Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Η βενεζουελανή δεξιά: χαρτογράφηση της ήττας.

Δημοσιεύτηκε στις

Manifestation des partis de droite à Caracas en dehors des plans serrés des télévisions internationales.
Marco
Teruggi
Αυτή
τη στιγμή, η βενεζουελανή δεξιά θα έπρεπε, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της, να
βρισκόταν σε ένα τελείως διαφορετικό συσχετισμό δυνάμεων: θα έπρεπε είτε να είχε
εγκατασταθεί στο προεδρικό μέγαρο της Μιραφλόρες είτε να ετοίμαζε την πλήρη
εγκατάσταση μιας παράλληλης κυβέρνησης συνοδευομένη από αυξημένες μαζικές
διαδηλώσεις και αστική βία, ακόμη και στρατιωτική. 
Ξεκινώντας τη βία που
άφησε 130 νεκρούς, είχε κάνει στοίχημα για όλα ή τίποτα, για τώρα ή
ποτέ! Και να που ξαναβρίσκεται να αλληλοσπαράζεται για τον δρόμο που
πρέπει να ακολουθήσει για  να προσπαθήσει να
επιβιώνει και να ξαναγεννηθεί στις κάλπες μετά από αυτές τις 100 ήμερες έξαψης. Αυτή
η σφαγή, η οποία παράξενα αποδίδεται στον πρόεδρο Μαδούρο από τα μέσα μαζικής
ενημέρωσης (1) θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί: έφτανε να παραμείνει στο
δημοκρατικό πεδίο και στο εκλογικό ημερολόγιο.

Τι
συνέβη σε αυτή τη δεξιά; Αυτό που της συμβαίνει συνήθως: μια λάθος ανάλυση.
 Υπερεκτίμηση των ιδίων δυνάμεων της, υποτίμηση των τσαβιστών, εσφαλμένη
ανάγνωση της διάθεσης του πληθυσμού, λάθος υπολογισμοί των στοιχείων του πεδίου
της μάχης για να νικήσει … και στις μάχες, αν και οι ευθύνες είναι
συλλογικές, μερικές είναι πιο σημαντικές από άλλες: συγκεκριμένα εκείνες των
στρατηγών – όπως μας το εξήγησε τόσο καλά ο Marc Bloch στο βιβλίο του «Η Παράξενη
Ήττα». Διότι αυτή η ήττα, σίγουρα τακτική σε ένα πλαίσιο μακροπρόθεσμης
ανισορροπίας, είναι μια βέβαιη ήττα. Αυτό συνεπάγεται αλλαγές, λογοδοσίες,
αποσυνθέσεις και επανατοποθέτησεις.
Ας
αναρωτηθούμε για τα λάθη εκτίμησης που οδήγησαν στην αποτυχία της ανάληψης της
εξουσίας μέσω της βίας. Υπάρχει ένας συνδυασμός πολλών
στοιχείων. Πρώτα η κοινωνιολογία των ηγετών. Η διοίκηση του κινήματος
παραμένει στα χέρια μιας ολιγαρχίας μιας μέσης-υψηλής τάξης (15% του πληθυσμού)
με ένα συγκεκριμένο φανταστικό: μια πραγματική «πολιτική φούσκα».  Θα ήταν
λάθος να πούμε ότι δεν κέρδισε χώρο στους λαϊκούς κύκλους, αλλά αυτό εξακολουθεί
να είναι πολύ οριακό. Σ’ αυτή τη πρώτη παρατήρηση προστίθεται μια δεύτερη,
η οποία είναι καθοριστική για να κατανοήσουμε την αποτυχία της στρατηγικής: ένα
μέρος των ηγετών, είτε είναι Βενεζουελάνοι είτε Αμερικανοί ζουν στο
εξωτερικό, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Οι αναλύσεις
τους που απορρέουν από αυτή την κοινωνιολογική και γεωγραφική απόσταση,
βρέθηκαν να ενισχύονται από την επίδραση της αυθυποβολής του δυνατού σημείου
τους: τα κοινωνικά δίκτυα. Θεώρησαν ότι η δυναμική που αναπτύχθηκε σε αυτά
εξέφρασε πραγματικά τη διάθεση της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Πίστευαν
ακράδαντα ότι οι επενδύσεις εκατομμυρίων στους λογαριασμούς του Facebook,
Instagram, Twitter θα είχαν απτά αποτελέσματα, και ότι ο ριζοσπαστισμός που ξεφραζόταν
εκεί ήταν εκείνος της πλειοψηφίας του πληθυσμού.
Ως
εκ τούτου, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η κυβέρνηση ήταν στα πρόθυρα της
πτώσης, ότι φύσαγε ούριος άνεμος, ότι η λαϊκή υποστήριξη στη κυβέρνηση είχε
μειωθεί στο ελάχιστο, ότι οι δυσαρεστημένες λαϊκές μάζες θα ακολουθούν τις
οδηγίες τους για να ρίξούν το «καθεστώς», και ότι «τέλος, είχαν συγκεντρώσει
την απαιτούμενη ορμή για να αναπτυχθούν σε κάθετη δύναμη στην
κοινωνία. Παρεμπιπτόντως, όλα αυτά δεν έγιναν χωρίς επιδράσεις σε
μειονοτικές φράξιες του τσαβισμού οι οποίες, δεδομένου ότι το θεώρησαν ως μια
ακαταμάχητη άνοδο των μαζών, επέλεξαν να αλλάξουν τα πουκάμισα τους. Παράδειγμα,
η Γενική Εισαγγελέας του Έθνους, η οποία εμφανίστηκε πολύ γρήγορα σε διαδηλώσεις
της δεξιάς, ή κάποια μεσαία στελέχη του τσαβισμού· ορισμένες από αυτές τις
ανατροπές της τελευταίας στιγμής δεν συνέβησαν μόνο λόγω της φαινομενικής
δύναμης της αντιπολίτευσης, αλλά από πολιτικό υπολογισμό, ακόμα και για
προλάβουν έρευνες διαφθοράς και να μπορέσουν να το παίξουν σε διεθνές επίπεδο ως
θύματα της «δικτατορίας».
Αλλά
το σημαντικότερο επιχείρημα σε αυτό το πραξικοπηματικό σχέδιο ήταν να δημιουργήσουν
ένα κίνημα ανατροπής στις Μπολιβαριανές Εθνικές Ένοπλες  Δυνάμεις προς το
στρατόπεδο του πραξικοπήματος: δυστυχώς για τη δεξιά, ο Πινοσέτ δεν έφτασε ακόμα
στη Βενεζουέλα!
Το
σχέδιο προέβλεπε ένα τέλος μετά από εκατό ημέρες βίας, με δυνατές στιγμές όπως
η εκλογή του προέδρου «μετάβασης» μέσω πρωτογενών εκλογών στη δεξιά· έτσι το
είχε διακηρύξει ο Ramos Allup (εκείνος ο ίδιος «σοσιαλδημοκρατικός» ηγέτης της αντιπολίτευσης
ο οποίος, καθώς απέτυχε το σχέδιο της χρήσης βίας, συμφώνησε με την ιδέα της
συμμετοχής στις δημοτικές, περιφερειακές και προεδρικές εκλογές του
2018!). 
Εν
μέσω όλων αυτών, η εκλογή της Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης στις 30 Ιουλίου
αντιπροσώπεψε μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία, όπου εκφράστηκαν περισσότερα από 8
εκατομμύρια ψηφοφόροι κατά της βίας και υπέρ της δημοκρατικής λύσης που
προτείνει ο τσαβισμός . Παρά την άρνηση της δεξιάς να αναγνωρίζει τα
αποτελέσματα, ο αντίκτυπος ήταν αναμφισβήτητος, όπως αποδεικνύεται από τις επανατοποθετήσεις
και τις αλλαγές της τακτικής που ακολούθησαν.
Τελικά,
τα αποτελέσματα του σχεδίου μάχης δεν έφεραν τα αναμενόμενα: ο τσαβισμός δεν είναι καθόλου
νοκ άουτ και το μάθημα που έδωσε είναι ιστορικό. Οι λαϊκές τάξεις παρατήρησαν
 από μακριά τις προσπάθειες των ηγετών
της αντιπολίτευσης και παρέμειναν μακριά από τη βία αυτής της δεξιάς, παρά τα
στρατεύματα κρούσης της, τις παραστρατιωτικές ομάδες της και την αυξημένη κοινωνική
βάση της, παρέμεινε ανίκανη να αντιστρέψει την πορεία των πραγμάτων. Το να
πάρουν την εξουσία με τη βία ήταν πράγματι αδύνατο με τέτοια δεδομένα. Ο
ένας μετά τον άλλο, οι κυριότεροι ηγέτες της MUD βρέθηκαν υποχρεωμένοι να
αποδεχθούν το πλαίσιο που προβλεπόταν αρχικά από τους θεσμούς: συμμετοχή στις
περιφερειακές, δημοτικές και προεδρικές εκλογές που εποπτεύονται από το Εθνικό
Εκλογικό Συμβούλιο το οποίο οι ίδιοι αυτοί ηγέτες δεν έπαψαν να κατηγορήσουν ως
παράνομο, μη-νομιμοποιημένο και δόλιο! Ακόμη και ο πιο εξτρεμιστής ηγέτης
της δεξιάς, Φρέντι Γκεβάρα, του κόμματος Voluntad Popular (Λαϊκή
Θέληση) παραδέχθηκε ότι «το ζήτημα ήταν οι εκλογές» …
Βέβαια,
μερικοί απ ‘αυτούς αντιστέκονται και δεν έχουν κάνει δηλώσεις: όλα αυτά λόγω εσωτερικών
διαφορών, εκλογικού αποκλεισμού  -τέτοια
είναι η περίπτωση της Μαρίας Corina Machado-, της έκφρασης της απογοήτευσης
μιας απογοητευμένης βάσης (στην οποία είχαν υποσχεθεί μια επικείμενη λύση και η
οποία, μετά από αυτές τις 100 ημέρες πρέπει τώρα να καταπιεί το πικρό χάπι μιας
«εκλογικής λύσης»). Μετά από αυτές τους έντονους μήνες, η δεξιά έκανε μια
αναδιάρθρωση σε τρεις τάσεις που, παρά τις διαφορετικές θέσεις  -από πίστη ή πραγματισμό- έχουν αρκετά θολό
περίγραμμα:
1 –
Η πρώτη τάση περιλαμβάνει τα ιστορικά δεξιά κόμματα,  όπως η Accion Democratica, υπό την προεδρία
του Ramos Allup· ο τελευταίος συνόδεψε την αύξηση της βίας, αλλά ποντάροντας περισσότερο
σε γρήγορη φθορά της κυβέρνησης παρά σε βάναυση λύση, για να κεφαλαιοποιήσει τις
ψήφους δυσαρέσκειας και να διασφαλίσει μελλοντικές εκλογικές νίκες.
2 –
Η δεύτερη τάση διευθύνεται από την ηγεσία των κομμάτων, όπως η Voluntad Popular (Λαϊκή Θέληση) ή Primero Justicia (Δικαιοσύνη Πρώτα) – των
οποίων οι ηγέτες δεν είναι επιλέξιμοι λόγω έκκληση για εξέγερση κατά των
νόμιμων θεσμών – οι οποίοι εργάστηκαν για τη λύση μέσω της βίας, συστήνοντας, χρηματοδοτώντας
και εκπαιδεύοντας  στρατεύματα κρούσης, και
που έχουν ανοιχτά ενταχθεί στο παραστρατιωτικές δίκτυο του πρώην προέδρου της
Κολομβίας Άλβαρο Ουρίμπε.
3 –
Η τρίτη τάση αυτοαποκαλείται «Resistencia» (Αντίσταση) και αναπτύχθηκε κάτω από
διάφορες ονομασίες ανάλογα με τις περιοχές της χώρας. Ο λόγος της
βασίζεται σε μια απόρριψη της προδοσίας από τους ηγέτες της Δεξιάς, που
συμφώνησαν να τεθούν ενώπιων των ψηφοφόρων στην ανάγκη εντατικοποίησης της
αντιπαράθεσης στο δρόμο και για την διεκδίκηση βίαιων ενεργειών – όπως π.χ. οι επιθέσεις
που έγιναν εναντίον ψηφοφόρων των συνταγματικών εκλογών. Η τάση αυτή εκδηλώνεται
κυρίως μέσω των κοινωνικών δικτύων και πολλά από τα μέλη της φαίνεται να εδρεύουν
στο Μαϊάμι. Είναι νωρίς να εκτιμηθεί κατά πόσον πρόκειται για αυθόρμητη
διαδικασία, ή αν η «Resistencia» δημιουργήθηκε για να αναλάβει τη σκυτάλη από τη
δεύτερη τάση σε προγραμματισμένες δράσεις. Πόσοι είναι και ποιος του
κατευθύνει; Σύμφωνα με πηγές από το Μαϊάμι, πρόκειται για ανεξάρτητες
ομάδες χωρίς κεντρική ηγεσία.
Μετά
από αυτή την ανάλυση, μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τι συνέβη την περασμένη
Κυριακή στο στρατιωτικό οχυρό της Paramacay. Δεν πρόκειται πλέον, όπως οι
προηγούμενες επιθέσεις εναντίον στρατώνων,  για στρατηγική κλιμάκωσης για να βάλει την
εξουσία σε άμυνα. Αντίθετα, πρόκειται περισσότερο για επιχειρήσεις που
αναζητούν μια δυνατή μιντιακή και διεθνή ανταπόκριση ( «υπάρχει ένας εμφύλιος
πόλεμος στη Βενεζουέλα, πρέπει να επέμβουμε»), παράλληλα με την παράνομη ετοιμασία
πιο ριζοσπαστικών ομάδων. Η πατρότητα αυτής της επιχείρησης πρέπει να
αναζητηθεί στη «Resistencia» που προαναφέρεται, που συνδέεται κάτω από το
τραπέζι με τα κόμματα της δεύτερης τάσης και με τον γερουσιαστή των ΗΠΑ, Marco
Rubio, κουβανικής καταγωγής. Είναι πιθανό ότι διαπράττονται και άλλες
ενέργειες αυτού του είδους, ή πιο επιθετικές,. Υπάρχουν διαδηλώσεις απελπισίας,
και αυτές μπορούν να προκαλέσουν περισσότερη βία και ριζοσπαστικοποίηση.
Για
να ολοκληρωθεί η εικόνα, θα πρέπει να αναφέρουμε τις άλλες δύο γωνίες επίθεσης της
δεξιάς: η οικονομία και το διεθνές. Για την οικονομία, είδαμε, πως μετά
τις 30 Ιουλίου, μια συγκλονιστική αύξηση του παράλληλου δολαρίου μπόρεσε να
αποσταθεροποιήσει το εθνικό νόμισμα. Ο στόχος ήταν να οδηγήσει σε αυξήσεις
των τιμών, να ξεχειλίζει την υπομονή του πληθυσμού, να καθιστά αδύνατη η
καθημερινή ζωή και να τον απομακρύνει οριστικά από την κυβέρνηση. Όσον αφορά το
Διεθνές Πεδίο, η επίθεση κατευθύνεται ξεκάθαρα από τις Ηνωμένες Πολιτείες, με τη
κύρια υποστήριξη από τη Κολομβία και των υποταγμένων κυβερνήσεων της περιοχής.
Το
συμπέρασμα; Η δεξιά ξαναέπεσε σε παλιές μεθόδους που έχουν όμως δείξει μέχρι
στιγμής την αναποτελεσματικότητα τους: να πιέζει τον πληθυσμό μέχρι τέλος για
να περισυλλέξει τη δυσαρέσκεια στις κάλπες· και να κάνει ανοιχτά έκκληση
για αμερικανική επέμβαση. Ένα σημάδι αδυναμίας παρά δύναμης.
Η
νίκη της 30ής Ιουλίου ήταν νίκη τακτικής για το τσαβισμό. Αυτή η νέα
κατάσταση παρουσιάζεται σε μια πολύ εύθραυστη ισορροπία. Είχε επιπτώσεις
σε μια δεξιά που βαλτώνεται και πάλι στις εσφαλμένες αναλύσεις της για τις εμπλεκόμενες
δυνάμεις και τα διακυβεύματα της μάχης που θέλει να οδηγήσει. Ο τσαβισμός
πρέπει να εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα του με τη λήψη επειγόντων μέτρων. Το
κυριότερο, μαζί με τη δικαιοσύνη, εμπίπτει στην οικονομία, αυτό το «πολιτικό
συμπύκνωμα». Αυτό είναι για την ώρα η κύρια πρόκληση για τη Μπολιβαριανή
διαδικασία.
Marco
Teruggi
Σημείωση:
(1)
Για μια λίστα των θυμάτων της εξέγερσης της δεξιάς, με κοινωνικούς τομείς, υπεύθυνους
και καταδικασμένα άτομα, δείτε https://venezuelanalysis.com/analysis/13081 
Sur les
assassinats racistes de la droite: Sousles Tropiques, les apprentis de l’Etat Islamique; et Le Venezuela est
attaqué parce que pour lui aussi «
la vie des Noirs compte »
 (Truth Out). Sur l’arrestation de
membres de forces de l’ordre qui ont désobéi aux ordres en faisant un usage
excessif de la force ou ont tué des manifestants, voir Droitsde l’Homme au Venezuela : deux poids, deux mesures
Traduction :
Jean-Claude Soubiès
Photo: Manifestation
des partis de droite à Caracas en dehors des plans serrés des télévisions
internationales.
Μετάφραση στα ελληνικά από Κριστιάν Άκκυριά για τον
Ινφογνώμονα Πολιτικά, Αθήνα, 12.8.2017

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Διεθνή

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.

Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.

Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».

166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.

Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.

Σύμφωνα με την αστυνομία του Παρισιού, περίπου 100 διαδηλωτές επιτέθηκαν στα κεντρικά γραφεία του τηλεοπτικού δικτύου CNews, που ανήκει στον όμιλο του συντηρητικού δισεκατομμυριούχου Βανσέν Μπολορέ, πετώντας αντικείμενα στα παράθυρα του κτιρίου.

Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.

Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών

Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.

Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.

Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.

Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.

Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.

Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.

Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.

Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.

Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.

Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.

Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.

Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.

Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.

Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.

Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.

Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία

Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.

Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.

Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.

Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.

Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.

Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.

Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές

Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.

Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.

Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.

Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.

Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.

Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.

«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.

Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις13 λεπτά πριν

Ελληνικά Ναυπηγεία: Το Σχέδιο των 7 Αξόνων για 12.000 Θέσεις Εργασίας και Ισότιμο Ρόλο στην ΕΕ

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ελληνικών Ναυπηγείων (ΕΕΝ) υιοθέτησε ομόφωνα την πρόταση του Προέδρου της ΕΕΝ κ. Πάνου Ξενοκώστα σχετικά...

Αναλύσεις1 ώρα πριν

Πρώην διπλωμάτης του Ηνωμένου Βασιλείου: «Με αντιμετώπισαν σαν απειλή επειδή επέστρεψα από τη Μόσχα»

Αυτή ήταν μια κράτηση «χωρίς υπόνοια» (suspicionless detention). Δεν ήμουν ύποπτος για τίποτα, κι όμως οι αστυνομικοί είχαν την εξουσία...

Διεθνή2 ώρες πριν

Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις

Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Από τη Σαρία στην Ατομική Ελευθερία; Η Αλλαγή που Συντελείται στη Μέση Ανατολή

Μεταξύ 2000 και 2020, επέβλεψα μια σειρά ερευνών στη Μέση Ανατολή, πραγματοποιώντας προσωπικές συνεντεύξεις με αντιπροσωπευτικά δείγματα πληθυσμού σε πέντε...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

FT: Πώς υπνοβατούμε προς τον Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο!

Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για...

Δημοφιλή