Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Ο Οτσαλάν με εμπιστεύθηκε..

Δημοσιεύτηκε στις


Χρόνος Κομοτηνής – 28.03.2007Ότι από την στιγμή που πήγαμε στο Ναϊρόμπι, την ίδια μέρα οι Τούρκοι γνώριζαν τον προορισμό και μάλιστα στις 2 του μηνός πετάξαμε για Ναϊρόμπι, την ίδια μέρα ο διοικητής της ΜΙΤ παρέθεσε γεύμα σε 3-4 κορυφαίους δημοσιογράφους της Τουρκίας και τους είπε on the record και of the record ορισμένα πράγματα. Στο on the record ανέφερε τα εξής τα οποία τα είδαμε δημοσιευμένα στις 3 του μηνός στο Ναϊρόμπι. Έλεγε λοιπόν ο διοικητής της ΜΙΤ: Η ελληνική κυβέρνηση και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών της Ελλάδας είναι στο πλευρό μας και δεν πρόκειται να στηρίξουν τον Αμπτουλάχ Οτσαλάν.

Ο ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΛΕΝΤΕΡΙΔΗΣ ΜΙΛΗΣΕ ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Μιλώντας με γεγονότα, πρόσωπα και ημερομηνίες ο Σάββας Καλεντερίδης, γνωστός από την υπόθεση Οτσαλάν, παρουσίασε την ιστορία που έζησε ο ίδιος όντας ο σύνοδος του Κούρδου ηγέτη στο Ναϊρόμπι, την τελευταία στάση πριν καταλήξει στις φυλακές Ιμραλί της Τουρκίας.

Ο Σάββας Καλεντερίδης και ο τ. υπουργός Στέλιος Παπαθεμελής βρέθηκαν στην Κομοτηνή καλεσμένοι της εφημερίδας «Αντιφωνητής» με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του «Παράδοση Οτσαλάν, η ώρα της αλήθειας» δίνοντας στοιχεία, σε μία εκδήλωση που προσέλκυσε το ενδιαφέρον πολύ κόσμου, που θέλησαν να μάθουν ποια ήταν τελικά η πραγματική εμπλοκή της Ελλάδας στην πολύκροτη υπόθεση. Ο Στέλιος Παπαθεμελής πήρε πρώτος τον λόγο για να δώσει το στίγμα των ενεργειών της τότε ελληνικής κυβέρνησης, αλλά και υποστηρίζοντας τα λεγόμενα του Σάββα Καλεντερίδη.

Παπαθεμελής: «Θα μπορούσαν να είχαν στείλει τον Οτσαλάν στην Ε.Ε. καθιστώντας υπεύθυνη την ηγεσία της Ε.Ε. για την τύχη του»

Ο τ. υπουργός και βουλευτής Στ. Παπαθεμελής ανέφερε χαρακτηριστικά: Εκτιμώ ότι εκείνοι οι οποίοι χειρίστηκαν την υπόθεση στην Αθήνα και είχαν ακούσει σοφότερες εισηγήσεις από αυτή που στο τέλος επέλεξαν, θα μπορούσαν να είχαν στείλει τον Οτσαλάν στην ίδια την Ε.Ε. καθιστώντας υπεύθυνη την ηγεσία της Ε.Ε. για την τύχη αυτού του ανθρώπου. Θα μπορούσαν με τα διεθνή νόμιμα να στείλουν τον Οτσαλάν στην Ιταλία όπου κατά την διεθνή σύμβαση της προστασίας των ζητούντων πολιτικό άσυλο, ο Οτσαλάν στην πρώτη χώρα που είχε ζητήσει άσυλο ήταν η Ιταλία και κατά συνέπεια μπορούσε και έπρεπε να παραδοθεί.

Αν παραδίδονταν στην Ιταλία ο Οτσαλάν η Ελλάδα δεν είχε αυτό το ηθικό βάρος της παράδοσής του. Μπορούσε να παραδοθεί και στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, ωστόσο δεν ακούστηκαν αυτές οι εισηγήσεις, προτιμήθηκε η μετάβαση, η μεταφορά και εκείθε ήταν βέβαιο ότι στην χώρα την οποία πήγε οι κανόνες του κράτους δικαίου δεν θα ίσχυαν. Με μαθηματική νομοτέλεια εξαρτιόταν πλέον από τις πιέσεις. Ο Σάββας Καλεντερίδης περιγράφει διάφορα συμβάντα πολύ ενδιαφέροντα, κρίσιμα και ουσιαστικά, το πώς με την τάση που είχε ο Κούρδος ηγέτης να ομιλεί από το δορυφορικό τηλέφωνο θα είχε σίγουρα εντοπισθεί στην Ρωσία, θα είχε σίγουρα εντοπισθεί στο Μινσκ και φαντάζομαι και στις έκτοτε κινήσεις του. Μετά από την επιμονή του κ. Καλεντερίδη δεν χρησιμοποιούσε αυτό το τηλέφωνο.

Ο Σάββας κάνει επίσης μερικές χρήσιμες αναφορές, γιατί εκείνες τις ώρες ακούσαμε μύρια όσα εναντίον του ανθρώπου αυτού και της ηθικής του υπόστασης και του δήθεν χαρεμιού το οποίο κουβαλούσε στην ελληνική πρεσβεία κλπ, κλπ, αντικρούει όλα αυτά τα εις βάρος του Οτσαλάν γραφόμενα και λεγόμενα. Θα μπορούσα να πω ακόμη ότι το κουρδικό βρίσκεται σε μία κρίσιμη εξέλιξη αυτή την στιγμή. Πληροφορούμαι ότι ο Οτσαλάν, όπως μου δήλωσαν οι Κούρδοι εκπρόσωποί του την προηγούμενη εβδομάδα στην Αθήνα, έχει σοβαρότατο πρόβλημα υγείας και έχουν ζητήσει μία διεθνής επιτροπή ιατρών να τον επισκεφθεί στις φυλακές Ιμραλί και να τον εξετάσει, δίνοντας και την ανάλογη θεραπεία. Το θέμα του Κουρδιστάν όμως όπως ξέρετε τα τελευταία χρόνια του έχει παίξει η αμερικανική πολιτική ιδιαίτερα, στηρίζοντας όπως δείχνουν τα πράγματα την συγκρότηση ενός πρώτου κουρδικού κρατικού μορφώματος στο βόρειο Ιράκ.

Οι ίδιες οι ΗΠΑ έχουν δυσαρεστήσει επιμόνως και κατ’ εξακολούθηση την …φίλη τους Τουρκία, η οποία ζητάει να «μπουκάρει» στο βόρειο Ιράκ, ζητάει βεβαίως να καταλάβει τα πετρέλαια του Κιρκούκ και εν πάση περιπτώσει είναι η Τουρκία η οποία αρνήθηκε να δεχθεί την παραμονή και την διάβαση έστω και ενός Αμερικανού ή Βρετανού στρατιώτη από αυτούς οι οποίοι θα πήγαιναν στο Ιράκ για να πολεμήσουν. Άσχετα από αυτό το πράγμα, η Τουρκία κάνει την δουλειά της όπως συνήθως, η συμπεριφορά της απέναντι της υπερδυνάμεως είναι συμπεριφορά άλλης υπερδυνάμεως, δηλαδή η ίδια έχει συμπεριφορά υπερδυνάμεως απέναντι των ΗΠΑ. Αυτό πάντως που φαίνεται σχεδόν βέβαιο αυτή την ώρα είναι ότι οι Αμερικανοί εμμένουν στην δημιουργία του κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ, μιας απαρχής η οποία μπορεί να σημάνει τελικώς την διάσπαση της Τουρκίας, δηλαδή την ίδρυση ενός μεγάλου κουρδικού κράτους από την σημερινή τουρκική Ανατολία, το βόρειο Ιράκ και ενδεχομένως σε άλλα κομμάτια πέριξ χωρών όπου κατοικούν συμπαγείς κουρδικοί πληθυσμοί. Δεν πρόκειται για μία εύκολη εξέλιξη όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας, αλλά πάντως πρόκειται για μία αρχή που σηματοδοτεί ένα τέλος.

Θυμίζω ότι κουρδικό κράτος είχε ιδρυθεί με μία διεθνή σύμβαση, την συνθήκη των Σεβρών τον Αύγουστο του 1920, η οποία συγκροτούσε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών, όνειρο το οποίο κατακρημνίστηκε με την μικρασιατική τραγωδία και τα κατ’ εξακολούθηση λάθη και τον διχασμό του Ελληνισμού. Θέλω να πιστεύω πάντως ότι η συνεισφορά του Σάββα Καλεντερίδη και στην ιστοριογραφία αλλά και στην υπέρβαση των ψυχικών και ηθικών συνεπειών μιας απαξιωτικής ενέργειας η οποία διά χειρός Ελλήνων συνέβη στην κρίσιμη εκείνη περίοδο, είναι μία σημαντικότατη συνεισφορά».

Ο Σάββας Καλεντερίδης τοποθετήθηκε με λεπτομέρειες για το θέμα του Οτσαλάν που αξίζει να αποτυπωθεί τι ακριβώς υποστήριξε: «Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ήταν αυτή η οποία άρχισε τις σχέσεις, ημιεπίσημες και ανεπίσημες και σχετικά επίσημες σχέσεις με το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα. Αυτή η πολιτική που ξεκίνησε σαν πρωτοβουλία του τότε πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, σταδιακά έλαβε την θέση εθνικής πολιτικής. Και οι κυβερνήσεις του 1988-1993, η οικουμενική και η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, δεν άλλαξαν αυτή την πολιτική και η Ελλάδα μέσα από διάφορους τρόπους, ένα πλέγμα δραστηριοτήτων, στάθηκε κοντά στο κουρδικό κίνημα γιατί αυτό επέβαλαν τα εθνικά μας συμφέροντα.

Μόλις αποχώρησε ο Ανδρέας Παπανδρέου για λόγους υγείας από την πολιτική και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Κωνσταντίνος Σημίτης και μετά την κρίση των Ιμίων, η οποία κατά την εκτίμησή μου είναι μία κρίση που δεν προκάλεσε η Τουρκία, αλλά προκάλεσε η Αμερική για να χειραγωγήσει τον μόλις 2 ημερών Έλληνα πρωθυπουργό, μετά λοιπόν από αυτή την κρίσιμη καμπή στην εξωτερική μας πολιτική, ο επόμενος στόχος ήταν η απεμπλοκή της Ελλάδας από το κουρδικό. Οι Αμερικανοί επιδίωκαν και επιδιώκουν την ελληνοτουρκική προσέγγιση χωρίς όρους από την ελληνική πλευρά, με ένα πολύ συγκεκριμένο όμως τότε όρο από την τουρκική πλευρά.

Η Τουρκία απαιτούσε την απεμπλοκή της Ελλάδας από το κουρδικό για να συνεχιστεί ο δρόμος για την ελληνοτουρκική προσέγγιση. Η κυβέρνηση τότε, όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω, προσπάθησε, είναι αλήθεια, να απεμπλακεί από το κουρδικό. Πλην όμως το πλέγμα των ελληνοκουρδικών σχέσεων ήταν τέτοιο που αυτό ήταν περίπου αδύνατο. Δηλαδή μέσα στο κυβερνών κόμμα παρατηρούνταν ένας διχασμός. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός και μία πολύ μικρή ομάδα γύρω του ήταν της άποψης ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να απεμπλακεί από το κουρδικό, πλην όμως το ίδιο το κόμμα, η κοινοβουλευτική ομάδα αλλά και πολλοί υπουργοί της κυβέρνησης, συνέχιζαν την πολιτική στήριξης γιατί αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει με μία ξεκάθαρη εντολή, γιατί ήταν φανερό ότι η βίαιη απεμπλοκή της Ελλάδας από το κουρδικό δεν εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα.

Θα ήθελα να πω ότι το 1997, ένα χρόνο πριν την απέλαση του Οτσαλάν από την Συρία, μέσα στα πλαίσια της πολιτικής στήριξης του κουρδικού αγώνα από τον ελληνικό πολιτικό κόσμο, 197 βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου υπέγραψαν μία πρόσκληση με την οποία καλούσαν τον Οτσαλάν να επισκεφθεί την Ελλάδα. Το 1997, ήταν μία χρονιά πριν την έξοδο του Οτσαλάν από την Συρία.

Στις 9 Οκτωβρίου του 1998 ο Οτσαλάν μετά από μία πολύωρη σύσκεψη του προεδρικού συμβουλίου της Συρίας υποχρεώθηκε από τον ασθενούντα τότε Χαφέζ Αλ Άσα να εγκαταλείψει την Συρία. Τότε είχε δύο επιλογές, από ό,τι μου είπε και ο ίδιος. Η μία επιλογή ήταν το Κουρδιστάν και μάλιστα είχε κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες, είχε μεταφέρει τα αρχεία του και είχε ένα κρησφύγετο για να καταφύγει στο Κουρδιστάν, στο βόρειο Ιράκ δηλαδή και η άλλη επιλογή του ήταν η Ευρώπη. Ενώ η διορία που του έδωσε η κυβέρνηση της Δαμασκού έληγε, βολιδοσκόπησε τις δυνατότητες να καταφύγει στην Ελλάδα.

Τότε κάλεσε τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ ο οποίος ήταν και ο σύνδεσμος της ελληνικής κυβέρνησης με το κουρδικό κίνημα, τον κάλεσε στην Δαμασκό για να μην ειπωθούν αυτά στο τηλέφωνο και διαρρεύσουν από υποκλοπές και του είπε ποια είναι η κατάσταση. Ότι δηλαδή έχει δύο επιλογές, μία να πάει στο Κουρδιστάν και μία να κινηθεί προς την Ευρώπη και ζήτησε από τον ίδιο να έρθει στην Ελλάδα και να βολιδοσκοπήσει την ελληνική κυβέρνηση για το αν τον δέχεται για λίγες μέρες να έρθει στην Ελλάδα. Ο βουλευτής επέστρεψε στην Αθήνα και την επόμενη μέρα με ένα συνθηματικό τρόπο τον κάλεσε στην Ελλάδα. Από ό,τι αποδείχθηκε δεν είχε κάνει τις απαραίτητες συνεννοήσεις με την κυβέρνηση και στις 9 Οκτωβρίου του 1998, ο Οτσαλάν παίρνοντας το αεροπλάνο των συριακών αερογραμμών της γραμμής Δαμασκός – Αθήνα – Στοκχόλμη, κατέβηκε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού περιμένοντας ότι θα τον συναντήσουν οι πολιτικοί υποστηρικτές του. Αντ’ αυτού είδε μπροστά του τον θανόντα προ ημερών διοικητή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Χαράλαμπο Σταυρακάκη και εμένα που ήμουν εκεί σαν μεταφραστής. Εκεί ακολούθησαν διαπραγματεύσεις πολύ σκληρές, είναι αλήθεια αυτό και μετά από αυτές τις σκληρές διαπραγματεύσεις και την αμετακίνητη θέση της χώρας μας αναγκάστηκε να αναχωρήσει για την Μόσχα.

Εκεί με ένα αεροπλάνο που μισθώσαμε, τον ακολούθησα, τον συνόδευσα μέχρι την Μόσχα και τον παρέλαβε μία αντιπροσωπεία βουλευτών του ρωσικού κοινοβουλίου με επικεφαλής τον Βλαδιμίρ Ζιρνόφσκι. Επέστρεψα στην Αθήνα και ακολούθησε ο Γολγοθάς του Οτσαλάν στην Μόσχα. Έμεινε στην Μόσχα 33 μέρες. Εκεί δυστυχώς για τον ίδιο, η Ρωσία βρισκόταν στην χειρότερη ίσως φάση της από τότε που κατέρρευσε το σοβιετικό καθεστώς. Ο Μπόρις Γέλτσιν ήταν ασθενής και δεν λειτουργούσε ένα ενιαίο σύστημα εξουσίας. Υπήρχαν διάφορα υποσυστήματα τα οποία μάλιστα ήταν και ασύνδετα μεταξύ τους.

Ένα υποσύστημα εξουσίας ήταν αυτό του Βλαδιμίρ Ζιρνόφσκι και μάλιστα γράφηκε στον Τύπο, κάτι που δεν μου το επιβεβαίωσε ούτε το διέψευσε ο Οτσαλάν όταν τον ρώτησα, ότι εξασφάλισε την στήριξη της ομάδας Ζιρνόφσκι καταβάλλοντας ένα ποσό 7,5 εκ. δολαρίων. Στην Μόσχα κάποια βραδιά, από κάποιον αξιωματούχο της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας της Ρωσίας, ο Οτσαλάν ενθαρρύνθηκε να μιλήσει στο κουρδικό κανάλι όπως συνήθιζε να κάνει κάθε Παρασκευή μέσα από δορυφορική επικοινωνία. Και μάλιστα ενθαρρύνθηκε να το κάνει για να μάθει η διεθνής κοινότητα μέσα από τις υποκλοπές ότι ο Οτσαλάν είναι στην Ρωσία και σταδιακά να γνωστοποιήσει και να πολιτικοποιήσει την παρουσία του στην ρωσική επικράτεια.

Όντως, το έκανε αυτό την πρώτη Παρασκευή και την επόμενη μέρα φυσικά οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Άγκυρα ήξεραν με ακρίβεια μέτρου πού ακριβώς βρίσκεται ο Κούρδος ηγέτης. Η εκτίμησή μου είναι ότι η ενθάρρυνση του Οτσαλάν να μιλήσει στο τηλέφωνο ήταν σκόπιμη ενέργεια για να δημοσιοποιηθεί η παρουσία του και να πιεστεί στην συνέχεια να αποχωρήσει από την Ρωσία. Δηλαδή αυτοί που τον στήριξαν, πήραν τα λεφτά, είδαν ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν αυτή την στήριξη μέσα στο πλέγμα των υποσυστημάτων εξουσίας της Ρωσίας και τον εξώθησαν να δημοσιοποιήσει την παρουσία του εκεί για να ασκηθούν οι πιέσεις και να φύγει από την Ρωσία. Φυσικά τις επόμενες μέρες ακολούθησε ένα ψήφισμα στην ρωσική Δούμα, όπου 198 βουλευτές ψήφισαν υπέρ της παραχώρησης πολιτικού ασύλου στον Οτσαλάν και ένας μόνο ψήφισε λευκό. Αυτή όμως η απόφαση ήταν στην ουσία μία κενή περιεχομένου, γιατί για να έχει διοικητική αξία, πρακτική αξία, θα έπρεπε να επικυρωθεί από τον ίδιο τον Μπόρις Γέλτσιν. Ο Γέλτσιν όμως είχε ήδη δεχθεί τις πιέσεις των ΗΠΑ και φυσικά και τις πιέσεις της Άγκυρας και έτσι ο Οτσαλάν έμεινε στον αέρα.

Στην συνέχεια άρχισαν οι Ρώσοι να πιέζουν τον Οτσαλάν να εγκαταλείψει την ρωσική επικράτεια. Τότε σύμφωνα με μαρτυρία ενός από τους εκπροσώπους του κουρδικού εργατικού κόμματος στην Ελλάδα του Ροσχάρ, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, ενώ ήδη είχα τελειώσει την συγγραφή του βιβλίου και αναφέρω μία σημείωση για αυτόν, έξι Έλληνες βουλευτές στηριζόμενοι στην δεύτερη πρόσκληση 109 Ελλήνων βουλευτών, 100 βουλευτές από το ΠΑΣΟΚ και 9 βουλευτές από το ΔΗΚΚΙ, ένας ανεξάρτητος ο Κάκαλος και ο Παναγιώτης Καμένος ο μόνος από τη ΝΔ, υπέγραψαν και πάλι πρόσκληση να επισκεφθεί την Ελλάδα ο Οτσαλάν. Γνωρίζοντας αυτοί οι άνθρωποι τις πιέσεις της Αμερικής στην Ρωσία, αλλά και τις πιέσεις της Άγκυρας και όλων των άλλων διεθνών παραγόντων που ήταν στο πλευρό του άξονα Άγκυρας – Ουάσιγκτον. Αυτό έγινε στις 7 Νοεμβρίου και τις επόμενες μέρες έξι Έλληνες βουλευτές διοργάνωσαν μία επιχείρηση υποδοχής του Οτσαλάν στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Κρήτη.

Ενώ λοιπόν όλα ήταν έτοιμα να τον υποδεχτούν, είχαν πάει μάλιστα όλοι αυτοί οι παράγοντες και από την πλευρά των Κούρδων και οι βουλευτές στην Κρήτη για να τον υποδεχθούν, ο Μάσιμο Νταλέμα πρωθυπουργός της Ιταλίας και πρωθυπουργός μιας κυβέρνησης που απαρτίζονταν από 12 κόμματα της κεντροαριστεράς και της αριστεράς, δέχθηκε το αίτημα από τους εκπροσώπους των Κούρδων και είπε ότι είναι τιμή για την Ιταλία να δεχθεί τον Οτσαλάν και δεν είναι δυνατό να τον αφήσουμε έκθετο σε τόσους κινδύνους. Έτσι, η προσωπική πρόσκληση του Ιταλού πρωθυπουργού απέτρεψε εκείνη την στιγμή την έλευση του Οτσαλάν στην Ελλάδα από την Μόσχα. Μετά λοιπόν από 33 μέρες παρουσίας στην Μόσχα ο Οτσαλάν οδηγήθηκε στην Ιταλία.

Εκεί παρέμεινε 66 μέρες. Εκεί είναι αλήθεια ότι σύσσωμος ο ιταλικός πολιτικός κόσμος, όλα τα κόμματα στην αρχή και ο ίδιος ο πρόεδρος της δημοκρατίας, υποδέχθηκαν με πολύ τιμητικό τρόπο τον Οτσαλάν και μάλιστα κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της παραχώρησης πολιτικού ασύλου. Είναι μάλιστα παροιμιώδης η δήλωση του Όσκαρ Λουΐτζι Σκάρφαλο, του προέδρου της Δημοκρατίας της Ιταλίας ο οποίος είπε ότι είναι τιμή για την Ιταλία να φιλοξενήσει τον Οτσαλάν και ότι η περίπτωση του κουρδικού έθνους μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα για όλους τους λαούς και τα έθνη που διεκδικούν τα δικαιώματά τους στην ελευθερία και στην αυτοδιάθεση.

Όμως ενώ οι μέρες του ενθουσιασμού και του ρομαντισμού στην Ιταλία τελείωναν, άρχισαν οι πιέσεις από πλευράς της Άγκυρας και κυρίως της Ουάσιγκτον. Όπως αναφέρονται μέσα στο βιβλίο όλο το χρονικό, μέρα και ώρα, ο ίδιος ο Κλίντον επικοινώνησε δύο φορές με τον Ιταλό πρωθυπουργό, δηλώνοντας του την αποφασιστικότητα της Ουάσιγκτον για να προσαχθεί ο Οτσαλάν σε ένα δικαστήριο και μάλιστα από ό,τι είπε στην Γερμανία, όπου υπήρχε ένα ένταλμα σύλληψης ή στην Άγκυρα.
Οι Γερμανοί βλέποντας τον κίνδυνο να καταλήξει σε αυτούς ο Οτσαλάν, με αντισυνταγματικό τρόπο όπως ομολογούν όλοι οι Γερμανοί που ασχολήθηκαν με το θέμα, ακύρωσαν το ένταλμα σύλληψης και έτσι έμεινε ο μόνος δρόμος για τον Οτσαλάν, ο οποίος ήταν η Άγκυρα. Οι Ιταλοί παρότι πιέστηκαν αφόρητα από αυτούς που πίεσαν και στην συνέχεια την Ελλάδα, ήταν αποφασισμένοι να μην παραδώσουν οι ίδιοι τον Οτσαλάν στην Άγκυρα. Και έτσι αναζητώντας μία τρίτη χώρα, διαφάνηκε και πάλι ο δρόμος για την Ρωσία. Εκεί μετά από ενθάρρυνση παραγόντων από την κουρδική πλευρά, ο Οτσαλάν σκεπτόμενος κατά την άποψή μου πιο πολύ συναισθηματικά παρά πολιτικά, εγκατέλειψε την Ιταλία, παρότι του είχε διαμηνυθεί με κάθε τρόπο και από την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και από άλλους παράγοντες να παραμείνει στην Ιταλία, έστω κι αν χρειαστεί να μπει στην φυλακή.

Μάλιστα, όταν ήμασταν στο Ναϊρόμπι και συζητήσαμε και τον ρώτησα τον λόγο για τον οποίο έφυγε από την Ιταλία, μου είπε το εξής: Του είχε διαμηνύσει ο Νταλέμα ότι εάν δεν φύγει, στις αρχές Ιανουαρίου, σε μερικές εβδομάδες η κυβέρνησή του θα πέσει. Και σε περίπτωση που πέσει η κυβέρνησή του θα έρθουν στην εξουσία τα κόμματα της κεντροδεξιάς τα οποία ήταν σίγουρο ότι θα ζωντάνευαν και πάλι τα φαντάσματα της Γκλάντιουμ και ότι τότε αυτοί θα τον παρέδιναν ή στους Τούρκους ή στην ιταλική μαφία και ότι θα κινδύνευε η ζωή του.

Ο Οτσαλάν, από ό,τι μου είπε, δεν ήθελε να πληρώσει τον Νταλέμα με την πτώση της κυβέρνησής του, γιατί όπως είπε με στήριξε 66 ολόκληρες μέρες,. Και είπε το αμίμητο, ότι «δεν μένεις φιλοξενούμενος εκεί που δε σε θέλουν». Αυτό ήταν μία συναισθηματική και όχι πολιτική αντιμετώπιση της κατάστασης. Εγώ συγκεκριμένα του είπα ότι κακώς έφυγε από την Ιταλία, ότι ακόμη και σε περίπτωση που έπεφτε ο Νταλέμα από την κυβέρνηση, αυτό θα τον ηρωοποιούσε γιατί θα έπεφτε υπερασπιζόμενος τους θεσμούς της χώρας του και ότι το πιο πιθανό ήταν ο Νταλέμα να ξαναγινόταν πρωθυπουργός στην Ιταλία γιατί θα είχε ηρωοποιηθεί.

Εν πάση περιπτώσει, ο Οτσαλάν στην ουσία πιέστηκε, εκβιάστηκε και πήγε ξανά στην Ρωσία όπου, από την στιγμή που πάτησε το πόδι στο ρωσικό έδαφος, ήταν στην ουσία κρατούμενος και κάτω από τον ασφυκτικό έλεγχο των υπηρεσιών ασφαλείας της Ρωσίας. Ερχόμενη η Ολμπράϊτ, επισκέφτηκε την Μόσχα, ένας από τους λόγους της επίσκεψής της ήταν και αυτός και γι’ αυτό ο Πριμακόφ τον έστειλε στο Τατσικιστάν όπου έμεινε περίπου μία εβδομάδα σε μία στρατιωτική βάση. Στην συνέχεια έφυγε από εκεί, επέστρεψε στην Μόσχα, έμεινε ένα βράδυ εκεί και την επόμενη μέρα άνοιξε ο δρόμος για την Αθήνα.

Επειδή έχουν γραφτεί πολλά και επειδή έγινε προσπάθεια να δημιουργηθούν αποδιοπομπαίοι τράγοι, βόλευε κάποιους να χρεώσουν την επιχείρηση μεταφοράς του Οτσαλάν από την Πετρούπολη στην Αθήνα στον Αντώνη Ναξάκη. Καταρχάς θα ήθελα να πω το εξής. Ο Αντώνης Ναξάκης ήταν άτυπο όργανο της ελληνικής κυβέρνησης. Δεν είχε καμία σχέση, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, με υπηρεσίες. Ήταν άτυπο όργανο του υπουργείου Εξωτερικών. Ο Αντώνης Ναξάκης όμως δεν είχε καμία απολύτως ανάμειξη στην οργάνωση της επιχείρησης μεταφοράς, παράνομης, μυστικής μεταφοράς του Οτσαλάν από την Ρωσία στην Αθήνα.

Η επιχείρηση αυτή οργανώθηκε από πολιτικούς, από τους πολιτικούς οι οποίοι ήταν κοντά στο κουρδικό κίνημα. Και επειδή την τελευταία βραδιά ανέκρουσαν πρύμνα οι υποστηρικτές του και δεν ήθελα να ακολουθήσουν το λίαρ τζετ που μισθώθηκε για να φέρουν τον Οτσαλάν στην Ελλάδα και επειδή η πρακτική που ζητούσε ο Οτσαλάν ήταν πάντα στο αεροπλάνο που μετακινείται να υπάρχει και ένας πολίτης της χώρας που τον υποδέχεται για να μην καταρρίψουν το αεροπλάνο του, πιο δύσκολα καταρρίπτεται ένα αεροπλάνο όταν είναι πάνω σε αυτό ένας αξιωματούχος, ή ένας πολιτικός της χώρας που τον υποδέχεται και επειδή δεν βρισκόταν άλλος, ενέπλεξαν τον Αντώνη Ναξάκη στις 9.30 το βράδυ, δηλαδή περίπου 12 ώρες πριν αναχωρήσει το αεροπλάνο για την Μόσχα. Άρα θα ήθελα να σας πω ότι τον Οτσαλάν στην Ελλάδα δεν τον έφερε ο Ναξάκης, ούτε διάφοροι ανεύθυνοι υπερπατριώτες.

Τον έφερε το κυβερνών κόμμα το οποίο στην πλειοψηφία του ήταν υπέρ της στήριξης του Κούρδου ηγέτη. Στην συνέχεια, ερχόμενος ο Οτσαλάν στην Ελλάδα, κατευθύνθηκε στο σπίτι της Βούλας Δαμιανάκου και αφού εντοπίσθηκε από τις ελληνικές υπηρεσίες, η άποψή μου όπως την γράφω στο βιβλίο, ήταν η εξής: εφόσον η ελληνική κυβέρνηση είχε δηλώσει ότι δεν θέλει τον Οτσαλάν στην Ελλάδα και δεν θα τον στηρίξει, ζήτησα από την υπηρεσία να προτείνει στην κυβέρνηση να μην εμπλακούμε στην υπόθεση. Δηλαδή να παραμείνει κάπου μυστικά ο Οτσαλάν και το ελληνικό κράτος, η Ελλάδα να μην εμπλακεί στην υπόθεση.

Είπα μάλιστα ότι σε περίπτωση που δεχθούμε διαβήματα, να πούμε ότι θα ερευνήσουμε την υπόθεση και στην διάρκεια αυτής της ανταλλαγής διαβημάτων, να υποχρεώσουμε αυτούς που στηρίζουν τον Οτσαλάν, να τον πάρουν και να τον μεταφέρουν εκτός ελληνικής επικράτειας. Είπα συγκεκριμένα: «Μην πηγαίνετε πάνω στον άνθρωπο. Καταρχάς είπα ότι θα πρέπει να δώσουμε ένα βραβείο στον αστυνομικό που δεν τον είδε, γιατί αν τον έβλεπε και τον συνελάμβανε τότε θα τον είχαμε στα χέρια μας και σας ρωτώ, τι θα τον κάναμε; Έχουμε κανένα σχέδιο απεμπλοκής από αυτή την κρίση;». Εν πάση περιπτώσει, δυστυχώς η μία εκδοχή είναι ότι εκείνη την στιγμή η κυβέρνηση δεν είχε διορατικότητα αλλά και ψυχραιμία και η άλλη εκδοχή είναι ότι επεδίωξε σκόπιμα να εμπλακεί στην υπόθεση για να τον παραδώσει τους Τούρκους.

Εγώ δεν είμαι σε θέση να ξέρω ποια από τις δύο εκδοχές είναι η σωστή. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι μόλις ο Οτσαλάν ήρθε σε επαφή με το ελληνικό κράτος και την ελληνική κυβέρνηση, η πρώτη λέξη που ξεστομίσαμε και η πρώτη πρόταση που του κάναμε, ήταν η Κένυα. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1998, δηλαδή μόλις 6 μήνες πριν από την επιλογή της Κένυας, είχαν πέσει δύο βόμβες από την Αλ Κάϊντα στην αμερικάνικη πρεσβεία στο Ναϊρόμπι και στο Νταρ Ελ Σαλάμ. Σε αυτές τις βομβιστικές επιθέσεις αν δεν κάνω λάθος, σκοτώθηκαν 75 Αμερικανοί διπλωμάτες και υπάλληλοι.

Μετά από αυτό η κυβέρνηση της Κένυας υπέγραψε επίσημη συμφωνία με την κυβέρνηση των ΗΠΑ, να εγκατασταθούν στο Ναϊρόμπι 800 πράκτορες του FBI. Δηλαδή εκτός από τους 800, υπάρχουν και οι μυστικοί που δεν δηλώνονται, βάλετε με το νου σας τι γινόταν στο Ναϊρόμπι. Έβραζε από ανθρώπους των αμερικανικών υπηρεσιών ασφαλείας. Και σας ερωτώ πώς είναι δυνατό να θέλεις να απεμπλακείς από μία υπόθεση ή να σώσεις έναν άνθρωπο ο οποίος είναι ικέτης όπως αναφέρω στο βιβλίο και όπως πολύ εύστοχα ανέφερε ο κ. Παπαθεμελής και να τον στέλνεις στην φωλιά του λύκου, στο στόμα του λύκου…
Εν πάση περιπτώσει η πρώτη πρόταση που κάναμε στον Οτσαλάν, ήταν να πάει στην Κένυα. Στην συνέχεια ο ίδιος προσπάθησε να μεταβεί στην Ολλανδία μέσα από ένα δικό του σχέδιο, το οποίο όμως είχε οργανωτικές αδυναμίες και κατέληξε σε φιάσκο. Πήγαμε στο Μινσκ όπου μείναμε 6-7 ώρες σε μείον 19 βαθμούς Κελσίου, δηλαδή κοντέψαμε να πεθάνουμε από το κρύο.

Υπήρχε μία πρόταση που έλεγε να μεταβεί σε μία αφρικανική χώρα για ένα διάστημα και στην συνέχεια αφού εξασφαλιστούν οι απαραίτητες διαδικασίες να μεταβεί στη Νότια Αφρική.

Ο Αμπτουλάχ Οτσαλάν έβλεπε με καχυποψία αυτή την πρόταση και δεν την δεχόταν. Κάποια στιγμή μου τηλεφώνησε ο συγχωρεμένος ο Σταυρακάκης και ζήτησε από μένα να πείσω τον Οτσαλάν να πάει στην Αφρική. Για πρώτη φορά λοιπόν εμπλέκομαι στην υπόθεση, ζητώ να μάθω ποια είναι η πρόταση, μου λέει την πρόταση ο Σταυρακάκης χωρίς να μου αναφέρει την χώρα που θα πήγαινε, τον ενδιάμεσο σταθμό, μου είπε δεν πρέπει να το ξέρεις για λόγους ασφαλείας, εγώ δεν είχα κανένα λόγο να ρωτήσω και μεταβίβασα την πρόταση, μεταβιβάζοντάς του κρατικές εγγυήσεις.

Συγκεκριμένα μου είπε ότι η ελληνική πολιτεία, η ελληνική κυβέρνηση εγγυάται για την ασφάλεια, για την ζωή σου και για την ελευθερία σου. Μεταβίβασα αυτή την πρόταση και τις εγγυήσεις και στην συνέχεια ο Οτσαλάν μου ζήτησε και την προσωπική μου άποψη. Εκεί ίσως είναι το μόνο λάθος που καταλογίζω στον εαυτό μου. Όντας από την φύση μου άνθρωπος που παθιάζεται και ενθουσιάζεται με αυτό που κάνει και πραγματικά νοιώθοντας περήφανος που η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να στηρίξει και να δώσει εγγυήσεις, δεν έκρυβα την χαρά μου και τον ενθουσιασμό μου και όταν με ρώτησε είπα την άποψή μου, ότι όταν εγγυάται η Ελλάδα που είναι ένα κράτος με ιστορία, με θεσμούς, οφείλεις να δεχθείς τις εγγυήσεις.

Αυτό επαναλαμβάνω ήταν και μια ατυχής στιγμή για μένα, όμως κάνοντας αυτή την αυτοκριτική θα ήθελα να πω ότι ένας αξιωματικός δεν μπορεί να είναι καχύποπτος απέναντι στην ίδια του την πατρίδα. Εμένα μου έδωσαν εντολή να μεταβιβάσω μία πρόταση και όφειλα να την στηρίξω με ενθουσιασμό όπως έκανα πάντα στην ζωή μου. Ο Οτσαλάν όταν του εξέφρασα και την προσωπική μου άποψη με κάρφωσε στα μάτια, δεν θα ξεχάσω αυτό το βλέμμα, με είδε στα μάτια και μου είπε «πάμε» και κατάλαβα ότι αυτόν που πίστευε ήταν εγώ και όχι το ελληνικό κράτος… Αυτός ήταν καχύποπτος απέναντι στο ελληνικό κράτος. Επειδή όμως ήξερε την δική μου διαδρομή, για λόγους που θα δείτε μέσα στο βιβλίο, ήξερε την αγωνιστικότητά μου και το πάθος για την υπηρέτηση των εθνικών μας συμφερόντων, θεώρησε αδιανόητο και αδύνατο να κάνω λάθος εγώ. Έτσι πίστεψε και με πήγε στο Ναϊρόμπι. Δεν θέλω να σας πω λεπτομέρειες για αυτά που έγιναν στο Ναϊρόμπι, θα τα διαβάσετε στο βιβλίο.

Αυτό που έχω όμως να σας πω και να σας διαβεβαιώσω είναι το εξής. Ότι από την στιγμή που πήγαμε στο Ναϊρόμπι, την ίδια μέρα οι Τούρκοι γνώριζαν τον προορισμό και μάλιστα στις 2 του μηνός πετάξαμε για Ναϊρόμπι, την ίδια μέρα ο διοικητής της ΜΙΤ παρέθεσε γεύμα σε 3-4 κορυφαίους δημοσιογράφους της Τουρκίας και τους είπε on the record και of the record ορισμένα πράγματα. Στο on the record ανέφερε τα εξής τα οποία τα είδαμε δημοσιευμένα στις 3 του μηνός στο Ναϊρόμπι. Έλεγε λοιπόν ο διοικητής της ΜΙΤ: Η ελληνική κυβέρνηση και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών της Ελλάδας είναι στο πλευρό μας και δεν πρόκειται να στηρίξουν τον Αμπτουλάχ Οτσαλάν.

Αυτό σημαίνει ότι είχαν προηγηθεί διαπραγματεύσεις και επαφές με την ελληνική κυβέρνηση και με βάση τα αποτελέσματα αυτών των επαφών και των διαπραγματεύσεων, ο διοικητής της ΜΙΤ έγραψε και είπε στους δημοσιογράφους αυτά τα πράγματα. Και μάλιστα την επόμενη της παράδοσης Οτσαλάν ο ένας από τους δημοσιογράφους, προσέτρεξε στο of the record της συζήτησης και είπε ότι ο διοικητής της ΜΙΤ τους είχε διαβεβαιώσει στις 2 του μηνός, την ώρα που πετούσαμε για Ναϊρόμπι, ότι τον έχουμε στα χέρια μας, θα συλληφθεί. Αποτελεί περίπου απόδειξη το εξής. Στις 30 του μηνός οι Τούρκοι έκαναν διάβημα επίσημο στην ελληνική κυβέρνηση και στις 31 κάλεσαν τον Έλληνα πρέσβη στην Άγκυρα και είπαν ότι ο Οτσαλάν είναι στην Ελλάδα και ζητούμε την ελληνική κυβέρνηση να μην τον στηρίξει.

Μετά την αναχώρησή μας από την Αθήνα στις 2 Φεβρουαρίου 1999 μέχρι την σύλληψη του Αμπτουλάχ Οτσαλάν στις 15 Φεβρουαρίου, δεν είχαμε κανένα απολύτως διάβημα ούτε από την τουρκική, ούτε από την αμερικανική κυβέρνηση κατά της Ελλάδας. Αυτό σημαίνει ότι στις 2 του μηνός είχαν δοθεί όλες οι διαβεβαιώσεις και οι Τούρκοι και οι Αμερικανοί ήταν σίγουροι ότι έχουν τον Οτσαλάν στα χέρια τους. Επίσης θέλω να σας πω ότι στις 5 ή στις 6 Φεβρουαρίου, δηλαδή τρεις ημέρες μόλις μετά την αναχώρησή μας για το Ναϊρόμπι, οι Τούρκοι ετοίμαζαν την φυλακή του Ιμραλί. Και ρωτώ: πώς ήταν βέβαιοι ότι έχουν τον Οτσαλάν στα χέρια τους από την στιγμή που ήταν στα δικά μας χέρια και ετοίμαζαν την φυλακή του Ιμραλί;

Εκτός όμως από την εθνική διάσταση της παράδοσης του Οτσαλάν, υπάρχει και μία άλλη διάσταση της λειτουργίας του ελληνικού κράτους και της ελληνικής πολιτείας. Στο βιβλίο που θα διαβάσετε θα δείτε ότι υπήρχαν και εύχομαι να μην συνεχίζουν να υπάρχουν σοβαρότατα κενά στην διαχείριση μιας κρίσης και μάλιστα της συγκεκριμένης κρίσης. Αυτό που επιδιώχθηκε με την παράδοση Οτσαλάν ήταν η εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Η Ελλάδα χωρίς να θέσει όρους σύρθηκε σε μία προσέγγιση η οποία στην ουσία την έφερε ούτε καν στην λογική της εξομοίωσης του θύματος με τον θύτη. Μας έφερε στην λογική του 19ου αιώνα, δηλαδή του αφέντη και του ραγιά. Αυτό κατέστη δυνατό όχι από τους σεισμούς, αυτό είναι μία λανθασμένη εκτίμηση. Αυτό κατέστη δυνατόν από την παράδοση του Οτσαλάν μέσα από ελληνικά χέρια και από την απεμπλοκή της Ελλάδας στο κουρδικό»ανέφερε ο κ. Καλεντερίδης.

Οι δύο ομιλητές δέχτηκαν να απαντήσουν σε ερωτήσεις κατά την διάρκεια των οποίων επικράτησε ένταση, όταν ο ιδιοκτήτης της τουρκόφωνης «Ιλερί» και ο δημοσιογράφος Αμπντουλχαλήλ Ντεντέ δεν διατύπωσαν ερωτήσεις, αλλά θέλησαν από του βήματος να εκφράσουν τις προσωπικές τους απόψεις. Πολλοί ήταν αυτοί που έσπευσαν να αγοράσουν το βιβλίο του Σάββα Καλεντερίδη προκειμένου να μάθουν όλες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης και να έχουν την υπογραφή ενός εκ των πρωταγωνιστών.

Δήμητρα Συμεωνίδου
http://www.xronos.gr/detail.php?ID=34131

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός6 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις7 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO7 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή