Διεθνή
Η Αντίδραση στις Αξιώσεις των ΗΠΑ από το Ιράν φέρνει Πλησιέστερα το Τέλος της Μονοκρατορίας
Hedge, 24-5-2018
Μάϊκ Πομπέο στο Ιράν, μετά την αποχώρηση των ΗΠΑ από την συμφωνία για τα
πυρηνικά, θα εξαπέλυε οικονομικό πόλεμο εναντίον αυτής της χώρας και θα στόχευε
την καταστροφή της και την αποκατάσταση
της μονοκεντρικής παγκόσμιας τάξης, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
ωστόσο καταδικασμένο σε αποτυχία. Όπως τόνισε ο Ιρανός πρόεδρος Χασάν Ρουανί,
μετά την δήλωση Πομπέο, που εκφράζει και την άποψη του Τζων Μπόλτον, νέου
συμβούλου ασφαλείας του Προέδρου Τραμπ, η
εποχή που οι ΗΠΑ αποφάσιζαν για τον κόσμο έχει τελειώσει.
Ο Πομπέο διατύπωσε
12 αξιώσεις προς το Ιράν, σε ομιλία
του στην «δεξαμενή σκέψης» Heritage Foundation, στις 21 Μαΐου. Πολλοί και από τους
συντηρητικούς ακροατές του στην συγκέντρωση εξέφραζαν σκεπτικισμό για την
δυνατότητα αποδοχής αυτών των όρων και την αποτροπή νέων και βαρύτερων
αμερικανικών κυρώσεων στην Ισλαμική Δημοκρατία.
κάθε εμπλουτισμό ουρανίου, με ελεύθερη πρόσβαση ελέγχου, «σε οποιαδήποτε
εγκατάσταση, οποτεδήποτε.» Ωστόσο, το Ιράν έχει υπογράψει την συνθήκη μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων, η
οποία του παρέχει το δικαίωμα εμπλουτισμού ουρανίου για αστική χρήση, όπως και η ξεχωριστή συμφωνία
του με πέντε μεγάλα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και την Γερμανία.
πυρηνικό πρόγραμμα. Καλεί το Ιράν να θέσει τέρμα στην ανάπτυξη πυραυλικών
συστημάτων, να τερματίσει την υποστήριξή
του στις οργανώσεις Εσμπολά του Λιβάνου και Χαμάς της Παλαιστίνης και να
αποσύρει από τις Συρία όλες τις δυνάμεις της Φρουράς της Ισλαμικής Επανάστασης,
που μαζί με την Εσμπολά πολεμούν τους Τζιχαντιστές του «Ισλαμικού Κράτους» και
της Αλ Κάϊντα , κατόπιν πρόσκλησης σε βοήθεια από το κράτος της Συρίας.
ήταν ότι οι ΗΠΑ βρίσκονται στη Συρία απρόσκλητες, υποστηρίζοντας τους
Σαλαφιστές μαχητές της Τζιχάντ, που έχουν επίσης την βοήθεια του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας
και απειλούν την Συρία, τον Λίβανο, το Ιράκ και το ίδιο το Ιράν.
το Μέλλον του Ιράν» στο Ατλαντικό Συμβούλιο ( κορυφαία «δεξαμενή ιδεών» για το
Στέιτ Ντιπάρτμεντ) παρατήρησε ότι:
ομιλία του Πομπέο «δεν έχει σχεδόν καμιά πιθανότητα εφαρμογής. Είναι πιθανό να
αποδιώξει μακρύτερα τους οικονομικούς συμμάχους των ΗΠΑ, να ενισχύσει την Κίνα
ως παγκόσμια οικονομική και πολιτική δύναμη και να ευχαριστήσει τους Ιρανούς
σκληροπυρηνικούς που ψάχνουν πρόσθετους λόγους να
επαναρχίσουν τις απαγορευμένες πυρηνικές εφαρμογές και να συνεχίσουν τις
επεμβάσεις τους στην Μέση Ανατολή».
του Ιράν είναι η αλλαγή καθεστώτος. Ο Πομπέο σηματοδοτεί μια προσπάθεια
αποκατάστασης της αμερικανικής ηγεσίας σε μια Δυτική Τάξη Πραγμάτων στις χώρες
της Μέσης Ανατολής, όπως το
επιχειρούν και οι Ευρωπαϊκές χώρες,
ανθιστάμενες στον οικονομικό πόλεμο νέας μορφής του Προέδρου Τραμπ.
στροφή 180 μοιρών του Τραμπ αποτελεί στρατηγική αλλαγή της προηγούμενης θέσης
του υπέρ της εξόδου από την Μέση Ανατολή. Περιέργως,
σημειώνεται ενώ την ίδια στιγμή στην Αμερική αρχίζουν τώρα να βλέπουν τα οφέλη
από τις περικοπές φόρων και την δημιουργία θέσεων εργασίας στο εσωτερικό,
πράγματα που είχε υποσχεθεί ο Τραμπ στην προεκλογική εκστρατεία του.
επίσης να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ και να
εγκαταλείψει την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Αλλά αυτό που συνέβη είναι ότι η εκπλήρωση της μιας προεκλογικής
υπόσχεσης ματαίωσε την καρποφορία της
άλλης, με την επιβολή κυρώσεων όχι μόνο στο Ιράν αλλά και σε εταιρείες από οπουδήποτε στον κόσμο που έχουν συμβόλαια
με αμερικανικές εταιρείες και συνεχίζουν
να συναλλάσσονται με το Ιράν.
Ανατολή, προκαλώντας την άνοδο της τιμής του πετρελαίου, από 70 σε 80 δολάρια
το βαρέλι, την εβδομάδα που εγώ βρισκόμουν στο Ιράν. Μια τέτοια αύξηση ήδη
αντανακλάται στην τιμή της βενζίνης που καλούνται να πληρώσουν οι Αμερικανοί,
ελαχιστοποιώντας έτσι ότι εξοικονόμησαν από την περικοπή των φόρων.
νεοσυντηρητικοί που τον συμβουλεύουν ξαναγύρισαν φουριόζοι στην εφαρμογή μιας
νέας γεωπολιτικής στρατηγικής, που καταπιάνεται με ότι έμεινε ατέλειωτο μετά
την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσείν,
σε εφαρμογή της πολιτικής προληπτικής αλλαγών καθεστώτων σε όλη την Μέση
Ανατολή.
είχα την ευκαιρία να κατατοπίσω τον Τζων Μπόλτον, σε μια συνάντηση κατά την οποία μιλούσε για συνέχιση της
αλλαγής καθεστώτων, όχι μόνο στο Ιράκ αλλά και στην Συρία, στο Ιράν, στην Λιβύη
και στην Σαουδική Αραβία –όλες χώρες που εκείνη την εποχή θεωρούνταν εχθρικές
προς το Ισραήλ. Όπως και τότε, βλέπουμε τώρα τον Τραμπ να εφαρμόζει
ισραηλινή εξωτερική πολιτική.
΄Ενωσης στην αμερικανική έξοδο από την συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και
τις κυρώσεις του Τραμπ –μιαν ιστορική καμπή- οι χώρες αυτές ανήγγειλαν ότι θα παραμείνουν
πιστές στην συμφωνία. Αλλά η απόφαση αυτή μπορεί να μην αντέξει, μετά τις
κυρώσεις που μπορούν να επιβάλουν οι ΗΠΑ σε ευρωπαϊκές εταιρείες συνεργάζονται
με αμερικανικές και συνεχίζουν να συναλλάσσονται με το Ιράν.
αξιωματούχους αμέσως μετά την αναγγελία του Τραμπ ότι αποχωρεί από την
συμφωνία. ΄Ημουν εκεί για την 6η Διεθνή Διάσκεψη «Νέοι Ορίζοντες»,
που συνήλθε στην πόλη Μάσχαντ,
πνευματικό κέντρο του Ιράν.
σε αντίσταση στις ενέργειες του Τραμπ για την επανεγκατάσταση μιας αμερικανικής Μονοκεντρικής Διεθνούς Τάξεως
δικής του εκδοχής, η οποία θα περιλαμβάνει μια νέα διεθνή οικονομική τάξη, που
θα απομακρύνει χώρες από την αμερικανική οικονομική εξάρτηση και θα
περιχαρακώνει τις ΗΠΑ και το Ισραήλ..
όμως, που αναπτύσσεται ως αντίδραση στην αμερικανική έξοδο από την συμφωνία για
τα πυρηνικά του Ιράν είναι μια νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπου αρχίζουμε να
βλέπουμε το Ιράν, την Κίνα, την Ρωσία και χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της
Κεντρικής Ασίας να δημιουργούν τον δικό τους οικονομικό κινητήρα για την
ελαχιστοποίηση της αμερικανικής επιρροής.
Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, που ιδρύθηκε από την Κίνα, την Ρωσία και
χώρες της Κεντρικής Ασίας. Με την Κίνα να πλησιάζει στην ολοκλήρωση της
Πρωτοβουλίας Μια Ζώνη, Μια Οδός από την
Ασία στην Ευρώπη, θα ανοιχτεί ο δρόμος και σε χώρες μέλη της Ε.Ε. και της
Ανατολικής Ευρώπης να επεκτείνουν την εμπορική τους εμβέλεια και να ξεφύγουν
από τα δεσμά της ένοπλης οικονομικής επιρροής των ΗΠΑ..Αυτή η εξέλιξη μοιάζει να συμβαίνει ήδη.
την περίπλοκη και επίμοχθη διαδικασία του χωρισμού από την Ε.Ε., είχε ελπίσει
να στραφεί προς τις ΗΠΑ, μια πιο ευνοϊκή
αγορά. Και όμως δήλωσε πως θα αντισταθεί
στις κυρώσεις του Τραμπ. Αλλά οι προσπάθειές της μπορεί να είναι βραχύβιες,
αφού οι εταιρείες της δεν θα μπορούσαν
να επιβιώσουν χωρίς την αμερικανική αγορά. ΄Ετσι
στράφηκε προς την Κίνα, σε αναζήτηση εναλλακτικής αγοράς. (ΣημΜετφ: Τα βήματά της ακολούθησε προχθές και η
΄Ανγκελα Μέρκελ.)
Ρώσος Πρόεδρος Πούτιν θα μπορούσε να απευθύνει και πάλι μια πρόσκληση στο Ιράν
να ενταχθεί στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης. Ο Πούτιν έχει ήδη δηλώσει πως δεν βλέπει κανένα εμπόδιο για το Ιράν αν
θέλει να ενταχτεί.
υπογραφή της συμφωνίας για τα πυρηνικά το 2015. Τότε είχε απορριφτεί. Αυτή την
φορά όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά, αφού ενώ το Ιράν σέβεται απολύτως την
συμφωνία, ο Τραμπ την εγκαταλείπει.
αξιωματούχοι μου είπαν ότι εάν οι ΗΠΑ
θέλουν συνεργασία με το Ιράν θα πρέπει να
«διαζεύξουν» τις σχέσεις τους με το Ιράν από την ισραηλινή πολιτική τους.
Πράγματι ο Τραμπ έχει κάνει ότι έχει επιδιώξει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός
Νετανιάχου –την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ και την αποχώρηση
των ΗΠΑ από την συμφωνία του Ιράν.
ελέγχει τον Νετανιάχου, ή είναι ο Νετανιάχου που ελέγχει τον Τραμπ στην άσκηση της
αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής; Μια
ιρανική πηγή, στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, μου είπε ότι «αυτό που
ασφαλώς συμβαίνει είναι ότι το Ιράν κλίνει έντονα και ίσως οριστικά προς
την Κίνα και την Ρωσία.»
Ελπίζουμε-είπε- για το καλύτερο, αλλά σε περίπτωση που η πίεση του Τραμπ στο
Ιράν στραφεί στην έμπρακτη δράση, το Ιράν
προετοιμάζεται για το χειρότερο».
γραφείο του υπουργού Αμύνης, μετά τριάντα χρόνια υπηρεσίας στο Πεντάγωνου, ο Michael Maloof αποσύρθηκε στην δημοσιογραφία, ως σχολιογράφος και
ανταποκριτής αμερικανικών και ξένων εφημερίδων. ΄Αρθρα του δημοσιεύονται σε
όργανα της ανεξάρτητης ηλεκτρονικής ενημέρωσης διαφόρων χωρών.
Διεθνή
Πεδίο μάχης η Γαλλία για την ακρίβεια – Έφοδοι, δακρυγόνα και εκατοντάδες συλλήψεις
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Με επεισόδια μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας γίνονται οι διαδηλώσεις στο Παρίσι όσο και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων κατά της ακρίβειας και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.
Εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων έκανε η αστυνομία, που μέχρι το μεσημέρι προχώρησε σε 166 συλλήψεις, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλαν και στο λόμπι του δημαρχείου της Μασσαλίας, σπάζοντας την πόρτα.
Στις κινητοποιήσεις συμμετέχουν μαθητές λυκείου, αγρότες, ακτιβιστές για το κλίμα και υποστηρικτές του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων».
166 συλλήψεις και 140 διαδηλώσεις μέχρι το μεσημέρι
Σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον υπουργό Εσωτερικών Λοράν Νουνιές, μέχρι το μεσημέρι οι αρχές είχαν καταγράψει 140 διαδηλώσεις, με τη συμμετοχή 32.800 ανθρώπων στις περιφέρειες, ενώ οι συλλήψεις σε εθνικό επίπεδο είχαν φτάσει τις 166.
Δεκάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν από τις πρωινές ώρες στο Παρίσι, όπου η αστυνομική παρουσία ήταν ιδιαίτερα έντονη, κυρίως κοντά σε εμβληματικά σημεία της πρωτεύουσας, όπως η Λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων και η Αψίδα του Θριάμβου.
Για το συγκεκριμένο περιστατικό οι αρχές ανακοίνωσαν 21 συλλήψεις, ενώ ακόμη 40 άτομα συνελήφθησαν στην πρωτεύουσα, κυρίως για κατοχή προστατευτικού εξοπλισμού ή απαγορευμένων όπλων.
Συγκρούσεις στη Μασσαλία, δακρυγόνα στη Λυών
Επεισόδια σημειώθηκαν και στη Μασσαλία, όπου διαδηλωτές εκτόξευσαν αντικείμενα και οι αστυνομικές δυνάμεις απάντησαν με χρήση δακρυγόνων. Στην ίδια πόλη, ένα τοπικό αστυνομικό τμήμα έγινε στόχος διαδηλωτών.
Νωρίτερα, η κεντρική λεωφόρος Πραντό είχε αποκλειστεί προσωρινά με κάδους απορριμμάτων και πατίνια, προτού η αστυνομία διαλύσει τους συγκεντρωμένους.
Στην πόλη, δεκάδες διαδηλωτές έκαναν έφοδο στο λόμπι του δημαρχείου, στο Παλιό Λιμάνι, σπάζοντας πρώτα την είσοδο και φωνάζοντας «Επανάσταση! Καταλαμβάνουμε τη Βαστίλη!». Οι διαδηλωτές παρέμειναν για λίγη ώρα στον χώρο, προτού απομακρυνθούν από τις αστυνομικές δυνάμεις.
Στη Λυών, αστυνομικοί χρησιμοποίησαν δακρυγόνα για να διαλύσουν περίπου 300 άτομα που είχαν συγκεντρωθεί μπροστά σε πανεπιστήμιο, σύμφωνα με το AFP.
Παράλληλα, περίπου 40 άτομα επιχείρησαν να διακόψουν την κυκλοφορία σε γέφυρα της πόλης, ενώ άλλοι διαδηλωτές προσπάθησαν να συγκεντρωθούν κοντά σε διυλιστήριο, σύμφωνα με τη νομαρχία.
Στην Τουλούζη, οι αστυνομικές δυνάμεις παρενέβησαν προκειμένου να αποτρέψουν αποκλεισμούς τρένων και ενός κυκλικού κόμβου.
Στη Ρεν της Βρετάνης, περίπου 20 άτομα έστησαν αυτοσχέδιο οδόφραγμα με κάδους απορριμμάτων κοντά σε μεγάλο εμπορικό κέντρο.
Στη Ρουέν της Νορμανδίας, πανεπιστημιακό κτίριο υπέστη ζημιές από φωτιά που εκδηλώθηκε νωρίς το πρωί και πιθανότατα οφείλεται σε εμπρησμό, σύμφωνα με πηγή κοντά στην έρευνα.
Πάντως, δημοσιογράφοι του AFP διαπίστωσαν ότι αρκετοί από τους αποκλεισμούς που είχαν προαναγγελθεί δεν πραγματοποιήθηκαν, όπως στον σταθμό διοδίων στη γέφυρα Ιλ ντε Ρε, στις ακτές του Ατλαντικού, και στο Μπορντό.
Στους δρόμους ξανά τα «Κίτρινα Γιλέκα»
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται με βασικό αίτημα την αντιμετώπιση της ακρίβειας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αυξημένες τιμές των καυσίμων και η μείωση της αγοραστικής δύναμης τροφοδοτούν την κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία.
Στο επίκεντρο βρίσκεται και η επιστροφή υποστηρικτών του κινήματος των «Κίτρινων Γιλέκων», που είχε προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις το 2018 και το 2019, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Εμανουέλ Μακρόν.
Το κίνημα, που είχε ξεκινήσει με αφορμή τις αυξήσεις στους φόρους καυσίμων, είχε πραγματοποιήσει εκτεταμένες διαδηλώσεις, με ορισμένες να συνοδεύονται από σοβαρά επεισόδια, ιδιαίτερα στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων.
Το νέο κάλεσμα για κινητοποιήσεις περιλαμβάνει αποκλεισμούς κυκλικών κόμβων και στρατηγικών σημείων, ενώ συμπίπτει με τις διαδηλώσεις μαθητών και φοιτητών που πραγματοποιούνται από τα μέσα Σεπτεμβρίου, με αιτήματα για καλύτερες συνθήκες σπουδών.
Για το Σάββατο είχαν ανακοινωθεί περίπου 1.500 δράσεις, διαδηλώσεις ή αποκλεισμοί σε ολόκληρη τη χώρα. Σύμφωνα με κύκλους του υπουργείου Εσωτερικών, αναμένονταν περίπου 500 προγραμματισμένες δράσεις και περισσότερες από 90 προγραμματισμένες διαδηλώσεις.
Πριν από την έναρξη των κινητοποιήσεων, αστυνομική πηγή είχε εκτιμήσει ότι θα μπορούσαν να συμμετάσχουν περίπου 150.000 διαδηλωτές εκτός της μητροπολιτικής περιοχής του Παρισιού και άλλοι 40.000 στην πρωτεύουσα.
Ωστόσο, η πραγματική έκταση των διαδηλώσεων παρέμενε δύσκολο να προβλεφθεί, καθώς η σημερινή ημέρα συμπίπτει με την έναρξη των σχολικών διακοπών.
Έκκληση Μακρόν για ηρεμία, καταγγελίες για αστυνομική βία
Ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, μιλώντας την Παρασκευή από τις Βρυξέλλες, απηύθυνε έκκληση για ηρεμία, υπογραμμίζοντας ότι το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να συνοδεύεται από σεβασμό, χωρίς προσβολές και βανδαλισμούς.
Οι σημερινές κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται έπειτα από εβδομάδες κοινωνικών εντάσεων, κατά τις οποίες έχουν καταγραφεί σοβαροί τραυματισμοί διαδηλωτών και αστυνομικών.
Η γαλλική αστυνομία έχει δεχθεί επικρίσεις για τον τρόπο αντιμετώπισης προηγούμενων διαδηλώσεων, ενώ η αρμόδια υπηρεσία εσωτερικού ελέγχου διερευνά τουλάχιστον 24 περιπτώσεις καταγγελιών για αστυνομική βία.
Μεταξύ των περιστατικών που έχουν προκαλέσει αντιδράσεις είναι ο τραυματισμός ενός 15χρονου, ο οποίος έχασε το χέρι του όταν εξερράγη στα χέρια του κροτίδα κρότου-λάμψης.
Μετά το περιστατικό, οι αρχές ανέστειλαν τη χρήση των συγκεκριμένων μέσων, ωστόσο ο υπουργός Εσωτερικών δήλωσε ότι ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν ξανά εφόσον χρειαστεί.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί ανέφερε ότι περισσότεροι από 900 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων.
Πολιτική αντιπαράθεση έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές
Οι κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται περίπου έξι μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, σε μια περίοδο αυξημένων κοινωνικών και πολιτικών εντάσεων.
Η κυβέρνηση κατηγορεί την «Ανυπότακτη Γαλλία» (LFI) της ριζοσπαστικής Αριστεράς ότι υποδαυλίζει τις κινητοποιήσεις. Όμως, το κόμμα αρνείται τις κατηγορίες.
Από την πλευρά του, ο Ζερόμ Ροντρίγκες, μία από τις γνωστότερες προσωπικότητες των «Κίτρινων Γιλέκων», ο οποίος έχασε το ένα του μάτι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2019, υποστήριξε ότι οι κινητοποιήσεις πρέπει να συνεχιστούν.
Στο μεταξύ, συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ήδη καλέσει εργαζομένους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα σε νέα ημέρα διαδηλώσεων και απεργίας στις 5 Νοεμβρίου.
Διεθνή
Προειδοποίηση της Ελβετίας: Το υψηλό ευρωπαϊκό χρέος θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια κρίση του ευρώ
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Τα αυξανόμενα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη και πέραν αυτής εγκυμονούν κινδύνους για την οικονομική σταθερότητα και θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν μια κρίση του ευρώ, δήλωσε την Παρασκευή η Ελβετίδα υπουργός Οικονομικών, Κάριν Κέλερ-Σούτερ.
Μιλώντας στον ελβετικό δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα SRF, στην Μπανγκόκ —στο περιθώριο των ετήσιων συναντήσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας—, η Κέλερ-Σούτερ ανέφερε ότι και οι τιμές της ενέργειας εντείνουν τις ανησυχίες μεταξύ των υπευθύνων χάραξης πολιτικής.
Η Ελβετία διαθέτει ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα δημόσιου χρέους στην Ευρώπη, ωστόσο η Κέλερ-Σούτερ τόνισε ότι, στο τρέχον περιβάλλον, είναι σημαντικό να εξετάζεται η ευρύτερη εικόνα.
«Είμαστε τόσο στενά διασυνδεδεμένοι σε διεθνές επίπεδο, ώστε καθιστάμεθα επίσης ευάλωτοι, για παράδειγμα, στην περίπτωση που προκύψει κρίση χρέους εξαιτίας του δημόσιου χρέους μεγάλων χωρών. Σκέφτομαι συγκεκριμένα τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και την Ευρώπη. Υπάρχει η περίπτωση της Γαλλίας — κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε κρίση του ευρώ», δήλωσε η Κέλερ-Σούτερ στο δίκτυο SRF.
Το δημόσιο χρέος της Γαλλίας, τα δημοσιονομικά ελλείμματα και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη έχουν εντείνει τις ανησυχίες για την κατάσταση των δημόσιων οικονομικών της, καθώς ο πολιτικός κατακερματισμός έχει καταστήσει πιο περίπλοκες τις προσπάθειες δημοσιονομικής εξυγίανσης.
Αναλύσεις
Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες
Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.
Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.
Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.
Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.
Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.
Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.
Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία
Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.
Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.
Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».
Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.
Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.
Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC
Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.
Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.
Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.
Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.
Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.
Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.
Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.
Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία
Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.
Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.
Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.
Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.
Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.
Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.
Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ
Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.
Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.
Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.
Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.
Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.
Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας
Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.
Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.
Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.
Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.
Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.
Το μήνυμα προς το Πακιστάν
Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.
Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.
Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.
Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.
Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.
-
Αναλύσεις1 μήνα πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας


