Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Οι αυτοκτονίες Τούρκων αξιωματικών, η ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ και το βαθύ κράτος

Δημοσιεύτηκε στις

Aξιωματικοί της τουρκικής στρατοχωροφυλακής ποζάρουν σε αναμνηστική φωτογραφία με τον δολοφόνο του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ, Ογούν Σαμάστ, λίγο μετά την προσαγωγή του στα γραφεία της υπηρεσίας τους. Ο Ογούν Σαμάστ πήρε εντολή για τη δολοφονία από το βαθύ κράτος.

του Σάββα Καλεντερίδη
Το βαθύ κράτος στην Τουρκία
Το βαθύ κράτος στην Τουρκία έχει τις ρίζες του στις μυστικές παρακρατικές και παραστρατιωτικές οργανώσεις που έδρασαν στις αρχές του 20ού αιώνα στο οθωμανικό κράτος και τον οθωμανικό στρατό, με κεντρικό πυρήνα το λεγόμενο Κίνημα των Νεοτούρκων. Οι μηχανισμοί αυτοί, που σχεδίασαν και εκτέλεσαν τη Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολής τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα, συνέχισαν απρόσκοπτα τη δράση τους και μετά την κατάληψη της εξουσίας από τον Μουσταφά Κεμάλ, δολοφονώντας και εξαλείφοντας οτιδήποτε μπορούσε να θεωρηθεί ως απειλή για το φασιστικό κεμαλικό καθεστώς και τη λεγόμενη «αδιάσπαστη ενότητα του τουρκικού έθνους και κράτους».
Μετά το θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ και την ανάληψη της εξουσίας από τον Ισμέτ Ινονού (1938), οι μηχανισμοί συνέχισαν τη δράση τους, με κύριο στόχο πλέον, εκτός από τους πολιτικούς εχθρούς του καθεστώτος, τους εναπομείναντες Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Οι μηχανισμοί αυτοί είναι υπεύθυνοι για το Φόρο Περιουσίας (Βαρλίκ Βεργκισί) που εξόντωσε οικονομικά τον ελληνισμό της Πόλης, για τα Γεγονότα του 1955, για τις Απελάσεις του 1964 και γενικά για την άσκηση τρομοκρατίας που ασκήθηκε και συνεχίζει να ασκείται μέχρι σήμερα στους ελάχιστους πλέον Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και του της Τενέδου και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Η κύρια πηγή εξουσίας του βαθέος κράτους ήταν παραδοσιακά οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις και το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που ίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ το 1923, ενώ οργανωτικά ο σχεδιασμός και η δράση των διαφόρων μηχανισμών είχε ανατεθεί στη Διεύθυνση Ανορθοδόξου Πολέμου, που μετονομάστηκε σε Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων (Özel Harp Dairesi, τώρα Özel Kuvvetler Komutanlığı) του τουρκικού ΓΕΕΘΑ και ειδικώτερα στην Υπηρεσία Επιθεώρησης και Επιστράτευσης (STK, Seferberlik Tetkik Kurulu), που υπάγεται στη Διοίκηση Ειδικών Δυνάμεων.

Η ίδρυση της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ
Ενώ μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’90 οι μηχανισμοί του βαθέος κράτους δρούσαν «αποτελεσματικά» εναντίον των παραδοσιακών εχθρών, που ήταν οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, μετά το 1960 οι αριστεροί και μετά το 1980 οι Κούρδοι, η εμφάνιση δυο νέων παραμέτρων στο πολιτικό και γεωπολιτικό σκηνικό της περιοχής, επέβαλε τον εκσυγχρονισμό των δομών του βαθέος κράτους και τη δημιουργία μηχανισμών που θα μπορούσαν να εξουδετερώσουν τις νέες απειλές.
Οι δυο νέες παράμετροι-απειλές για το βαθύ κράτος ήταν η εμφάνιση στο προσκήνιο του πολιτικού Ισλάμ και η πολιτική των ΗΠΑ στο Ιράκ και συγκεκριμένα η πρόθεση της Ουάσιγκτον να ιδρύσει ένα αυτόνομο (στην αρχή) κουρδικό κράτος στο Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ).
Η πρώτη παράμετρος από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 προσωποποιείται στον Ρετζέπ Ταγίπ Εντρογάν και στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), που, σύμφωνα με τη λογική του βαθέος κράτους, απειλεί τον κοσμικό χαρακτήρα του τουρκικού κράτους και την ίδια την Τουρκική Δημοκρατία, και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μια σειρά ενεργειών, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται παρασκηνιακές κινήσεις και επεμβάσεις στα πολιτικά κόμματα και σε προσωπικότητες της πολιτικής ζωής, στις τάξεις της Δικαιοσύνης και των υψηλόβαθμων δικαστικών λειτουργών, στις τάξεις της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, των πρυτάνεων και των καθηγητών, των ΜΜΕ κλπ.
Η δεύτερη παράμετρος, δηλαδή η πολιτική των ΗΠΑ στο Κουρδικό, που έχει δυο κύρια σκέλη, το κουρδικό κράτος του Νοτίου Κουρδιστάν και τους πολιτικούς σχηματισμούς των Κούρδων στην Τουρκία, με κυρίαρχο το ΡΚΚ, σύμφωνα πάντα με τη λογική και τις εκτιμήσεις του βαθέος κράτους, συνιστά άμεση απειλή εναντίον της «αδιάσπαστης ενότητας του τουρκικού έθνους και κράτους».
Για να αντιμετωπιστούν οι δυο νέες παράμετροι-απειλές, το βαθύ κράτος αποφάσισε να προχωρήσει στην ίδρυση ενός μυστικού υπερκράτους, ισχυρότερου από το θεσμικό κράτος, το οποίο θα είναι σε θέση να εξουδετερώσει την «ισλαμική απειλή» και την «κουρδική απειλή», στο βαθμό που αυτή αντλούσε δύναμη και δυναμική από την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η οργάνωση αυτή ονομάστηκε ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ και άρχισε να δρα από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 σε όλους τους προαναφερόμενους τομείς.

Η σύγκρουση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ-Ερντογάν
Η ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ ήταν η δύναμη που υποχρέωσε την κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και την τουρκική βουλή να αρνηθεί τη διέλευση αμερικανικών στρατευμάτων, την 1η Μαρτίου του 2003, παραμονές της επιχείρησης των ΗΠΑ για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, ενώ ανάμεσα στα «έργα» της απαριθμούνται δεκάδες παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή της Τουρκίας, στο Κυπριακό και την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, δικαστικά πραξικοπήματα, σχέδια δολοφονίας προσωπικοτήτων, μεταξύ των οποίων και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, καθώς και οι δολοφονίες του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ, του καθολικού ιερέα Σαντόρο στην Τραπεζούντα, των χριστιανών της Μαλάτειας κλπ.
Σε κάποια στιγμή, η κυβέρνηση Ερντογάν, εκμεταλλευόμενη τις αντιπαλότητες που υπάρχουν ανάμεσα στις τάξεις της Αστυνομίας, της ΜΙΤ και του Στρατού, κατάφερε να θέσει υπό τον έλεγχό της τη Γενική Διεύθυνση Ασφάλειας της Τουρκίας και μέσω των ενισχυμένων από την κυβέρνηση με αρμοδιότητες και τεχνικό εξοπλισμό μηχανισμών της άρχισε να συλλέγει στοιχεία και αποδείξεις για την παράνομη δράση των μηχανισμών και των στελεχών της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, με αποτέλεσμα να τεκμηριώσει κατηγορίες και να παραπέμψει το θέμα στη δικαιοσύνη, η οποία με τη σειρά της έκανε ανακρίσεις και προέβη σε συλλήψεις και διώξεις ατόμων που φέρονται ως ύποπτοι για συμμετοχή στη φασιστική-παρακρατική τρομοκρατική οργάνωση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ.
Στα πλαίσια των ανακρίσεων και της άσκησης διώξεων συνελήφθηκαν, προφυλακίστηκαν και παραπεμφθήκαν σε δίκη πολλές δεκάδες άτομα, μεταξύ τους δεκάδες αξιωματικοί, με κορυφαίους δυο πρώην αρχηγούς κλάδων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, γεγονός πρωτοφανές για τα δεδομένα της Τουρκίας.
Το περίεργο είναι ότι ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η δίκη των στελεχών της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, οι μηχανισμοί του βαθέος κράτους συνεχίζουν τον πόλεμο εναντίον του Ερντογάν και της κυβέρνησής του, η οποία με τη σειρά της συνεχίζει να συλλέγει στοιχεία και να στέλνει στον εισαγγελέα υπόπτους αξιωματικούς των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων. Τη στιγμή, μάλιστα, που γράφονται αυτές οι γραμμές, βρίσκεται σε εξέλιξη επιχείρηση έρευνας των εισαγγελέων στο επιτελείο της Περιφερειακής Διοίκησης Άγκυρας της Υπηρεσίας Επιθεωρήσεων και Επιστράτευσης, για συλλογή στοιχείων που σχετίζονται με σχέδιο δολοφονίας του Προέδρου της Δημοκρατίας, Γκιούλ, του Πρωθυπουργού Ερντογάν και του βοηθού Πρωθυπυοργού, Αρίντς.
Αποτέλεσμα του αδυσώπητου και αμφίρροπου αυτού αγώνα, είναι μια σειρά αυτοκτονιών Τούρκων αξιωματικών που με τον έναν ή άλλον τρόπο ενέχονται στην υπόθεση αυτή.
Ας δούμε όμως το ιστορικό των αυτοκτονιών αυτών.

Οκτώ εύγλωττες αυτοκτονίες Τούρκων αξιωματικών σε δυο χρόνια
Με την αυτοκτονία του αντισυνταγματάρχη Αλί Τατάρ (Yarbay Ali Tatar), στις 21 Δεκεμβρίου 2009, ο αριθμός των Τούρκων αξιωματικών που επέλεξαν την οδό της αυτοκτονίας, για να μην υποβληθούν στη «βάσανο» της ανάκρισης ως ύποπτοι για την υπόθεση της φασιστικής-παρακρατικής-τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, έφθασε στους οκτώ.
Οι αξιωματικοί που ήταν ύποπτοι για συμμετοχή στην ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ και έχασαν τη ζωή τους τα δυο τελευταία χρόνια είναι εξής:

Συνταγματάρχης ΠΝ (ε.α.) Μπιρόλ Ατακάν (Birol Atakan, 2 Μαΐου 2007)
Έχασε τη ζωή του σε ύποπτο αυτοκινητιστικό δυστύχημα στο δρόμο Άγκυρας-Κωνσταντινούπολης. Ο Ατακάν γνώριζε κρίσιμες πληροφορίες για την οργάνωση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ. Ο Ατακάν διατέλεσε υπασπιστής των πρώην αρχηγού του τουρκικού πολεμικού ναυτικού (ΤΠΝ), ναυάρχου Γενέρ Καραχάνογλου (Yener Karahanoglu), ενώ συνεργάστηκε και με τον επίσης αρχηγό του ΤΠΝ ναύαρχο Οζντέν Ορνέκ (Ozden Ornek), στο προσωπικό ημερολόγιο του οποίου υπήρχαν λεπτομερείς αναφορές και στοιχεία για πραξικοπήματα που σχεδίαζαν να διαπράξουν, με τη συνέργεια της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, εναντίον της κυβέρνησης Ερντογάν.
Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ατακάν, που ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ Καραχάνογλου και Ορνέκ, θεωρήθηκε ως ένας από τους υπόπτους για τη διαρροή του προσωπικού ημερολογίου του Ορνέκ στον τύπο.

Αντισυνταγματάρχης υγειονομικού Νουρσάλ Γκεντίκ (Nursal Gedik , 11 Νοεμβρίου 2007)
Αυτοκτόνησε με το υπηρεσιακό του πιστόλι στο γραφείο του, στη Ναυτική Διοίκηση Βόρειας Θαλάσσιας Περιοχής, στην Κωνσταντινούπολη. Ακόμα δεν έχουν φωτιστεί τα αίτια της αυτοκτονίας. Αναφέρθηκε ότι δολοφονήθηκε επειδή έγινε γνώστης μυστικών πληροφοριών.

Συνταγματάρχης στρατοχωροφυλακής (ε.α.) Αμπντουλκερίμ Κιρτζά (Abdulkerim Kirca, 10 Ιανουαρίου 2009)
Αυτοκτόνησε με το υπηρεσιακό του πιστόλι στο σπίτι του, στο Ετισμεσγούτ της Άγκυρας. Ο Κιρτζά βραβεύτηκε το 2004 με το Μετάλλιο Τιμής του Τουρκικού Κράτους, επειδή σε συμπλοκή με τους αντάρτες του ΡΚΚ, το 1998, τραυματίστηκε, με αποτέλεσμα να μείνει παράλυτος από τη μέση και κάτω. Το όνομα του Κιρτζά, που διετέλεσε διοικητής της Περιφερειακής Διοίκησης JITEM* του Ντιγιαρμπακίρ, αναμείχθηκε στην ανάκριση που έγινε για την ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ. Ο Αμπντουλκαντίρ Αϋγκάν (Abdulkadir Aygan), πρώην στέλεχος του ΡΚΚ που φέρεται να αυτομόλησε και να συνεργάστηκε για ένα διάστημα με τη JITEM και στη συνέχεια διέφυγε και ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Ευρώπη, σε δηλώσεις που έκανε για τη δράση των εγκληματικών παρακρατικών οργανώσεων στο Κουρδιστάν ανέφερε ότι ο Κιρτζά έδινε τις εντολές για την δολοφονία δεκάδων Κούρδων πατριωτών.

Μπεχτσέτ Οκτάυ (Behcet Oktay), διευθυντής της Υπηρεσίας Ειδικών Επιχειρήσεων της Κρατικής Ασφάλειας (27 Φεβρουαρίου 2009)
Ο επί δεκατρία χρόνια διευθυντής της Υπηρεσίας Ειδικών Επιχειρήσεων της Κρατικής Ασφάλειας της Τουρκίας (Emniyet Ozel Harekat Dairesi), Οκτάυ, στις 27 Φεβρουαρίου 2009 αυτοκτόνησε στο γραφείο του με το υπηρεσιακό του περίστροφο. Ο Οκτάυ περνούσε δύσκολες στιγμές, λόγω της εμπλοκής του ονόματός του στις ανακρίσεις της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ και σχετικά δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου. Επίσης, ο Οκτάυ εθεωρείτο δεξί χέρι του Ιμπραήμ Σαχίν (Ibrahim Sahin) απόστρατου υψηλόβαθμου αξιωματικού της αστυνομίας, που φέρεται να ανέλαβε ρόλο επικεφαλής ομάδας εκτελέσεων για λογαριασμό της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ.
Ο διευθυντής του Γραφείου Ειδικών Επιχειρήσεων της Ασφάλειας του νομού Ελαζίγκ (Elazig Emniyeti Ozel Harekat Sube Muduru), Αϋχάν Αταμπέκ (Ayhan Atabek) και ο επικεφαλής του Συγκροτήματος Ειδικών Επιχειρήσεων της Ασφάλειας του νομού Αττάλειας (Antalya Ozel Hareket Grup Amiri), Σερβέτ Καϋνάκ (Servet Kaynak), στις καταθέσεις που έδωσαν στον εισαγγελέα που διεξήγαγε την ανάκριση της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, ως κατηγορούμενοι για συμμετοχή στις ομάδες εκτελέσεων που συγκρότησε ο Ιμπραήμ Σαχίν κατέθεσαν ότι έλαβαν εντολή από τον Μπεχτσέτ Οκτάυ.
Ο Οκτάυ ήταν βοηθός του Σαχίν, όταν εκείνος υπηρετούσε στην Γενική Διοίκηση Ασφάλειας της Τουρκίας, ως υπαρχηγός του Τμήματος Ειδικών Επιχειρήσεων.

Αρχαίος λοχαγός Ολγκούν Ουράλ (Olgun Ural, 26 Μαρτίου 2009)
Αυτοκτόνησε στη Γιάλοβα με «εξ επαφής» βολή στο κεφάλι με το υπηρεσιακό του περίστροφο. Υπηρετούσε στη Διοίκηση Εκπαίδευση του Καραμουρσέλ (Karamurselbey Egitim Komutanligi), του ΤΠΝ. Το όνομά του αναφέρθηκε στην πρώτη δίκη της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, στο μέρος που αφορούσε τα αποδεικτικά στοιχεία. Στο κατηγορητήριο αναφερόταν τα εξής:
«Είναι αλεβίτης και κατάγεται από το Γκεμερέκ της Σεβάστειας (Sivas Gemerek). Προσλήφθηκε από τον Αλί Τατάρ, όταν ήταν στο βαθμό του λοχαγού».
Ο Ουράλ αυτοκτόνησε μετά την ανακοίνωση του κατηγορητηρίου της δεύτερης δίκης της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ.

Αντισυνταγματάρχης Δικαστικού ΤΠΝ Τανζού Ουνάλ (Tanju Unal, 26 Ιανουαρίου 2009)
Ο Τανζού Ουνάλ στις 26 Ιανουαρίου 2009 βρέθηκε νεκρός στο γραφείο του, στη Ναυτική Διοίκηση Νότιας Θαλάσσιας Περιοχής (Guney Deniz Saha Komutanligi), που εδρεύει στη Σμύρνη. Ήταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου που καταδίκασε τον πρώην αρχηγό του ΤΠΝ, Ιλχαμί Ερντίλ (Ilhami Erdil) για οικονομικές ατασθαλίες και συμμετείχε στην τελετή καθαίρεσης και υποβάθμισής του στο βαθμό του ναύτη . Αναφέρθηκε ότι ο Ουνάλ έπαιξε ρόλο στην αποδιάρθρωση της Χεζμπολάχ, που αποτελούσε δημιούργημα μηχανισμών του τουρκικού βαθέος κράτους.

Συνταγματάρχης (ε.α.) Μπελγκουτάυ Βαριμλί (Belgutay Varimli, 21 Νοεμβρίου 2009)
Ο Βαριμλί έδωσε τέλος στη ζωή του, πηδώντας από το μπαλκόνι του σπιτιού του, που βρίσκεται στον ένατο όροφο πολυκατοικίας στο Μπόζτεπε της Σμύρνης. Ο Βαριμλί, που διετέλεσε διευθυντής της Διεύθυνσης Επιθεώρησης του Υπουργείου Άμυνας, ήταν ένας από τους αξιωματικούς που συμμετείχε στην τελετή καθαίρεσης και υποβάθμισης του πρώην αρχηγού του ΤΠΝ, Ιλχαμί Ερντίλ και θεωρείται ένας από τους υπόπτους αξιωματικούς για τη διαρροή των σχεδίων πραξικοπήματος με τους κωδικούς «Sarikiz» και «Ayisigi», των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ.

Αντισυνταγματάρχης Αλή Τατάρ (Ali Tatar, 21 Δεκεμβρίου 2009)
Ο Αλή Τατάρ συνελήφθη στις 7 Δεκεμβρίου, στα πλαίσια της ανάκρισης που βρίσκεται σε εξέλιξη μετά την εύρεση, στο γραφείο δικηγόρου που κατηγορείται για συμμετοχή στην ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, στη συνοικία Ποϋράζκιοϊ της Κωνσταντινούπολης, στοιχείων που αφορούν σχέδιο δολοφονίας ναυάρχων του ΤΠΝ, και αφέθηκε ελεύθερος μετά από εννιά ημέρες, στις 16 ντοκουμέντων Δεκεμβρίου 2009. Στις 20 Δεκεμβρίου το δικαστήριο διέταξε εκ νέου τη σύλληψή του και στις 21 Δεκεμβρίου, λίγο πριν την εκ νέου σύλληψή του, ο Αλί Τατάρ αυτοκτόνησε στο σπίτι του, με το υπηρεσιακό του περίστροφο. Στην κηδεία του Τατάρ παρευρέθη και ο νυν αρχηγός του ΤΠΝ, ναύαρχος Εσρέφ Ουγούρ Γιγίτ (Eşref Uğur Yiğit), ο οποίος, σύμφωνα με τα στοιχεία που βρέθηκαν, ήταν ανάμεσα στα υποψήφια θύματα του αυτόχειρα. Να σημειωθεί ότι ο αρχηγός του ΤΠΝ το προηγούμενο δίμηνο νοσηλεύτηκε δυο φορές για δηλητηρίαση, ενώ συμμετείχε στην κηδεία με εντολή του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, φορώντας …αλεξίσφαιρο γιλέκο τύπου κέβλαρ κάτω από τη στολή του!

Γιατί αυτοκτονούν οι Τούρκοι αξιωματικοί;
Γιατί όμως αυτοκτονούν οι οι Τούρκοι αξιωματικοί; Ας δούμε τι λέει για το θέμα ο καθηγητής ψυχιατρικής, Νεβζάτ Ταρχάν (Dr. Nevzat Tarhan), που προέρχεται από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, από τις τάξεις των οποίων αποχώρησε με το βαθμό του Γενικού Αρχιάτρου, ενώ υπηρετούσε στη Στρατιωτική Ιατρική Ακαδημία Γκιουλχανέ (GATA).
Ο Ταρχάν, που μίλησε στον δημοσιογράφο της εφημερίδας ΤΑΡΑΦ, Μπουρχάν Εκιντζί (Burhan Ekinci), αναφερόμενος στις αυτοκτονίες των Τούρκων αξιωματικών είπε ότι αυτές μπορεί να στηρίζονται στη λογική του «καλύτερα να πεθάνω, παρά να ζήσω στη φυλακή». Επίσης υπάρχει και η λογική «καλύτερα να αυτοκτονήσω, παρά να αποκαλύψω μυστικά», που κυριαρχεί σε αξιωματικούς που έχουν αναλάβει ειδικές αποστολές.

Υπάρχει μια κατάσταση που δεν πάει καλά
Ο καθηγητής Ταρχάν αναφέρει ότι οι αυτοκτονίες αξιωματικών δεν είναι μια συνηθισμένη πρακτική. Συγκεκριμένα είπε:
«Οι αυτοκτονίες αξιωματικών δεν είναι κάτι το συνηθισμένο. Κανονικά, αυτό που συνηθίζεται στις υπηρεσίας της ασφάλειας και των ενόπλων δυνάμεων, είναι οι αυτοκτονίες κυρίως στρατιωτών. Οι συγκεκριμένες αυτοκτονίες των αξιωματικών είναι μια αφύσικη κατάσταση, αυτό σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά, υπάρχει μια κατάσταση που δεν πάει καλά.
Θα πρέπει να δούμε αν οι αξιωματικοί αυτοί, πριν αυτοκτονήσουν, είχαν νοσηλευτεί σε ψυχιατρικές κλινικές και αν λάμβαναν φάρμακα. Αν όμως αυτοκτόνησαν στα καλά καθούμενα, χωρίς προηγούμενο ψυχιατρικό ιστορικό, τότε υπάρχει κάτι άλλο, υπάρχει ιδεολογική διάσταση στις αυτοκτονίες αυτές».

«Είναι πιθανό να πρόκειται για πράξεις διαμαρτυρίας»
Ο καθηγητής Ταρχάν, αναφερόμενος στις αυτοκτονίες, υπενθύμισε τη φράση του στρατηγού Βελή Κιουτσούκ (Veli Küçük), που είναι ένας από τους κατηγορουμένους για ηγετικό ρόλο στον επιχειρησιακό τομέα της ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ. Ο Βελή Κιουτσούκ, μετά την αποτυχημένη απόπειρα του επίσης κατηγορουμένου για συμμετοχή στην ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ και υφισταμένου του στον επιχειρησιακό τομέα της φασιστικής-παρακρατικής οργάνωσης, απόστρατου αξιωματικού Μουζαφέρ Τεκίν (Muzaffer Tekin) είχε πει: «Αυτός δεν κατάφερε ούτε να αυτοκτονήσει».
Ο Ταρχάν στη συνέχεια είπε:
«Η κατάσταση αυτή μας κάνει να αναρωτούμαστε αν υπάρχει η δέσμευση «προτιμότερη είναι η αυτοκτονία από την αποκάλυψη μυστικών» που αφορά άτομα που ανέλαβαν ειδικές αποστολές. Και οδηγούμαστε σε αυτή τη σκέψη γιατί οι αυτοκτονίες αυξάνονται όσο είναι σε εξέλιξη οι έρευνες και οι ανακρίσεις.
Οι αυτοκτονίες μπορεί να εκληφθούν και ως πράξεις διαμαρτυρίας των αυτοχείρων αξιωματικών, όταν θεωρήσουν ότι τους «πούλησαν» οι ανώτεροί τους.
Υπάρχει η εξής ψυχολογική κατάσταση στους αξιωματικούς αυτούς: «Εμείς ό,τι κάναμε το κάναμε κατόπιν εντολών και τώρα δεν μας στηρίζουν και δεν μας προστατεύουν απόλυτα».
Τέλος, αναφερόμενος στη σοβαρότητα της κατάστασης ο καθηγητής Ταρχάν είπε:
«Ανάμεσα στους αυτόχειρες υπάρχουν συνταγματάρχες, αντισυνταγματάρχες και ταγματάρχες, ανώτεροι αξιωματικοί. Αυτό σημαίνει ότι έχουν συναίσθηση της σοβαρότητας της κατάστασης αλλά και των πράξεών τους. Κλήθηκαν και έδωσαν κατάθεση πολλές φορές στους ανακριτές και τους εισαγγελείς. Δεν μπορούν να δώσουν εξήγηση στο πώς παγιδεύτηκαν. Νοιώθουν ότι είναι τα θύματα της υπόθεσης. Αν δεν υπήρχε πρόβλημα, θα πήγαιναν χωρίς καμία αναστολή στον εισαγγελέα να καταθέσουν. Η όλη κατάσταση και οι αυτοκτονίες δείχνουν ότι υπάρχουν πράγματα που δεν πρέπει να αποκαλυφθούν. Αν δεν υπάρχει κάποια κλινική κατάσταση, η αυτοκτονία είναι ένα εγχείρημα που επιλέγεται τη στιγμή που τελειώνει κάθε ελπίδα. Αν δεν μιλήσεις, αρχίζει μια βασανιστική κατάσταση. Αυτή την κατάσταση δεν την αντέχουν όλοι. Έτσι, όσοι δεν θέλουν να μιλήσουν και να αρχίσουν μια νέα ζωή που θα τους φέρει στον αντίποδα της προηγούμενης ζωής τους, προτιμούν τον θάνατο».

Πηγή: Εφημερίδες Ταράφ, Μιλλιέτ, Χουριέτ, Ζαμάν και περιοδικό Ακσιόν

* Η JITEM, τα αρχικά της Υπηρεσίας Πληροφοριών και Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας, που δρα στα πλαίσια της Γενικής Διοίκησης Στρατοχωροφυλακής της Τουρκίας, μαζί με τις Ομάδες Θανάτου, της Διοίκησης Ανορθοδόξου Πολέμου του Τουρκικού ΓΕΕΘΑ, είναι υπεύθυνη για 17.000 ανεξιχνίαστες δολοφονίες που έγιναν τη δεκαετία του ’90, κυρίως εναντίον Κούρδων πατριωτών. Η JITEM, που μέχρι πρόσφατα δρούσε χωρίς κανένα νομικό πλαίσιο και την ύπαρξή της αρνούνταν επιμόνως οι τουρκικές ένοπλές δυνάμεις, αντλούσε τη δύναμη και την αρμοδιότητα να σκοτώνει ανθρώπους κατά το δοκούν, από άτυπες αποφάσεις που λάμβανε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας της Τουρκίας, με τη συμμετοχή του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας, του πρωθυπουργού, υπουργών, του αρχηγού ΓΕΕΘΑ και των αρχηγών των κλάδων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO17 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός18 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις18 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO18 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή