Γενικά θέματα
ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ-Η εθνική ανόρθωση και το μέλλον της Ελλάδος στα χέρια των πολιτών της
Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΝΕΑΡΧΟΥ Πρέσβη ε.τ.
Ο Ξέρξης, πριν αναλάβει τη μεγάλη εκστρατεία του κατά της Ελλάδος, έστειλε κήρυκες στην Αθήνα και τη Σπάρτη, όπως είχε κάνει προηγουμένως και ο πατέρας του, για να ζητήσουν «γην και ύδωρ», εθελούσια δηλαδή υποταγή των δύο πόλεων.Οι Σπαρτιάτες εξεμάνησαν τόσο πολύ για την ιταμότητα των «βαρβάρων», που παρεβίασαν και τον καθιερωμένο σεβασμό στο ιερό πρόσωπο των κηρύκων. Τους πέταξαν σ’ ένα πηγάδι για να πάρουν από εκεί «γην και ύδωρ».
Μετά τους μεγάλους και νικηφόρους περσικούς πολέμους, με αφορμή ένα μίασμα, οι Σπαρτιάτες έστειλαν θεοπρόπους στο μαντείο των Δελφών για να ζητήσουν χρησμό από την Πυθία και συμβουλή από τον θεό. Το μαντείο τους απάντησε ότι το μίασμα συνδέεται με την ιεροσυλία που διέπραξαν εις βάρος των κηρύκων του Ξέρξη. Οι Σπαρτιάτες βρίσκονταν τότε σε ανταγωνισμό με τους Αθηναίους για την ηγεμονία. Αυτήν που τους οδήγησε τελικά στον φοβερό αδελφοκτόνο Πελοποννησιακό πόλεμο.
Απεφάσισαν, λοιπόν, να επανορθώσουν και να αποκαταστήσουν τις διπλωματικές σχέσεις με τον Μεγάλο Βασιλέα. Έκαναν έκκληση γι’ αυτό να παρουσιασθούν εθελοντικά δύο νέοι Σπαρτιάτες, οι οποίοι να μεταβούν στα Σούσα, να παρουσιασθούν στον Μεγάλο Βασιλέα και να προσφερθούν για θανάτωση από τους Πέρσες ως αντάλλαγμα για τον θάνατο των δύο περσών κηρύκων.
Οι δύο νέοι ήταν ο Βούλις και ο Σπέρχις, που έκαναν την ανάβασή τους στα Σούσα ελεύθεροι, χωρίς κανενός είδους δεσμά ή φύλακες. Παρουσιάσθηκαν στο παλάτι και εξήγησαν τον λόγο για τον οποίο είχαν έρθει. Όταν το πληροφορήθηκε ο Μεγάλος Βασιλέας έμεινε κατάπληκτος. Ζήτησε να τους παρουσιάσουν ενώπιόν του. Οι «Αθάνατοι» σωματοφύλακές του προσπάθησαν με απειλές να τους λυγίσουν για να «προσκυνήσουν» τον Μεγάλο Βασιλέα. Αυτοί όμως αρνήθηκαν λέγοντας ότι προσκυνούν μόνο θεούς και όχι ανθρώπους και ότι δεν χρειάζεται να τους απειλούν με θάνατο, γιατί ακριβώς γι’ αυτό είχαν έρθει. Ο βασιλεύς των Περσών εκτίμησε την ανδρεία και τη φιλοπατρία τους. Δεν δέχθηκε να φανεί ο ίδιος λιγότερο μεγαλόψυχος. Έλαβε επίσης υπ’ όψιν τις προτροπές των συμβούλων του για τη σκοπιμότητα μιας διπλωματικής χειρονομίας προς τη Σπάρτη. Έστειλε, λοιπόν, πίσω ελεύθερους τους δύο σπαρτιάτες νέους.
Δεν αγωνίζεται κανείς και δεν θυσιάζεται για κάτι που δεν αγαπά και δεν θεωρεί ως υπέρτατη αξία
Το παράδειγμα των δύο νέων Σπαρτιατών είναι ένα από τα άπειρα παραδείγματα φιλοπατρίας που λαμπρύνουν την αρχαία αλλά και τη νέα ελληνική Ιστορία. Τι είναι όμως αυτό που κινεί σε μια τέτοια ηρωική στάση, θυσία και αυταπάρνηση; Προφανώς, αυτό που τόσο έξοχα περιέγραψε με λίγα λόγια ο Περικλής στον «Επιτάφιο», αναφερόμενος σε πεσόντες Αθηναίους: «Το εύδαιμον, το ελεύθερον και το ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες». Είναι δηλαδή ο αγώνας για την ελευθερία της πατρίδος, που είναι αδιαχώριστη από την ευδαιμονία και την ευψυχία, σύμφωνα με τις αξίες του ελεύθερου ανθρώπου και άξιου πολίτη.
Αυτή η αγάπη της πατρίδος και της ελευθερίας δεν ήταν η ακατανίκητη κινητήρια δύναμη που ανέστησε την Ελλάδα, έπειτα από αιώνες σκλαβιάς, και την κατέστησε ανεξάρτητο εθνικό κράτος; Δεν είναι η ίδια που ενέπνευσε και χαλύβδωσε τους Έλληνες σε τόσους άλλους άνισους αγώνες για την υπεράσπιση της πατρίδος, όπως η τελευταία εποποιία της Πίνδου; Θα έλεγε κανείς, μα γιατί συζητάμε τώρα για τα αυτονόητα. Μα ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα: η επιτήδεια αμφισβήτηση και υπόσκαψη σήμερα του αυτονόητου. Αυτού που επί αιώνες και χιλιετηρίδες συγκροτεί, χαρακτηρίζει και συνέχει έναν λαό και μια εθνική ταυτότητα, με βαθιές και οικουμενικές πολιτιστικές ρίζες και αξίες.
Το πιο ανησυχητικό μάλιστα είναι το γεγονός ότι η αμφισβήτηση και η υπόσκαψη αυτή έχουν εξωτερικές, διεθνείς αναφορές και προεκτάσεις και συμπίπτουν με βαθύτατη οικονομική κρίση στο εσωτερικό και με απροκάλυπτους εξωτερικούς κινδύνους, που συνιστούν απειλή εθνικής συρρικνώσεως.
Τριπλή εθνική κρίση
Οι τρεις συνδυασμένες προκλήσεις, με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπη η χώρα, είναι οι τρεις όψεις μιας μεγάλης εθνικής κρίσεως, που μέσα στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης μπορεί να αποβεί μοιραία για την ίδια την εθνική υπόσταση και επιβίωση της χώρας, εάν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα, αποφασιστικά και αποτελεσματικά. Πώς θα γίνει όμως αυτό όταν το πολιτικό σύστημα είναι μέρος και κύριος υπεύθυνος του προβλήματος; Όταν, πολύ περισσότερο:
α. Οι ακολουθούμενες πολιτικές για την έξοδο από την οικονομική κρίση δεν φαίνονται πειστικές και θέτουν πολλά ερωτήματα για την αναπτυξιακή στρατηγική, ακόμη και για την ίδια την εθνική κυριαρχία.
β. Η εξωτερική πολιτική της χώρας συνεχίζει την ίδια παράδοξη και ενδοτική στάση και δεν αντιμετωπίζει τους έκδηλους κινδύνους από την Κύπρο ως τη Θράκη και από το Αιγαίο ως τα Σκόπια.
γ. Η εθνική αποδόμηση της χώρας συνεχίζεται με τη μαζική, ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, που έχει κυριολεκτικά πάρει χαρακτήρα ασύμμετρου εποικισμού, όπως επίσης με την απροκάλυπτη, υποστηριζόμενη από το ίδιο το κράτος, προπαγάνδα και πολιτική για την υποκατάσταση της ελληνικής και ελληνοκεντρικής παιδείας με τη λεγόμενη «πολυπολιτισμική» παιδεία και την αντίστοιχη μετάλλαξη της ελληνικής κοινωνίας.
Ποια είναι η αναπτυξιακή φιλοσοφία και στρατηγική της οικονομικής πολιτικής;
Ας δούμε όμως ειδικότερα τις τρεις όψεις της εθνικής κρίσεως.
Σε ό,τι αφορά την οικονομική κρίση και την οικονομική πολιτική, δεν διαφεύγει κανενός ότι η σημερινή κατάσταση είναι αποτέλεσμα δεκαετιών εφεκτικής πολιτικής, αποτυχίας ουσιαστικού εκσυγχρονισμού και νέου παραγωγικού προσανατολισμού. Είναι επίσης συνυφασμένη με το άγος του πελατειακού πολιτικού συστήματος και της κομματοκρατίας. Αυτή όμως είναι η μία όψη των πραγμάτων. Υπάρχει ταυτόχρονα μια άλλη, που δεν πρέπει να υποτιμάται ή να αποσιωπάται γιατί επηρεάζει εξίσου καταλυτικά τη διαμόρφωση των οικονομικών δεδομένων και προοπτικών.
Είναι το ανεξέλεγκτο άνοιγμα των συνόρων και η εφαρμογή των άκρως νεοφιλελεύθερων διεθνών εμπορικών ανταλλαγών μέσα από τη σύγχυση και ταύτιση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς με την παγκοσμιοποίηση. Η εξέλιξη αυτή αφορά ολόκληρη την Ευρώπη. Πλήττει όμως ιδιαίτερα τους ασθενέστερους κρίκους. Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν το ακριβό ευρώ επιδεινώνει γι’ αυτούς τους όρους εξαγωγής παραδοσιακών προϊόντων και ευνοεί την εισαγωγή αντιστοίχων φθηνών προϊόντων από τρίτες χώρες. Αυτά ανταγωνίζονται ευθέως τη βιωσιμότητα της εθνικής παραγωγής στην ίδια την εσωτερική αγορά.
Η αρχή επίσης του ελεύθερου ανταγωνισμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό συνθήκες ανοικτών ευρωπαϊκών συνόρων προς τις τρίτες χώρες, με την παγκοσμιοποίηση, θέτει σε μειονεκτική θέση τις πιο αδύναμες ευρωπαϊκές χώρες και εμποδίζει την άσκηση εθνικών αλλά και κοινών ευρωπαϊκών πολιτικών.
Ανεστάλησαν οι εθνικές πολιτικές και στρατηγικές.
Δεν ήρθαν όμως, όπως αναμενόταν, οι ευρωπαϊκές
Οι ευρωπαϊκές χώρες κατέθεσαν ένα μεγάλο μέρος της κυριαρχίας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τη λογική και την προσδοκία ότι μετά την ενιαία αγορά θα έρχονταν και κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές και στρατηγικές για τη στήριξη και προώθηση της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ως συνόλου στο διεθνές σύστημα οικονομικών ανταλλαγών.
Οι κοινές πολιτικές όμως δεν ήρθαν ως αποτέλεσμα των μεγάλων εσωτερικών διαφωνιών που διαπερνούν την Ευρωπαϊκή Ένωση και δεν επιτρέπουν την εξέλιξή της σε μια πραγματική πολιτική Ένωση. Επισημαίνεται χαρακτηριστικά ότι η λεγόμενη Πολιτική της Λισσαβώνος, που είχε εξαγγελθεί, δέκα χρόνια πριν, ως κοινή πολιτική με στόχο να καταστεί η ΕΕ πρώτη στον κόσμο σε έρευνα, τεχνολογία και καινοτομική ανάπτυξη, εφαρμόσθηκε τελικά περισσότερο από την Κίνα παρά από την ΕΕ.
Η κατάσταση αυτή επηρεάζει δραματικά τον βαθμό οικονομικών πρωτοβουλιών, σε επίπεδο στρατηγικού σχεδιασμού, στις χώρες που έχουν ανεπαρκή συμμετοχή στη διεθνή οικονομία και χαμηλή ανταγωνιστικότητα.
Οι χώρες αυτές έχουν ανάγκη από πολιτικό σχεδιασμό και ενεργότερο ρόλο του κράτους. Αυτό όμως έρχεται σε αντίθεση με την αρχή του ανταγωνισμού, που διέπει την κοινή ευρωπαϊκή αγορά, από την οποία επωφελούνται, λόγω παγκοσμιοποίησης, και οι τρίτες χώρες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, για την Ελλάδα, του τρόπου εφαρμογής της αρχής αυτής και του παραλογισμού στον οποίο πολύ συχνά φθάνει, είναι η συζήτηση, π.χ., στις Βρυξέλλες του θέματος της συγχωνεύσεως της νέας Ολυμπιακής με τις αερογραμμές του Αιγαίου. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιμετωπίζει τη συγχώνευση των δύο εταιρειών ως δημιουργία μονοπωλίου. Έχει γι’ αυτό σοβαρές ενστάσεις. Με τη λογική όμως αυτή, η Ελλάδα κινδυνεύει να μην έχει καμιά αεροπορική εταιρεία. Ποιος εμποδίζει μια άλλη ευρωπαϊκή εταιρεία να έλθει στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της κοινής ευρωπαϊκής αγοράς; Γιατί, λοιπόν, τίθεται θέμα ανταγωνισμού;
Κατά τον ίδιο τρόπο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θέτει θέμα για τον «ελεύθερο ανταγωνισμό» στους ελληνικούς σιδηροδρόμους, στα λιγνιτωρυχεία της ΔΕΗ κ.ά. Η πολιτική όμως αυτή, που υπηρετεί μια άκρως νεοφιλελεύθερη λογική, δένει ουσιαστικά τα χέρια του κράτους και ευνοεί την επικράτηση ξένων οικονομικών συμφερόντων, ευρωπαϊκών και μη, στους ζωτικότερους τομείς της ελληνικής οικονομίας. Καταδικάζει, ταυτοχρόνως, το κράτος σε ρόλο παθητικού παρατηρητή.
Το τελευταίο δεν αφορά, άλλωστε, μόνο την Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό του νέου αχαλίνωτου καπιταλισμού, ο οποίος έχει επιβληθεί στον κόσμο με τη λεγόμενη απορρύθμιση και τον συνδυασμό της με την παγκοσμιοποίηση. Η ασυδοσία και το υπέρτερον των αγορών, που οδήγησαν στη μεγάλη κρίση του 2008, με την ασύλληπτη κερδοσκοπία και την εικονική οικονομία, είναι, δυστυχώς, πάντα εδώ. Οι πολιτικές ηγεσίες αποδείχθηκαν αδύναμες ή δεν θέλησαν να επιβάλουν σταθερούς κανόνες και ρυθμίσεις, αποβλέποντας σε δικά τους επιμέρους πλεονεκτήματα, προβλήματα και επιδιώξεις, ιδιαίτερα στον τομέα των νομισματικών ανταγωνισμών. Η Ευρωζώνη, με τον ιδιότυπο τρόπο λειτουργίας της, είναι από την άποψη αυτή ιδιαίτερα εκτεθειμένη.
Οι αδύναμοι κρίκοι της Ευρωζώνης, όπως η Ελλάδα, μπορούν γι’ αυτό να γίνουν εύκολος στόχος, μέσα στο πλαίσιο του νομισματικού ανταγωνισμού και των συνεπομένων κερδοσκοπικών παιχνιδιών. Υπό τις συνθήκες αυτές, η επιστροφή στον ορθόδοξο, παραγωγικό καπιταλισμό κατάντησε να θεωρείται μεγάλη επανάσταση.
Έχει ρόλο στην Ελλάδα ο δημόσιος τομέας και χρειάζεται επειγόντως εθνική αναπτυξιακή στρατηγική;
Σε ό,τι αφορά ειδικότερα την Ελλάδα, ποια είναι η στρατηγική που διαμορφώνεται, υπό τις συνθήκες αυτές, για την έξοδο από την κρίση; Είναι κοινός τόπος ότι για την αντιμετώπιση του δυσθεώρητου χρέους και της υφέσεως χρειάζεται ενεργός αναπτυξιακή πολιτική, η οποία δεν είναι ορατή στον ορίζοντα. Πώς θα διαμορφωθεί όμως αυτή χωρίς ουσιαστικό ρόλο του κράτους και ορισμένες εθνικές στρατηγικές; Το δυστύχημα για την Ελλάδα είναι ότι, πέραν όλων των άλλων, έχει τόσο δυσφημισθεί ο δημόσιος τομέας από το καθεστώς της κομματοκρατίας, ώστε δικαιολογημένα προκαλεί τις μεγαλύτερες δυνατές επιφυλάξεις για τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει. Η αλήθεια όμως είναι ότι άλλο είναι ο ρόλος του δημόσιου τομέα, που λειτουργεί με αξιοκρατία και ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια αγοράς, και άλλο είναι ο δημόσιος τομέας της πελατειακής διαφθοράς, των συντεχνιών και της κομματικής καταχρήσεως. Εξέχον παράδειγμα είναι η Κίνα, το πιο επιτυχημένο παράδειγμα ταχύρρυθμης αναπτύξεως στον κόσμο, που βασίζεται σ’ έναν ιδιότυπο και ευφυή συνδυασμό κρατικού καπιταλισμού, σε στρατηγικό επίπεδο, και μεικτής οικονομίας.
Δεν προτείνεται, βεβαίως, η ανέφικτη ούτως ή άλλως αντιγραφή του κινεζικού μοντέλου από μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Η Ελλάδα όμως έχει ανάγκη από εθνικό σχεδιασμό αναπτύξεως, στον οποίο είναι απαραίτητος ένας πολύ σημαντικός ρόλος του δημόσιου τομέα, απαλλαγμένου αποφασιστικά από τις γνωστές παθογένειες και πρακτικές. Γιατί, π.χ., η ΔΕΗ να μη γίνει φορέας αναπτύξεως στον τομέα της ενέργειας πολλών δισ. ευρώ, κατά την προσεχή δεκαετία ή δεκαπενταετία, με εγγύηση του κράτους, εφόσον τέτοιου είδους μεγάλες επενδύσεις είναι ασφαλείς και βιώσιμες;
Πορευόμαστε όμως προς αυτήν την κατεύθυνση ή, με αφορμή την κρίση, προς την αντίθετη κατεύθυνση, της πλήρους δηλαδή διεθνοποιήσεως και παγκοσμιοποιήσεως, που εμφανίζονται ως δήθεν πανάκεια και αναγκαστική επιλογή;
Η Δανειακή Σύμβαση του Μνημονίου και η παραίτηση της Ελλάδος από τις ασυλίες προστασίας της εθνικής κυριαρχίας
Από την άποψη αυτή, είναι πολύ ενδεικτική όσο και ανησυχητική η Δανειακή Σύμβαση, που υπεγράφη, μαζί με το Μνημόνιο, από την ελληνική κυβέρνηση για την εξασφάλιση του δανείου των 110 δισ. από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Οι όροι της Δανειακής Συμβάσεως, κατά τη γνώμη εξεχόντων ειδικών, όπως ο γνωστός συνταγματολόγος καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης, είναι πρωτοφανείς. Παραβιάζουν το ελληνικό Σύνταγμα αλλά και το Ευρωπαϊκό και Διεθνές Δίκαιο. Σύμφωνα με το άρθρο 14(5) της Συμβάσεως, παρατηρεί ο Γιώργος Κασιμάτης, το ελληνικό κράτος παραιτείται, «αμετάκλητα και άνευ όρων», από κάθε ασυλία που απολαύουν το ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία.
Εφιστά επίσης την προσοχή στο άρθρο 2(3), το οποίο, σε συνδυασμό με το άρθρο 13 της Συμβάσεως επιτρέπει τη μεταβίβαση των δικαιωμάτων των δανειστών, από τον καθένα ξεχωριστά ή από όλους συλλογικά, σε τρίτο. «Με αυτόν τον τρόπο παρέχεται στους δανειστές το δικαίωμα να δημιουργήσουν, με βάση τη Σύμβαση Δανεισμού, πολιτικό και οικονομικό μπλοκ σχέσεων με τους δανειστές και με τρίτες χώρες δεσμευτικό για την Ελλάδα, χωρίς τη βούλησή της».Οι όροι αυτοί είναι πέρα από κάθε λογικό όριο διασφαλίσεως δανείου και παραβιάζουν ευθέως την εθνική κυριαρχία της χώρας.
Συνεχίζεται χωρίς καμία αλλαγή η πολιτική εθνικής αποδομήσεως της χώρας με άλλοθι τον διεθνισμό της παγκοσμιοποίησης και την «πολυπολιτισμική» κοινωνία.Στο ίδιο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης και της διεθνοποίησης, συνεχίζεται χωρίς καμιά αλλαγή, η πολιτική της εθνικής αποδομήσεως της χώρας, με άλλοθι τον «πολυπολιτισμό» το ανθρωπιστικό δίκαιο και τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα. Οι δύο κύριοι άξονές της είναι αφενός η μαζική ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και η περίεργη ανοχή απέναντί της και αφετέρου η προσπάθεια εύσχημης καταλύσεως της ελληνοκεντρικής παιδείας, που επιτάσσει το Σύνταγμα, και υποκαταστάσεώς της από τη λεγόμενη «πολυπολιτισμική» παιδεία.
Τα γεγονότα είναι τόσο εξόφθαλμα, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφιβολίας ότι η πολιτική αυτή είναι σκόπιμη και συνειδητή. Σε ό,τι αφορά, π.χ., το πρώτο, δεν είναι δυνατόν το κράτος να μετατρέπεται εκ των πραγμάτων σε ανταποκριτή των δουλεμπόρων, με πρόσχημα το ευρωπαϊκό ανθρωπιστικό δίκαιο, πολύ περισσότερο όταν ο αριθμός των λαθρομεταναστών έχει διαστάσεις πραγματικού εποικισμού, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και ταυτόχρονα εθνικά προβλήματα και γεωπολιτικούς σχεδιασμούς σε βάρος της.
Η αναγωγή του ενδοτισμού σε επίσημη πολιτική δημιουργεί κινδύνους συρρικνώσεως του ελληνικού εθνικού χώρου
Στον χώρο της εξωτερικής πολιτικής, συνεχίζεται επίσης η ίδια προσέγγιση και συγκαλύπτεται ευσχήμως το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα από την αμερικανική πολιτική, σε όλα σχεδόν τα μέτωπα. Ο δογματικός αντιαμερικανισμός βλάπτει την Ελλάδα. Η πραγματιστική κριτική όμως της αμερικανικής πολιτικής είναι υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και δικαίων. Δεν ωφελεί σε τίποτε η εύσχημη παρουσίαση μιας εικόνας που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Συνεχίζεται, πρώτα απ’ όλα, η εμμονή στην υποστήριξη της εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ, παρά το πρόδηλο γεγονός ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν θα ήταν σε καμιά περίπτωση προς όφελος της Ελλάδος. Στο Κυπριακό παραμένει απαρασάλευτη η προσέγγιση τύπου Σχεδίου Ανάν, τη στιγμή που επιχειρείται μια νέα διπλωματική επέλαση με τους ίδιους στόχους. Στο Αιγαίο γίνεται ανεκτή, χωρίς ουσιαστική αντίδραση, οδηγία του ΝΑΤΟ που ουσιαστικά ξεχωρίζει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου από τον εθνικό κορμό και προεικονίζει ανακατατάξεις, με πρόσχημα τον επιχειρησιακό έλεγχο στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ.
Η οδηγία αυτή του 2006 ήρθε ως επιτομή και συνέχεια παλαιότερων βημάτων και ελληνικών υποχωρήσεων. Ασκούνται επίσης στο παρασκήνιο πιέσεις για συμφωνία «συνεκμεταλλεύσεως» των ενεργειακών πόρων του Αιγαίου. Η ίδια πολιτική ακολουθείται και στη Θράκη, όπου εντείνονται οι τουρκικές υπονομευτικές δραστηριότητες, και έναντι των Σκοπίων, που εμμένουν στις γνωστές τους διεκδικήσεις. Ποια είναι, σε ό,τι αφορά τα τελευταία, η αξιοπιστία του αμερικανού διαμεσολαβητή; Δεν είναι μυστικό ότι ο ίδιος αντιπροσωπεύει την αμερικανική πολιτική, η οποία όμως πήρε επισήμως θέση με την αναγνώριση των Σκοπίων ως «Μακεδονίας».
Οι διαπιστώσεις, οι επισημάνσεις και οι σκέψεις αυτές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η ανάσχεση των κινδύνων, η έξοδος από την κρίση και η ανόρθωση της χώρας, όπως επίσης η διαφύλαξη του εθνικού της μέλλοντος, απαιτούν εγρήγορση, κινητοποίηση και πρωτοβουλία των πολιτών της. Επειγόντως, γιατί οι καιροί, δυστυχώς, «ου μενετοί».
http://www.paron.gr
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας