Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Η Μεσογειακή Ένωση και η παγκόσμια γεωπολιτική μάχη για τη Μεσόγειο

Δημοσιεύτηκε στις

Πρόσφατα γίναμε θεατές “επαναστάσεων” σε κάποιες χώρες της Β. Αφρικής όπου τα πλήθη αν και “ανοργάνωτα” μπόρεσαν και ξεσηκώθηκαν μυστηριωδώς. Τυνησία, Αίγυπτος με τελευταία την Λιβύη. Ποιά φωνή τους κάλεσε δεν έγινε γνωστό, αν και δάφνες θέλει να δρέψει ακόμη και αυτό το wikileaks. Γνωρίζουμε ότι οι επαναστάσεις ενίοτε εκδηλώνονται για να εξυπηρετήσουν μυστικότερα ή και μεγαλύτερα συμφέροντα και αυτό το παρατηρούμε να γίνεται συχνά στην σύγχρονη παγκόσμια πολιτική ιστορία.

Ωστόσο πέρα από το μαζικό και ανεξήγητο φαινόμενο των domino-ταραχών που άλλαξαν ή πρόκειται να αλλάξουν τον γεωπολιτικό χάρτη των παράκτιων χωρών της Μεσογείου, ταυτόχρονα παρατηρούμε και άλλες σημαντικές αλλαγές.  Μεγάλος λόγος γίνεται για τον καθορισμό των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών εκμετάλλευσης (ΑΟΖ) όπου άξαφνα μαθαίνουμε και για την ύπαρξη σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, πράγμα που γίνεται θα λέγαμε με τρόπο μαζικό (Λεβιάθαν, κοίτασμα Ηροδότου κ.ά.).
Ως εκ τούτου στο Αιγαίο παρατηρούμε τη μετατόπιση του διπλωματικού και άλλου ενδιαφέροντος μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας όλο και νοτιότερα, πέριξ του Καστελόριζου, πιο κοντά στις υπό ανακατάταξη βορειο-αφρικανικές περιοχές. Σε αυτή την εξέλιξη ο οιοσδήποτε εύκολα μπορεί να συμπεράνει πως μαζί με τις τοπικές διπλωματικές επιδιώξεις της Τουρκίας, υποκρύπτονται και επιδιώξεις πολύ μεγαλύτερων δυνάμεων. Μάλιστα φτάσαμε και στο σημείο η Μέρκελ, ως Καγκελάριος της Γερμανίας να επισκέπτεται για πρώτη φορά στην ιστορία Γερμανού καγκελάριου,  την Κυπριακή Δημοκρατία. 
Τι να συμβαίνει στην πραγματικότητα;
Αυτό έχει αρχίσει να γίνεται ένα βασικό ερώτημα. Ερώτημα απολύτως φυσιολογικό, εφόσον έχουμε συνηθίσει στη διεθνή πολιτική σκηνή, αυτό που φαίνεται να είναι η αφορμή και σχεδόν ποτέ η αιτία. Η συγκυριακή εκδήλωση των ταραχών και των όποιων γεωπολιτικών ανακατατάξεων στα παράκτια κράτη της βόρειας Αφρικής αλλά και οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις καθώς και οι έντονες μυστικές διπλωματικές επαφές μεταξύ Ελλάδος, Ισραήλ και Τουρκίας με ιδιαίτερη έμφαση στις δύο πρώτες υποδεικνύει κάτι πολύ πιο σχεδιασμένο.
Για πολλά χρόνια, είναι “γνωστό” ένα σχέδιο, που ως ιδέα είναι αποτέλεσμα των ισχυρών μοναδικών κέντρων αποφάσεων του πλανήτη . Το όνομα του σχεδίου, “Ηνωμένες Πολιτείες της Ανατολικής Μεσογείου” ή απλούστερα “μεσογειακή Ένωση” και εμπνευστές του οι κυριότεροι γεωπολιτικοί σχεδιαστές της νέας τάξης πραγμάτων. 
Ας διαβάσουμε λοιπόν τα σχέδια των μεγαλύτερων εξ απορρήτων μυστικοσυμβούλων των σημερινών κέντρων αποφάσεων,  ας μελετήσουμε τους χάρτες. Μη κάνουμε το λάθος να τους αγνοήσουμε λόγω της απλότητας τους. Ας αναλογιστούμε μόνο και μόνο, με ποιο τρόπο επανασχεδιάσθηκε ο κόσμος μετά τη λήξη του Β Παγκοσμίου πολέμου, όταν κατά τη διάρκεια της Συμφωνίας στη Γιάλτα οι τρείς τότε σημαντικότεροι ηγέτες, οι Ρουζβελντ, Τσωρτσιλ και Σταλιν, σχεδιάζοντας σε πρόχειρα χαρτιά έφτασαν στο σημείο να μοιράζουν την ανθρωπότητα ακόμη και επάνω σε χαρτοπετσέτες.  Ο τρόπος παραμένει ο ίδιος,  μόνο τα ονόματα άλλαξαν.  “Όμπαμα, Μέρκελ, Σαρκοζί”.
1dpa26b brzinski06_01
Οι Ρουζβέλντ, Τσώρτσιλ και Στάλιν, στην Γιάλτα Μπρεζίνσκι, σύμβουλος και του Ομπάμα
Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη και την άσχημη έως τραγική κατάσταση που περιήλθε η Ελληνική οικονομία που κάνει ένα κράτος σαν την Ελλάδα πολύ πιο επιρρεπές σε πιέσεις και επανασχεδιασμούς, τότε αρκεί να γράψουμε το γνωστό σλόγκαν: «Τυχαίο; …. », αφήνοντας την απάντηση στον αναγνώστη.    

Χωρίζοντας τη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική

Η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική βρίσκονται σε διαδικασία διαχωρισμού σε ζώνες επιρροής μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Ουσιαστικά η διαίρεση της Μέσης Ανατολής και Βόρειας Αφρικής είναι μεταξύ γαλλο-γερμανικών και αγγλο-αμερικανικών συμφερόντων. Στο δε ΝΑΤΟ επικρατεί ενιαία στάση σε ό, τι αφορά αυτή την εκ νέου διαίρεση.
globalization79_01
Στον χάρτη φαίνονται με κάφε χρώμα τα κράτη που πρόκειται να κάνουν την Μεσογειακή Ένωση, κατ΄άλλους τις Ηνωμένες πολιτείες της Ανατολικής Μεσογείου. Προσέξτε ιδιαίτερα την Τουρκία.
Ενώ επιφανειακά το Ιράκ εμπίπτει στην αγγλο-αμερικανική σφαίρα επιρροής, η Ανατολική Μεσόγειος και το φυσικό αέριο της έχουν ορισθεί να πέσουν στην γαλλο-γερμανική σφαίρα επιρροής. Στην πραγματικότητα, η περιοχή της Μεσογείου στο σύνολό της, από το Μαρόκο και την πλούσια σε φυσικό αέριο Αλγερία ως το Λεβάντε, αποτελούν από καιρό πολυπόθητες περιοχές για τα γαλλο-γερμανικά συμφέροντα, ωστόσο υπάρχουν περισσότερα σε αυτή τη σύνθετη εικόνα από όσα φαίνονται με την πρώτη ματιά.
Διάφορες αποφάσεις ορόσημα που είναι άγνωστες στο παγκόσμιο κοινό, έχουν παρθεί ώστε να δοθεί τέλος στις γαλλο-γερμανικές και αγγλο-αμερικανικές αντιπαραθέσεις, οι οποίες θα φέρουν τελικά την κοινή διαχείριση των λαφύρων του πολέμου και θα βοηθήσουν στην σύγκλιση των συμφερόντων αμφοτέρων. Η πραγματικότητα της κατάστασης έχει ως εξής: η περιοχή από τη Μαυριτανία μέχρι τον Περσικό Κόλπο και το Αφγανιστάν θα κατανεμηθεί στην Αμερική, τη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, και τους συμμάχους τους.
Αυτές οι σφαίρες επιρροής είναι πραγματικά σφαίρες ευθύνης σε μια μακρόχρονη εκστρατεία για την αναδιάρθρωση της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής. Η συμφωνία υπηρεσιών μεταξύ της Total SA και της Chevron να αναπτύξουν από κοινού τα ενεργειακά αποθέματα του Ιράκ, οι συμφωνίες του ΝΑΤΟ στον Περσικό Κόλπο, καθώς και η δημιουργία μιας μόνιμης γαλλικής στρατιωτικής βάσης στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, είναι αποτελέσματα αυτών των στόχων. Η στρατιωτική παγκοσμιοποίηση βρίσκεται εν ενεργεία από το Ιράκ και τον Λίβανο ως το Μαγκρέμπ.

Επαναχάραξη των Ευρωπαϊκών συνόρων Ασφάλειας

Ο δρόμος για την επαναχάραξη του χάρτη της Μέσης Ανατολής     
«Η πολιτική [εξωτερική πολιτική] ενός κράτους βρίσκεται στη γεωγραφία της.” –Ναπολέων Βοναπάρτης I

globalization79_05
Χάρτης με τις νέες σφαίρες επιρροής στην Ευρώπη αλλά και στην Μεσόγειο. Περιοχές κλεισμένες σε κόκκινο είναι τα κράτη της  Γερμανικής σφαίρας επιρροής. Με μπλέ χρώμα τα κράτη που ειναι κάτω απο Γαλλική επιρροή. Ενώ με καφέ χρώμα τα κράτη που εμπίπτουν στην Ισραηλινή σφαίρα επιρροής, μέσα σε αυτά ανήκει και η Ελλάδα.  
Πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Ρίγα της Λετονίας, είχε συμφωνηθεί ότι η δυτική περιφέρεια του «ασταθούς τόξου» θα επανδρωνόταν από το ΝΑΤΟ και θα ενέπιπτε στη γαλλο-γερμανική ευθύνη. [1]
Σημάδια της συναίνεσης που επιτεύχθηκε μεταξύ της αγγλο-αμερικανικής και γαλλο-γερμανικής πλευράς είχαν αναδυθεί μέσα από τους εκπροσώπους των δύο χωρών, ένα μήνα πριν από την διάσκεψη του ΝΑΤΟ στη Ρίγα.
Κατά τη διάρκεια διάλεξης στο πανεπιστήμιο του Princeton, τον Οκτώβριο του 2006, ο Joschka Fischer, πρώην γερμανός Υπουργός Εξωτερικών και μέλος του Κόμματος των Πρασίνων της Γερμανίας, και εκπρόσωπος της γαλλο-γερμανικής entente, αποκάλυψε την κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής Γερμανίας-Γαλλίας, όσον αφορά την ασφάλεια και την άμυνα. 
Η κατεύθυνση, σύμφωνα με τον Joschka Fischer ήταν «προς ανατολάς», τόσο με τη Μέση Ανατολή και τα Ανατολικά νερά της Μεσογείου να αποτελούν τα νέα σύνορα της Ευρώπης! Αυτή η περιοχή θα αποτελέσει μέρος του νέου τομέα ασφάλειας της ΕΕ και της Ευρώπης. Ο πρώην Γερμανός υπουργός δήλωσε ότι οι βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο και στη Μαδρίτη, έδειξαν ότι η Μέση Ανατολή “είναι πραγματικά η πίσω αυλή της Ευρώπης, και εμείς στην ΕΕ πρέπει να σταματήσουμε να εθελοτυφλούμε και να το αναγνωρίσουμε.” [2]
Επιπλέον, ο Joschka Fischer προειδοποίησε ότι η Ευρώπη χρειάζεται να στρέψει την προσοχή της προς τη Μέση Ανατολή και την Τουρκία – μέλος του ΝΑΤΟ και μία από τις “πύλες” ή “εισόδους” στη Μέση Ανατολή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι New York Times υποστήριξαν επίσης την επέκταση του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή μόλις μήνες μετά την αγγλο-αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003.[3]
Μέχρι το 2004 και δια μέσου του κοινού αγγλο-αμερικανικού και γαλλο-γερμανικού συντονισμού στον Λίβανο ήταν σαφές ότι η Γαλλία και η Γερμανία συμφώνησαν να αποτελέσουν το προγεφύρωμα της Αμερικής στην Ευρασία. Αυτό είναι που έφερε την Άνγκελα Μέρκελ και το Νικολά Σαρκοζί στην εξουσία, σε Βερολίνο και Παρίσι.
Οι δηλώσεις του Joschka Fischer αντανακλούσαν μια ευρύτερη στάση μέσα στους κορυφαίους κύκλους της Γαλλίας και της Γερμανίας. Δεν είναι τυχαίες παρατηρήσεις ή καινοτόμες στο χαρακτήρα, απομονωμένες δηλώσεις. Αποτελούν μέρος των μακροχρόνιων στόχων και των πολιτικών που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες.
Η διάλεξη του Fischer προανήγγειλε την κίνηση προς την εναρμόνιση της εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή μεταξύ της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτά που είπε, χαρακτήρισαν την προσέγγιση της γαλλο-γερμανικής συνεννόησης και της αγγλο-αμερικανικής συμμαχίας και προανήγγειλαν την ενίσχυση του ρόλου που θα διαδραμάτιζαν η  ΕΕ και το ΝΑΤΟ στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Η Καθημερινή Princetonian, εφημερίδα του πανεπιστημίου του Princeton, ανέφερε ότι ο πρώην Γερμανός αξιωματούχος, έκανε τις ακόλουθες δηλώσεις: [4]
1.”Η ασφάλεια της Ευρώπης δεν ορίζεται πλέον από τα δικά της  ανατολικά σύνορα, αλλά στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή”
      
2.”Η Τουρκία θα πρέπει να αποτελεί πυλώνα ασφαλείας για την ευρωπαϊκή κοινότητα, και οι προσπάθειες εκτροχιασμού αυτής της σχέσης είναι απίθανα κοντόφθαλμες”
Οι δηλώσεις του Joschka Fischer προανείγγειλαν επίσης την εκστρατεία του Νικολά Σαρκοζί στην περιοχή της Μεσογείου.
Η Γαλλο-γερμανική πολιτική έχει επίσης εκτεθεί σε ό, τι αφορά την Τουρκία. Πριν εκλεγεί ο Νικολά Σαρκοζί, η καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ ενέτεινε το κάλεσμα της για ένταξη της Τουρκίας εντός του πλαισίου της ΕΕ μέσα από μια «ειδική σχέση», αλλά όχι ως μέρος του τωρινού Ευρωπαϊκού μπλοκ.[5] Γεγονός που προανήγγειλε αυτό που ο Νικολά Σαρκοζί πρότεινε αργότερα στους Τούρκους.
Αυτό μπορεί να σημαίνει ένα ή δύο πράγματα: ή ότι η γαλλο-γερμανική πολιτική αποτελεί μέρος ενός συνεχούς, ανεξαρτήτως ηγεσίας και πολιτικής των κομμάτων, ή ότι η έκβαση των γαλλικών προεδρικών εκλογών του 2007 ήταν γνωστή στο Βερολίνο ή είχε αποφασιστεί εκ των προτέρων. Σε κάθε περίπτωση, οι γερμανικές δηλώσεις εκθέτουν μια υπολογισμένη ημερήσια διάταξη στο Παρίσι, το Βερολίνο, καθώς και σε άλλους ευρωπαϊκούς κύκλους η οποία αφορά την επέκταση που συνδέεται με την αγγλο-αμερικανική πολεμική πορεία.
Παρίσι και Βερολίνο ενεργούν από κοινού, ανεξάρτητα από το ποιός ηγείται των κυβερνήσεών τους. Η γαλλο-γερμανική πολιτική στον πυρήνα της εξαρτάται από την ύπαρξη ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. 

Αυτά τα οικονομικά συμφέροντα καθορίζουν τόσο στη Γαλλία όσο και στη Γερμανία, καθώς και στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το χαρακτήρα της κυβερνητικής πολιτικής.

Η Μεσογειακή Ένωση

Η επέκταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική

Ολόκληρη η Μεσόγειος πλακoστρώνεται για να εμπέσει τελικά στη σφαίρα επιρροής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρωτοβουλία αυτή ξεκινά με αιχμή του δόρατος τη Γαλλία ενώ το εναρκτήριο λάκτισμα έδωσε ο Νικολά Σαρκοζί όταν ξεκίνησε το γύρο της Μεσογείου αρχίζοντας από την Αλγερία.[6]
Η ιδέα μιας «Μεσογειακής Ένωσης» παρουσιάστηκε στους Ευρωπαίους με την εκλογή του Νικολά Σαρκοζί, αλλά αυτή η ιδέα δεν είναι τόσο νέα όσο θέλουν τα καθιερωμένα μέσα ενημέρωσης να παρουσιάσουν.
Ο Zbigniew Brzezinski, διεθνολόγος και πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών, αναγνώρισε το 1997 ότι,
brzinski06_01
“Η Γαλλία επιδιώκει όχι μόνο έναν κεντρικό πολιτικό ρόλο σε μια ενωμένη Ευρώπη, αλλά θεωρεί εαυτόν ως τον πυρήνα ενός μεσογειακού-βορειο αφρικανικού συμπλέγματος κρατών που μοιράζονται κοινές ανησυχίες.” [7]
Μια επέκταση της Ευρωπαϊκής σφαίρας επιρροής θα οδηγήσει επίσης σε επέκταση της αγγλο-αμερικανικής επιρροής και των οικονομικών υπαγορεύσεων της Ουάσιγκτον. Στην περίπτωση αυτή το ερώτημα είναι πόση αγγλο-αμερικανική επιρροή θα υπάρξει εντός της Μεσογειακής Ένωσης;
Η Eυρωπαϊκή Ένωση είναι ένα σώμα που υποστηρίζει τόσο τα αγγλο-αμερικανικά όσο και τα γαλλο-γερμανικά συμφέροντα. Μέσα από την «ειδική σχέση» της Αμερικής με τη Βρετανία και το ΝΑΤΟ, η Αμερική έχει αποκτήσει μια θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί κατά κύριο λόγο να διοικείται από το Παρίσι και το Βερολίνο. Έτσι, τα παράλια της Μεσογείου θα βρεθούν σε μεγάλο βαθμό υπό τη γαλλο-γερμανική επιρροή όταν το Ευρωπαϊκό μοντέλο εγχυθεί στη Μεσόγειο. (Για όσους αναρωτιούνται ακόμη προς τι οι πρόσφατες εξεγέρσεις στις βορειο-αφρικανικές χώρες).
Το σημαντικότερο: Ο μηχανισμός και η δομή που θα καθοριστούν από την επέκταση της ΕΕ στη Μεσόγειο θα καθορίσουν και το μέγεθος της αγγλο-αμερικανικής επιρροής στα μεσογειακά παράλια. Εάν η ΕΕ δημιουργήσει έναν μηχανισμό με τον οποίο τα παράκτια έθνη της Μεσογείου θα συνδέονται άμεσα μόνο με τα κράτη-μέλη της ΕΕ μέλη που βρέχονται από τη Μεσόγειο και έμμεσα με τα υπόλοιπα κράτη-μέλη, τότε η αγγλο-αμερικανική επιρροή θα είναι πολύ ασθενέστερη από ό, τι θα ήταν στην περίπτωση της πλήρους ενσωμάτωσης μεταξύ της ΕΕ και της Μεσογείου.
Αυτό το είδος σχέσης θα ενδυνάμωνε σημαντικά το Παρίσι και το Βερολίνο στο πλαίσιο της Μεσογείου.
Υποθετικά μιλώντας, η ρύθμιση αυτή θα μπορούσε να αποκλείσει και τη Βρετανία και την Αμερική. Η Μεσόγειος θα μπορούσε να πέσει απόλυτα στη γαλλο-γερμανική σφαίρα επιρροής, αλλά αυτό μάλλον είναι απίθανο σενάριο. Ο Αγγλο-αμερικανικός έλεγχος θα μεγιστοποιηθεί αν η Μεσόγειος συγχωνευθεί εντελώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να βλάψει τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και τα αγγλο-αμερικανικά και γαλλο-γερμανικά συμφέροντα για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένων και των δημογραφικών, αν δεν γίνει με σωστό ρυθμό. Εάν δεν επιτευχθεί η συγχώνευση, σταδιακά η ΕΕ θα αντιμετωπίσει εσωτερική αστάθεια. Έτσι, συμφέρει όλες τις πλευρές να μοιραστούν τη Μεσόγειο.
Γι’αυτό και η συνεργασία Γάλλων και Γερμανών συμφέρει και τη Βρετανία και την Αμερική. Για να εξασφαλισθεί ο ισχυρός αγγλοαμερικανικός ρόλος έχει εμπλακεί και το ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα το Ισραήλ έχει ενσωματωθεί στο πλαίσιο της Μεσογειακής Ένωσης.
globalization79_06Ο ρόλος του Ισραήλ σε αυτή τη διαδικασία εξαρτάται επίσης από τις διμερείς σχέσεις του με την Τουρκία, που όπως γνωρίζουμε, τα τελευταία χρόνια δεν είναι και οι καλύτερες. Από την άλλη πλευρά, ο ρόλος της Τουρκίας ως χώρα της Μεσογείου θεωρείται βασικός για τη δημιουργία μιας “Ένωσης στην περιοχή της Μεσογείου.”
Η ένταξη της Τουρκίας τόσο στην Ευρωπαϊκή όσο και στη Μεσογειακή Ένωση, αλλά χωρίς τα πλήρη οφέλη που προσφέρει η ΕΕ, θα ωφελήσουν επίσης τα αγγλο-αμερικανικά συμφέροντα. Αυτό και εξηγεί το γιατί  Βρετανία και η Αμερική υποστηρίζουν δημοσίως την άμεση είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Καθιέρωση της Μεσογείου ως Ελεύθερη Ζώνη Εμπορίου

… Και μοιρασιά του πετρελαϊκού πλούτου της Λιβύης

Γάλλοι, Γερμανοί, Άγγλοι και Αμερικανοί θέλουν να μοιραστούν τα λάφυρα από τη Λιβύη. Ό,τι ο,τι δεν καταφεραν με τον περιβοητο τους πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, προσπαθούν τώρα να το πετύχουν με τον δήθεν πόλεμο ενάντια στο δικτατορικο καθεστώς του Καντάφι.
Μετά την πτώση της Βαγδάτης το 2003, η Λιβύη παραδόθηκε ειρηνικά στις απαιτήσεις των Δυτικών Δυνάμεων και η Ουάσιγκτον έβαλε το πόδι της στην Λιβύη, η οποία ως τότε ήταν στη μαύρη λίστα μαζί με τη Σομαλία, το Σουδάν, το Λίβανο, το Ιράκ, τη Συρία και το Ιράν. Ήταν επίσης το 2003 όταν κατασκευάστηκε ο Αγωγός Greenstream για τον εφοδιασμό της ΕΕ με  Λιβυκό φυσικό αέριο μέσω μιας διαδρομής που διέσχιζε τη Μεσόγειο Θάλασσα έως τη Σικελία.
Εν μία νυκτί η Λιβύη από «αδέσποτο κράτος» και κατηγορούμενη για διεθνή τρομοκρατία, έγινε φίλη των δυτικών, χωρίς να έχει υπάρξει καμιά αλλαγή, ούτε πολιτική, ούτε ιδεολογική, αλλά και καμία αλλαγή στην ηγεσία της χώρας. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν να ανοίξει τις πόρτες τις στα οικονομικά σύμφέροντα των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Οι οικονομικές, ενεργειακές και οπλικές συμφωνίες που υπεγράφησαν με τη Λιβύη το 2007, αποκαλύπτουν την απόλυτη οικονομική πρόθεση της «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία». Επιπλέον, η Λιβύη δεσμεύτηκε σε ένα πρόγραμμα «εθνικών μεταρρυθμίσεων.” [8]
Τι συνέβει λοιπόν και οι μέχρι πρότεινος φίλοι, στράφηκαν εκ νέου εναντίον της Λιβυής;Τι είδους μεταρρυθμίσεις συμφωνήθηκαν που η Λιβυή δεν εφάρμοσε;
Στην πράξη, η Λιβύη αποδέχθηκε να αναλάβει ένα πρόγραμμα οικονομικής αναδιάρθρωσης “ελεύθερης αγοράς”, σύμφωνα με τις απαιτήσεις των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Ωστόσο, η κυβέρνηση της Λιβυής παρέμεινε ίδια, γεγονός το οποίο αποκαλύπτει το πόσο επιφανειακές ήταν αυτές οι λεγόμενες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Επιπλέον, η Διακήρυξη της Βαρκελώνης του 1995, αφορούσε μια ευρωμεσογειακή εταιρική σχέση στο φόντο των νεοφιλελεύθερων οικονομικών μεταρρυθμίσεων, η οποία θα άνοιγε τη Λιβυκή οικονομία σε ξένους επενδυτές.
Η Διακήρυξη της Βαρκελώνης είχε ως στόχο τη δημιουργία μιας κυρίαρχης ευρωπαϊκής ζώνης ελεύθερου εμπορίου στη Βόρεια Αφρική, τη Μέση Ανατολή και την περιοχή της Μεσογείου μέχρι το 2010. Να είναι τυχαίο το ότι με τη λήξη της Διακήρυξης, ξέσπασαν οι ταραχές και οι “επαναστάσεις” στις περιοχές αυτές;
Τέλος, ας μην ξεχνάμε την EPA (Οικονομική εταιρική σχέση της ΕΕ), η οποία αποτελεί επιθετική συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που επιβλήθηκε υπό τη μορφή οικονομικής απειλής στις πρώην ευρωπαϊκές αποικίες. 

Δικαιολογώντας τους δεσμούς με τη Λιβύη

Οι Βουλγάρες νοσοκόμες και μια ξεδιάντροπη Ευρωπαϊκή Εκστρατεία δημοσίων σχέσεων
globalization79_03Δεν είναι τυχαίο ότι μια ομάδα βουλγάρων νοσοκόμων απελευθερώθηκε από τη Λιβύη κατά την επίσκεψη του Σαρκοζί ενώ βρισκόταν σε περιοδεία της Μεσογείου για τη δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης.[9]
Το όλο γεγονός ήταν ένα κόλπο δημοσίων σχέσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Νικολά Σαρκοζί έφθασε στη Λιβύη στις 25 Ιουλίου 2007 για να υπογράψει πέντε σημαντικές συμφωνίες με τη Λιβύη, μόλις μία ημέρα αφού η πρώην σύζυγός του, Cécilia Ciganer-Albéniz, επιβίβασε στο γαλλικό προεδρικό τζετ  πέντε Βουλγάρες νοσηλεύτριες και ένα Παλαιστίνιο γιατρό για τους οποίους η Γαλλία και η ΕΕ βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τη Λιβυή.
Η δοκιμασία των βουλγάρων νοσοκόμων χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για τη βελτίωση των οικονομικών δεσμών με τη Λιβύη, ένα κράτος κατά τα άλλα δαιμονοποιημένο ως διεθνής απατεώνας, παρά τους ισχυρισμούς της ΕΕ που ήθελε να συνδέσει τις εμπορικές σχέσεις με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η όλη υπόθεση ήταν μια στημένη προσπάθεια από πλευράς ΕΕ και Αμερικής ώστε να κρύψουν τα οικονομικά συμφερόντα που υπαγορεύουν την εξωτερική πολιτική τους.
Την εποχή εκείνη, τα ΜΜΕ κυκλοφορούσαν τη φήμη ότι η Λιβύη εκβίαζε την ΕΕ για οικονομικά οφέλη σε ό, τι αφορούσε την απελευθέρωση των Βουλγάρων νοσηλευτριών. Ωστόσο, στην πραγματικότητα ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση που επωφελήθηκε από την οικονομική συμφωνία με τη Λιβύη και όχι το αντίστροφο.
Τα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ προσπάθησαν να προβάλουν ότι ο Σαρκοζί ενεργούσε μόνος του σε ό, τι αφορά τη Λιβύη και άρχισε να τον αποκαλεί “ατίθασο”, ωστόσο τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια.
Η γαλλική κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι οι επιχειρηματικές συναλλαγές της με τη Λιβύη ήταν μέρος μιας προσπάθειας να κάνει τη Λιβύη “αξιοπρεπή” και ότι τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συζητήθηκαν επίσης μεταξύ του Γάλλου προέδρου του συνταγματάρχη Καντάφι. Ωστόσο, ο συνταγματάρχης Καντάφι δήλωσε στην έδρα της UNESCO, στο Παρίσι, ότι δεν υπήρξε καν συζήτηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα μεταξύ του Γάλλου προέδρου και του ιδίου.[10]
Αυτό συνέβει κατά τη διάρκεια της πολυδιαφημισμένης πενθήμερης επίσημης επίσκεψης του Καντάφι στη Γαλλία, όπου ο ηγέτης της Λιβύης έγινε ευνοϊκά δεκτός από τον πρόεδρο Σαρκοζί στις 10 Δεκεμβρίου του 2007.[11]
Είναι σημαντικό επίσης να αναφερθεί ότι οι βουλγάρες νοσοκόμες απελευθερώθηκαν έπειτα από την ανακοίνωση μεγάλων ενεργειακών και οπλικών συμφωνιών με τη Λιβύη.[12]
globalization79_02Τόσο τα αγγλο-αμερικανικά όσο και τα γαλλο-γερμανικά οικονομικά συμφέροντα εξυπηρετούνταν στη Λιβύη. Τον Μάιο του 2007, ο τότε βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, ανακοίνωσε μια σημαντική αγγλο-αμερικανική οπλική και ενεργειακή συμφωνία κατά τη διάρκεια επίσκεψης στη Λιβύη.[13]
Οι Γάλλοι, με τη γνώση και την υποστήριξη των γερμανών εταίρων τους, ανακοίνωσαν επίσης μια συμφωνία πώλησης όπλων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Αεροναυτικής και Άμυνας Διαστήματος (EADS) και της Λιβύης. [14]
Η Γαλλία ανακοίνωσε επίσης μια σημαντική πυρηνική συμφωνία με τη Λιβύη. Η Γαλλία, όπως η Βρετανία και οι ΗΠΑ, φρόντισαν τη Λιβύη προς όφελος  των οικονομικών τους συμφερόντων και αυτό θα πρέπει να διαλύσει για μια για πάντα την οφθαλμαπάτη που θέλει ΗΠΑ και ΕΕ ως υπερασπιστές της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Σε σχετική περίπτωση ο Καντάφι δήλωσε στους αφρικανούς ηγέτες ότι, αν τα σχέδια για την Αφρικανική Ένωση καθυστερούσαν, η Λιβύη θα αποσπούσε δισεκατομμύρια δολάρια σε επενδύσεις από την αφρικανική ήπειρο προς την περιοχή της Μεσογείου και να γίνει έτσι ο πλέον ισχυρός παίκτης της. [15]
Όσον αφορά τη Μεσογειακή Ένωση, ο Καντάφι δήλωσε επίσης ότι η τύχη της Λιβύης και της Βόρειας Αφρικής συνδέεται με την Ευρώπη. [16]

Εκθέτοντας το Παρίσι και το Βερολίνο στο παιχνίδι τους

Ο ρόλος της Γερμανίας στην Μεσογειακή Ένωση

Έχει αναφερθεί στα ΜΜΕ ότι οι οπλικές και πυρηνικές συμφωνίες μεταξύ Γαλλίας και Λιβύης αναστάτωσαν το Βερολίνο, ωστόσο οι Γερμανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει πως αυτό είναι αναληθές. [17]
Η Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ ισχυρίστηκε ότι η ιδέα της Γαλλίας για μια Μεσογειακή Ένωση απειλεί την ΕΕ και τους θεσμούς της. Η Γερμανία παίζει ένα παιχνίδι αντιπολίτευτικής συμφωνίας-ασυμφωνίας με το Παρίσι σε ότι αφορά τη Λιβύη και τη Μεσογειακή Ένωση. Το Βερολίνο ασκεί κριτική στις γαλλικές δράσεις, αλλά στη συνέχεια αρνείται πως κάνει κάτι τέτοιο για να δημιουργήσει ένα πέπλο σύγχυσης.
Οι εκθέσεις και δηλώσεις του Βερολίνου είναι εντελώς ψευδείς και σκοπό έχουν να παραπλανήσουν σκοπίμως το ευρύ κοινό. Η Γερμανία σαφώς και πρέπει να εγκρίνει τις γαλλικές συμφωνίες που αφορούν τη Λιβύη, καθώς το EADS είναι μια γαλλο-γερμανική εταιρία με ιδιωτικά όσο και κυβερνητικά συμφέροντα και εκπροσώπείται τόσο από το Παρίσι όσο και το Βερολίνο. Οι συμβάσεις με τη Λιβύη δεν θα μπορούσαν ποτέ να επισημοποιηθούν χωρίς την έγκριση της γερμανικής κυβέρνησης.
Η Γερμανία συμμετέχει πλήρως στη δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης, όπως και η Αμερική και η Βρετανία. Η υποκρισία της όλης πράξης που παίζεται στο Παρίσι, το Βερολίνο και τις πρωτεύουσες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν αποτελεί παρά τακτική παραπλάνησης της κοινής γνώμης.
Στη Βρετανία, οι Financial Times επέστησαν την προσοχή στο γεγονός ότι η Άγκελα Μέρκελ θέλει πραγματικά η Γερμανία και η ΕΕ να συμμετάσχουν πλήρως στη δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης:
“Η Άγκελα Μέρκελ, Καγκελάριος της Γερμανίας, είπε εύστοχα στο κυβερνόν UMP της Γαλλίας ότι η μελλοντική σταθερότητα της περιοχής της Μεσογείου επιρρεάζει ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι το σύνολο των 27 κρατών-μελών της ΕΕ θα πρέπει να να συμμετέχουν στη διαδικασία δέσμευσης.”[18]
Το φάσμα της ομιλίας της Μέρκελ αφορούσε τη δημιουργία μιας διαδικασίας πέρα από τη Συμφωνία της Βαρκελώνης του 1995, την οποία αποκάλεσε επίσης «γραφειοκρατική», και η οποία θα περιλάμβανε πλήρως όλα τα κοινοτικά μέλη.
Η Μέρκελ υπογράμμισε ότι η Μεσόγειος είναι ζωτικής σημασίας για τη Γερμανία και τη βόρεια μέλη της ΕΕ και όχι μόνο για τη Γαλλία και τα μεσογειακά μέλη όπως η Ισπανία και η Ιταλία (η Ελλάδα λάμπει δια της απουσίας της):
“Η Γερμανία θέλει να αναλάβει τις ευθύνες της στη Μεσόγειο και θέλουμε να προσφέρουμε σε όλα τα Ευρωπαϊκά κράτη-μέλη τη δυνατότητα να συμμετέχουν. Θα πρέπει να έχουμε μια ενισχυμένη συνεργασία (ανάμεσα στην ΕΕ και τη Μεσόγειο]. Είμαι πεπεισμένη ότι όλες οι ευρωπαϊκές χώρες ενδιαφέρονται για αυτό.” [19]
Ωστόσο, αυτή η δήλωση είναι αναληθής – η Μέρκελ γνώριζε εξ αρχής ότι ήταν προκαθορισμένο το σύνολο της ΕΕ να μην αποτελέσει μέρος της διαδικασίας.
Ο Νικολά Σαρκοζί από την άλλη, έδειξε να συμβιβάζεται λέγοντας ότι είναι ευπρόσδεκτη η Γερμανία και άλλα μη μεσογειακά κράτη-μέλη της ΕΕ (π.χ. Μεγάλη Βρετανία), που επιθυμούν να συμμετάσχουν στη δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης. Φυσικά όλα αυτά είναι μέρος του μεγάλου κόλπου, το οποίο δεν είναι άλλο παρά να καταστεί η Μεσογειακή Ένωση ό, τι ήταν ήδη, δηλαδή μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι οι γερμανοί αντιπρόσωποι πήγαν επίσης στη Δυτική Αφρική σε σχέση με τις γαλλικές πρωτοβουλίες στην περιοχή της Μεσογείου. [20] Οι Γερμανοί δηλαδή, προετοίμαζαν το δρόμο, όταν η Μεσογειακή Ένωση θα συνέδεε οικονομικά την Αφρική με την Ευρώπη και θέτοντας τις βάσεις για περαιτέρω επεκτατισμό.

Μιλάμε συνεπώς για μια υπολογισμένη μακροπρόθεσμη συμφωνία, η οποία προφανώς στράβωσε τώρα τελευταία.. Γι’αυτό και βλέπουμε τις μεγάλες δυνάμεις να προσπαθούν μανιωδώς να ξηλώσουν τον Καντάφι από τη Λιβύη.

Ευρωπαϊκές δηλώσεις στήριξης για την Μεσογειακή Ένωση

Ο ισπανός πρωθυπουργός, Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεζ Θαπατέρο, ανακοίνωσε την υποστήριξη της Ισπανίας για τη δημιουργία μιας Μεσογειακής Ένωσης και για τους νέους μεταναστευτικούς νόμους, κατά τη διάρκεια συνάντησης με το Νικολά Σαρκοζί. [21]
Αν και δεν συνδέεται με τη δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης, το σκεπτικό για τη δημιουργία νέων μεταναστευτικών νόμων βρίσκεται ακριβώς στη δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης και την εισροή μεταναστών που θα μπορούσαν να έρθουν στην ΕΕ από τις φτωχότερες χώρες της Μεσογείου.
Η Ιταλία δήλωσε επίσης την υποστήριξή της για την Μεσογειακή Ένωση και τους νέους μεταναστευτικούς νόμους σε ιδία συνάντηση μεταξύ του πρωθυπουργού Θαπατέρο και του Προέδρου Σαρκοζύ, στην οποία συμμετείχε και ο τότε πρωθυπουργός της Ιταλίας, Πρόντι. [22]
Αλλά και τα μεσογειακά μέλη της ΕΕ, γνωστά και ως “Ελιά Group,” δήλωσαν την υποστήριξή τους για τη δημιουργία της Μεσογειακής Ένωσης στο διήμερο συνέδριο (17 έως 18 Ιαν. 2008) που πραγματοποιήθηκε στην Πάφο της Κύπρου. [23]
Ο τότε Κύπριος υπουργός Εξωτερικών, Έρως Καζάκου-Μαρκουλλής δήλωσε στον διεθνή Τύπο ότι τα μεσογειακά μέλη της ΕΕ υποστηρίζουν πλήρως τη δημιουργία μιας Μεσογειακής Ένωσης:
“Επιβεβαιώσαμε την υποστήριξή μας σε όλες τις προσπάθειες που έχουν ως στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών και των μεσογειακών χωρών και επαναλάβαμε τη σημασία της περιοχής της Μεσογείου ως προς την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ευημερία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.” [24]
Η Διάσκεψη της Αννάπολης και η αραβο-ισραηλινή σύγκρουσης συζητήθηκαν επίσης στην Πάφο, λόγω της βαθιάς συνάφειας τους ως προς την ενσωμάτωση του αραβικού κόσμου και του Ισραήλ με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια αναγκαστική συμφωνία επί των Αράβων, θα άνοιγε το δρόμο για την πολιτική και οικονομική αναδιάρθρωση του Αραβικού Κόσμου.
Χωρίς να γίνει άμεση αναφορά, η Μεσογειακή Ένωση έχει επίσης συναχθεί ως λύση στο θέμα της ενοποίησης Ελλήνων και Τούρκων Κυπρίων από τον Gerhard Schröder (Schroeder), πρώην καγκελάριο της Γερμανίας. [25]
HellasOnTheWeb.Org

Σημειώσεις

[1] Mahdi Darius Nazemroaya, Ευρώπη και Αμερική: Μοιράζοντας τα λάφυρα του Πολέμου, Centre for Research on Globalization (CRG), Ιούλιος 26, 2007.
[2] Ο Fischer προειδοποιεί για μια “τυφλή” Ευρώπη στη Μέση Ανατολή”, Γερμανικό Ειδησεογραφικό Πρακτορείο (DPA), Οκτώβριος 25, 2006.
[3] Thomas L. Friedman, Expanding Club NATO, The New York Times, Οκτώβριος 26, 2003.
[4] Ο Fisher προειδοποιεί, (όπως παραπάνω).
[5] Merkel calls for progress in Turkey’s EU membership talks, Πρακτορείο Ειδήσεων Xinhua, Απρίλιος 16, 2007.
[6] Jill Carroll, Ο Σαρκοζί καταδικάζει την αποικιοκρατία, προωθεί την Μεσογειακή Ένωση, Christian Science Monitor, Δεκέμβριος 5, 2007.
[7] Zbigniew Brzezinski, The Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives (NYC, New York: HarperCollins Publishers, 1997), σελ.42.
[8] Gaddafi son unveils reform plan, (BBC), Αύγουστος 21, 2007.
[9] Lionel Laurent, Gadhafi’s Diplomatic Dice With Europe, Forbes Magazine, Ιούλιος 27, 2007.
[10] Elaine Sciolino, French Officials Hounded by Criticism Over Qaddafi Visit, The New York Times, Δεκέμβριος 14, 2007.
[11] Elaine Sciolino, Libyan leader makes grand entrance in Paris, International Herald Tribune, Δεκέμβριος 10, 2007.
[12] Daniel Dombey and James Boxel, Britain closer to arms deal with Libya, Financial Times, Μάιος 30, 2007.
[13] Britain and Libya unveil energy and arms deals, Reuters, Μάιος 30, 2007.
[14] France and Libya sign arms deal, British Broadcasting Corporation (BBC), Αύγουστος 3, 2007.
[15] Kadhafi threatens to turn back on Africa, Agence France-Presse (AFP), Ιανουάριος 29, 2008 – Libya’s Gaddafi says may pull Africa investments, Reuters, Ιανουάριος 31, 2008.
[16] Ibid.
[17] Germany denies rift with France over Libyan nuclear deal, IRNA, Ιούλιος 30, 2007.
[18] Bertrand Benoit and John Thornhill, Merkel Refuffs Sarkozy on Mediterranean Union plan, The Financial Times (U.K.), Ιανουάριος 31, 2008.
[19] Ibid.
[20] Germany refuses to criticise France over Libya arms deal, Agence France-Presse (AFP), Αύγουστος 3, 2007.
[21] France, Spain close ranks on ETA, Mediterranean Union, migration, Agence France-Presse (AFP), Ιανουάριος 10, 2008.
[22] Sarkozy: Italy, Spain seek to join forces with France on expelling illegal immigrants, Associated Press, Ιανουάριος 8, 2008.
[23] Jiang Yuxia, FMs of Mediterranean EU states to meet in Cyprus on co-op, Xinhua News Agency, January 15, 2008; Cypus: EU Mediterranean foreign minister to hold talks on Kosovo, Middle East, Associated Press, Ιανουάριος 17, 2008; Τα μεσογειακά κράτη μέλη της ΕΕ, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία και η Κύπρος, ονομάζονται “Ελιά Group” λόγω του ελαιόδεντρου το οποίο βρίσκεται σε όλη την περιοχή της Μεσογείου και αναλογεί στη Μεσογειακή περιοχή από την Ιβηρική χερσόνησο ως και τις ακτές του Αιγαίου και το Λεβάντε.
[24] Mediterranean EU members back creation of Mediterranean Union, Πρακτορείο Ειδήσεων Xinhua, Ιανουάριος 18, 2008; αναφερθείτε επίσης στις δηλώσεις του Joschka Fischer το 2006 στο πανεπιστήμιο Princeton και συγκρίνετε τις ομοιότητες.
[25] Schroeder visit signals Germans more attentive to plight of Turkish Cypriots, The New Anatolian, Φεβρουάριος 3, 2008; Ο Schröder αναφέρεται να λέει “θα κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε να βελτιώσουμε την ειρήνη και τη συνεργασία μεταξύ των λαών της Κύπρου, της Τουρκίας αλλά και της Ελλάδας, για να καταστήσουμε το Αιγαίο και τη Μεσόγειο ως ζώνη ειρήνης και συνεργασίας στο πλαίσιο ενσωμάτωσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση.”

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή27 λεπτά πριν

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να...

Αναλύσεις58 λεπτά πριν

Le Figaro: Στο χείλος του γκρεμού η Γαλλία ετοιμάζεται για τον ερχομό της τρόικας

Η Γαλλία δεν ανήκει πλέον στον πυρήνα της ευρωζώνης, αλλά έχει μετατραπεί σε περιφερειακή χώρα που απειλεί τη σταθερότητά της....

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Οι κινητές ομάδες πυρός αεράμυνας και η απειλή των drones

Μία από τις απαντήσεις σε αυτή την απειλή ήταν η δημιουργία Κινητών Ομάδων Πυρός Αεράμυνας (Mobile Air Defense Fire Groups)....

Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

17 Οκτωβρίου 1941: Η σφαγή στα Άνω και Κάτω Κερδύλλια

Στις 17/10/1941 οι Γερμανοί κατακτητές παίρνουν σκληρά μέτρα για να χτυπήσουν στη γέννησή τους τις πρώτες ένοπλες αντιστασιακές ομάδες. Κύκλωσαν...

GEOPOLITICO19 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Δημοφιλή