Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

“Κυπριακό: Εξελίξεις και προοπτικές” – Ομιλία του Θεόφιλος Β. Θεοφίλου, συντ. πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας

Δημοσιεύτηκε στις

Cy CIA map 2b LLLL
Ομιλία στο Ροταριανό Όμιλο Αμμοχώστου, Ξενοδοχείο Crown, Λεμεσός, Τρίτη 13 Ιουνίου 2017

Φίλε Πρόεδρε του Ροταριανού Ομίλου Αμμοχώστου αγαπητέ Γιώργο,

Αγαπητοί συμπολίτες Βαρωσιώτες και ομοιοπαθείς εκτοπισθέντες,
Φίλες και φίλοι, κυρίες και κύριοι,
Ευχαριστώ τον Πρόεδρο του Ομίλου το φίλο Γιώργο Παπαλεοντίου και τους συνεργάτες του στο Συμβούλιο για την τιμητική τους πρόσκληση στην αποψινή σας συγκέντρωση.
Τους ευχαριστώ που μου προσφέρουν το βήμα τους και που μου δίνουν και πάλιν την ευκαιρία να μοιραστώ μαζί σας τις σκέψεις και τις εκτιμήσεις μου, τους προβληματισμούς  και τις ανησυχίες μου για το πολιτικό μας ζήτημα.

Το Κυπριακό πρόβλημα, όπως επικράτησε να ονομάζεται, που εξακολουθεί να παραμένει άλυτο για 54 χρόνια από το Δεκέμβρη του ’63 που άρχισαν οι διακοινοτικές ταραχές και 43 χρόνια από το μαύρο καλοκαίρι του ’74 που ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο και κατέλαβε το ένα τρίτο της Κυπριακής επικράτειας.

Οι πλείστοι από σας έχετε ζήσει και βιώνετε ακόμη τις οδυνηρές συνέπειες του ολέθρου και της καταστροφής που σκόρπισε στον τόπο μας και στους ανθρώπους του η βάρβαρη τουρκική εισβολή. Έχετε ο καθένας σας, έχουμε όλοι τις δικές μας πικρές, τραυματικές εμπειρίες και δεν χρειάζεται να ενδιατρίψω απόψε σε αυτό το τραγικό κεφάλαιο και να σας τις υπενθυμίσω. Σκοπός της ομιλίας μου δεν είναι να ξύσω πληγές και να αναμοχλεύσω τα πάθη και τον πόνο μας, αλλά να δούμε μαζί πού βρισκόμαστε τώρα και πού πάμε αύριο, του χρόνου και του άλλου χρόνου, όσοι από μας ζούμε ακόμη, και ποιο το μέλλον των παιδιών μας σε αυτό τον τόπο.
Αυτό δεν σημαίνει και δεν εννοώ ότι πρέπει να ξεχνούμε και να αγνοούμε την ιστορία. Αντίθετα, η γνώση και η σωστή αντίληψη της ιστορίας είναι ένας πολύτιμος σύμβουλος στις αποφάσεις του παρόντος και αναγκαίος οδηγός στα βήματα του αύριο. Ο καθηγητής της Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο αείμνηστος Σπύρος Μαρινάτος έδινε τον πιο κάτω σύντομο και εκ πρώτης όψεως απλοϊκό ορισμό της ιστορίας. « Η Ιστορία είναι η φωνή των νεκρών εκ του τάφου δια να διδάσκει τους ζώντας». Με την έννοια ότι γνώση της ιστορίας δεν αποτελεί η απομνημόνευση των γεγονότων, των ονομάτων, των χρονολογιών, αλλά η εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων και η άντληση των σωστών διδαγμάτων από τα ιστορικά γεγονότα. Γιατί, όπως προσφυώς ελέχθη, «οι λαοί που δεν μαθαίνουν από τα λάθη του παρελθόντος είναι καταδικασμένοι να τα επαναλαμβάνουν».
Θα συμπληρώσω το εισαγωγικό μέρος της ομιλίας μου με μια σύντομη αναδρομή σε ένα άλλο τραγικό γεγονός της νεώτερης ιστορίας του Ελληνικού Έθνους. Σε πέντε χρόνια θα συμπληρωθεί ένας αιώνας από τη Μικρασιατική καταστροφή που συνέβη μεν πριν γεννηθούμε αλλά που τη ζήσαμε σε μια νεότερη εκδοχή μισό αιώνα αργότερα. Είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το θέμα και μελέτησα αρκετά γι’ αυτό στις τελευταίες τάξεις του Γυμνασίου. Πιστεύω πως πολλοί από σας θα έχετε διαβάσει την Αιολική Γη του Βενέζη και άλλα ιστορήματα γι΄αυτή την εθνική τραγωδία. Η σπιτονοικοκυρά μου στην Αθήνα όπου πήγα για σπουδές το 1964, η ογδοντάρα τότε Χρυσάνθη Κρασσά ήταν Μικρασιάτισσα, πρόσφυγας από τα Βουρλά της Σμύρνης. Στα χρόνια που μείναμε μαζί άκουσα πολλές φορές, από πρώτο χέρι  αυτή τη φορά, τις διηγήσεις της για τους τόπους της, τα γεγονότα, τις περιπέτειες, τα βάσανα και τα πάθη, τους ανθρώπους που χάθηκαν, τα σπίτια και το βιος που άφησαν πίσω. Ακούοντας την έφερνα στο νου μου όσα είχα διαβάσει, αλλά δεν μου περνούσε από το μυαλό πως θα μπορούσαμε να είχαμε την ίδια τύχη, πως θα ερχόταν μια ώρα που ο Πενταδάκτυλος θα φάνταζε στη σκέψη μου σαν τα Κιμιντένια της Αιολικής Γης. Και ελπίζω ακόμα πως δεν θα υπάρξει, πως δεν θα χρειαστεί ένας Κύπριος Βενέζης που θα συγγράψει τη Μεσαρίτικη,την Κερυνιώτικη ή την Καρπασίτικη Γη.  Είχαν περάσει μέχρι τότε 42 χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης και την εκδίωξη των Ελλήνων από τις πατρογονικές τους εστίες στη γη της Ιωνίας, όσα  πέρασαν από την τουρκική εισβολή και κατοχή των εδαφών μας στην Κύπρο. Όμως η κ. Χρυσάνθη τα θυμόταν όλα με κάθε λεπτομέρεια και διηγώντας τα σε μας ξαναζούσε τα γεγονότα σχεδόν καθημερινά. Είχε και φύλαγε στο μπαούλο της το κλειδί του σπιτιού της στα Βουρλά. Παρά τα χρόνια που πέρασαν από το ’22, παρά τα άσπρα μαλλιά των 80 τόσων χρόνων της, παρά τις συμφωνίες που είχαν υπογραφεί για την ανταλλαγή πληθυσμών, περιουσιών κ.α., η γιαγιά Χρυσάνθη διατηρούσε ακόμα κρυφές ελπίδες ότι θα γυρίσει. Δεν συνέβαινε όμως το ίδιο με τα τρία παιδιά της που γεννήθηκαν μεν και έζησαν λίγα χρόνια στο τόπο τους αλλά μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν στους προσφυγικούς οικισμούς της Αθήνας. Ο γυιός της, ο Βασίλης Κρασσάς, ένας εξαίρετος άνθρωπος και αξιωματικός του Ελληνικού στρατού υπηρέτησε και στην Κύπρο ως Διοικητής της ΕΛΔΥΚ.
Δεν χρειάζεται νομίζω να εξηγήσω γιατί θεώρησα χρήσιμο να κάμω την πιο πάνω αναφορά που υπέχει προφανώς την έννοια του παραλληλισμού. Από το ’74, τη χρονιά της Κυπριακής καταστροφής, έχουν περάσει 43 χρόνια, σχεδόν μισός αιώνας. Όταν φύγαμε, είμαστε νέοι, αρκετοί από σας παιδιά και τώρα έχουμε μπει στη λεγόμενη τρίτη ηλικία.Οι πλείστοι απ’ όσους ήταν μεσήλικες τότε, έφυγαν από τη ζωή χωρίς να δικαιωθούν και με το αίσθημα της αδικίας να τους πλακώνει τη ψυχή. Σε λίγους μήνες συμπληρώνεται ακόμα μια πενταετία και άλλη μια Προεδρία, του Νίκου Αναστασιάδη, χωρίς λύση και αυτή τη φορά. Και ήταν μια Προεδρία που πολλοί από μας πίστευαν ότι μπορούσε να οδηγήσει στη λύση, ιδιαίτερα μετά την ανάδειξη του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία της ΤΚ κοινότητας. Οι ίδιες περίπου ελπίδες είχαν εναποτεθεί και στην προηγούμενη Προεδρία του Δημήτρη Χριστόφια ένεκα και της συγκυρίας της παρουσίας στην ηγεσία της ΤΚ κοινότητας του ομοϊδεάτη του και μετριοπαθούς συγκριτικά Μεχμέτ  Αλή Ταλάτ. Δεν αμφισβητώ ότι τόσο ο Ταλάτ όσο και ο Ακιντζί διαφέρουν από τον αδιάλλακτο και φανατικό Τούρκο εθνικιστή, το Ραούφ Ντενκτάς και τους συνεχιστές της διχοτομικής πολιτικής του, τον Έρογλου και άλλους επιγόνους του. Ούτε αμφιβάλλω ότι και οι δυο αυτοί ΤΚ πολιτικοί θέλουν λύση του προβλήματος, παρ’ όλο που η λύση που επιδιώκουν δεν συμπίπτει με τη δική μας αντίληψη για το περιεχόμενο της. Για την αποφυγή οποιασδήποτε παρανόησης ή παρεξήγησης, θέλω να διευκρινίσω στο σημείο αυτό ότι όλοι οι Πρόεδροι της ΚΔ και ηγέτες της ΕΚ κοινότητας, και οι επτά χωρίς καμιά εξαίρεση, ήθελαν και επεδίωξαν με ειλικρίνεια τη λύση και μόχθησαν γι’ αυτήν παρά τις όποιες διαφορές τους ως προς το περιεχόμενο της και την τακτική της επίτευξης της. Είναι λάθος και άδικο και ζημιογόνο να λέγεται ότι υπήρξε έστω και ένας ηγέτης της ΕΚ κοινότητας και Πρόεδρος της ΚΔ που δεν ήθελε τη λύση του προβλήματος μας. Έγιναν βέβαια λανθασμένες εκτιμήσεις, λάθη τακτικής, αδέξιες ενέργειες, άστοχες κινήσεις, παραλείψεις, αψυχολόγητες ή καθυστερημένες πρωτοβουλίες και αντιδράσεις. Σε καμιά όμως περίπτωση δεν ισοδυναμούν αυτές με έλλειψη βούλησης από δικής μας πλευράς για την εξεύρεση λύσης, αποδεκτής λύσης, λειτουργικής και βιώσιμης που θα αντέξει τη δοκιμασία της εφαρμογής και του χρόνου.
Ακούγοντας τα πιο πάνω, δικαιολογημένα ίσως να διερωτηθούν μερικοί από σας γιατί δεν κατέστη δυνατή τόσα χρόνια η εξεύρεση λύσης, γιατί δεν επιτεύχθηκε το ζητούμενο, το ποθητό, ακόμα και στις δυο τελευταίες Προεδρίες, αυτές του Δημήτρη Χριστόφια και του Νίκου Αναστασιάδη που συνέπεσαν, μερικώς τουλάχιστον, με την παρουσία στην ηγεσία της ΤΚ κοινότητας των συγκριτικά μετριοπαθών ΤΚ πολιτικών Μεχμέτ Αλή Ταλάτ και Μουσταφά Ακιντζί; Γιατί και αυτή η προσπάθεια που ξεκίνησε με καλούς οιωνούς πριν δυο και πλέον χρόνια και που αναπτέρωσε τις ελπίδες μας για λύση και επιστροφή απέτυχε και πάλι; Οι λόγοι ή μάλλον η ανάλυση των λόγων και της νέας αποτυχίας είναι σύνθετοι και χρήζουν τεκμηριωμένης επεξήγησης, η απάντηση όμως, η άμεση και χωρίς περιστροφές και πολλά λόγια απάντηση, είναι απλή. Διότι και αυτή η προσπάθεια, όπως και όλες οι προηγούμενες, προσέκρουσε στον αμετακίνητο τοίχο της τουρκικής αδιαλλαξίας, της αδιαλλαξίας της Τουρκίας  που είναι ένα σταθερό δεδομένο από τότε που άρχισαν οι πρώτες διακοινοτικές συνομιλίες μετά την εισβολή.
Η ανεπιτυχής κατάληξη και αυτής της σειράς συνομιλιών μεταξύ του νυν Προέδρου της ΚΔ  και ηγέτη της ΕΚ κοινότητας Νίκου Αναστασιάδη και του νυν ηγέτη της ΤΚ κοινότητας Μουσταφά Ακιντζί, δυο πολιτικών τα διαπιστευτήρια των οποίων δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία ότι επιθυμούν και επιδιώκουν τη λύση, απέδειξε ή μάλλον επιβεβαίωσε για μια ακόμη φορά τα εξής σημαντικά δεδομένα:
α) Το Κυπριακό δεν είναι κυρίως θέμα και διαφορά μεταξύ των δυο κοινοτήτων και η λύση του δεν εξαρτάται από το ποιος είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ποιος ηγείται της ΤΚ κοινότητας. Μετά το ’74, μετά την εισβολή και την ντε φάκτο κατάσταση που δημιούργησε η κατοχή, το Κυπριακό είναι πρώτα και κύρια πρόβλημα, έγκλημα εισβολής και κατοχής με δράστη την Τουρκία. Κατά συνέπεια η λύση του εξαρτάται πρώτιστα και σε πολύ μεγάλο βαθμό από την Τουρκία. Το κλειδί της λύσης του Κυπριακού δεν είναι στη Λευκωσία, δεν το κρατούν ο Αναστασιάδης και ο Ακιντζί. Το κλειδί της λύσης βρίσκεται σταθερά στην Άγκυρα και έχει καταδειχθεί ακόμα μια φορά ότι αυτοί που το κρατούν δεν αποφάσισαν μέχρι της στιγμής να το χρησιμοποιήσουν. Δυστυχώς, τα Ηνωμένα Έθνη και οι αξιωματούχοι τους δεν προσεγγίζουν το πρόβλημα σαν τέτοιο αλλά σαν διακοινοτική διαφορά και αντί να στρέφουν τις ενέργειες και τα διαβήματα τους προς την Τουρκία επικεντρώνονται σε υποβοήθηση επαφών και συνομιλιών μεταξύ των δυο κοινοτήτων. Τους διευκολύνουμε βέβαια και εμείς σε αυτό με διάφορους τρόπους όπως, για παράδειγμα, την «εφεύρεση» ανακριβών και παραπλανητικών όρων όπως «οι Κυπριακής ιδιοκτησίας συνομιλίες».
β) Η κατεχόμενη περιοχή, η ΤΚ κοινότητα και η εκάστοτε ηγεσία της εξαρτώνται παντοιοτρόπως και απόλυτα από την Τουρκία. Όχι μόνο στρατιωτικά, διπλωματικά και πολιτικά. Αλλά και οικονομικά, διοικητικά, εμπορικά, συγκοινωνιακά, ενεργειακά, επικοινωνιακά, κοινωνικά, τραπεζικά και με πολλούς άλλους τρόπους. Όπως  η προμήθεια νερού μέσω του θαλάσσιου αγωγού που κατασκεύασαν για να λειτουργεί στο διηνεκές σαν ομφάλιος λώρος. Η πολιτική τους βούληση έχει φαλκιδευθεί από αυτή την εξάρτηση αλλά και από την παρουσία και πολιτογράφηση πολύ μεγάλου αριθμού εποίκων που μετέχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι και πήραν θέσεις στη διοίκηση. Ένεκα της εξάρτησης αυτής, η ΤΚ ηγεσία δεν έχει σχεδόν κανένα περιθώριο ελευθερίας κινήσεων και λήψης αποφάσεων παρά μόνο σε λίγα δευτερεύοντα θέματα που δεν άπτονται άμεσα της λύσης του Κυπριακού. Την οδυνηρή αυτή διαπίστωση έκαμε προς μεγάλη του λύπη και απογοήτευση, θέλω να πιστεύω, και ο κ. Ακιντζί που αντιλήφθηκε στην πορεία των συνομιλιών ότι δεν μπορεί να διαφοροποιήσει τις θέσεις του από αυτές της Τουρκίας και πως δεν έχει άλλη επιλογή από του να υποτάσσεται αδιαμαρτύρητα στα κελεύσματα της Άγκυρας.
γ) Δεν συντρέχουν ούτε και τώρα οι αναγκαίες και ικανές προϋποθέσεις για τη λύση του Κυπριακού. Όπως έγραψε και ανέλυσε ο ιστορικός και πρωτοπόρος της πολιτικής επιστήμης Θουκυδίδης στο μνημειώδες έργο του Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, το ισοζύγιο δυνάμεων είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας στις σχέσεις των κρατών. Τα ζωτικά συμφέροντα των κρατών, τα καίρια ζητήματα της ειρήνης και του πολέμου εξαρτώνται εν πολλοίς και επηρεάζονται από αυτόν τον παράγοντα. Τη βασική αυτή θεωρία του Θουκυδίδη ανέλυσαν και επεξεργάστηκαν στους αιώνες που ακολούθησαν φιλόσοφοι όπως ο Μακιαβέλλι και ο Hobbes, συγγραφείς, διεθνολόγοι, πολιτικοί επιστήμονες και άλλοι. Διατυπώθηκαν δόγματα όπως το γνωστό λατινικό απόφθεγμα Si vis pacem, para bellum(Αν θέλεις την ειρήνη, προπαρασκεύασε τον πόλεμο), ο αντίποδας του Si vis pacem, para pacem(Αν θέλεις την ειρήνη, προπαρασκεύασε την ειρήνη) και η σύνθεση των δυο  Si vis pacem, para pacem bellumque(Αν θέλεις την ειρήνη, προπαρασκεύασε την ειρήνη και τον πόλεμο). Τη διαχρονική αξία και ισχύ της θεωρίας του Θουκυδίδη για το ισοζύγιο δυνάμεων αναγνωρίζουν και αποδέχονται στον 21ο αιώνα όχι μόνο πολιτικοί επιστήμονες και διεθνολόγοι αλλά και μελετημένοι και έμπειροι πολιτικοί ηγέτες. Σύμφωνα με τον καθηγητή Robert North από τον οποίο διδάχθηκα στο Stanford το θέμα Επίλυση Διεθνών Διαφορών, για να λυθεί ειρηνικά με διαπραγματεύσεις ένα διεθνές πρόβλημα πρέπει να συντρέχουν οι αναγκαίες και ικανές προϋποθέσεις. Η πιο σημαντική από αυτές τις προϋποθέσεις είναι η ύπαρξη ενός ισοζυγίου δυνάμεων μεταξύ των αντιμαχομένων μερών. Δεν είναι απαραίτητο το ισοζύγιο αυτό να είναι απόλυτο. Και δεν αναφέρεται μόνο σε στρατιωτικές δυνάμεις, αλλά περιλαμβάνει και εμπορικές δυνατότητες, οικονομική ισχύ, πολιτική δύναμη, διπλωματική επιρροή, συμμαχική υποστήριξη και άλλες μορφές δύναμης. Χωρίς την ύπαρξη ενός τέτοιου ισοζυγίου δυνάμεων, έστω και κατά προσέγγιση, δεν είναι δυνατό τα αντιμαχόμενα μέρη να λύσουν ειρηνικά τις διαφορές τους και να φτάσουν σε συμφωνία με συμβιβασμό. Το αποτέλεσμα του ανισοζυγίου δυνάμεων στις διαπραγματεύσεις μεταξύ των αντιμαχομένων μερών θα είναι αναπόφευκτα η επικράτηση των θέσεων του ισχυρού. Όπως πολύ σωστά το διατύπωσε και πάλι ο Θουκυδίδης πριν δυόμισυ χιλιάδες χρόνια, ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύνατος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του. Νομίζω δεν χρειάζεται να επεκταθώ και να αναφερθώ σε δεδομένα για να καταδείξω με αριθμούς και άλλα στοιχεία τις διαστάσεις του ανισοζυγίου δυνάμεων μεταξύ της Τουρκίας από τη μια και της Κύπρου και της Ελλάδας από την άλλη. Όπως είπα και προηγούμενα, το ανισοζύγιο αυτό δεν αφορά μόνο τις εκατέρωθεν στρατιωτικές δυνάμεις αλλά επεκτείνεται σε πολλούς τομείς. Με την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% της Κυπριακής επικράτειας και την παρουσία στην κατεχόμενη περιοχή 42.000 βαρειά εξοπλισμένων στρατευμάτων, το ανισοζύγιο αυτό μεγάλωσε ακόμα περισσότερο. Σαν αποτέλεσμα της αλματώδους οικονομικής και άλλης ανάπτυξης της Τουρκίας τις τελευταίες δυο δεκαετίες από τη μια και από την άλλη της οικονομικής κρίσης που έπληξε πρώτα και κύρια την Ελλάδα και μετά την Κύπρο, το ανισοζύγιο δυνάμεων με την ευρεία έννοια του όρου που δώσαμε, διευρύνθηκε ακόμα περισσότερο και πήρε πρωτοφανείς και τρομακτικές διαστάσεις. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται και χρησιμοποιεί με όλους τους τρόπους την τεράστια υπεροχή της σε ισχύ έναντι τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας. Το βλέπουμε καθημερινά όχι μόνο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για λύση του Κυπριακού αλλά και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Με την έκδηλη αμφισβήτηση από την Τουρκία της Συνθήκης της Λωζάννης, στο Αιγαίο με τις καθημερινές παραβιάσεις του εναέριου και θαλάσσιου ελληνικού χώρου και τη διεκδίκηση νησιών.  Στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο της Κύπρου με την αμφισβήτηση και διεκδίκηση από την Τουρκία μέρους της ΑΟΖ της Κύπρου και των φυσικών πόρων της. Είναι πολύ λυπηρό και απογοητευτικό που ο κ. Ακιντζί ταυτίστηκε ακόμη και σε αυτό το θέμα με τις αστήρικτες αξιώσεις και τις αρπακτικές βλέψεις της Τουρκίας εναντίον της Κύπρου, σε βάρος των συμφερόντων και της ίδιας του της κοινότητας που είναι  συνιδιοκτήτης και δικαιούχος των φυσικών πόρων που βρίσκονται στην Κυπριακή ΑΟΖ. Είναι και αυτό το στοιχείο ενδεικτικό της απόλυτης εξάρτησης του από την Τουρκία και της πλήρους υποταγής του στα κελεύσματα της.
Αγαπητοί συμπολίτες, αγαπητοί φίλοι,
Αυτή είναι σε αδρές γραμμές η γενική θεώρηση της κατάστασης που αντιμετωπίζουμε σύμφωνα με την ανάλυση των πραγμάτων και την αντίληψη μου ως πολιτικού επιστήμονα, ως νομικού και ως διπλωμάτη με ενασχόληση πέραν των τριών δεκαετιών με το Κυπριακό πρόβλημα. Είναι μια δύσκολη, μια πολύ δύσκολη κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Δεν διστάζω να την περιγράψω με τη γνωστή φράση ότι η Κύπρος, η ΕΚ κοινότητα βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Οι πολιτικοί δεν ενδείκνυται  να το δηλώσουν δημόσια και δεν θέλουν να το παραδεχθούν ενώπιον ακροατηρίου για ευνόητους λόγους, εγώ όμως δεν διστάζω να το πω. Γιατί δεν είμαι πολιτικός και επειδή πιστεύω ότι η σωστή διάγνωση και αντίληψη της κατάστασης, όπως και της ασθένειας, είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση και θεραπεία της. Όσο στυγνή και δυσάρεστη κι αν είναι η πραγματικότητα, πρέπει να τη βλέπουμε και να την αναγνωρίζουμε. Όχι για να χάσουμε τις ελπίδες μας και να σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε, αλλά για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις και να ουρανοβατούμε. Διακρίνω μεταξύ ελπίδας και αισιοδοξίας. Η ελπίδα δεν πρέπει να μας εγκαταλείπει ποτέ. Είναι σύμφυτη με τη ζωή. Όσο αναπνέουμε, ελπίζουμε. Όσο ελπίζουμε, προσπαθούμε. Όσο προσπαθούμε θα επιτύχουμε αργά ή γρήγορα κάποιο αποτέλεσμα. Όταν εκλείψει η ελπίδα, σταματούμε την προσπάθεια και χωρίς προσπάθεια τίποτε δεν επιτυγχάνεται. Η αισιοδοξία από την άλλη πρέπει να είναι τεκμηριωμένη, να στηρίζεται σε συγκεκριμένους, υπαρκτούς λόγους. Αισιοδοξία που δεν τεκμηριώνεται είναι αιθεροβασία και οδηγεί σχεδόν πάντοτε σε κατακρήμνιση ή ανώμαλη προσγείωση.
Είπα πως βρισκόμαστε μεταξύ σφύρας και άκμονος. Από τη μια είναι τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής που σχεδίασε και εφαρμόζει η Τουρκία με διαβολική μαεστρία στην κατεχόμενη περιοχή. Τετελεσμένα που κάθε μέρα εμπεδώνονται, παγιώνονται, μονιμοποιούνται και σταδιακά νομιμοποιούνται. Τετελεσμένα όλων των ειδών που δεν είναι αναστρέψιμα και που περιπλέκουν και δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο την εξεύρεση της λύσης. Αρκεί μια ολιγόωρη επίσκεψη στα κατεχόμενα για να διαπιστώσει κάποιος του λόγου το αληθές και επαχθές. Όσοι δεν βλέπουν και δεν αντιλαμβάνονται τις διαστάσεις και τις συνέπειες αυτού του προβλήματος εθελοτυφλούν και όταν ανοίξουν κάποτε τα μάτια τους, αν ποτέ τα ανοίξουν, θα είναι πολύ αργά. Η πάροδος του χρόνου λειτουργεί σε βάρος μας και ασκεί από μόνη της τεράστια πίεση στην πλευρά μας να επιδιώξουμε την εξεύρεση λύσης χωρίς άλλη καθυστέρηση. Την πίεση αυτή την αισθανόμαστε περισσότερο οι εκτοπισμένοι, εμείς των οποίων παραβιάστηκαν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα  μας, εμείς που θέλουμε και νομιμοποιούμαστε να ανακτήσουμε ύστερα από 43 χρόνια τα δικαιώματα μας, Να πάμε πίσω στα χωριά και στις πόλεις μας, να πάρουμε πίσω τα σπίτια και τις περιουσίες μας, τα ιερά μας, να ανάψουμε ξανά τα καντήλια σε τάφους γονιών και προγόνων. Ταυτόχρονα με τη φοβερή πίεση  των τετελεσμένων, η Τουρκία ασκεί παντοειδείς πιέσεις στην ΚΔ με απειλές και επίδειξη δύναμης(αεροναυτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά στον εναέριο και θαλάσσιο χώρο της Κύπρου) που αποσκοπούν στην παρεμπόδιση της εξεύρεσης και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στην Κυπριακή ΑΟΖ καθώς και στη δημιουργία τετελεσμένων ακόμα και στο θαλάσσιο χώρο της Κύπρου σε σχέση με αυτά.
Από την άλλη, στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, παρά την καλή μας πίστη και ειλικρινή διάθεση εποικοδομητικού διαλόγου για εξεύρεση συμβιβαστικής, αμοιβαία αποδεκτής λύσης, παρά τις πολυάριθμες υποχωρήσεις και παραχωρήσεις μας, προσκρούουμε και πάλι στο συμπαγή τοίχο της τουρκικής αδιαλλαξίας. Που όχι μόνο δεν χαμηλώνει ή παρουσιάζει κάποια ανοίγματα αλλά γίνεται πιο αδιαπέραστος με την προβολή νέων απαιτήσεων όπως η παραχώρηση στους Τούρκους πολίτες των ελευθεριών που απολαύουν οι Ευρωπαίοι πολίτες στην Κύπρο χωρίς η Τουρκία να είναι μέλος της ΕΕ. Οι τουρκικές θέσεις και απαιτήσεις δεν αφήνουν περιθώριο αισιοδοξίας για αίσια κατάληξη των διαπραγματεύσεων. Γιατί όσο και αν αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη της λύσης, όσο και αν θέλουμε  να λύσουμε το πρόβλημα χωρίς άλλη καθυστέρηση για τους λόγους που εξηγήσαμε, υπάρχουν κόκκινες γραμμές, υπάρχουν όρια που δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε. Η θέση μας είναι δύσκολη, πολύ δύσκολη όπως είπα, αλλά όχι απελπιστική. Όσο αμείλικτα και αν είναι τα  διλήμματα  δεν πρέπει να μας σπρώξουν στην αυτοχειρία. Δεν μπορούμε να υποτάξουμε το κράτος μας στον τουρκικό επεκτατισμό, δεν μπορούμε να μετατρέψουμε την πατρίδα μας σε προτεκτοράτο της Τουρκίας. Επίκαιρος οδηγός και σύγχρονος σύμβουλος μας ας είναι και πάλι ο Θουκυδίδης με τις σοφές ρήσεις που αντλούμε από το έργο του. Ου τοις  άρχειν βουλομένοις μέμφομαι, αλλά τοις υπακούειν ετοιμοτέροις ούσιν.(Δεν κατηγορώ εκείνους που ζητούν να επεκτείνουν την εξουσία τους. Κατηγορώ εκείνους που είναι πρόθυμοι να υποταχθούν).
Πριν κλείσω την ομιλία μου, θα ήθελα να αναφερθώ εν συντομία και σε μερικά επί μέρους ζητήματα σε σχέση με τις συνομιλίες που αφορούν ειδικότερα εμάς τους εκτοπισμένους. Και αρχίζω από το θέμα της επιστροφής της πόλης της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της. Η επιστροφή των Βαρωσιωτών στα σπίτια τους κάτω από τη διοίκηση των ΗΕ ή της ΕΕ σε συνδυασμό με τη νόμιμη επαναλειτουργία του λιμανιού όπως είχε προταθεί παλαιότερα, θα ήταν αναμφίβολα το πιο αποτελεσματικό μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης μεταξύ των δυο κοινοτήτων. Θα ήταν το εργαστήρι όπου θα εσφυρηλατείτο καθημερινά η επαναπροσέγγιση, η φιλία και η συνεργασία σε πολλούς τομείς μεταξύ ΕΚ και ΤΚ.  Θα ήταν η δοκιμασία, η καλλιέργεια και εφαρμογή στην πράξη του πνεύματος και της νοοτροπίας της ειρηνικής συνύπαρξης σε μικρότερη, πειραματική ή πιλοτική αν θέλετε κλίμακα, πριν από τη λύση του Κυπριακού από την οποία θα αποκομίζαμε εμπειρίες και χρήσιμα συμπεράσματα για αυτά που χρειάζεται και πρέπει να γίνουν στο πλαίσιο της εφαρμογής μιας συνολικής διευθέτησης. Δυστυχώς η πρόταση μας για την επιστροφή της Αμμοχώστου προσέκρουσε και πάλι στον τοίχο της τουρκικής αδιαλλαξίας που επιμένει να κατακρατεί όμηρο την πόλη μας σαν το κύριο διαπραγματευτικό της χαρτί και αντάλλαγμα για μια συνολική λύση. Στη διάρκεια της παρούσας φάσης των συνομιλιών μεταξύ Αναστασιάδη-Ακιντζί, το θέμα της επιστροφής της Αμμοχώστου δεν τέθηκε ξανά σαν θέμα οικοδόμησης εμπιστοσύνης με τη λογική και την ελπίδα ότι θα γινόταν στο πλαίσιο της γενικότερης συμφωνίας που αναμενόταν να επιτευχθεί. Αντ’ αυτού συμφωνήθηκε η διάνοιξη νέου σημείου διέλευσης/οδοφράγματος στη Δερύνεια για να διευκολυνόμαστε να πηγαίνουμε σαν επισκέπτες στην αιχμάλωτη πόλη μας διανύοντας καμιά δεκαριά λιγότερα χιλιόμετρα. Εκτιμώ ότι σαν αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης, σε περίπτωση που δεν τελεσφορήσει κι αυτή η προσπάθεια με τις συναντήσεις που συμφωνήθηκε να γίνουν στη Γενεύη, οι πιθανότητες να τεθεί ξανά θέμα επιστροφής της Αμμοχώστου σαν μέτρου οικοδόμησης εμπιστοσύνης θα είναι απειροελάχιστες.
Στο πλαίσιο της συζήτησης μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης από τους διαπραγματευτές, είχα εισηγηθεί να ζητηθεί από την πλευρά μας να υιοθετηθούν δυο πολύ ουσιαστικά και πρακτικά μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Συγκεκριμένα, να εφαρμοσθεί ένα moratorium στην ανάπτυξη/κτίσιμο ΕΚ περιουσιών στα κατεχόμενα και ΤΚ περιουσιών στις ελεύθερες περιοχές, σε ένδειξη καλής πρόθεσης και για να μη δημιουργηθούν κι άλλα τετελεσμένα που περιπλέκουν και δυσχεραίνουν περισσότερο τη λύση του περιουσιακού. Το δεύτερο μέτρο που εισηγήθηκα ήταν να ζητηθεί από την ΤΚ διοίκηση να δοθεί στις αρχές μας, στο Κτηματολόγιο, αντίγραφο του αρχείου/μητρώου των Κτηματολογικών Γραφείων Αμμοχώστου και Κερύνειας που έμειναν στα κατεχόμενα για να μπορέσουν τα γραφεία αυτά να διενεργήσουν τους αναγκαίους ελέγχους και να διορθώσουν τα πολυάριθμα λάθη που έγιναν με τις δηλώσεις περιουσιών και τα κενά που υπάρχουν λόγω θανάτου των ιδιοκτητών. Ήταν ένα μέτρο που δεν είχε κανένα κόστος για την άλλη πλευρά και που θα διευκόλυνε πάρα πολύ τη δική μας πλευρά στην εξακρίβωση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος πολλών περιουσιών που είναι εντελώς απαραίτητη μέσα στο πλαίσιο της λύσης του περιουσιακού. Ούτε το ένα μέτρο υιοθετήθηκε ούτε το άλλο και δεν γνωρίζω γιατί. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν ζητήθηκε καν. Με αφορμή αυτό το θέμα γεννάται εύλογα το ερώτημα. Ένα ερώτημα που δεν έχει τίποτε να κάμει με προσωπικό παράπονο ή ικανοποίηση επειδή η πρόταση έγινε από μένα. Πρόκειται για ερώτημα ουσίας. Υπάρχουν στις διάφορες ομάδες εργασίας που δημιουργήθηκαν για να πλαισιώσουν τους διαπραγματευτές, και ειδικότερα σ’ αυτές για το εδαφικό και το περιουσιακό, εκτοπισμένοι που έχουν τα απαιτούμενα προσόντα, που γνωρίζουν πράγματα και καταστάσεις, που έχουν προσλαμβάνουσες παραστάσεις των χαρτών και του εδάφους; Γιατί δεν κρίθηκε επιβεβλημένη η ικανοποίηση μιας τόσο οφθαλμοφανούς ανάγκης;
Και έρχομαι στο τελευταίο σημείο που θέλω να θίξω και πάλι σε σχέση με το περιουσιακό που αφορά και καίει, κακά τα ψέματα, κυρίως εμάς τους εκτοπισμένους. Γίνεται πολύς λόγος- και σωστά- για το θέμα της κατανομής των εξουσιών που ενδιαφέρει πολύ την ΤΚ κοινότητα και της λειτουργικότητας του ομοσπονδιακού κράτους που ενδιαφέρει περισσότερο εμάς και-περιέργως-όχι το ίδιο τους ΤΚ. Δεν αμφισβητώ επ’ ουδενί τη σημασία της λειτουργικότητας της λύσης που είναι αλληλένδετη με τη βιωσιμότητα της. Όμως από την άλλη δεν υποτιμώ, όπως κάμνουν άλλοι, την εξαιρετική σημασία του εδαφικού και του περιουσιακού που είναι επίσης αλληλένδετα. Το πολυτιμότερο κεφάλαιο που έχουμε στην Κύπρο μετά το ανθρώπινο μας δυναμικό είναι η γη. Έτσι ήταν πριν, έτσι είναι τώρα, έτσι θα είναι και στο μέλλον κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Η οικονομία του τόπου, η ανάπτυξη και η πρόοδος του, η ευημερία των ανθρώπων είχε και έχει σαν βάση και αφετηρία τη γη. Το ζήσαμε έντονα στην πόλη και στην επαρχία μας πριν την εισβολή, το βλέπουμε και το βιώνουμε τώρα με ανάμικτα αισθήματα στο ελεύθερο τμήμα της επαρχίας μας, σε όλη την υπόλοιπη Κύπρο, σε παραλίες και βουνά, σε πεδιάδες και κατσάβραχα, ακόμα και στα κατεχόμενα τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Με λύση ή χωρίς λύση, η βάση της οικονομίας στις ελεύθερες και στις κατεχόμενες περιοχές και στην ομοσπονδιακή Κύπρο θα είναι η ποικιλόμορφη ανάπτυξη και εκμετάλλευση της γης  για όλων των ειδών τις χρήσεις. Αυτοί που έχουν τώρα και που θα έχουν μελλοντικά τη γη στο πλαίσιο της λύσης-αν βρεθεί- θα είναι οι ευημερούντες, οι προοδεύοντες, οι αναπτυσσόμενοι που θα έχουν τις δυνατότητες για ένα καλύτερο μέλλον. Είτε είναι άτομα ή οικογένειες ή χωριά ή εκκλησίες ή μοναστήρια ή πόλεις ή κοινότητες ή συνιστώντα κρατίδια. Όποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό ας ρίξει μια ματιά γύρω του. Δεν χρειάζεται να πάει μακριά. Όπου και αν βρίσκεται στην Κύπρο.
Τα τελευταία λίγα χρόνια ακούεται κατά κόρον το επιχείρημα ότι πρέπει οπωσδήποτε να βρούμε λύση γιατί η λύση θα φέρει μεγάλη οικονομική ανάπτυξη σε όλη την Κύπρο. Δεν αμφισβητώ ότι η λύση-ιδιαίτερα μια σωστή και λειτουργική λύση- θα δημιουργήσει συνθήκες σιγουριάς και ασφάλειας και θα διανοίξει νέες προοπτικές για περαιτέρω πρόοδο και ανάπτυξη. Ερωτάται όμως. Ποιοί θα ωφεληθούν κατά κύριο λόγο από αυτή την ανάπτυξη; Ποιοι θα δρέψουν τους δαψιλείς καρπούς της; Η απάντηση είναι μια, εύκολη και μπορεί να δοθεί με την ίδια βεβαιότητα ότι το άθροισμα του ένα συν ένα ισούται με δύο. Οι  έχοντες και κατέχοντες τη γη. Είναι γι’αυτό που επιβάλλεται όπως στο πλαίσιο των συνομιλιών δοθεί η πρέπουσα σημασία και το ανάλογο βάρος στη διαπραγμάτευση του περιουσιακού/εδαφικού για την επίτευξη μιας δίκαιης και σωστής διευθέτησης που θα αποκαθιστά και σέβεται τα νόμιμα περιουσιακά δικαιώματα. Διαφορετικά οι εκτοπισμένοι που είναι οι νόμιμοι ιδιοκτήτες του πλείστου μέρους της γης στα κατεχόμενα, που στερήθηκαν τις περιουσίες τους και τα εισοδήματα τους για μισό σχεδόν αιώνα, θα συνεχίσουν να είναι οι μεγάλοι αδικημένοι. Θα παραμείνουν οι φτωχοί συγγενείς που θα βλέπουν τις περιουσίες τους να εκμεταλλεύονται από τους άρπαγες που θα θησαυρίζουν σε βάρος τους και αυτοί θα κοιτάζουν από μακριά με παράπονο και αγανάκτηση με «δκυο σιείλη καμένα». Και θα ντρέπονται να κοιτάξουν στα μάτια τα παιδιά τους επειδή δεν θα μπορούν να διαθέσουν τις πολλές δεκάδες χιλιάδες ευρώ που χρειάζονται για να τους αγοράσουν ένα  οικόπεδο σε κάποιο απομακρυσμένο χωριό της ελεύθερης Κύπρου.
Η σημασία του περιουσιακού και του εδαφικού δεν περιορίζεται κυρίως ή μόνο στην αξία της γης και τις αναπτυξιακές δυνατότητες και προοπτικές που προσφέρουν. Επεκτείνεται πολύ πέραν αυτών γιατί συνδέεται άμεσα με την επιβίωση εθνοτήτων, φυλών, πληθυσμών, πολιτισμών, θρησκειών, παραδόσεων, ηθών και εθίμων. Η παραμονή των ανθρώπων στη γη τους, στη γη των προγόνων τους, στα σπίτια τους και στις περιουσίες τους, στα ιερά τους, στις ρίζες τους είναι πολύ σημαντικός παράγοντας στην ομαδική επιβίωση τους και στη διατήρηση και συνέχιση του πολιτισμού, των παραδόσεων, της πίστης, των ηθών και των εθίμων, της κοινότητας πολλών αξιών και πραγμάτων. Ο Ελληνισμός και η Χριστιανοσύνη επέζησαν στην Κύπρο μέσα από πολλούς αιώνες δουλείας και τρεις αιώνες τουρκοκρατίας γιατί οι φορείς τους, οι άνθρωποι, παρέμειναν στη γη τους, ριζωμένοι στον τόπο τους σαν τις «ελιές και τις τερατσιές πάνω στο ρότσον τους». Όπως τα δέντρα και τα φυτά που μαραίνονται και ξηραίνονται όταν ξεριζώνονται από το χώμα, το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους που ξεριζώνονται από τη γη τους. Αυτό μου έλεγε με καημό και παράπονο μέσα από τα βάθη της καρδιάς της και η γειτόνισσα μας στα Λιμνιά, η γριά Ζαχάρα λίγο πριν πεθάνει στη Λεμεσό « να πάω έσσω μου, γυιε μου, στο χωρκό μας τζι’ ας ζυμώννω χώμα να τρώω».
  • Θεόφιλος Β. Θεοφίλου, συνταξιούχος Πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός11 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις12 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή