίας και των συνεργών της
εποίκων και άλλων, ήτοι αποφάσεων συγκρουομένων με διατάξεις του
Καταστατικού Χάρτου του ΟΗΕ και ούτω
νομικώς ακύρων κατ’ άρθρον 103 του Χάρτου, ο εποικισμός των κατεχομένων κυρίως
επί μεγάλου τμήματος της διαρπαγείσης και σφετεριζομένης περιουσίας, η επιβολή εν διαρκεία καταστάσεως
apartheid στα κατεχόμενα, η (από 15ης
Νοεμβρίου 1983) ‘ανακήρυξις’ και ‘λειτουργία’ ‘κρατικού’ μορφώματος στην ίδια
πάντα περιοχήν και η υφαρπαγή της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας από την
Τουρκίαν στα κατεχόμενα υπό την επίνευσιν πάλιν του Ε.Δ.Α.Δ. δι’ αποφάσεών του
(οία ενδεικτικώς η απόφασις της 10ης
Μαΐου 2001, παράγραφος 102, επί της Διακρατικής Προσφυγής της Κυπριακής
Δημοκρατίας κατά της Τουρκίας) συγκρουομένων με διατάξεις του Καταστατικού Χάρτου και άρα εξ ίσου νομικώς ακύρων κατ’
άρθρον 103 αυτού.
Greece, Turkey and the United Kingdom undertake to consult together with
respect to the representations or measures necessary to ensure observance of
those provisions. In so far as common or concerted action may not prove
possible, each of the three guaranteeing Powers reserves the right to take
action with the sole aim of re-establishing the state of affairs created by the
present Treaty.» [Treaty of Guarantee, Article IV]
ελληνική: «Εν περιπτώσει παραβιάσεως των
διατάξεων της παρούσης συνθήκης, η Ελλάς, η Τουρκία και το Ηνωμένον Βασίλειον
αναλαμβάνουσι την υποχρέωσιν όπως διαβουλεύωνται μετ’ αλλήλων όσον αφορά τας
παραστάσεις ή τα μέτρα τα αναγκαία δια την διασφάλισιν της τηρήσεως των εν λόγω
διατάξεων. Εφ’ όσον κοινή ή
συντετονισμένη ενέργεια δεν ήθελεν αποδειχθή δυνατή, εκάστη των τριών
εγγυητριών δυνάμεων επιφυλάσσει εαυτή το δικαίωμα όπως ενεργήση με μόνον σκοπόν
την επαναφοράν τής διά της παρούσης συνθήκης δημιουργηθείσης καταστάσεως».
[Συνθήκη εγγυήσεως, Άρθρον IV]
έγκειται στο εάν η Συνθήκη εγγυήσεως περιλαμβάνει και την παρανομίαν της
χορηγήσεως εξουσίας ενόπλου επεμβάσεως, πλέον της μη ενόπλου. Ο τότε Γενικός Εισαγγελεύς της Κυπριακής Δημοκρατίας
Κρίτων Τορναρίτης ερμηνεύων την Συνθήκην εγγυήσεως έχει αποφανθεί ότι αυτή
χορηγεί στην Τουρκίαν εξουσίαν επεμβάσεως στις εσωτερικές υποθέσεις της
Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά όμως ουχί ενόπλου. Εν τούτοις φρονούμεν ότι,
αφ’ ενός, το άρθρον IV της Συνθήκης εγγυήσεως, εκτός του ότι χορηγεί
εξουσίαν μη ενόπλου επεμβάσεως,
επιτρέπει και ουδόλως αποκλείει την ερμηνευτικήν εκδοχήν περί χορηγήσεως
εξουσίας και ενόπλου επεμβάσεως των ‘εγγυητριών δυνάμεων’ (είτε από κοινού είτε
κεχωρισμένως) στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν συμπεριλαμβανομένης της περιπτώσεως
ενόπλου επεμβάσεως στις εσωτερικές της υποθέσεις, και αφ’ ετέρου, ουδόλως
υπάρχει οιαδήποτε διάταξις εις άπαν το κείμενον της Συνθήκης εγγυήσεως, η οποία
να αποκλείει οιανδήποτε ερμηνευτικήν εκδοχήν περί ενόπλου επεμβάσεως. Η δε
χορήγησις εξουσίας ενόπλου επεμβάσεως συγκρούεται και με την δικαϊκήν αρχήν της
μη απειλής ή χρήσεως βίας, η οποία κατά την κρατούσαν σήμερα ερμηνείαν (κυρίως
στα κράτη της δύσεως) νοείται ως μη απειλή ή χρήσις ενόπλου βίας.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
