Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΑΛ ΚΑΪΝΤΑ Το παρακράτος του Αλλάχ

Δημοσιεύτηκε στις

 Την επαύριο της καταστροφής των δίδυμων πύργων, θυμηθήκαμε ότι η «Αλ Κάιντα» οικοδομήθηκε χάρη στις καλές υπηρεσίες της CIA, για να καταπολεμηθεί ο κομμουνισμός στο Αφγανιστάν. Μετά τις βόμβες στην Κωνσταντινούπολη, ήρθε η ώρα να ξαναδούμε και τον πόλεμο στο τουρκικό Κουρδιστάν.

Τρεις βδομάδες μετά τις τυφλές σφαγές της Κωνσταντινούπολης, τι γνωρίζουμε για τους αυτουργούς; Κατ’ αρχάς η ανάληψη της ευθύνης έγινε και στις δύο περιπτώσεις με πανομοιότυπο τρόπο! Πρώτα, με τηλεφώνημα στο τοπικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ανατόλια, για λογαριασμό -από κοινού- της Αλ Κάιντα και της τουρκικής οργάνωσης Ισλαμικό Μέτωπο των Ακριτών της Μεγάλης Ανατολής (IBDA-C). Και, λίγο αργότερα, με προκηρύξεις σταλμένες μέσω e-mail σε αραβικές εφημερίδες και δικτυακούς τόπους. Οι τελευταίες υπογράφονταν από την Ταξιαρχία Αμπού Χαφς αλ-Μάσρι της Αλ Κάιντα, χωρίς αναφορά στο τουρκικό σκέλος των βομβιστών (βλ. «Ε» 22.11.03).

Η δυαδική αυτή διεκδίκηση δεν κρύβει αναγκαστικά κάποια αντίφαση. Κατά πάσα πιθανότητα, η μεν «Ταξιαρχία» της Αλ Κάιντα αποτελεί τον κεντρικό μηχανισμό, τον επιφορτισμένο με την παροχή της τεχνογνωσίας και την επαφή με τα διεθνή ΜΜΕ, ενώ η αναφορά (και) στο εγχώριο IBDA-C εκπροσωπεί περισσότερο τον τοπικό πυρήνα που διεκπεραίωσε τις πολύνεκρες επιθέσεις.

Η μνημόνευση, άλλωστε, του Αμπού Χαφς -του εκπαιδευτή των «διεθνών ταξιαρχιών» της Αλ Κάιντα που σκοτώθηκε από τους Αμερικανούς στο Αφγανιστάν το Νοέμβριο του 2001- προσφέρει ένα πρόσθετο ερμηνευτικό κλειδί αυτής της διασύνδεσης.

Πολύ σημαντικότερες, ωστόσο, είναι οι πληροφορίες που ήρθαν στο φως για την ταυτότητα των ίδιων των βομβιστών. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, και οι δύο καμικάζι της 15ης Νοεμβρίου (Μεσούτ Τσαμπούκ και Γκοκχέν Ελαλτουντάς) μεγάλωσαν στην πόλη Μπίνγκολ του τουρκικού Κουρδιστάν, όπως κι ένας ακόμη ύποπτος, ο εξαφανισμένος φίλος τους Αζάντ Εκιντζί. Επιτόπια ρεπορτάζ δυτικών εφημερίδων εντόπισαν σχέσεις είτε των ίδιων των βομβιστών είτε του στενού περιβάλλοντός τους με την ισλαμική οργάνωση Χεζμπολάχ (Κόμμα του Θεού) που έδρασε στην περιοχή την περασμένη δεκαετία, ως ένα ιδιότυπο παρακράτος εναντίον των κούρδων εθνικιστών.

Η «Εμβέλεια» και η «Επιστήμη»

«Πρόκειται για επανάληψη της ίδιας ιστορίας που είδαμε με τους Αμερικανούς και τους Ταλιμπάν», εξήγησε ο επικεφαλής του τοπικού γραφείου της Ενωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ριντβάν Κιζγκίν. «Το τουρκικό κράτος δημιούργησε τη Χεζμπολάχ και σήμερα πληρώνει το τίμημα» («The Guardian» 27.11.03).

Οι απαρχές της τουρκικής Χεζμπολάχ (άσχετη με την ομώνυμη -και πολύ πιο γνωστή- πολιτικοστρατιωτική οργάνωση των σιιτών του Λιβάνου) παραμένουν σκοτεινές.

* Οι περισσότερες πηγές εντοπίζουν τις ρίζες της σε μια ομάδα που προερχόταν από τη νεολαία του Ερμπακάν και δραστηριοποιήθηκε στο Ντιαρμπακίρ στις αρχές του 1980, εμπνεόμενη από την νίκη της ισλαμικής επανάστασης στο γειτονικό Ιράν.

* Ανεπηρέαστη από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας (12.9.1980), η ομάδα συνέχισε να λειτουργεί με επίκεντρο το βιβλιοπωλείο «Vahdet» του Ντιαρμπακίρ.

* Την έβγαλε καθαρή ακόμη κι όταν κάποιες «άκρες» της συνελήφθησαν το 1984 για ληστεία κοσμηματοπωλείου στην Κωνσταντινούπολη. Βρισκόμαστε άλλωστε στα χρόνια του Οζάλ, όταν ο παραδοσιακός κεμαλισμός παραχωρεί τη θέση του στη νέα κρατική ιδεολογία της «τουρκοϊσλαμικής σύνθεσης».

* Την ίδια εποχή, η περιοχή γνωρίζει την ανάπτυξη του κουρδικού κινήματος, με το ξεκίνημα του ένοπλου αγώνα από το ΡΚΚ (15.8.84).

* Η σημαντικότερη εξέλιξη θα σημειωθεί μετά την πολιτική φιλελευθεροποίηση του 1987-90, με την ανάδυση μιας κουρδικής «κοινωνίας των πολιτών», συσπειρωμένης γύρω από πολιτιστικούς συλλόγους, έντυπα, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και -τελικά- έναν αυτοτελή πολιτικό φορέα: το Λαϊκό Εργατικό Κόμμα (ΗΕΡ). Συνεργαζόμενο με τους τούρκους σοσιαλδημοκράτες, το τελευταίο θα εκλέξει το 1991 16 βουλευτές στο Κοινοβούλιο της Αγκυρας.

**Αν και η σχέση όλου αυτού του κινήματος με το ΡΚΚ ήταν προφανής, άλλο τόσο οφθαλμοφανής ήταν και η απουσία πλήρους ταύτισής του με τον ένοπλο αγώνα. Απεναντίας, φάνηκε να προσφέρει τη μοναδική εναλλακτική λύση για ένα δημοκρατικό διακανονισμό του κουρδικού ζητήματος, απέναντι στο αντάρτικο του ΡΚΚ και τον «ολοκληρωτικό πόλεμο» που ευαγγελίζονταν οι στρατηγοί.

Αντιμέτωπη μ’ αυτή την αντίθεση που διαπερνά ολόκληρη την κουρδική κοινωνία, η ισλαμική ομάδα του Ντιαρμπακίρ βιώνει το 1987-91 μια κρίση προσανατολισμού.

**Μια πτέρυγά της, μ’ επικεφαλής τον Φιντάν Γκουνγκόρ και κέντρο δράσης το βιβλιοπωλείο «Menzil» (Εμβέλεια), αποδέχεται τη σημασία της κουρδικής εθνικής ταυτότητας και προπαγανδίζει την «ουδετερότητα» των μελών της απέναντι στη σύγκρουση του κράτους με το ΡΚΚ.

* Μια άλλη, μ’ επικεφαλής τον Χουσεΐν Βελίογλου κι ορμητήριο το βιβλιοπωλείο «Ilim» (Επιστήμη), αποφαίνεται ότι πάνω απ’ όλα σημασία έχει η ενότητα της μουσουλμανικής «κοινότητας» -κι ότι, συνεπώς, ο κουρδικός εθνικισμός συνιστά τον κύριο εχθρό. Την άνοιξη του 1991, προκηρύξεις που υπογράφονται από μια «Πατριωτική Θρησκευτική Ενωση» διανέμονται σε τζαμιά και συνοικίες, καταγγέλλοντας «τις ψευτιές του Απο για ανεξαρτησία κι ελευθερία» και καλώντας τους ιμάμηδες και τον πληθυσμό «να πάρει μέρος στον αγώνα κατά του ΡΚΚ».

* Η διάσπαση θα επισφραγιστεί με αιματηρά επεισόδια και την ουσιαστική εξολόθρευση της μετριοπαθέστερης Menzil από την Ilim. Ο ίδιος ο Γκουνγκόρ θα σκοτωθεί μερικά χρόνια αργότερα απ’ τους πρώην συντρόφους του στην Κωνσταντινούπολη.

Η «αντι-αντάρτικη Χεζμπολάχ»

Τον Οκτώβριο του 1991, η οργάνωση εγκαινίασε την εκστρατεία εξολόθρευσης των «οπαδών του ΡΚΚ» στα αστικά κέντρα. Ο επίσημος απολογισμός των τουρκικών αρχών αποδίδει στη Χεζμπολάχ 484 φόνους μεταξύ 1991 και 1999, από τους οποίους οι 427 διαπράχθηκαν την κρίσιμη τριετία 1992-94 -μέχρι, δηλαδή, το μετριοπαθές κουρδικό κίνημα να τεθεί κι επίσημα εκτός νόμου.

Αλλες, ανεπίσημες, καταμετρήσεις ανεβάζουν τα θύματα της οργάνωσης σε χίλια περίπου. Ανάμεσά τους κι ο βουλευτής του ΗΕΡ στο Μάρντιν, Μεχμέτ Σιντσάρ (4.9.1993) -ο πρώτος που δολοφονήθηκε από πολιτικούς του αντιπάλους στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Ταυτόχρονα, και παρά την πλούσια «αντικαθεστωτική» φιλολογία της, η Ilim θα αποφύγει την παραμικρή αναμέτρηση με το στρατό ή την αστυνομία.

**Η σχέση της Χεζμπολάχ με την επίσημη «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία των αρχών ήταν κοινό μυστικό όταν επισκεφθήκαμε την περιοχή, την άνοιξη του 1992. Στο πανεπιστήμιο του Ντιαρμπακίρ, λ.χ., υπήρχε μια -τυπικά παράνομη- ομάδα ισλαμιστών φιοιτητών, γνωστή στους πάντες, η οποία είχε αναλάβει δημόσια την ευθύνη για τον πρώτο φόνο της οργάνωσης (ενός χριστιανού ασυροχαλδαίου στην πόλη Ιντιλ). Δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Yeni Ulke» (Νέα Χώρα) του ΗΕΡ, με τους οποίους συζητήσαμε τότε το ζήτημα, πίστευαν ότι η Χεζμπολάχ ξεκίνησε «από ανθρώπους ενδεχομένως καλοπροαίρετους», γρήγορα όμως διαβρώθηκε από τις υπηρεσίες ασφαλείας. Για τον Χασάν Εζγκιούν, ρεπόρτερ της ίδιας εφημερίδας, τα πράγματα ήταν αρκετά απλά: «Το τουρκικό κράτος εκμεταλλεύεται την έντονη θρησκευτικότητα των Κούρδων, για να καταπολεμήσει το εθνικό κουρδικό κίνημα».

* Τόσο οι υποστηρικτές του ΡΚΚ όσο και για το μεγαλύτερο μέρος του κουρδικού πληθυσμού της εμπόλεμης ζώνης, έκαναν ήδη από τότε λόγο όχι για «Χεζμπολάχ», αλλά για «Χεζμπολ-κόντρα». Παράρτημα, δηλαδή, της υπηρεσίας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων που είχε επιφορτιστεί με την καταπολέμηση των ανταρτών.

* Στις 16.2.1992 το αριστερό περιοδικό «Ikikbine Dogru» (Προς το 2000) αποκάλυψε, με βάση περιγραφές αυτοπτών μαρτύρων, ότι μέλη της Χεζμπολάχ εκπαιδεύονταν κάθε πρωί στα όπλα μέσα στο κτίριο των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας του Ντιαρμπακίρ.

* Δύο μέρες μετά, ο ανταποκριτής του περιοδικού (και συντάκτης του άρθρου) Χαλίτ Γκιουνγκέν σκοτώθηκε στο γραφείο του από «αγνώστους». Ακολούθησε, στις 18 και 20 Νοεμβρίου 1992, η εξόντωση των δημοσιογράφων της αριστερής «Gercek» (Αλήθεια) Χατίπ Καπτσάκ και Ναμίκ Ταραντζί -στο Μάρντιν και το Ντιαρμπακίρ, αντίστοιχα. Και οι δύο ασχολούνταν με το ίδιο θέμα: τη διαπλοκή Χεζμπολάχ και υπηρεσιών ασφαλείας.

* Οι αρχές, από την πλευρά τους, όχι μόνο διέψευσαν κάθε σχέση αλλά αμφισβήτησαν κι αυτήν ακόμα την ύπαρξη της οργάνωσης. «Η επίσημη άποψη ήταν ότι όλοι αυτοί οι φόνοι διαπράττονται από το ΡΚΚ κι ότι το ίδιο διασπείρει ψευδείς πληροφορίες στην περιοχή, με σκοπό να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη του πληθυσμού προς το κράτος», διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο βιβλίο του δημοσιογράφου Ισμέτ Ιμσέτ για το κουρδικό αντάρτικο, που εκδόθηκε το 1992.

* Στο ίδιο βιβλίο καταγράφεται συνοπτικά μια σειρά από πληροφορίες, δημοσιευμένες σε τουρκικά ΜΜΕ και αποκαλυπτικές αυτής της συνεργασίας: κοινές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις χωροφυλάκων κι ένοπλων ισλαμιστών στα περίχωρα του Ντιαρμπακίρ, επιδρομές της Χεζμπολάχ σε χωριά αμέσως μετά τον αφοπλισμό τους από το στρατό, απελευθέρωση εκτελεστών της οργάνωσης που είχαν συλληφθεί από πολίτες με κίνδυνο της ζωής τους, κ.ο.κ.

Η κοινοβουλευτική έκθεση

Σύμφωνα με τον Ιμσέτ, η καθοριστική τομή όσον αφορά τη στρατολόγηση των φονταμενταλιστών στον «αντισυμμοριακό αγώνα» σημειώθηκε το καλοκαίρι του 1991, όταν μεγάλος αριθμός αστυνομικών με «ισλαμικά φρονήματα» μετατέθηκε ομαδικά από τη δυτική Τουρκία στις κουρδικές επαρχίες της «Νοτιοανατολής». Αν και -τυπικά τουλάχιστον- το μέτρο αποσκοπούσε στην απομάκρυνση των ισλαμιστών αστυνομικών από τα νευραλγικά αστικά κέντρα της χώρας, στην πράξη έδωσε το πράσινο φως για την αξιοποίηση της Χεζμπολάχ εναντίον των «αυτονομιστών».

**Τα σημαντικότερα στοιχεία για το ζήτημα προήλθαν, ωστόσο, από την έκθεση της επίσημης τουρκικής κοινοβουλευτικής επιτροπής που ανέλαβε το 1993-1995 να ερευνήσει τους «ανεξακρίβωτους φόνους» πολιτικού χαρακτήρα.

* «Στις 27 Ιουλίου 1993», σημειώνεται εκεί, «ο αστυνομικός διευθυντής κι ο αναπληρωτής νομάρχης του Μπάτμαν δήλωσαν στην Επιτροπή ότι είχαν πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες υπήρχε ένα στρατόπεδο εκπαίδευσης της Χεζμπολάχ στην περιοχή των χωριών Σέκου, Τσιτσεκλί και Γκιενολού, κι ότι στρατιωτικές μονάδες της ίδιας περιοχής παρείχαν υποστήριξη σ’ αυτό το στρατόπεδο. Επίσης, ότι είχαν συζητήσει επ’ αυτού με στελέχη της Χωροφυλακής κι ότι αρμόδια πρόσωπα του στρατού τούς είχαν πληροφορήσει πως οι μαχητές της οργάνωσης καταχράστηκαν επανειλημμένα με διάφορους τρόπους τη μεταξύ τους σχέση, με αποτέλεσμα οι ίδιοι να αισθάνονται αηδία για την οργάνωση και να έχουν περιορίσει τις σχέσεις τους μαζί της».

* Γλαφυρότεροι στις διατυπώσεις τους υπήρξαν -κατόπιν εορτής- κάποιοι επιφανείς πολιτικοί. «Ιδρυτής, προαγωγός και κυρίως χρήστης της Χεζμπολάχ στη νοτιοανατολική Τουρκία ήταν η ανώτατη διοίκηση των ενόπλων δυνάμεων», δήλωσε λ.χ. στην εφημερίδα «Siyaz-Beyaz» (Ασπρο-Μαύρο) ο Φικρί Σαγλάρ, υπουργός Πολιτισμού το 1993-95.

* «Η Χεζμπολάχ επεκτάθηκε κι ενισχύθηκε με βάση μια απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας το 1985, κι ορισμένα από τα μέλη της εκπαιδεύτηκαν σε εγκαταστάσεις των υπηρεσιών ασφαλείας».

* Εξίσου εύγλωττος θα είναι, κατόπιν εορτής, κι ο τότε πρωθυπουργός Μεσούτ Γιλμάζ: «Η οργάνωση αυτή οπωσδήποτε είχε την ανοχή, την υποστήριξη και την προστασία ορισμένων κύκλων. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το κράτος απ’ αυτά τα παράσιτα» («Turkish Daily News» 26.1.2000).

Παραμερισμός και «εξάρθρωση»

Το τέλος της συνεργασίας του σκληρού πυρήνα του κράτους με τη Χεζμπολάχ τοποθετείται χρονικά γύρω στο 1995. Σύμφωνα με το συγγραφέα Φαΐκ Μπουλούτ, γνώστη των σχετικών υπηρεσιακών φακέλων, η αποστασιοποίηση αυτή συνδέεται με την αλλαγή ηγεσίας του στρατεύματος και την ανάληψη της ηγεσίας του τουρκικού ΓΕΣ από το στρατηγό Καρανταγί. Ο ίδιος ερευνητής εκτιμά σε 20.000 περίπου τους «συμπαθούντες» της Ilim εκείνη την εποχή («Turkish Daily News» 27.1.2000).

**Αλλες πηγές, πάλι, συνδέουν τη χαλάρωση των δεσμών ανάμεσα στις δύο πλευρές με τη σταδιακή απώλεια ελέγχου του κράτους πάνω στους ένοπλους ισλαμιστές, με το αυξανόμενο ενδιαφέρον εξωτερικών παραγόντων για την οργάνωση (που καθιστούσε «αντιπαραγωγική» την παραπέρα συνεργασία μαζί της) αλλά και με το γεγονός ότι, ήδη από την άνοιξη του 1995, η στρατιωτική συντριβή του ΡΚΚ ήταν πια ορατή στον ορίζοντα.

**Οπως και να είχαν τα πράγματα, η απόσυρση της οργάνωσης του Βελίογλου από την ενεργό δράση αποτυπώνεται καθαρά στις επίσημες στατιστικές: μόλις 8 φόνοι το 1995, 3 το 1996, 9 το 1997, 5 το 1998 κι 22 το 1999. Αυτό που δεν αποτυπώνεται στα νούμερα, ωστόσο, είναι η ποιοτική μεταβολή των δραστηριοτήτων της. Διωγμένα από το εμπόλεμο Κουρδιστάν, τα στελέχη της μεταφέρουν το κέντρο της δράσης τους στο δυτικό τμήμα της χώρας -με στόχο, αυτή τη φορά, τους πάλαι ποτέ υποστηρικτές τους.

* Αποκαλυπτικό επ’ αυτού μπορεί να θεωρηθεί ένα ρεπορτάζ της «Turkish Daily News» (6.2.1997), συνταγμένο με βάση τις «προειδοποιήσεις» μιας ανώνυμης «πηγής μέσα στην αστυνομία της Κωνσταντινούπολης». Σύμφωνα μ’ αυτό, η Χεζμπολάχ «αναζητούσε νέους οικονομικούς πόρους» από ισλαμιστές επιχειρηματίες κουρδικής καταγωγής, κατά πάσα πιθανότητα πρώην χρηματοδότες της, που είχαν μεταφέρει τη δραστηριότητά τους στη δυτική Τουρκία. Αξιοποιώντας το Ραμαζάνι, άνθρωποι της οργάνωσης τους αποσπούσαν εκβιαστικά χρήματα, σαν θρησκευτική -δήθεν- «ελεημοσύνη».

* «Ο “χασάπης της Νοτιοανατολής”, η Χεζμπολάχ, απειλεί τώρα τις πόλεις της δυτικής Τουρκίας», διακήρυσσε ο (τρομοκρατικός) τίτλος της εφημερίδας. Καθόλου τυχαία, τις ίδιες μέρες ο στρατός ανέλαβε να ξανασώσει τη χώρα -αυτή τη φορά, από τον ισλαμικό κίνδυνο- ανατρέποντας μ’ ένα «λευκό πραξικόπημα» την κυβέρνηση Ερμπακάν.

**Με τον κλοιό να σφίγγει γύρω του (και, προφανώς, τη διαθεσιμότητα των «ενισχυτών» να στερεύει), ο ηγετικός πυρήνας της Χεζμπολάχ έβαλε μπροστά πιο δυναμικά μέσα: Μέσα στο τελευταίο πεντάμηνο του 1999, μια δεκαριά ισλαμιστές επιχειρηματίες κουρδικής καταγωγής εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς, ενώ οι πιστωτικές τους κάρτες εξακολούθησαν να χρησιμοποιούνται τακτικά…

**Το μυστήριο λύθηκε στις 17 Ιανουαρίου 2000, όταν η αντιτρομοκρατική υπηρεσία ανακάλυψε την κεντρική γιάφκα της Χεζμπολάχ σ’ ένα αριστοκρατικό προάστιο της Κωνσταντινούπολης και σκότωσε, μετά τετράωρη μάχη, τον ίδιο το Βελίογλου.

**Παραδόξως, ενώ ο ηγέτης της οργάνωσης δέχτηκε 30 τουλάχιστον σφαίρες, οι δύο συγκάτοικοί του (ο στρατιωτικός της υπεύθυνος, Τζεμάλ Τουτσάκ, κι ο καθοδηγητής της στη Δυτ. Τουρκία, Εντίπ Γκιουμούς) συνελήφθησαν χωρίς ούτε μία αμυχή. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε ότι… συνεργάζονται με τις αρχές για ξήλωμα του «δικτύου του τρόμου».

* Ακολούθησε, επί βδομάδες, ένα τηλεοπτικό θρίλερ: καθημερινά ξεθάβονταν πτώματα θυμάτων της Χεζμπολάχ (κάπου 70 συνολικά) και φρικιαστικές λεπτομέρερειες κατέκλυσαν τα δελτία ειδήσεων, ενώ η αστυνομία εξαπέλυσε ανθρωποκυνηγητό σ’ ολόκληρη τη χώρα συλλαμβάνοντας 2.000 άτομα.

Το Μέτωπο και η «Βάση»

Αυτά όσον αφορά τον ηγετικό πυρήνα του πάλαι ποτέ ισλαμικού παρακράτους. Οσο για τη μαζική του βάση, εκεί τα πράγματα φαίνεται πως εξελίχθηκαν διαφορετικά. Ενας απροσδιόριστος αριθμός ισλαμιστών (1.050 σύμφωνα με τις επίσημες αρχές, μεταξύ 2.000 και 10.000 κατά τους υπολογισμούς των τοπικών πηγών του BBC [21.11.03]) θα ακολουθήσει το γνωστό -πλέον- δρομολόγιο των πράσινων «διεθνών ταξιαρχιών»: Βοσνία, Σουδάν, Τσετσενία, Αφγανιστάν…

Στο μεσοδιάστημα, κάποιοι θα στρατολογηθούν από τους «ακρίτες» του IBDA-C. Το τελευταίο ιδρύθηκε το 1984, ευαγγελιζόμενο την επιστροφή στη θεοκρατία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην πράξη, ακολούθησε μια πιο κλασική τρομοκρατική δραστηριότητα: από βομβιστικές επιθέσεις σε ποτοπωλεία και οίκους ανοχής μέχρι σποραδικές δολοφονίες δημοσιογράφων και διανοουμένων.

Αν πιστέψουμε τις πηγές που πρόσκεινται στις τουρκικές υπηρεσίες ασφαλείας, η οργανωτική δομή του IBDA-C είναι εντελώς αποκεντρωμένη: κάθε πυρήνας οργανώνεται ανεξάρτητα, χωρίς κάποια δεδομένη ιεραρχία, κι επιλέγει μόνος του τα μέσα και τους στόχους του χωρίς επαφή με τους υπόλοιπους.

Κάτι σαν τοπική Αλ Κάιντα, δηλαδή…

«Ιππότες» ή «Ακρίτες» του Ισλάμ;

Η οργάνωση IBDA-C (Islami Buyuk Dogu Akincιlar Cephesi), που, από κοινού με την Αλ Κάιντα, ανέλαβε την ευθύνη για τις βομβιστικές επιθέσεις στην Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ως «Ισλαμικό Μέτωπο Ιπποτών της Μεγάλης Ανατολής». Η χρήση της ονομασίας «Ιππότες» από μια ακραία ισλαμική οργάνωση, ακούγεται κάπως περίεργα. Το ίδιο και η μετάφραση της ίδιας τουρκικής λέξης (Akincilar) από τα διεθνή αγγλόφωνα ΜΜΕ ως «Επιδρομέων» (Raiders).

Καταφύγαμε στο εξαίρετο τουρκοελληνικό λεξικό, Φαρούκ Τουντζάι- και η απορία μας λύθηκε:

«Akinci», διαβάζουμε εκεί, σημαίνει δύο διαφορετικά πράγματα: «επιδρομέας» αλλά και «ακρίτας». Αυτή η δεύτερη έννοια είναι προφανές ότι ταιριάζει στην περίπτωσή μας. Οι ακραίοι ισλαμιστές του IBDA-C εκλαμβάνουν τους εαυτούς τους σαν την εμπροσθοφυλακή του μουσουλμανικού κόσμου, ταγμένη να «προστατεύει» την τουρκική «μεθόριο» του τελευταίου με τη χριστιανική Δύση.

Για την πολιτική ιστορία του όρου, αξίζει τέλος ν’ αναφερθεί ότι με την ίδια ακριβώς λέξη («Ακρίτες») αυτοπροσδιοριζόταν, τη δεκαετία του ’70, η επίσημη νεολαία του ισλαμικού Κόμματος Εθνικής Σωτηρίας του Ερμπακάν. Νεολαία που αποτέλεσε και το φυτώριο από το οποίο ξεπήδησαν, τα επόμενα χρόνια, οι πρώτες ένοπλες φονταμενταλιστικές γκρούπες.
  

Οι «καλοί» τρομοκράτες

Οι ετήσιες εκθέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την τρομοκρατία διεθνώς (Patterns of Global Terrorism) έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις μεταλλασσόμενες σχέσεις των ΗΠΑ απέναντι στις ισλαμικές ένοπλες ομάδες που δρουν στην Τουρκία.

Στην έκθεση του 1992 αναφέρεται η «ομιχλώδης Τουρκική Ισλαμική Τζιχάντ» ως φιλοϊρανική και «απειλή στα συμφέροντα των ΗΠΑ στην Τουρκία».

Στην έκθεση του 1993 αναφέρεται μια τουρκική οργάνωση υποστηριζόμενη από την Τεχεράνη με το όνομα «Ισλαμική Δράση» (ή «Οργάνωση του Ισλαμικού Κινήματος»), καθώς και ότι ομάδες της Τουρκικής Χεζμπολάχ έστειλαν απειλητικά μηνύματα σε εφημερίδες και βιβλιοπωλεία για το βιβλίο του Ρουσντί.

Η έκθεση του 1994 αναφέρει πρώτη φορά το IBDA-C, μαζί με την Ισλαμική Τζιχάντ και την Οργάνωση του Ισλαμικού Κινήματος, ως «χαλαρά οργανωμένες τουρκικές ισλαμικές εξτρεμιστικές ομάδες, που μάχονται για μια ισλαμική κυβέρνηση στην Τουρκία και επιτίθενται σε στόχους του λαϊκού κράτους». Παρόμοια διατύπωση επαναλαμβάνεται και το 1995. Εδώ προστίθεται η πιθανότητα να ευθύνονται για την απόπειρα δολοφονίας ενός εξέχοντος στελέχους της εβραϊκής κοινότητας στην Αγκυρα.

Η έκθεση του 1996 δεν περιλαμβάνει ούτε λέξη για οποιαδήποτε ισλαμική οργάνωση. Το 1997 καταγράφεται μόνο η (φιλοϊρανική) Βασάτ. Σημειώνεται ότι οι ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις (Τουρκική Χεζμπολάχ και IBDA-C) γίνονται όλο και περισσότερο βίαιες. Αναφέρεται ότι το IBDA-C θεωρείται ύποπτο για τη βόμβα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Το 1998 καταγράφονται πάλι η Τουρκική Χεζμπολάχ, η Οργάνωση Ισλαμικού Κινήματος και το IBDA-C. Οι συντάκτες της έκθεσης διαπιστώνουν με ανακούφιση ότι «τα αποτελεσματικά μέτρα ασφαλείας των Τούρκων φαίνεται ότι με τα χρόνια ελαχιστοποίησαν την απειλή από αυτές τις περιθωριακές ομάδες» και ως απόδειξη αναφέρουν τη σύλληψη του ηγέτη του IBDA-C Σαλί Μιρζαμπέογλου στην Κωνσταντινούπολη.

Και το 1999 θριαμβολογεί το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ότι «οι τουρκικές αρχές συνεχίζουν να συλλαμβάνουν και να δικάζουν σκληρά τους ισλαμιστές τρομοκράτες». Διαπιστώνεται πάντως ότι η Τουρκική Χεζμπολάχ και το IBDA-C κατάφεραν να πραγματοποιήσουν επιθέσεις μικρής σημασίας.

Το 2000 και πάλι αναφέρονται «ισχυρά πλήγματα από την τουρκική αστυνομία και δικαιοσύνη στις εγχώριες ισλαμικές τρομοκρατικές ομάδες, περιλαμβανομένης της Τουρκικής Χεζμπολάχ. (…) Τα μέλη της είναι κατά της Δύσης αλλά έχουν στόχο κυρίως τους Κούρδους που δεν θεωρούν αρκετά ισλαμιστές. Δεν έχουν στόχο Αμερικανούς πολίτες. Τον Οκτώβριο η αστυνομία με 723 επιχειρήσεις έλεγξε περισσότερους από 2.700 υπόπτους και συνέλαβε 1.700 απ’ αυτούς. Αρχισε η δίκη 15 μελών της Χεζμπολάχ που κατηγορούνται για 156 δολοφονίες».

Η έκθεση του 2001 κατατάσσει την Τουρκική Χεζμπολάχ πρώτη φορά μεταξύ των δύο πλέον ενεργών τρομοκρατικών οργανώσεων της χώρας και επισημαίνει την ανάπτυξη των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της οργάνωσης, όπως διαφαίνεται από επιθέσεις στην αστυνομία του Νιγιάρμπακιρ. Το 2002, όμως, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και πάλι μας καθησυχάζει. Επαινεί την τουρκική αστυνομία για τις επιτυχίες της κατά των «εγχωρίων ισλαμικών οργανώσεων» και αποφαίνεται ότι «οι συλλήψεις αδυνάτισαν την Τουρκική Χεζμπολάχ».

Ούτε η Τουρκική Χεζμπολάχ ούτε το IBDA-C και οι άλλες ισλαμικές οργανώσεις περιλαμβάνονται στον κατάλογο των (περίπου 30) τρομοκρατικών οργανώσεων που συντάσσει από το 1997 κάθε δυο χρόνια το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Απλώς από το 2001 περιλαμβάνεται σε κάποιο «συμπληρωματικό» κατάλογο η Τουρκική Χεζμπολάχ. Ο λόγος της εύνοιας αυτής ομολογείται από το ίδιο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ που την παρουσιάζει «ως απάντηση στις θηριωδίες του ΡΚΚ κατά των μουσουλμάνων». Αν συνυπολογιστεί ότι στόχος της οργάνωσης δεν ήταν (παρά μόνο κατ’ εξαίρεση) η Δύση, αλλά οι εγχώριοι αντίπαλοι των ΗΠΑ, μπορούμε να καταλάβουμε για ποιο λόγο οι αρχές των ΗΠΑ άρχισαν να την περιλαμβάνουν τόσο αργά στις εκθέσεις τους και για ποιο λόγο σχεδόν αποσιωπούν τη δράση της που μετράει εκατοντάδες νεκρούς.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός5 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις6 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή