Ακολουθήστε μας

Διεθνή

Πενήντα χρόνια μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών – Το Ισραήλ σχεδίαζε να πυροδοτήσει πυρηνική βόμβα στο Σινά

Δημοσιεύτηκε στις

και η υπόθεση του “USS Liberty”, “These errors do occur,” (McNamara)

Πενήντα χρόνια μετά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, κατά τον οποίο το Ισραήλ συνέτριψε τις μικτές στρατιές των αραβικών χωρών, όπως σημειώνει η «The New York Times», αποκαλύπτεται σήμερα ότι το Ισραήλ είχε προετοιμάσει το εναλλακτικό σχέδιο «Επιχείρηση Δευτέρα Παρουσία» με το οποίο προβλέπονταν η τοποθέτηση μια ατομικής βόμβας στην κορυφή του όρους Σινά και η πυροδότησή της για να αποτρέψει τους Αιγυπτίους και τα άλλα αραβικά έθνη.


Εάν ενεργοποιούνταν αυτό το σχέδιο, θα ήταν η πρώτη φορά που ένα ατομικό όπλο θα χρησιμοποιούνταν μετά την αμερικανική επίθεση στις ιαπωνικές πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι, πριν από 72 χρόνια.

Σε μια σειρά συνεντεύξεων το 1999 και το 2000, ταξίαρχος Γιτζάκ Ιακώβ, είπε για τις λεπτομέρειες του Ισραηλινού ερευνητή Αβνέρ Κοέν για το πυρηνικό πρόγραμμα.

«Είναι το απόλυτο μυστικό του πολέμου του 1967» είπε ο Κοέν, σύμφωνα με την εφημερίδα. Ο Ιακώβ πέθανε το 2013 σε ηλικία 87 ετών.

«Κοιτάξτε, ήταν τόσο φυσικό», είπε ο Γιάκοβ, στην εφημερίδα επικαλούμενος την απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης.

«Όταν έχετε έναν εχθρό που λέει θα σας ρίξει στη θάλασσα. Θα κάνετε ότι μπορείτε για να τον σταματήσετε, κάτι που θα πρέπει να τον τρομάξει», είπε ο Γιτζάκ, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την επίβλεψη της εξέλιξης των όπλων για τον ισραηλινό στρατό.

Το σχέδιο που έφερε την ονομασία «Shimshon» ή ‘Σαμψών’, ήταν να πετάξει ελικόπτερο έχοντας μια πυρηνική βόμβα στην κορυφή μιας λοφώδους περιοχής του Σινά, 32 χιλιόμετρα από την αιγυπτιακή στρατιωτική βάση Αμπού Αγκέιλα.

Πριν από αυτή την ενέργεια, μια μικρή δύναμη αλεξιπτωτιστών θα έπεφτε στην περιοχή της ερήμου, για να αποσπάσει την προσοχή του αιγυπτιακού στρατού, ενώ συγχρόνως θα γίνονταν οι ενέργειες για την ατομική έκρηξη.

«Όταν θα δίνονταν η εντολή για έκρηξη, θα πυροδοτούνταν. Η εκτυφλωτική λάμψη και ένα σύννεφο ‘μανιτάρι’ θα είχε γίνει ορατό στις ερήμους του Σινά και Νεγκέβ και ίσως ακόμη και από το Κάιρο».

Ο Ιακώβ είπε ότι φοβόταν ότι εάν ενεργοποιούνταν το σχέδιο, ο ίδιος και η ομάδα κομάντος θα πέθαιναν κατά την επιχείρηση.

Η ισραηλινή πρεσβεία στην Ουάσιγκτον αρνήθηκε να σχολιάσει σχετικά με την έκθεση, αναφέρει η «TheNew York Times».


Το Ισραήλ δεν έχει επιβεβαιώσει ή αρνηθεί ότι κατέχει πυρηνικά όπλα, διατηρώντας την πολιτική της πυρηνικής αμφισημίας.

Πάντως, σε ένα προσωπικό email ο πρώην υπουργός των ΗΠΑ, Κόλιν Πάουελ, είχε γράψει ότι το εβραϊκό κράτος έχει περίπου 200 ατομικές βόμβες.

(timesofisrael.com)

—
The Hellenic Information Team

Infamy at Sea: Israel’s Attack on the USS Liberty 50 Years Later

by JEFFREY ST. CLAIR

Damaged USS Liberty. Photo: US Navy.


In early June of 1967, at the onset of the Six Day War, the Pentagon sent the USS Liberty from Spain into international waters off the coast of Gaza to monitor the progress of Israel’s attack on the Arab states. The Liberty was a lightly armed surveillance ship.
Only hours after the Liberty arrived it was spotted by the Israeli military. The IDF sent out reconnaissance planes to identify the ship. They made eight trips over a period of three hours. The Liberty was flying a large US flag and was easily recognizable as an American vessel.
Soon more planes came. These were Israeli Mirage III fighters, armed with rockets and machine guns. As off-duty officers sunbathed on the deck, the fighters opened fire on the defenseless ship with rockets and machine guns.
A few minutes later a second wave of planes streaked overhead, French-built Mystere jets, which not only pelted the ship with gunfire but also with napalm bomblets, coating the deck with the flaming jelly. By now, the Liberty was on fire and dozens were wounded and killed, excluding several of the ship’s top officers.
The Liberty’s radio team tried to issue a distress call, but discovered the frequencies had been jammed by the Israeli planes with what one communications specialist called “a buzzsaw sound.” Finally, an open channel was found and the Liberty got out a message it was under attack to the USS America, the Sixth Fleet’s large aircraft carrier.
Two F-4s left the carrier to come to the Liberty’s aid. Apparently, the jets were armed only with nuclear weapons. When word reached the Pentagon, Defense Secretary Robert McNamara became irate and ordered the jets to return. “Tell the Sixth Fleet to get those aircraft back immediately,” he barked. McNamara’s injunction was reiterated in saltier terms by Admiral David L. McDonald, the chief of Naval Operations: “You get those fucking airplanes back on deck, and you get them back down.” The planes turned around. And the attack on the Liberty continued.
After the Israeli fighter jets had emptied their arsenal of rockets, three Israeli attack boats approached the Liberty. Two torpedoes were launched at the crippled ship, one tore a 40-foot wide hole in the hull, flooding the lower compartments, and killing more than a dozen American sailors.
As the Liberty listed in the choppy seas, its deck aflame, crew members dropped life rafts into the water and prepared to scuttle the ship. Given the number of wounded, this was going to be a dangerous operation. But it soon proved impossible, as the Israeli attack boats strafed the rafts with machine gun fire. No body was going to get out alive that way.
After more than two hours of unremitting assault, the Israelis finally halted their attack. One of the torpedo boats approached the Liberty. An officer asked in English over a bullhorn: “Do you need any help?”
The wounded commander of the Liberty, Lt. William McGonagle, instructed the quartermaster to respond emphatically: “Fuck you.”
The Israeli boat turned and left.
A Soviet destroyer responded before the US Navy, even though a US submarine, on a covert mission, was apparently in the area and had monitored the attack. The Soviet ship reached the Liberty six hours before the USS Davis. The captain of the Soviet ship offered his aid, but the Liberty’s conning officer refused.
Finally, 16 hours after the attack two US destroyers reached the Liberty. By that time, 34 US sailors were dead and 174 injured, many seriously. As the wounded were being evacuated, an officer with the Office of Naval Intelligence instructed the men not to talk about their ordeal with the press.
The following morning Israel launched a surprise invasion of Syria, breaching the new cease-fire agreement and seizing control of the Golan Heights.
Within three weeks, the Navy put out a 700-page report, exonerating the Israelis, claiming the attack had been accidental and that the Israelis had pulled back as soon as they realized their mistake. Defense Secretary Robert McNamara suggested the whole affair should be forgotten. “These errors do occur,” McNamara concluded.
***
In Assault on the Liberty, a harrowing first-hand account by James Ennes Jr., McNamara’s version of events is proven to be as big a sham as his concurrent lies about Vietnam. Ennes’s book created a media storm when it was first published by Random House in 1980, including (predictably) charges that Ennes was a liar and an anti-Semite. Still, the book sold more than 40,000 copies, but was eventually allowed to go out of print. Now Ennes has published an updated version, which incorporates much new evidence that the Israeli attack was deliberate and that the US government went to extraordinary lengths to disguise the truth.
It’s a story of Israel aggression, Pentagon incompetence, official lies, and a cover-up that persists to this day. The book gains much of its power from the immediacy of Ennes’s first-hand account of the attack and the lies that followed.
Now, decades later, Ennes warns that the bloodbath on board the Liberty and its aftermath should serve as a tragic cautionary tale about the continuing ties between the US government and the government of Israel.
The Attack on the Liberty is the kind of book that makes your blood seethe. Ennes skillfully documents the life of the average sailor on one of the more peculiar vessels in the US Navy, with an attention for detail that reminds one of Dana or O’Brien. After all, the year was 1967 and most of the men on the Liberty were certainly glad to be on a non-combat ship in the middle of the Mediterranean, rather than in the Gulf of Tonkin or Mekong Delta.
But this isn’t Two Years Before the Mast. In fact, Ennes’s tour on the Liberty last only a few short weeks. He had scarcely settled into a routine before his new ship was shattered before his eyes.
Ennes joined the Liberty in May of 1967, as an Electronics Material Officer. Serving on a “spook ship”, as the Liberty was known to Navy wives, was supposed to be a sure path to career enhancement. The Liberty’s normal routine was to ply the African coast, tuning in its eavesdropping equipment on the electronic traffic in the region.
The Liberty had barely reached Africa when it received a flash message from the Joint Chiefs of Staff to sail from the Ivory Coast to the Mediterranean, where it was to re-deploy off the coast of the Sinai to monitor the Israeli attack on Egypt and the allied Arab nations.
As the war intensified, the Liberty sent a request to the fleet headquarters requesting an escort. It was denied by Admiral William Martin. The Liberty moved alone to a position in international waters about 13 miles from the shore at El Arish, then under furious siege by the IDF.
On June 6, the Joint Chiefs sent Admiral McCain, father of the senator from Arizona, an urgent message instructing him to move the Liberty out of the war zone to a position at least 100 miles off the Gaza Coast. McCain never forwarded the message to the ship.
A little after seven in the morning on June 8, Ennes entered the bridge of the Liberty to take the morning watch. Ennes was told that an hour earlier a “flying boxcar” (later identified as a twin-engine Nord 2501 Noratlas) had flown over the ship at a low level.
Ennes says he noticed that the ship’s American flag had become stained with soot and ordered a new flag run up the mast. The morning was clear and calm, with a light breeze.
At 9 am, Ennes spotted another reconnaissance plane, which circled the Liberty. An hour later two Israeli fighter jets buzzed the ship. Over the next four hours, Israeli planes flew over the Liberty five more times.
When the first fighter jet struck, a little before two in the afternoon, Ennes was scanning the skies from the starboard side of the bridge, binoculars in his hands. A rocket hit the ship just below where Ennes was standing, the fragments shredded the men closest to him.
After the explosion, Ennes noticed that he was the only man left standing. But he also had been hit by more than 20 shards of shrapnel and the force of the blast had shattered his left leg. As he crawled into the pilothouse, a second fighter jet streaked above them and unleashed its payload on the hobbled Liberty.
At that point, Ennes says the crew of the Liberty had no idea who was attacking them or why. For a few moments, they suspected it might be the Soviets, after an officer mistakenly identified the fighters as MIG-15s. They knew that the Egyptian air force already had been decimated by the Israelis. The idea that the Israelis might be attacking them didn’t occur to them until one of the crew spotted a Star of David on the wing of one of the French-built Mystere jets.
Ennes was finally taken below deck to a makeshift dressing station, with other wounded men. It was hardly a safe harbor. As Ennes worried that his fractured leg might slice through his femoral artery leaving him to bleed to death, the Liberty was pummeled by rockets, machine-gun fire and an Italian-made torpedo packed with 1,000-pounds of explosive.
After the attack ended, Ennes was approached by his friend Pat O’Malley, a junior officer, who had just sent a list of killed and wounded to the Bureau of Naval Personnel. He got an immediate message back. “They said, ‘Wounded in what action? Killed in what action?’,” O’Malley told Ennes. “They said it wasn’t an ‘action,’ it was an accident. I’d like for them to come out here and see the difference between an action and an accident. Stupid bastards.”
The cover-up had begun.
***
The Pentagon lied to the public about the attack on the Liberty from the very beginning. In a decision personally approved by the loathsome McNamara, the Pentagon denied to the press that the Liberty was an intelligence ship, referring to it instead as a Technical Research ship, as if it were little more than a military version of Jacques Cousteau’s Calypso.
The military press corps on the USS America, where most of the wounded sailors had been taken, were placed under extreme restrictions. All of the stories filed from the carrier were first routed through the Pentagon for security clearance, objectionable material was removed with barely a bleat of protest from the reporters or their publications.
Predictably, Israel’s first response was to blame the victim, a tactic that has served them so well in the Palestinian situation. First, the IDF alleged that it had asked the State Department and the Pentagon to identify any US ships in the area and was told that there were none. Then the Israeli government charged that the Liberty failed to fly its flag and didn’t respond to calls for it to identify itself. The Israelis contended that they assumed the Liberty was an Egyptian supply ship called El Quseir, which, even though it was a rusting transport ship then docked in Alexandria, the IDF said it suspected of shelling Israeli troops from the sea. Under these circumstances, the Israeli’s said they were justified in opening fire on the Liberty. The Israelis said that they halted the attack almost immediately, when they realized their mistake.
“The Liberty contributed decisively toward its identification as an enemy ship,” the IDF report concluded. This was a blatant falsehood, since the Israelis had identified the Liberty at least six hours prior to the attack on the ship.
Even though the Pentagon knew better, it gave credence to the Israeli account by saying that perhaps the Liberty’s flag had lain limp on the flagpole in a windless sea. The Pentagon also suggested that the attack might have lasted less than 20 minutes.
After the initial battery of misinformation, the Pentagon imposed a news blackout on the Liberty disaster until after the completion of a Court of Inquiry investigation.
The inquiry was headed by Rear Admiral Isaac C. Kidd. Kidd didn’t have a free hand. He’d been instructed by Vice-Admiral McCain to limit the damage to the Pentagon and to protect the reputation of Israel.
The Kidd interviewed the crew on June 14 and 15. The questioning was extremely circumscribed. According to Ennes, the investigators “asked nothing that might be embarrassing to Israeland testimony that tended to embarrass Israel was covered with a ‘Top Secret’ label, if it was accepted at all.”
Ennes notes that even testimony by the Liberty’s communications officers about the jamming of the ship’s radios was classified as “Top Secret.” The reason? It proved that Israel knew it was attacking an American ship. “Here was strong evidence that the attack was planned in advance and that our ship’s identity was known to the attackers (for it its practically impossible to jam the radio of a stranger), but this information was hushed up and no conclusions were drawn from it,” Ennes writes.
Similarly, the Court of Inquiry deep-sixed testimony and affidavits regarding the flag-Ennes had ordered a crisp new one deployed early on the morning of the attack. The investigators buried intercepts of conversations between IDF pilots identifying the ship as flying an American flag.
It also refused to accept evidence about the IDF’s use of napalm during the attacks and choose not to hear testimony regarding the duration of the attacks and the fact that the US Navy failed to send planes to defend the ship.
“No one came to help us,” said Dr. Richard F. Kiepfer, the Liberty’s physician. “We were promised help, but no help came. The Russians arrived before our own ships did. We asked for an escort before we ever came to the war zone and we were turned down.”
None of this made its way into the 700-page Court of Inquiry report, which was completed within a couple of weeks and sent to Admiral McCain in London for review.
McCain approved the report over the objections of Captain Merlin Staring, the Navy legal officer assigned to the inquiry, who found the report to be flawed, incomplete and contrary to the evidence.
Staring sent a letter to the Judge Advocate General of the Navy disavowing himself from the report. The JAG seemed to take Staring’s objections to heart. It prepared a summary for the Chief of Naval Operations that almost completely ignored the Kidd/McCain report. Instead, it concluded:
that the Liberty was easily recognizable as an American naval vessel; that it’s flag was fully deployed and flying in a moderate breeze; that Israeli planes made at least eight reconnaissance flights at close range; the ship came under a prolonged attack from Israeli fighter jets and torpedo boats.
This succinct and largely accurate report was stamped Top Secret by Navy brass and stayed locked up for many years. But it was seen by many in the Pentagon and some in the Oval Office. But here was enough grumbling about the way the Liberty incident had been handled that LBJ summoned that old Washington fixer Clark Clifford to do damage control. It didn’t take Clifford long to come up with the official line: the Israelis simply had made a tragic mistake.
It turns out that the Admiral Kidd and Captain Ward Boston, the two investigating officers who prepared the original report for Admiral McCain, both believed that the Israeli attack was intentional and sustained. In other words, the IDF knew that they were striking an American spy ship and they wanted to sink it and kill as many sailors as possible. Why then did the Navy investigators produce a sham report that concluded it was an accident?
Twenty-five years later we finally found out. In June of 2002, Captain Boston told the Navy Times: “Officers follow orders.”
It gets worse. There’s plenty of evidence that US intelligence agencies learned on June 7 that Israel intended to attack the Liberty on the following day and that the strike had been personally ordered by Moshe Dayan.
As the attacks were going on, conversations between Israeli pilots were overheard by US Air Force officers in an EC121 surveillance plane overhead. The spy plane was spotted by Israeli jets, which were given orders to shoot it down. The American plane narrowly avoided the IDF missiles.
Initial reports on the incident prepared by the CIA, Office of Naval Intelligence and the National Security Agency all reached similar conclusions.
A particularly damning report compiled by a CIA informant suggests that Israeli Defense minister Moshe Dayan personally ordered the attack and wanted it to proceed until the Liberty was sunk and all on board killed. A heavily redacted version of the report was released in 1977. It reads in part:
“[The source] said that Dayan personally ordered the attack on the ship and that one of his generals adamantly opposed the action and said, ‘This is pure murder.’ One of the admirals who was present also disapproved of the action, and it was he who ordered it stopped and not Dayan.”
This amazing document generated little attention from the press and Dayan was never publicly questioned about his role in the attack.
The analyses by the intelligence agencies are collected in a 1967 investigation by the Defense Subcommittee on Appropriations. Two and half decades later that report remains classified. Why? A former committee staffer said: “So as not to embarrass Israel.”
More proof came to light from the Israeli side. A few years after Attack on the Liberty was originally published, Ennes got a call from Evan Toni, an Israeli pilot. Toni told Ennes that he had just read his book and wanted to tell him his story. Toni said that he was the pilot in the first Israeli Mirage fighter to reach the Liberty. He immediately recognized the ship to be a US Navy vessel. He radioed Israeli air command with this information and asked for instructions. Toni said he was ordered to “attack.” He refused and flew back to the air base at Ashdod. When he arrived he was summarily arrested for disobeying orders.
***
How tightly does the Israeli lobby control the Hill? For the first time in history, an attack on an America ship was not subjected to a public investigation by Congress. In 1980, Adlai Stevenson and Barry Goldwater planned to open a senate hearing into the Liberty affair. Then Jimmy Carter intervened by brokering a deal with Menachem Begin, where Israel agreed to pony up $6 million to pay for damages to the ship. A State Department press release announced the payment said, “The book is now closed on the USS Liberty.”
It certainly was the last chapter for Adlai Stevenson. He ran for governor of Illinois the following year, where his less than perfect record on Israel, and his unsettling questions about the Liberty affair, became an issue in the campaign. Big money flowed into the coffers of his Republican opponent, Big Jim Thompson, and Stevenson went down to a narrow defeat.
But the book wasn’t closed for the sailors either, of course. After a Newsweek story exposed the gist of what really happened on that day in the Mediterranean, an enraged Admiral McCain placed all the sailors under a gag order. When one sailor told an officer that he was having problems living with the cover-up, he was told: “Forget about it, that’s an order.”
The Navy went to bizarre lengths to keep the crew of the Liberty from telling what they knew. When gag orders didn’t work, they threatened sanctions. Ennes tells of the confinement and interrogation of two Liberty sailors that sounds like something right out of the CIA’s MK-Ultra program.
“In an incredible abuse of authority, military officers held two young Liberty sailors against their will in a locked and heavily guarded psychiatric ward of the base hospital,” Ennes writes. “For days these men were drugged and questioned about their recollections of the attack by a ‘therapist’ who admitted to being untrained in either psychiatry or psychology. At one point, they avoided electroshock only by bolting from the room and demanding to see the commanding officer.”
Since coming home, the veterans who have tried to tell of their ordeal have been harassed relentlessly. They’ve been branded as drunks, bigots, liars and frauds. Often, it turns out, these slurs have been leaked by the Pentagon. And, oh yeah, they’ve also been painted as anti-Semites.
In a recent column, Charley Reese describes just how mean-spirited and petty this campaign became. “When a small town in Wisconsin decided to name its library in honor of the USS Liberty crewmen, a campaign claiming it was anti-Semitic was launched,” writes Reese. “And when the town went ahead, the U.S. government ordered no Navy personnel to attend, and sent no messages. This little library was the first, and at the time the only, memorial to the men who died on the Liberty.”
***
So why then did the Israelis attack the Liberty?
A few days before the Six Days War, Israel’s Foreign Minister Abba Eban visited Washington to inform LBJ about the forthcoming invasion. Johnson cautioned Eban that the US could not support such an attack.
It’s possible, then, that the IDF assumed that the Liberty was spying on the Israeli war plans. Possible, but not likely. Despite the official denials, as Andrew and Leslie Cockburn demonstrate in Dangerous Liaison, at the time of the Six Days War the US and Israel had developed a warm covert relationship. So closely were the two sides working that US intelligence aid certainly helped secure Israel’s devastating and swift victory. In fact, it’s possible that the Liberty had been sent to the region to spy for the IDF.
A somewhat more likely scenario holds that Moshe Dayan wanted to keep the lid on Israel’s plan to breach the new cease-fire and invade into Syria to seize the Golan.
It has also been suggested that Dayan ordered the attack on the Liberty with the intent of pinning the blame on the Egyptians and thus swinging public and political opinion in the United States solidly behind the Israelis. Of course, for this plan to work, the Liberty had to be destroyed and its crew killed.
There’s another factor. The Liberty was positioned just off the coast from the town of El Arish. In fact, Ennes and others had used town’s mosque tower to fix the location of the ship along the otherwise featureless desert shoreline. The IDF had seized El Arish and had used the airport there as a prisoner of war camp. On the very day the Liberty was attacked, the IDF was in the process of executing as many as 1,000 Palestinian and Egyptian POWs, a war crime that they surely wanted to conceal from prying eyes. According to Gabriel Bron, now an Israeli reporter, who witnessed part of the massacre as a soldier: “The Egyptian prisoners of war were ordered to dig pits and then army police shot them to death.”
The bigger question is why the US government would participate so enthusiastically in the cover-up of a war crime against its own sailors. Well, the Pentagon has never been slow to hide its own incompetence. And there’s plenty of that in the Liberty affair: bungled communications, refusal to provide an escort, situating the defenseless Liberty too close to a raging battle, the inability to intervene in the attack and the inexcusably long time it took to reach the battered ship and its wounded.
That’s but par for the course. But something else was going on that would only come to light later. Through most of the 1960s, the US congress had imposed a ban on the sale of arms to both Israel and Jordan. But at the time of the Liberty attack, the Pentagon (and its allies in the White House and on the Hill) was seeking to have this proscription overturned. The top brass certainly knew that any evidence of a deliberate attack on a US Navy ship by the IDF would scuttle their plans. So they hushed it up.
In January 1968, the arms embargo on Israel was lifted and the sale of American weapons began to flow. By 1971, Israel was buying $600 million of American-made weapons a year. Two years later the purchases topped $3 billion. Almost overnight, Israel had become the largest buyer of US-made arms and aircraft.
Perversely, then, the IDF’s strike on the Liberty served to weld the US and Israel together, in a kind of political and military embrace. Now, every time the IDF attacks defenseless villages in Gaza and the West Bank with F-16s and Apache helicopters, the Palestinians quite rightly see the bloody assaults as a joint operation, with the Pentagon as a hidden partner.
Thus, does the legacy of Liberty live on, one raid after another.
A version of this essay appeared in The Politics of Anti-Semitism by Alexander Cockburn and Jeffrey St. Clair.
Σχετικά θέματα
Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Κίνα βρίσκει δρόμο που παρακάμπτει το Πακιστάν – Ο διάδρομος Ουαχάν αλλάζει τις γεωπολιτικές ισορροπίες

Μία νέα οδική αρτηρία μήκους 121 χιλιομέτρων στο βορειοανατολικό Αφγανιστάν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για απευθείας χερσαία σύνδεση με την Κίνα, χωρίς διέλευση από το Πακιστάν. Η ολοκλήρωση του δρόμου στον ιστορικό διάδρομο Ουαχάν αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς το Πεκίνο αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ασφαλείας με τις επενδύσεις του στο Πακιστάν, ενώ η Καμπούλ επιδιώκει να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ.

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μία σημαντική εξέλιξη στις χερσαίες μεταφορές και στις γεωπολιτικές ισορροπίες της Κεντρικής Ασίας καταγράφεται στο Αφγανιστάν, με την ολοκλήρωση νέου δρόμου στον στρατηγικής σημασίας διάδρομο Ουαχάν.

Σύμφωνα με ανάλυση του Imran Khurshid που δημοσιεύθηκε στις 9 Οκτωβρίου 2026 στο Asia Times, οι αφγανικές αρχές εγκαινίασαν οδική διαδρομή 121 χιλιομέτρων, η οποία εκτείνεται από την περιοχή Μπρογκίλ έως τα σύνορα με την Κίνα, στην επαρχία Μπανταχσάν.

Το έργο κόστισε περίπου 365 εκατομμύρια αφγάνι, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 5,5 εκατομμύρια δολάρια.

Κατά τις αφγανικές ανακοινώσεις, κατασκευάστηκε από ντόπιους μηχανικούς και εργαζομένους, χωρίς τη συμμετοχή ξένων τεχνικών συμβούλων.

Η νέα διαδρομή φθάνει στα σινοαφγανικά σύνορα. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι λειτουργεί ήδη πλήρης διεθνής εμπορευματικός διάδρομος, καθώς εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί τεχνικοί και συνοριακοί περιορισμοί.

Γιατί ο διάδρομος Ουαχάν έχει στρατηγική σημασία

Ο διάδρομος Ουαχάν αποτελεί μια στενή λωρίδα αφγανικού εδάφους ανάμεσα στο Τατζικιστάν, το Πακιστάν και την Κίνα.

Η γεωγραφική του διαμόρφωση συνδέεται με τον ανταγωνισμό της Βρετανικής και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας κατά τον 19ο αιώνα.

Η περιοχή διατηρήθηκε ως ζώνη διαχωρισμού των δύο αυτοκρατορικών σφαιρών επιρροής, αποτελώντας ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεωγραφικά κατάλοιπα του λεγόμενου «Μεγάλου Παιχνιδιού».

Σήμερα, η ίδια περιοχή αποκτά νέα σημασία, αυτή τη φορά λόγω της προσπάθειας σύνδεσης της Κίνας με το Αφγανιστάν και ευρύτερα με την Κεντρική Ασία.

Ο δρόμος ανοίγει τη δυνατότητα δημιουργίας μιας εναλλακτικής οδού μεταφορών, περιορίζοντας δυνητικά την ανάγκη διέλευσης από το πακιστανικό έδαφος.

Το πρόβλημα της Κίνας με τον οικονομικό διάδρομο CPEC

Το ενδιαφέρον της εξέλιξης εντοπίζεται κυρίως στην προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει την εξάρτησή του από ευάλωτες υποδομές.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν, γνωστός ως CPEC, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προγράμματα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road.

Μέσω του συγκεκριμένου σχεδίου, η Κίνα επιχειρεί να ενισχύσει τις εμπορικές και ενεργειακές συνδέσεις της με τη Νότια Ασία και την Αραβική Θάλασσα.

Ωστόσο, η υλοποίηση των έργων έχει αντιμετωπίσει σοβαρές δυσκολίες.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, οργανώσεις αυτονομιστών έχουν πραγματοποιήσει επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εγκαταστάσεων και εργαζομένων.

Οι επιθέσεις αυτές έχουν επιβαρύνει την ασφάλεια των υποδομών και έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των κινεζικών επενδύσεων.

Παράλληλα, έχουν διατυπωθεί καταγγελίες για καθυστερήσεις, κακοδιαχείριση και προβλήματα διαφάνειας σε επιμέρους προγράμματα του CPEC.

Η εδαφική διαμάχη με την Ινδία

Μια επιπλέον γεωπολιτική δυσκολία συνδέεται με τη διέλευση του CPEC από το Γκιλγκίτ–Μπαλτιστάν.

Η περιοχή διοικείται από το Πακιστάν, αλλά διεκδικείται από την Ινδία, στο πλαίσιο της ευρύτερης διαμάχης για το Κασμίρ.

Το Νέο Δελχί έχει αντιταχθεί επανειλημμένα σε έργα που διέρχονται από εδάφη τα οποία θεωρεί τμήμα της δικής του επικράτειας.

Αυτό σημαίνει ότι ο οικονομικός διάδρομος Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί μόνο αναπτυξιακό πρόγραμμα, αλλά συνδέεται με μία από τις πιο ευαίσθητες εδαφικές αντιπαραθέσεις της Ασίας.

Η δημιουργία εναλλακτικών διαδρομών μέσω του Αφγανιστάν θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να προσφέρει στο Πεκίνο μεγαλύτερη ευελιξία.

Δεν υπάρχει, πάντως, ένδειξη ότι ο δρόμος του Ουαχάν μπορεί σήμερα να αντικαταστήσει τις μεγάλες μεταφορικές υποδομές του CPEC.

Η Καμπούλ επιχειρεί να μειώσει την εξάρτησή της από το Ισλαμαμπάντ

Για την κυβέρνηση των Ταλιμπάν, το έργο έχει και μία σαφή πολιτική διάσταση.

Το Αφγανιστάν εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από συνοριακές διαβάσεις και μεταφορικούς άξονες που περνούν από το Πακιστάν.

Οι επανειλημμένες εντάσεις ανάμεσα στις δύο χώρες έχουν προκαλέσει κλείσιμο συνοριακών περασμάτων, διακοπές εμπορικών ροών και επιβάρυνση της αφγανικής οικονομίας.

Μια εναλλακτική χερσαία διέξοδος προς την Κίνα θα μπορούσε, εφόσον αναπτυχθεί και καταστεί λειτουργική, να μειώσει τη δυνατότητα του Πακιστάν να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική του θέση ως μέσο πίεσης προς την Καμπούλ.

Η αφγανική πλευρά αντιμετωπίζει το έργο ως σημαντική υποδομή οικονομικής και στρατηγικής αυτονομίας.

Η στάση της Κίνας και της Ρωσίας

Παρά την προοπτική άμεσης σύνδεσης, το Πεκίνο δεν έχει εγκαταλείψει τον οικονομικό διάδρομο CPEC ούτε έχει ανακοινώσει ότι ο Ουαχάν θα τον αντικαταστήσει.

Η Κίνα εξακολουθεί να διατηρεί σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Πακιστάν.

Αντίστοιχα, η Ρωσία ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα του Αφγανιστάν και για την ανάπτυξη νέων δικτύων επικοινωνίας στην Κεντρική Ασία.

Η δημιουργία περισσότερων επιλογών διασύνδεσης ενδέχεται να περιορίσει την αποκλειστική σημασία ορισμένων παραδοσιακών μεταφορικών διαδρομών.

Η πραγματική αξία του Ουαχάν θα εξαρτηθεί από τη βελτίωση των οδικών υποδομών, τη λειτουργία συνοριακών και τελωνειακών εγκαταστάσεων, τις καιρικές συνθήκες και τις πολιτικές αποφάσεις της Κίνας.

Το μήνυμα προς το Πακιστάν

Η νέα διαδρομή αναδεικνύει μια σημαντική γεωπολιτική πραγματικότητα: η γεωγραφική θέση ενός κράτους προσφέρει στρατηγικά πλεονεκτήματα, αλλά η αξιοποίησή τους εξαρτάται από την ασφάλεια και την αξιοπιστία των μεταφορικών του δικτύων.

Το Πακιστάν εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμο εταίρο της Κίνας, ιδιαίτερα στο πλαίσιο του CPEC.

Ταυτόχρονα, όμως, η αστάθεια, οι επιθέσεις σε κινεζικά συμφέροντα και οι αντιπαραθέσεις με το Αφγανιστάν δημιουργούν κίνητρα αναζήτησης εναλλακτικών επιλογών.

Ο διάδρομος Ουαχάν δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε μεγάλο εμπορικό πέρασμα. Η κατασκευή του δρόμου, ωστόσο, καταδεικνύει ότι το Αφγανιστάν επιχειρεί να αποκτήσει πρόσθετες διεθνείς συνδέσεις και ότι η αποκλειστική εξάρτηση από το Πακιστάν δεν αποτελεί πλέον τη μοναδική γεωγραφική επιλογή.

Για το Ισλαμαμπάντ, η εξέλιξη αποτελεί μια νέα στρατηγική παράμετρο που θα πρέπει να συνυπολογίσει στις σχέσεις του με το Πεκίνο και την Καμπούλ.

Συνέχεια ανάγνωσης

Διεθνή

Γερμανία: Το ρωσικό φυσικό αέριο επιστρέφει έμμεσα μέσω των λιπασμάτων, παρά τους ευρωπαϊκούς δασμούς

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Οι εισαγωγές ρωσικών αζωτούχων λιπασμάτων μειώθηκαν κατά 66% το 2025-2026, αλλά παραμένουν 53% υψηλότερες από τα επίπεδα πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία διατηρεί ανταγωνιστικά τα ρωσικά προϊόντα, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε η Berliner Zeitung. Η Γερμανία εξακολουθεί να συνδέεται εμπορικά με το ρωσικό φυσικό αέριο, παρά τις ευρωπαϊκές προσπάθειες περιορισμού της ενεργειακής εξάρτησης από τη Μόσχα.

Αυτή τη φορά, η σύνδεση δεν αφορά αποκλειστικά την άμεση προμήθεια φυσικού αερίου, αλλά τις εισαγωγές λιπασμάτων που παράγονται με τη χρήση ρωσικού αερίου ως πρώτης ύλης και πηγής ενέργειας. Σύμφωνα με δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας, που βασίζεται σε στοιχεία του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου και του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι εισαγωγές αζώτου μέσω ρωσικών λιπασμάτων μειώθηκαν σημαντικά κατά το 2025-2026. Ωστόσο, εξακολουθούν να βρίσκονται πάνω από τα επίπεδα που καταγράφονταν πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Τα στοιχεία των εισαγωγών και η σύγκριση με την προπολεμική περίοδο

Το 2025-2026, η Γερμανία εισήγαγε 48.800 τόνους αζώτου μέσω λιπασμάτων ρωσικής προέλευσης. Η ποσότητα αυτή είναι μειωμένη κατά περίπου 66% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αλλά παραμένει κατά 53% υψηλότερη από τους 31.800 τόνους που είχαν καταγραφεί το 2020-2021, πριν από τον πόλεμο.

Η εξέλιξη των εισαγωγών δείχνει πόσο έντονη ήταν η αύξηση μετά το 2022. Το 2021-2022 οι εισαγωγές έφτασαν τους 56.800 τόνους αζώτου, ενώ το 2022-2023 εκτοξεύθηκαν στους 185.100 τόνους. Στη συνέχεια καταγράφηκαν 140.200 τόνοι το 2023-2024 και 143.800 τόνοι το 2024-2025, προτού σημειωθεί η μεγάλη υποχώρηση της τελευταίας περιόδου. Τα στοιχεία αφορούν την ποσότητα του αζώτου που περιέχεται στα εισαγόμενα λιπάσματα και όχι το συνολικό βάρος των προϊόντων.

Τα λιπασματικά έτη υπολογίζονται από τον Ιούλιο έως τον Ιούνιο. Η ποσότητα αζώτου που εισήχθη στη Γερμανία μέσω ρωσικής ουρίας μειώθηκε από 71.600 τόνους σε 27.600 τόνους, καταγράφοντας πτώση άνω του 61%. Παρά τη μείωση, η ποσότητα εξακολουθεί να είναι σχεδόν τριπλάσια από τους 9.900 τόνους του 2020-2021. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αναδεικνύει το βασικό πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής περιορισμού των εμπορικών δεσμών με τη Ρωσία. Ακόμη και όταν περιορίζονται οι εισαγωγές συγκεκριμένων προϊόντων, οι οικονομικές σχέσεις μπορούν να διατηρούνται μέσω άλλων κατηγοριών αγαθών, ιδιαίτερα όταν αυτά έχουν χαμηλότερο κόστος παραγωγής.

Γιατί οι ρωσικές εισαγωγές παραμένουν ανταγωνιστικές

Καθοριστικός παράγοντας είναι το υψηλό ενεργειακό κόστος στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η παραγωγή αζωτούχων λιπασμάτων απαιτεί μεγάλες ποσότητες φυσικού αερίου, το οποίο χρησιμοποιείται τόσο ως πρώτη ύλη όσο και ως πηγή ενέργειας. Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA), οι ευρωπαϊκοί δασμοί, που τέθηκαν σε ισχύ τον Ιούλιο του 2025, περιόρισαν σημαντικά τις εισαγωγές ρωσικών λιπασμάτων. Ωστόσο, δεν εξάλειψαν το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα των ρωσικών προϊόντων. Ο σύνδεσμος επισημαίνει ότι οι υψηλές τιμές ενέργειας δυσκολεύουν τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να αυξήσουν την εγχώρια παραγωγή και να καλύψουν μεγαλύτερο μέρος των αναγκών της αγοράς. Ως αποτέλεσμα, τα ρωσικά λιπάσματα εξακολουθούν να παραμένουν ελκυστικά, ακόμη και μετά την επιβολή πρόσθετων δασμών.

Παράλληλα, σύμφωνα με τον IVA, είναι πιθανό ορισμένες ποσότητες ρωσικών προϊόντων να φτάνουν στη γερμανική αγορά μέσω άλλων κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μέγεθος αυτών των έμμεσων εισαγωγών, ωστόσο, δεν μπορεί να προσδιοριστεί με ακρίβεια από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Δεν αποδίδονται οι αυξήσεις των τιμών αποκλειστικά στους δασμούς

Το ζήτημα έχει άμεση σημασία για τους Γερμανούς αγρότες, καθώς το κόστος των λιπασμάτων επηρεάζει την παραγωγή και, τελικά, την οικονομική βιωσιμότητα των καλλιεργειών. Ο IVA υποστηρίζει ότι η μείωση των ρωσικών εισαγωγών δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής σαφή αύξηση των τιμών εξαιτίας των δασμών. Σύμφωνα με τον σύνδεσμο, η εγχώρια παραγωγική δυναμικότητα και οι εισαγωγές από άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων η Αίγυπτος, επαρκούν για την κάλυψη των αναγκών της αγοράς. Την ίδια στιγμή, ο σύνδεσμος αποδίδει τις υψηλές τιμές των λιπασμάτων το 2026 στις διεθνείς ενεργειακές αναταράξεις, στον πόλεμο με το Ιράν και στην κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, παράγοντες που επηρεάζουν το κόστος μεταφοράς και τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας και λιπασμάτων.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν τις θέσεις του κλαδικού συνδέσμου και δεν συνιστούν από μόνες τους ανεξάρτητη αξιολόγηση όλων των παραγόντων που διαμορφώνουν τις τιμές.

Νέες πιέσεις για περιορισμό των ρωσικών εισαγωγών

Με αφορμή τα στοιχεία, ο IVA ζητά να εξεταστεί η επιβολή πρόσθετων δασμών στις εισαγωγές καλιούχων λιπασμάτων από τη Ρωσία και τη Λευκορωσία. Το κάλιο αποτελεί βασικό θρεπτικό στοιχείο για τις καλλιέργειες και αντιπροσωπεύει μια ακόμη κατηγορία προϊόντων στην οποία η ευρωπαϊκή αγορά διατηρεί εμπορικές σχέσεις με τις δύο χώρες.

Ο σύνδεσμος εκτιμά ότι η ευρωπαϊκή βιομηχανία μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της γεωργίας χωρίς να εξαρτάται από τις συγκεκριμένες εισαγωγές και υποστηρίζει ότι πρόσθετοι δασμοί δεν θα πρέπει να οδηγήσουν αναγκαστικά σε αυξήσεις τιμών. Η συζήτηση, ωστόσο, αποτυπώνει το ευρύτερο δίλημμα της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής. Η μείωση της εξάρτησης από τη Ρωσία απαιτεί όχι μόνο εμπορικούς περιορισμούς, αλλά και ανταγωνιστική εγχώρια παραγωγή, προσιτό ενεργειακό κόστος και εναλλακτικές πηγές προμήθειας.

Τα δεδομένα της γερμανικής αγοράς δείχνουν ότι οι δασμοί μπορούν να περιορίσουν σημαντικά τις εισαγωγές, χωρίς όμως να εξαλείψουν αυτομάτως τις οικονομικές σχέσεις που στηρίζονται σε διαφορές κόστους παραγωγής. Για τη Γερμανία και την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόκληση παραμένει η εξισορρόπηση τριών στόχων: της ενεργειακής και οικονομικής ασφάλειας, της στήριξης της εγχώριας βιομηχανίας και της διατήρησης προσιτού κόστους για τον αγροτικό τομέα.

Με πληροφορίες του Συνδέσμου Αγροτικής Βιομηχανίας (IVA) και του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Στατιστικού Γραφείου.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Πακιστάν: Μειώθηκαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις, αλλά αυξάνονται οι απειλές – Αντάρτικες οργανώσεις αναπτύσσουν νέες τακτικές και στρατολογούν γυναίκες

Η νέα έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) αποκαλύπτει ένα αντιφατικό περιβάλλον ασφαλείας: Λιγότερες επιθέσεις και θύματα, αλλά αναδιοργάνωση ένοπλων ομάδων, χρήση drones, εσωτερικές συγκρούσεις και αυξανόμενη αστάθεια στο Μπαλουχιστάν. Η πολιτική κρίση επιβαρύνει την προσπάθεια αντιμετώπισης της τρομοκρατίας.

Δημοσιεύτηκε

6 ημέρες πριν

στις

10 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μια εξαιρετικά σύνθετη εικόνα για την ασφάλεια στο Πακιστάν αποτυπώνει η νέα εβδομαδιαία ανάλυση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS), η οποία δημοσιεύθηκε στις 10 Οκτωβρίου 2026. Παρά τη μείωση των επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις κατά την πρώτη εβδομάδα του μήνα, οι εξελίξεις στο εσωτερικό των εξτρεμιστικών και αυτονομιστικών ομάδων δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την πραγματική αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων ασφαλείας.

Η έκθεση με τίτλο «Pakistan’s Security Paradox: Militant Attacks Decline as Militant Groups Signal New Developments» καταγράφει υποχώρηση των επιθέσεων, αλλά παράλληλα εντοπίζει ενδείξεις οργανωτικής αναδιάρθρωσης, νέων επιχειρησιακών μεθόδων και εντατικοποίησης της προπαγανδιστικής δραστηριότητας.

Μείωση 18% στις επιθέσεις – Παραμένει σοβαρή η απειλή

Σύμφωνα με το PICSS, από τις 2 έως τις 8 Οκτωβρίου καταγράφηκαν συνολικά 46 επιθέσεις ενόπλων οργανώσεων στο Πακιστάν, έναντι 56 την αμέσως προηγούμενη εβδομάδα.

Η μείωση ανέρχεται στο 18%, ενώ αισθητή είναι και η υποχώρηση του αριθμού των θυμάτων.

Οι νεκροί μειώθηκαν από 52 σε 42 και οι τραυματίες από 53 σε 23.

Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη σε ολόκληρη τη χώρα.

Στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου δραστηριοποιούνται ιδιαίτερα ενεργές αυτονομιστικές οργανώσεις, οι απώλειες αυξήθηκαν παρά τη μείωση του αριθμού των επιθέσεων.

Το στοιχείο αυτό δημιουργεί προβληματισμό για το κατά πόσον οι ένοπλες ομάδες μεταβάλλουν τις τακτικές τους, πραγματοποιώντας λιγότερες αλλά δυνητικά πιο φονικές επιχειρήσεις.

Οι Πακιστανοί Ταλιμπάν αλλάζουν τακτική – Drones και ελεύθεροι σκοπευτές

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εξελίξεις στο εσωτερικό της Tehrik-i-Taliban Pakistan (TTP), της οργάνωσης που είναι γνωστή ως Πακιστανοί Ταλιμπάν.

Σύμφωνα με την ανάλυση, η TTP επέβαλε περιορισμούς στη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τα μέλη της.

Η συγκεκριμένη απόφαση αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία οι ένοπλες οργανώσεις χρησιμοποιούν τις ψηφιακές πλατφόρμες τόσο για προπαγάνδα όσο και για την προβολή των επιχειρησιακών τους δυνατοτήτων.

Την ίδια στιγμή, η TTP δημοσιοποίησε οπτικό υλικό στο οποίο υποστηρίζει ότι καταγράφονται επιθέσεις με τετρακόπτερα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ενέργειες ελεύθερων σκοπευτών.

Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας ή της έκτασης χρήσης των συγκεκριμένων μέσων.

Παρ’ όλα αυτά, η προβολή τέτοιων επιχειρήσεων εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των οργανώσεων να παρουσιάσουν εικόνα τεχνολογικής προσαρμογής και να ενισχύσουν την επιρροή τους.

Εσωτερικές συγκρούσεις στις ένοπλες οργανώσεις

Την ίδια περίοδο, η Jamaat-ul-Ahrar, οργάνωση που έχει συνδεθεί με το δίκτυο των Πακιστανών Ταλιμπάν, ανακοίνωσε ότι πραγματοποίησε 122 επιθέσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου.

Πρόκειται για αριθμό που προέρχεται από τους ισχυρισμούς της ίδιας της οργάνωσης και δεν πρέπει να συγχέεται με τα ανεξάρτητα καταγεγραμμένα περιστατικά του PICSS.

Παράλληλα, αναφέρθηκαν αιματηρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μαχητές της Jamaat-ul-Ahrar και αντίπαλης φράξιας της TTP στην περιοχή Ορακζάι.

Οι πληροφορίες αυτές αναδεικνύουν ένα επιπλέον πρόβλημα για την ασφάλεια του Πακιστάν: τον κατακερματισμό του περιβάλλοντος των ενόπλων οργανώσεων.

Οι εσωτερικές συγκρούσεις ενδέχεται να αποδυναμώνουν προσωρινά ορισμένα δίκτυα, αλλά μπορούν επίσης να προκαλέσουν νέες αντιπαραθέσεις, ανακατατάξεις και αποσχίσεις.

Μπαλουχιστάν: Ένοπλη γυναικεία μονάδα και κλιμάκωση της προπαγάνδας

Σημαντικές εξελίξεις καταγράφονται και στο Μπαλουχιστάν, την επαρχία του νοτιοδυτικού Πακιστάν που συνορεύει με το Ιράν και το Αφγανιστάν και έχει στρατηγική σημασία λόγω των φυσικών πόρων και της πρόσβασής της στην Αραβική Θάλασσα.

Το Balochistan Liberation Front (BLF), μία από τις οργανώσεις που επιδιώκουν την ανεξαρτησία του Μπαλουχιστάν, δημοσιοποίησε υλικό για τη συγκρότηση νέου γυναικείου ένοπλου σχηματισμού.

Η συγκεκριμένη κίνηση προβάλλεται από την οργάνωση ως οργανωτική εξέλιξη. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, επαρκή ανεξάρτητα στοιχεία στο δημόσιο απόσπασμα της έκθεσης για τον αριθμό των μελών ή τις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες της νέας μονάδας.

Παράλληλα, ο Balochistan Liberation Army (BLA), άλλη σημαντική αυτονομιστική ένοπλη οργάνωση, απέρριψε κατηγορίες περί συνεργασίας με την TTP.

Ο BLA δημοσιοποίησε επίσης οπτικό υλικό από επιχειρήσεις που ισχυρίζεται ότι πραγματοποίησαν μέλη του.

Άλλες οργανώσεις των Μπαλούχων προχώρησαν σε ανάλογες κινήσεις, προβάλλοντας τη δράση τους και διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών.

Οι εξελίξεις καταδεικνύουν ότι η σύγκρουση στο Μπαλουχιστάν δεν περιορίζεται στις ένοπλες επιθέσεις, αλλά περιλαμβάνει και έναν παράλληλο αγώνα επιρροής, επικοινωνίας και πολιτικής νομιμοποίησης.

Πολιτική κρίση και αντιτρομοκρατία

Πέρα από την ένοπλη βία, η έκθεση του PICSS επισημαίνει ότι η εσωτερική πολιτική αστάθεια δυσχεραίνει τη διαμόρφωση αποτελεσματικής πολιτικής ασφαλείας.

Η κατάρρευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ της κυβέρνησης και του Pakistan Tehreek-e-Insaf (PTI), του κόμματος που ίδρυσε ο πρώην πρωθυπουργός Ιμράν Χαν, περιπλέκει τις προσπάθειες συντονισμού στην επαρχία Χάιμπερ Παχτούνχβα.

Η περιοχή αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της δράσης των Πακιστανών Ταλιμπάν, λόγω της εγγύτητάς της με το Αφγανιστάν και της μακρόχρονης παρουσίας ένοπλων δικτύων.

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ κεντρικής κυβέρνησης και αντιπολίτευσης μπορούν να δυσχεράνουν τον συντονισμό, τη διοικητική συνεργασία και τη διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

Το πρόβλημα αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν συνδυάζεται με την ανάγκη προστασίας παραμεθόριων περιοχών και αντιμετώπισης οργανώσεων με διασυνοριακές διασυνδέσεις.

Αφγανιστάν, Ινδία και περιφερειακές αμυντικές συμφωνίες

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Ισλαμαμπάντ δεν περιορίζονται στο εσωτερικό της χώρας.

Οι σχέσεις με το Αφγανιστάν παραμένουν κρίσιμος παράγοντας ασφαλείας, καθώς το Πακιστάν αποδίδει σε ένοπλα δίκτυα που δρουν από αφγανικό έδαφος σημαντικό μέρος των επιθέσεων εναντίον του.

Την ίδια στιγμή, η αντιπαράθεση με την Ινδία εξακολουθεί να επηρεάζει τον στρατηγικό σχεδιασμό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων.

Στο περιφερειακό περιβάλλον προστίθενται οι νέες αμυντικές διευθετήσεις και οι προσπάθειες του Πακιστάν να διατηρήσει ή να ενισχύσει τις στρατηγικές του συνεργασίες.

Η συνύπαρξη εσωτερικών απειλών, πολιτικής αβεβαιότητας και εξωτερικών δεσμεύσεων δημιουργεί αυξημένες απαιτήσεις για τον στρατιωτικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες ασφαλείας.

Οι αριθμοί δεν λένε ολόκληρη την ιστορία

Η εβδομαδιαία έκθεση του PICSS θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα: αποτελεί η μείωση των τρομοκρατικών επιθέσεων ένδειξη βελτίωσης της ασφάλειας ή πρόκειται για προσωρινή υποχώρηση της βίας, ενώ οι οργανώσεις αναπροσαρμόζουν τις τακτικές και τις δομές τους;

Η απάντηση δεν μπορεί να προκύψει αποκλειστικά από την καταμέτρηση των επιθέσεων.

Η χρήση νέων επιχειρησιακών μέσων, οι εσωτερικές διαμάχες, η συγκρότηση νέων ένοπλων σχηματισμών και η αυξημένη προπαγανδιστική δραστηριότητα συνθέτουν μια εικόνα που απαιτεί διαρκή παρακολούθηση.

Άλλωστε, τα στοιχεία του PICSS για ολόκληρο τον Σεπτέμβριο είχαν καταγράψει 225 επιθέσεις, τον υψηλότερο μηνιαίο αριθμό εδώ και δώδεκα χρόνια, γεγονός που αναδεικνύει τη σοβαρότητα της κατάστασης παρά την πρόσφατη εβδομαδιαία υποχώρηση.

Το Πακιστάν βρίσκεται αντιμέτωπο με μια πολυεπίπεδη κρίση ασφαλείας, στην οποία αλληλεπιδρούν τζιχαντιστικές οργανώσεις, αυτονομιστικά κινήματα, πολιτικές αντιπαραθέσεις και περιφερειακοί ανταγωνισμοί.

Η μείωση της συχνότητας των επιθέσεων αποτελεί θετική ένδειξη σε επίπεδο εβδομαδιαίων στατιστικών. Δεν αρκεί, όμως, από μόνη της για να αποδείξει ότι οι απειλές περιορίζονται σε βάθος χρόνου.

Το κρίσιμο ζήτημα για το Ισλαμαμπάντ δεν είναι μόνο πόσες επιθέσεις καταγράφονται, αλλά κατά πόσον το κράτος μπορεί να αντιμετωπίσει τις οργανώσεις που εξακολουθούν να διαθέτουν δυνατότητα στρατολόγησης, προσαρμογής και πραγματοποίησης νέων επιχειρήσεων.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...
Ιστορία - Πολιτισμός2 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...
Αναλύσεις2 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...
GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...
GEOPOLITICO3 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή